သတင်းက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းနေသဖြင့် အဘိုးအိုနှင့်အဘွားအိုတို့မှာ တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် စကားပြောဖြစ်ကြပြီးမှသာ အိပ်ရာဝင်ကြတော့သည်။
သူတို့တွေးမိသည်မှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် Da Wa တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ခဲ့ပါက သူ့အိမ်ထောင်ရေးအတွက် သူတို့ကူညီပေးရန် လိုအပ်ပါဦးမလားဆိုသည်ပင်။ လုံးဝမလိုတော့ပါ။ သူသာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်လာပါက သူ့အနာဂတ်ဇနီးသည်ကို ရွေးချယ်ခွင့်သည် သူ၏သဘောဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့နောက် အဘိုးအိုနှင့်အဘွားအိုတို့သည် စတုတ္ထမြောက်သား၏ဇနီးသည် အလွန်ကံကောင်းကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ သူမက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ စုဆောင်းထားခြင်းမရှိသော်လည်း သူမ၏သားသည် အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်နေသည်။ နောင်တွင် သူဇနီးရှာရန်အတွက် သူတို့ပူပန်စရာမလိုတော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်နိုင်လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အဘိုးအိုနှင့်အဘွားအိုတို့၏ အတွေးစများကို လုံးဝသတိမပြုမိပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ အတူနေလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုစုံတွဲမှာ ယခုတိုင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအငွေ့အသက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက "ကျွန်မ အမေကျိုး ကို ဝက်သားလုပ်ငန်းအကြောင်း ပြောပြလိုက်ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ယောက္ခမသည် ထိုအကြောင်းကို ဘာမှမသိသေးပေ။ သူတို့ အစားအသောက် သီးခြားချက်ပြုတ်စားသောက်နေချိန်တွင် လျှို့ဝှက်ထားနိုင်သော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် အဘိုးအိုနှင့်အဘွားအိုတို့က သူတို့ဆီလာရောက် အစားအသောက်စားကြတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်းကို သူတို့ မုချသိရှိသွားလိမ့်မည်။
"မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ပွေ့ဖက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "အမေမေးရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အငြိမ်းစားယူခွင့် ရန်ပုံငွေကလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ"
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုအကြောင်းပြချက်မှာ အဆင်ပြေသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ "အင်းလေ" အဘိုးအိုနှင့်အဘွားအိုတို့ သိသွားပါက တုန်လှုပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမှန်အတိုင်းမပြောပြခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ သူတို့သားတွင် အငြိမ်းစားရန်ပုံငွေအဖြစ် ယွမ်သုံးထောင်စုဆောင်းထားကြောင်းသာ သိသွားပါက သူတို့၏မေးရိုးများပင် ပြုတ်ကျသွားနိုင်ပေသည်။ သုံးထောင်ဟု ပြောလိုက်ပါက မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ထက်ဝက်ခန့်ဟု ပြောလျှင်တော့ ယုံကြည်လောက်ဖွယ် ရှိပေလိမ့်မည်။
သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် စကားကို ညှိနှိုင်းပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
"နောက်တစ်ခါလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ရယ်မောရင်း တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "အေးအေးဆေးဆေးနေပါဦး။ ဆောင်းရာသီမှာ အားနေရုံနဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အလွန်အကျွံလုပ်လို့ မရဘူးလေ"
