အခန်း ၁၄၈။ ။ ချော့မော့ခြင်း
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ အစီအစဉ်များကို ပြောပြလိုက်သည့်အခါ အမေကျိုး က ၎င်းကို ဟာသတစ်ခုဟုသာ သဘာဝကျကျ ယူဆလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမဟုတ်ပါလား။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုမည့်ကိစ္စမှာ လေးယောက်မြောက်သားမယားက သူမကို စနောက်ချင်၍ ပြောလိုက်သည့်စကားဟုသာ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ကောင်လေးများမှာ နေ့လယ်ခင်းအချိန်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ ဘာမျှ မဖမ်းမိခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ အောင်မြင်မှုမရှိခြင်းက သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းသွားစေခြင်း မရှိပေ။ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတွင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ ငှက်ဖမ်းသည့်နည်းလမ်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဖေးတွင် အစာမျှားရန်အတွက် ဆန်စပါးတစ်ဆုပ်ပင် တောင်းဆိုနေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့သဘောအတိုင်း လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ဖျော်ဖြေမှုဆိုသည်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသဖြင့် ၎င်းမှာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ကစားနည်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ထပ်မံထွက်ခွာသွားပြန်သော်လည်း လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်ရောက်လာသည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ဖမ်းဆီးရန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော်လည်း စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက်၏ နောက်ခံရှိသည့်သူဖြစ်သည့်အတိုင်း သူသည် ဇွဲရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တောကြက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထိုနေ့မှာပင် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အကောင်လိုက် သတ်ခိုင်းပြီး ကြော်ခိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ဝက်ကို ကြော်စားပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို ဟင်းရည်ချက်လိုက်ရာ အရသာမှာ အထူးပင် ကောင်းမွန်လှသည်။
ထိုအောင်မြင်သော အမဲလိုက်မှုအပြီးတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က အပြင်ထွက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ တောကောင်ဖမ်းရသည်မှာ လွယ်ကူသည်မဟုတ်၊ တစ်ကောင်ဖမ်းမိလျှင်ပင် သူ့မျက်နှာပွင့်ရန် လုံလောက်ပြီဟု သူခံစားရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့စိတ်ကို ရိပ်မိနေသော်လည်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်မှာ တည်ငြိမ်သည့်သဘာဝရှိသော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်တွင်ရှိနေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် အလုပ်များများစားစား လုပ်စရာမလိုပေ။ အကယ်၍သာ သူသည် ဟင်းချက်ရာတွင် တကယ့်အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူမသည် မီးဖိုချောင်အလုပ်ကို သူ့ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လွှဲပေးလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် တွင် စေတနာရှိသော်လည်း အရည်အချင်း မရှိပေ။ သူသည် ပေါင်မုန့်ပေါင်းခြင်း၊ ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် 만두(မန်တို) ပြင်ဆင်ခြင်းကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသောအလုပ်များကိုသာ လုပ်နိုင်ပြီး ဟင်းလျာချက်ပြုတ်ရသည့်အခါတွင်မူ ဘာမျှမတတ်ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဝင်ရောက်ကူညီပြီး ဟင်းပွဲကို မကယ်တင်ခဲ့ပါက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဘာမျှစားစရာမရှိဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ရှိခဲ့သည်။ စားနပ်ရိက္ခာများမှာ အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့် သူမသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို သူဖျက်ဆီးပစ်သည်ကို မကြည့်ရက်တော့ဘဲ ဟင်းချက်သည့်အလုပ်ကို သူမကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူလိုက်ရသည်။
သူမအားလပ်ချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စာပေလေ့လာခြင်း၌ အချိန်ပေးသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီး အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူမသည် အလယ်တန်းအဆင့် စာအုပ်များသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူမ၏ တိုးတက်မှုကို သူ အထင်ကြီးမိသလို သူမသည် ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်းဖြင့် ဤမျှထိရောက်အောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလားဟုလည်း တွေးမိသည်။
