တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည့် ဓလေ့တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ မိဘများက သားသုံးယောက်ကို မြို့သို့ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တစ်နေကုန် ပျော်ပါးကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိသားစုဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကြသည်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြသည်၊ အပြင်တွင် ထမင်းစားကြပြီး မုန့်မျိုးစုံကိုလည်း စားသုံးကြသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသည့် တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးပြီးနောက်တွင် ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ မောပန်းသည်ဟူ၍ပင် မသိကြဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
မိသားစုဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းမှာ ရှေးကျသည့်ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်ပြီး နှစ်များစွာအတွင်း မိသားစုတွင် ဓာတ်ပုံများစွာ စုဆောင်းမိနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို လင်ချင်းဟဲ့ က ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကလေးများက ထိုဓာတ်ပုံများကို ထုတ်ကြည့်ရန် တောင်းဆိုတတ်ကြသည်။
မိသားစုတစ်နေ့တာ အပြင်ထွက်ပြီးနောက် ပြန်ရောက်သောအခါ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့မှာ စွမ်းအင်အပြည့် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သေးငယ်သူ ဆန်ဝါ မှာမူ ဖခင်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ဒါဝါက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ နောက်တွင် ထိုင်လိုက်လာပြီး ဆန်ဝါ မှာမူ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် အာဝါ က စက်ဘီးလက်ကိုင်ပေါ်တွင် နေရာယူထားသည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဆန်ဝါ ပင်လျှင် စွမ်းအင်ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တာ အားရပါးရ ဆော့ကစားထားသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ မောပန်းနေသဖြင့် မိသားစုမှာ ရိုးရှင်းသည့်ညစာကို စားသုံးပြီးနောက် ရေချိုးကာ စောစောစီးစီး အိပ်စက်ကြသည်။
"စတုတ္ထမြောက်သားနဲ့ ချွေးမဆီမှာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ဓလေ့လေး ရှိတာပဲ" ဟု ကျိုးရှ က ခံစားချက်ပါပါ မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ငါတို့လည်း... ဒီနှစ်မှာ ဒီလိုမျိုး လုပ်ကြမလား" ဟု ဆူဒါလင် က မေးသည်။
"ဒါဆို မနက်ဖြန် သွားကြမလား" ဟု ကျိုးရှ က အကြံပြုသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ဆူဒါလင် က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
ထိုစုံတွဲသည် နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့၏သားကိုခေါ်ကာ မြို့သို့သွားကြသည်။ မိသားစုလိုက် အပြင်ထွက်ခြင်းမှာ အလွန်ပျော်စရာကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ခရီးထွက်မည့်အကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ၊ အမေကျိုး က ပြောပြမှသာ သိလိုက်ရသည်။
"အဖေ၊ အမေ၊ ဘယ်တော့များ ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ကြမှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထမင်းစားနေရင်း သာမန်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အဖေတို့ အမေတို့က ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီ၊ ဓာတ်ပုံရိုက်စရာ မလိုတော့ပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။ သူမသည် စိတ်ဝင်စားသော်လည်း ငွေကြေးချွေတာချင်သည့်အတွက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဓာတ်ပုံရိုက်တာ ပိုက်ဆံသိပ်မကုန်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းသည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မလိုပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ငြင်းဆန်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေချိန်၌ ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဤသို့ပြောသည်။ "အဖေ တကယ်ပဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်နေတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်"