ဒီလူကတော့ တကယ်ပဲ ခွန်အားတွေ ပိုလျှံနေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့အရွယ်ရောက်ပါက ဤကိစ္စတွင် စွမ်းဆောင်ရည် ကျဆင်းလာတတ်သော်လည်း သူကတော့ လျော့ကျသွားမည့်အရိပ်အယောင်ပင် မပြဘဲ ဆက်လက်တက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့သည် နှစ်သစ်ကူးနေ့ဖြစ်သည်။ တတိယမြောက်မောင် လင်က လာရောက်လည်ပတ်သော်လည်း သူ့ဇနီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် လိုက်မလာခဲ့ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော မိသားစုပဋိပက္ခ၏ နောက်ဆက်တွဲအခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အခုတော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် ကြားက ဆက်ဆံရေးက ရန်သူတွေလို ဖြစ်နေပြီ" ဟု တတိယမြောက်မောင် လင်က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို ဒုတိယအစ်မတော် ထံမှ ပြန်တောင်းယူရန် တင်းမာခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယမြောက်မောင်က အချိန်အတော်ကြာ ဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။ သူမက ဆင်းရဲလွန်းသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထိုအင်္ကျီကို အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကြားတွင် သွေးခွဲလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သေချာပေါက် နားလည်သော်လည်း အရေးမကြီးပေ။ သူမက ထိုအင်္ကျီကို ဒုတိယအိမ်ခွဲသို့ ပေးလိုက်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ၎င်းသည် လင်ချင်းဟဲ့ ပေးထားသော လက်ဆောင်ဖြစ်သဖြင့် ဒုတိယအိမ်ခွဲက လိုချင်ပါက လင်ချင်းဟဲ့ ကို ကိုယ်တိုင်သွားတောင်းနိုင်သည်။
ဒုတိယမြောက်မောင်နှင့် သူ့ဇနီးတို့သည်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ယခုအခါ လူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူမကို ထပ်မံစိန်ခေါ်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒုတိယအစ်မတော် သည် သူမကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့မိသည့်အတွက် အလွန်နောင်တရနေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအင်္ကျီကို အလွန်လိုချင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ယခုအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော် လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ပို၍လိုချင်နေသည်။
မိသားစုနှစ်ခုမှာ အဆက်မပြတ် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ ညီအစ်ကိုများပင် ရန်ဖြစ်ကြပြီး ခယ်မများမှာလည်း လက်ပါလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဖခင် လင်နှင့် မိခင် လင်တို့က တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ခေတ္တမျှသာဖြစ်သည်။ ထိုရန်ပွဲသည် မိသားစုနှစ်ခုကြားရှိ မုန်းတီးမှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေပြီး ကြာရှည်စွာဖြစ်ပွားနေသော ရန်ငြိုးကို အပေါ်ယံသို့ ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ အတော်လေး ပျော်ရွှင်သွားသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တော့ ပြောင်းမှာလဲ" ဟု သူမက ပြုံးရင်းမေးလိုက်သည်။ "သူတို့နဲ့ ဆက်နေနေရင်တော့ စိတ်ညစ်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်"
"ပြောင်းဖို့လား? ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" တတိယမြောက်မောင် လင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူပြောင်းချင်သော်လည်း ဤမျှမလွယ်ကူပေ။ သူတွင် ဘာမျှမရှိသလို မြေကွက်အတွက်လည်း လျှောက်ထားရဦးမည်။ လျှောက်လွှာတင်ထားသော်လည်း အတည်ပြုချက်ရမရ မသိရသေးပေ။ ထို့အပြင် အိမ်ဆောက်ခြင်းသည် ကုန်ကျစရိတ်များပြီး သူတို့တွင် ဘာမျှမရှိသဖြင့် အိုးကဲ့သို့သော အခြေခံလိုအပ်ချက်များပင် လိုအပ်နေသည်။ လင်မိသားစုဟောင်းပင် ကျိုးမိသားစုဟောင်း နည်းတူ အိုးတစ်လုံးတည်းကိုပင် မျှသုံးနေရသည်။
သူတို့နှင့်ယှဉ်လျှင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မီးဖိုနှင့် နားနှစ်ဖက်ပါသည့် အိုးနှစ်လုံးမှာ ဇိမ်ကျလှသည်။
တတိယမြောက်မောင် လင် ပြန်ခါနီးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝက်သားခြောက်တစ်တုံး ပေးလိုက်သည်။ သူမတွင် စုစုပေါင်း လေးတုံးသာ ရှိသော်လည်း သူမက အတင်းပေးလိုက်ပြီး ချက်ပြုတ်နည်းများကိုပါ မှာကြားကာ ငြင်းဆန်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။