"ဇနီး၊ မင်း ဘယ်သူ့ဆီက သင်ယူခဲ့တာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"ကိုယ်တိုင် လေ့လာတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စာအုပ်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ရယ်မောမိသည်။ ဤလူသားသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို စမ်းသပ်တတ်လာပြီ။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ က အလွယ်တကူ စမ်းသပ်နိုင်သူ ဖြစ်ပါ့မလား။
သူမဆီမှ တိုက်ရိုက်အဖြေ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင် က ထပ်မံဖိအားမပေးတော့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် သူ့ဇနီးကို တကယ်မသိခဲ့ဖူးဟု ခံစားရသည်။ သူမကို နားမလည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမကို နားလည်ပြီဟု ထင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမသည် မတူညီသည့် အခြားတစ်ဖက်ကို ပြသတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကပင် သူ့ကို သူမ၏ စရိုက်ကို ပိုမိုစူးစမ်းချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့၏ စူးစမ်းမှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အကယ်၍သာ သူမ၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အရည်အချင်း သူ၌ရှိပါက သူမသည် အရှုံးပေးပြီး အရာအားလုံးကို ဝန်ခံလိုက်ပါမည်။ အကယ်၍ မဟုတ်ပါက သူသည် ဆက်လက်၍ တွေဝေနေရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
တစ်နှစ်တာသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
မကြာမီပင် အလုပ်ပြန်ဆင်းရမည့်အချိန် ရောက်လာသည်။ ရာသီဥတုမှာ အေးစိမ့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း လယ်ကွင်းသို့ ပြန်သွားရန် လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မလျှော့ကျစေနိုင်ပေ။ အခြားထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့အဖွဲ့မှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော လေထုရှိသည်။ ပျင်းရိသောသူ အချို့ရှိသော်လည်း သူတို့မှာ ခြွင်းချက်သာ ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ လင်ချင်းဟဲ့ သည် နည်းပညာအရ ထိုပျင်းရိသူများထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။
သူမ ဤမိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူမသည် အလုပ်မှတ်တမ်း တစ်မှတ်မျှပင် ရရှိသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးပေ။ အကယ်၍ သူမသည် "ပျင်းရိသူ" မဟုတ်ပါက ဘာဖြစ်မည်နည်း။ သို့သော် မည်သူမျှ သူမကို ဝေဖန်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ အတိတ်တွင် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ထောက်ပံ့ကြေးဖြင့် အသက်မွေးခဲ့သဖြင့် စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုဘဲ အခြားသူများကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အထက်စီးမှ ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အငြိမ်းစားယူပြီးနောက်တွင်လည်း သူမကို ဆက်လက်ထောက်ပံ့ထားသည်။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် လုပ်အားပေးစရာ မလိုခဲ့ဘဲ သူမတို့အိမ်တွင် နေ့စဉ် စားသောက်မှုပုံစံများကို ပြောင်းလဲ၍ အကောင်းဆုံး စားသောက်နိုင်အောင် လုပ်ထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူမ၏ အိမ်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။
ဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာလား။ ဟုတ်ပေသည်။
မှတ်သားဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ထားရသဖြင့် အဖေကျိုး ၏ မျက်နှာအဆင်းမှာ သိသာစွာ ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်းက တွေ့မြင်နေရသည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အထူးပင် တက်ကြွနေသည်။
"ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အဖေကျိုး က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ "ဒီဆောင်းရာသီမှာ လေးယောက်မြောက်သားမယားက ဂျင်းပါတဲ့ ကြံသကာရည်ကို မကြာခဏ လုပ်ပေးတယ်၊ အဲဒါက အတော်လေး နွေးထွေးစေပါတယ်"
အခြားအဘိုးကြီးများမှာ မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်၏ ဇနီးသည် လယ်ယာအလုပ် မလုပ်သော်လည်း မိသားစုကို စောင့်ရှောက်နိုင်သည့် သူမ၏ အရည်အချင်းကို သူတို့ ချီးကျူးရမည်ဖြစ်သည်။ အရင်က ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် သားများသာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ အဘိုးကျိုးပါ ကျန်းမာနေသည်။ သူတို့၏ စားသောက်မှုမှာ မည်မျှကောင်းမွန်ကြောင်း လူတိုင်း သိမြင်နေကြသည်။
အမေကျိုး က ကလေးငယ် ဆူချန် ကို ကျွေးရန် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ခပ်ယူလိုက်သည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့လည်း စားနေကြသော်လည်း သူတို့မှာ နှမ်းဆန်ပြုတ်ကို စားနေကြသည်။