၃၀ ရက်နေ့တွင် ဒါဝါက မိသားစုဓာတ်ပုံများကို ထုတ်ပြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အဖေကျိုး သည် ဓာတ်ပုံများကို လက်ကမချနိုင်ဘဲ အစောပိုင်းက ထိုအကြောင်းပြောစဉ်တွင်လည်း အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ အမေကျိုး ငြင်းဆန်ခြင်းမှာ သူမ၏ ချွေတာတတ်သော စရိုက်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ဒါဆို အချိန်ရရင် အဖေ့ကို ဓာတ်ပုံဆရာဆီ ခေါ်သွားလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"အဖေ့ကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် နှစ်ယောက်လုံးကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ ထွန်စက်တစ်စီးစီး ဖြတ်သွားတဲ့အချိန်ကျရင် ဒါကို ပြောပြလို့ရတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ကြီးမားသည့်ကိစ္စမဟုတ်သော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းမှာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လူအများစုမှာ ဓာတ်ပုံအတွက် ငွေသုံးစွဲရန် စိတ်ကူးပင် ယဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ လူနေမှုပုံစံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများအတွက် အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
နှစ်သစ်ကူး၏ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့သို့ အလျင်အမြန်ပင် ရောက်ရှိလာပြီး ရှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင်မူ ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့မှာ အလုပ်ပြန်သွားရတော့မည်ဖြစ်သည်။ စောစောထွက်ခွာရမည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေ့တွင်ပင် ပြန်သွားကြသည်။ သေးငယ်သူ ဆူချန် မှာ မိဘများနှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ထွက်ခွာသွားတော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဆူဒါလင် ကို လက်မလွှတ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှာ တင်းကျပ်လွန်းပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံမှာ ထင်ရှားနေသဖြင့် လူကြီးတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများပင် နီရဲလာသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ထွက်ခွာသွားရမြဲဖြစ်သည်။ သေးငယ်သူ ဆူချန် မှာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ခန့် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သော်လည်း တတိယမြောက်နေ့တွင် ပြန်လည်သက်သာသွားသည်။ ကလေးများဆိုသည်မှာ ထိုအတိုင်းပင်၊ စိတ်ခံစားချက်ပြင်းထန်သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတတ်ကြသည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်တွင် ကလေးများစွာရှိသဖြင့် အမြဲတမ်း စည်ကားနေပြီး အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာလည်း သူတို့၏ဝမ်းကွဲမောင်နှမများနှင့် လာရောက်ကစားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဇန်နဝါရီလမှာ အလွန်အေးမြနေဆဲဖြစ်ပြီး ဤနှစ်တွင်မူ နှင်းများ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ကျရောက်နေသည်။
"ဒီနှစ်ကတော့ စပါးကောင်းမယ့်နှစ်ပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မနက်စောစောတွင် အိမ်ရှေ့ရှိ နှင်းများကို ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။ အချိန်ကိုက်ကျရောက်သည့် နှင်းမှာ သာယာဝပြောသည့်နှစ်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤမျှများပြားသည့် နှင်းထုကြောင့် စပါးအထွက်နှုန်းမှာလည်း ပေါများပေလိမ့်မည်။
"ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"သွားပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ သူမတွင် ကန့်ကွက်စရာမရှိပေ။ ဆောင်းတွင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ၌ သူမကို ဂရုစိုက်ရခြင်းမှလွဲ၍ အလုပ်မရှိသဖြင့် အပြင်ထွက်ပြီး စွမ်းအင်ထုတ်လိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ကောင်းမွန်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ တောင်ပေါ်တွင် ယုန်လိုက်မည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ကလေးများကလည်း လိုက်ချင်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးကို နွေးထွေးစွာ ဝတ်ဆင်ပေးပြီးနောက် တစ်ယောက်လျှင် သကြားလုံးနှစ်လုံးစီ ပေးကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စာကြည့်ပြီး စာကျက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ အမေကျိုး က သေးငယ်သူ ဆူချန် ကို ခေါ်ဆောင်လာချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ခွေးဖြစ်သူ ဖေးယင်း သာ အိမ်တွင် ရှိနေသည်။ ဖေးယင်း သည် အမေကျိုး ကို မြင်သောအခါ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ၊ အကယ်၍ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူဟောင်နေပေလိမ့်မည်။ သူမှာ အလွန်သိတတ်သည့်ခွေးဖြစ်ပြီး တာဝန်မှ အနားယူထားသည့် ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်သဖြင့် ထူးဆန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
"ချင်းပိုင်နဲ့ ကလေးတွေက ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
"တောင်ပေါ်မှာ ယုန်နဲ့ ရစ်တွေလိုက်ဖို့ သွားကြတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး သည် သူမ စာကျက်နေသည်ကို မြင်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါဝါ့အမေ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"စာကျက်နေတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောသည်။ သူမသည် အရေးကြီးသည့်အချက်များကို မှတ်သားပြီးနောက် စာကို စတင်ရွတ်ဆိုသည်။