"သူတို့သာ ပြောင်းပြီး အိမ်ဆောက်မယ်ဆိုရင် လက်ရှိဈေးကွက်မှာ ဘယ်လောက်ကုန်ကျမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို နောက်ပိုင်းတွင် မေးလိုက်သည်။
"သေးသေးလေးဆိုရင်တော့ ယွမ်တစ်ရာလောက် ကုန်နိုင်တယ်" ဟု သူက ဖြေသည်။
"သေးသေးလေးဆိုရင် ရပါပြီ။ ပြောင်းသွားတာက ပိုကောင်းတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ သူမသည် ဖခင် လင်၊ မိခင် လင်နှင့် အကြီးဆုံးသားနှစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးသဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ တကယ်တော့ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းသည်လည်း သူတို့ထက် မပိုပေ။ တတိယမြောက်မောင် လင်တစ်ယောက်သာ လင်မိသားစုဟောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် "အပင်ပေါက်ကောင်း" ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မရဲ့ အငြိမ်းစားရန်ပုံငွေ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်ငွေရှိတယ်၊ အဲဒါကိုပဲ သူ့ကို ချေးလိုက်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စကားမပြောဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေကို သုံးသည်ကို သူ မနှစ်သက်ကြောင်း ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူ့ကို ချစ်စနိုးဖြင့် နမ်းလိုက်သည်။
"အို၊ ဖေဖေ၊ မေမေ၊ နေ့ခင်းကြီးလေ! ဒီလိုမျိုး မလုပ်လို့ မရဘူးလား? သားက ကလေးပဲရှိသေးတာ!" အာဝါ က အချိန်ကိုက်ရောက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းမျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ကာ လက်ချောင်းကြားမှ ခိုးကြည့်နေသည်။
"ကောင်စုတ်လေး၊ မဝင်ခင် အသိပေးရမယ်မှန်း မသိဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဆူလိုက်သည်။
"သားက ဖုတ်ထားတဲ့ ကန်စွန်းဥ စားမလားလို့ လာမေးတာပါ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ 'နမ်းတဲ့ဂိမ်း' ကစားနေမှန်း မသိလိုက်ဘူး" ဟု အာဝါ က ရှင်းပြရင်း ပြေးထွက်သွားသည်။
သဘာဝကျကျပင် Da Wa နှင့် ဆန်ဝါ တို့သည်လည်း သူတို့မိဘများက အခန်းထဲတွင် "နမ်းတဲ့ဂိမ်း" ကစားရန် ပုန်းနေကြကြောင်း မကြာမီ သိသွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာပူလာသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာတော့ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အနည်းငယ် ကော့ညွှတ်သွားသည်။
"သူသာ ပြောင်းချင်ရင် အိမ်က တစ်ပိုင်းပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အိုးကလည်း အရေးကြီးတဲ့ပစ္စည်းပဲ၊ ရဖို့လည်း မလွယ်ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ရှင်တို့မှာ အိုးရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိလား? ကျွန်မတို့က အသစ်ကိုပဲ သိမ်းထားပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ အိုးဟောင်းကို ကျွန်မမောင်လေးကို ပေးလိုက်ရအောင်" ဟု သူမက အကြံပေးသည်။
"လာမယ့်နှစ်ကျရင် ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပေးမယ်" ဟု သူက ဖြေသည်။ အိုးများမှာ ရှားပါးသဖြင့် သူ အာမခံချက်မပေးနိုင်ပေ။
"ကျွန်မမှာ စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ကူပွန်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်လိုရင် ကျွန်မကို ပြောပါ"
နှစ်သစ်ကူး၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့သည် သားသုံးယောက်ကို ခေါ်ကာ ခရိုင်မြို့သို့ သွားကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်ကို သော့ခတ်ထားခဲ့ပြီး ဖခင်နှင့် အမေကျိုး၊ ကျိုးရှ Mei နှင့် ဆူဒါလင် တို့ကို ကျိုးအိမ်ဟောင်းတွင် စားသောက်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယမြောက်နေ့သည် မိသားစုဝင်များကို သွားရောက်လည်ပတ်ရမည့်နေ့ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းမှာ သူတို့အိမ်တွင် ကြပ်ညပ်နေမည့်အစား အိမ်ဟောင်းတွင် စုဝေးရသည်မှာ ပို၍လွယ်ကူသည်။ သူတို့၏ မိသားစုငယ်လေးကတော့ အားလပ်ရက်ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြတ်သန်းရန် မြို့သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။