"နှမ်းဆန်ပြုတ်ဆိုတာ ဘာလဲ" ဟု အခြားကလေးများက နားမလည်စွာ မေးကြသည်။
"နှမ်းတွေကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ပြီး ရေနဲ့ပြုတ်ထားတဲ့ ဆန်ပြုတ်လေ" ဟု အာဝါ က ရှင်းပြသည်။
"အရသာရှိလား" ဟု ကျိုးရှ က မေးသည်။
"အရသာရှိတယ်! ပြန်သွားပြီး မင်းအမေကို လုပ်ခိုင်းလိုက်" ဟု အာဝါ က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
နှမ်းဆန်ပြုတ်ထဲတွင် သကြားအနည်းငယ် ထည့်ထားသဖြင့် အရသာ မည်မျှရှိမည်ကို မေးနေစရာပင် မလိုပေ။ ဒုတိယအစ်မတော် ၏ သား ကျိုးရှ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့အမေက သူ့ကို ဒီလိုမျိုး စားစရာ ဘယ်လိုလုပ်ပေးနိုင်ပါ့မလဲ။
"ပါးစပ်ဟထား" ဟု ဆန်ဝါ က ပြောသည်။
ကျိုးရှ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စောင့်မျှော်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ ဆန်ဝါ က သူ့အတွက် ဇွန်းတစ်ဇွန်းကို ဂရုတစိုက် ခပ်ကျွေးလိုက်ပြီး ဇွန်းက သူ့ပါးစပ်ကို မထိမိစေရန် သတိထားရင်း "အခု အရသာရှိမှန်း သိပြီလား" ဟု မေးသည်။
"အရမ်းအရသာရှိတယ်" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ငါ တစ်ဇွန်းပဲ ကျွေးမှာနော်၊ ငါ့မှာလည်း သိပ်မရှိဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က ကျန်သည်များကို သူကိုယ်တိုင် စားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပန်းကန်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး အခြားကလေးများနှင့်အတူ စကျင်ကျောက်လုံး ကစားရန် ပြေးသွားသည်။
"အာဝါ၊ မင်း ဒီနှစ် ကျောင်းသွားတက်မှာလား" ဟု ကျိုးရှ က မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု အာဝါ က အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်တက်မလား"
"ငါ့အမေက ခွင့်မပြုဘူး" ဟု ကျိုးရှ က သက်ပြင်းချသည်။
"စာသင်တာက ကောင်းတဲ့အရာပဲ၊ ဘာလို့ ခွင့်မပြုတာလဲ" ဟု အာဝါ က မေးသည်။
"ငါ့အမေက စာသင်တာ အလကားပဲတဲ့" ဟု ကျိုးရှ က ပြန်ဖြေသည်။
အာဝါ က "စာသင်တာ ဘာလို့ အလကားဖြစ်ရမှာလဲ။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရင် အနာဂတ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အိမ်ပြန်ယူလာနိုင်မှာ။ ဘယ်လောက် အသုံးဝင်လဲဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကလေးငယ် ဆူချန် ကို ကျွေးနေဆဲဖြစ်သော အမေကျိုး က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ပြီး "အာဝါ၊ မင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေချင်တာလား" ဟု မေးသည်။
"ဖြေရမှာပေါ့! တက္ကသိုလ် တက်ပြီးရင် အလုပ်ရမယ်၊ ပြီးရင် တစ်လကို ပိုက်ဆံအများကြီး အိမ်ပြန်ယူလာနိုင်မယ်။ အဲဒီအခါ အမေ့အတွက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးနိုင်မယ်" ဟု အာဝါ က ပြောပြီးနောက် အနည်းငယ် ဝါကြွားသည့်လေသံဖြင့် "ပြီးတော့ အဘွားအတွက်လည်း ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးမယ်" ဟု ထပ်ပြောသည်။
ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း သူသည် ချော့မော့ရာ၌ ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းက အမေကျိုး ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိခိုက်စေပေ။ "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်! ဒါဆို အဘွားက မင်း အရွယ်ရောက်ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရကာ ပိုက်ဆံတွေ ရှာပြီး အဘွားအတွက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးမယ့်အချိန်ထိ စောင့်နေမယ်"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျိုးရှ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "သွားပြီး မင်းအမေကို အဘွားက ဒီလိုပြောတယ်လို့ သွားပြောလိုက်။ မင်းလည်း အာဝါ နဲ့အတူ ဒီနှစ် ကျောင်းသွားတက်ပြီး အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သားတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရနိုင်မလား ကြည့်ဦး။ အဲဒီအခါ မင်းလည်း မင်းအမေကို ကျေးဇူးတရား ပြသနိုင်မှာပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့!" ကျိုးရှ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး သူ့အမေကို သွားပြောရန် အိမ်သို့ ပြေးသွားသည်။
သူသည် သူ့အမေ ဒုတိယအစ်မတော် ထံမှ ချက်ချင်းပင် ဆူပူမှုကို ခံလိုက်ရသည် - "မင်းအဘွားက ပြောဖို့တော့ လွယ်တာပေါ့! တစ်နှစ်စာအတွက် ငွေအများကြီး ကုန်မှာ။ ငါတို့မိသားစုက ဒီလောက်ဆင်းရဲတာ၊ အဲဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရမှာလဲ"
"အမေ၊ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို ကျောင်းသွားတက်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ" ဟု ဆန်နီ က နှုတ်ခမ်းစူရင်း တောင်းဆိုသည်။
"ဘာကျောင်းတက်ရမှာလဲ။ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ!" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။