အမေကျိုး က သူမ စာကျက်နေသည်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "သမီး စာရွတ်နေတာလား"
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်သည်။
"နေပါဦး၊ ဘာလို့ စာရွတ်နေရတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က နားမလည်စွာ မေးသည်။
"ဒါဝါက နောက်နှစ်ဝက်ဆိုရင် စတုတ္ထတန်း တက်ရတော့မှာလေ။ ကျွန်မ မလေ့လာထားရင် သူ့ကို ဘယ်လိုသင်ပေးမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
ဒါဝါက အတန်းကျော်ထားသဖြင့် သူ၏တိုးတက်မှုမှာ လျင်မြန်သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ် နွေဦးတွင် တတိယတန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဒုတိယနှစ်ဝက်တွင် စတုတ္ထတန်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤနှစ်မှာ သူ၏ စတုတ္ထတန်း နောက်ဆုံးနှစ်ဝက် ဖြစ်သည်။ အာဝါ လည်း ဤနှစ်တွင် ကျောင်းစတက်မည်ဖြစ်ပြီး သူမှာ ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ပထမတန်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအားလုံးနီးပါးကို ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဆန်ဝါ ပင်လျှင် သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုခံရပြီး စာအနည်းငယ် ဖတ်တတ်နေပြီဖြစ်သည်။
"သမီးက ဒါဝါ့ကို သင်ပေးနိုင်လို့လား" ဟု အမေကျိုး အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်မကို အဲဒီလို မကြည့်ပါနဲ့။ ကျွန်မက ပညာရေးမှာ တရားဝင် သင်ယူမှု သိပ်မရှိပေမဲ့ ဒီဘက်မှာ ဝါသနာပါတာပါ။ ဒါဝါ့အဖေတောင် ကျွန်မရဲ့ အသိပညာကို လေးစားရတယ်။ ဒါဝါကိုယ်တိုင်ကတောင် ကျွန်မပေးတဲ့ ပုစ္ဆာတွေက သူ့ဆရာပေးတဲ့ ပုစ္ဆာတွေထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်"
သူမသည် ဒါဝါကို ကျောင်းတွင် ဤအကြောင်းများ ထုတ်မပြောရန် မှာထားပြီး အိမ်တွင်သာ လေ့လာစေသည်။ လက်ရှိအခြေအနေတွင် တိတ်တိတ်ပုန်းနေခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။
အမေကျိုး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း တွင် စာကြိုးစားသည့်ကလေး မရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ဒါဝါ ဘာကြောင့် ဤမျှ ထက်မြက်ရသနည်းဟု သူမ တွေးတောနေခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူက သူ၏မိခင်ထံမှ အမွေဆက်ခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါဝါ့အမေ၊ ဒါဝါ့အဘိုးက သူ အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားတက္ကသိုလ်စာမေးပွဲ ဖြေကောင်းဖြေလိမ့်မယ်လို့ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်" ဟု အမေကျိုး က အသံကို လျှော့ချကာ မေးသည်။
"ဒါဝါ့မှာ အဲဒီလို စိတ်ကူးတော့ ရှိပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဒါဝါ အရွယ်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ထိုလမ်းကြောင်းကို မှီခိုနေစရာ မလိုတော့ပေ။ သူ၏ အရည်အချင်းဖြင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ကို ကြိုးစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမှတ်များ မြင့်မားနေသမျှ ကာလပတ်လုံး တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ တက္ကသိုလ်များကို သူ ရွေးချယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုရင် ဒါဝါ စာမေးပွဲအောင်နိုင်မယ်လို့ သမီးထင်လား" ဟု အမေကျိုး က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"သူက ငယ်ပါသေးတယ်။ ကြီးလာရင် ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ကြိုးစားနေရင်တော့ အောင်နိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။ အသက်ကြီးသူအား မျှော်လင့်ချက်ပေးခြင်းမှာ မှန်ကန်သည့်လုပ်ရပ်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ဤခေတ်တွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဆိုသည်မှာ ပန်ဒါကဲ့သို့ပင် ရှားပါးလှပြီး ဘိုးဘွားတို့၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ခြင်းမှာ သေးငယ်သည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အမေကျိုး မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ "ဒါဝါ့အတွက် ကြက်ဥပြုတ်ပေးလိုက်ပါ။ စာကျက်ရတာ ဦးနှောက်စွမ်းအား အများကြီး လိုတာကိုး"
"သမီးကရော မစားရဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ပြောင်သည်။
"အားလုံး စားကြမှာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး စာကျက်ခြင်းကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်သည်။ မလုပ်ဆောင်မီတွင် သူမသည် အမေကျိုး ကို သဲလွန်စအနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ကျွန်မလည်း စာမေးပွဲအောင်နိုင်ကောင်း အောင်နိုင်မှာပေါ့"