ဒီနှစ်ရဲ့ နှစ်ကူးအကြိုညစာကတော့ အသေအချာပါပဲ၊ အင်မတန်မှ စားကောင်းသောက်ဖွယ် ပြည့်စုံလှပါတယ်။
ဆူဒါလင် ကြော်ပေးထားတဲ့ ကြက်ကြော်အကြီးကြီးတစ်ပန်းကန်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ကြက်သားက သူ့ချည်းသက်သက်ဆိုရင်လည်း အရသာရှိပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်ချက်ထားတဲ့ ငရုတ်သီးဆော့စ်နဲ့ တွဲစားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အရသာက တခြားအဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားတော့တာပါပဲ။ စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့ အရသာက လျှာဖျားမှာ စွဲကျန်နေခဲ့ပေမဲ့ အင်မတန်မှ စားလို့ကောင်းလှပါတယ်။
စားပွဲပေါ်မှာလည်း တခြားသော အသားဟင်းလျာတွေ၊ အရသာရှိလှတဲ့ ဟင်းပွဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ အရင်က မစားဖြစ်ဘဲ ကျန်နေခဲ့တဲ့ ဝက်သားခြောက်တောင် ဒီနေ့မှာ ပါဝင်လာပါတယ်။ ဝက်သားခြောက်နဲ့ မေ့ကန်ချိုင် (အခြောက်ခံဟင်းသီးဟင်းရွက်) ကို တွဲချက်ထားတာကတော့ ပြောစရာမလိုအောင်ကို စားလို့မြိန်လှပါတယ်။
"အမေနဲ့ အဖေက ဒီမှာ စားလာတဲ့နောက်ပိုင်း ဝလာသလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကတော့ တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ!" လို့ ကျိုးရှ က ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ဒီနေရာမှာ ပင်လယ်စာရဖို့က ခက်ခဲနေတာလေ။ တကယ်လို့သာ ပင်လယ်ကမ်းခြေနားမှာသာ နေရရင် ချက်နည်းပြုတ်နည်းဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို ပြပေးလိုက်ဦးမယ်" လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကုန်းတွင်းပိုင်းမှာ နေထိုင်ကြတော့ ရေချိုငါး ဒါမှမဟုတ် ပုစွန်လောက်ကလွဲရင် တခြားဘာမှ သိပ်မမြင်ဖူးကြပါဘူး။
"ပင်လယ်စာစားချင်ရင်တော့ ကမ်းခြေဘက်ကိုပဲ သွားရမှာပေါ့၊ ဒီမှာကတော့ ဘယ်ရမလဲ" လို့ ကျိုးရှ က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
"မင်းက အဲဒါတွေကို ချက်တတ်လို့လား" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က အံ့ဩစွာနဲ့ သူ့ဇနီးကို မေးလိုက်ပါတယ်။
"ချက်တတ်တာပေါ့။ ရှင်ကော တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်မေးပါတယ်။
"တပ်က ရဲဘော်တစ်ယောက်က ဂဏန်းတွေ ယူလာပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက မယူခဲ့ဘူး" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မကို မမေးတာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မင်း ချက်တတ်မှန်း ငါမသိဘူးလေ" လို့ သူက ပြန်ဖြေပါတယ်။ သူက ပင်လယ်စာနဲ့ ပတ်သက်ရင် အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့အပြင် အဲဒီကောင်တွေက အခွံတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတာမို့ စားစရာအသား သိပ်ပါမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတာပါ။
"ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို ကောင်းတာကို မခွဲခြားတတ်ဘူး!" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"နောက်တစ်ခါကျရင် ငါတောင်းကြည့်လိုက်ပါ့မယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ကတိပေးပါတယ်။
"ပြီးတော့ တောင်းတဲ့အခါကျရင်လည်း လက်ဗလာနဲ့ မသွားနဲ့ဦး။ ရဲဘော်ကို ငရုတ်သီးဆော့စ်တစ်အိုးလောက် လက်ဆောင်ပါပေးလိုက်။ ဈေးမကြီးပေမဲ့ အရသာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။
"အေးပါ"
လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူဒါလင်၊ ကျိုးရှ နဲ့ သူ့ရဲ့ယောက္ခမတွေကို အဝစားဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးကတော့ ဒီနှစ်ကူးအကြိုညစာအတွက် အလွန်ကို ကျေနပ်အားရနေကြပါတယ်။ ညစာစားပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ဒါဝါနဲ့ အာဝါ ကို စားပွဲရှင်းပြီး ပန်းကန်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးတွေကို အလုပ်ခိုင်းရတာ ဘာမှတွန့်ဆုတ်မနေပါဘူး။
နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ဒါဝါက ရှစ်နှစ်ပြည့်တော့မှာပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ရဲ့ အာဟာရကို အလေးပေး ဂရုစိုက်ထားတဲ့အတွက် သူက သူ့အရွယ်တူတွေထက် ခေါင်းတစ်လုံးလောက် ပိုမြင့်နေပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးလေးတွေက လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာလည်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ထွက်နေပြီး၊ သူသာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီလို့ ပြောရင်တောင် ဘယ်သူမဆို ယုံကြည်လောက်ပါတယ်။
အာဝါ ကတော့ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ခြောက်နှစ်ပြည့်ပါပြီ။ အဲဒီ "ခွေးခေါင်းဗျူဟာမှူး" လေးကတော့ လူတွေကို စိတ်ကစားတတ်တဲ့နေရာမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာပါတယ်။ သူက ဆူဒါလင် ဆီလှည့်ပြီး "ဦးလေး၊ လာကူပေးပါဦး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ" လို့ ဆူဒါလင် က ပြုံးရင်း ဖြေလိုက်ပါတယ်။
"သူတို့နှစ်ယောက်တည်း လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ရပါတယ်" လို့ ဆူဒါလင် က ပြုံးလျက်နဲ့ပဲ ပြောပါတယ်။
"သူ့ကို ကူခိုင်းလိုက်ပါ၊ သူက အိမ်မှာလည်း အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်နေကျပါပဲ" လို့ ကျိုးရှ က ထပ်ပြောလိုက်ပေမဲ့ အမေကျိုး ရဲ့ စူးရဲတဲ့အကြည့်ကို ချက်ချင်းပဲ ခံလိုက်ရပါတယ်။
သူ့ရဲ့ သဘောကောင်းတဲ့အလျောက် ဆူဒါလင် က ကလေးနှစ်ယောက် ပန်းကန်ဆေးတာကို ကူညီပေးဖို့ သွားလိုက်ပါတယ်။ ရေနွေးသုံးထားတဲ့အတွက် လက်တွေ အေးခဲသွားမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးတွေရဲ့ လက်ကို အအေးဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ အသားအရေထိန်းသိမ်းတဲ့ ခရင်မ်တွေကို လိမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက မိသားစုအတွက် မှိုဖြူနဲ့ စပျစ်သီးခြောက်ပြုတ်ရည်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပေးပါသေးတယ်။ သူတို့တွေ ညကိုးနာရီလောက်အထိ စကားစမြည်ပြောပြီး ပြုတ်ရည်သောက်ကာ အိပ်စက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါတယ်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်ကို ပြန်လမ်းမှာ ကျိုးရှ က သူ့မိဘတွေကို "စတုတ္ထမြောက်ချွေးမက အမေတို့အပေါ်မှာ တကယ့်ကို သားသမီးကောင်းပီသပါတယ်။ ဘာတစ်ခုမှ မနှမြောဘဲ ကျွေးမွေးတာပါ" လို့ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ ပြန်ရောက်တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမအိမ်က ဟင်းလျာတွေကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားလွန်းလှပါတယ်။
"စတုတ္ထမြောက်ချွေးမက တကယ့်ကို သားသမီးကောင်းပီသပါတယ်" လို့ အမေကျိုး က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံပါတယ်။
အဖေကျိုး ကတော့ ဘာမှမပြောပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ အလွန်ကို ခံစားမိနေပါတယ်။ စတုတ္ထမြောက်မိသားစုနဲ့အတူ စတင်စားသောက်လာတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ အဖေကျိုး တစ်ယောက် နောက်ထပ် အသက်ရှည်ရှည် နေရတော့မလို ခံစားနေရပါတယ်။ အရင်ကဆိုရင် အသက်ခုနစ်ဆယ်ထိ နေရရင်တင် ကံကောင်းလှပြီလို့ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ (အဲဒီအရွယ်ကလည်း အသက်ကြီးလှပြီလေ) အခုတော့ သူက ခုနစ်ဆယ်ငါးနှစ်အထိတောင် နေရဦးမလားလို့ ထင်မိလာပါတယ်။ ဘဝက ကောင်းမွန်နေပြီး ဒီလိုပျော်ရွှင်မှုတွေကို နောက်ထပ် အချိန်အကြာကြီး ခံစားချင်ပါသေးတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဆူချန် လေးက သူ့မိဘတွေနဲ့အတူ အိပ်ပျော်နေပါတယ်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက ဖခင်နဲ့သားကြားက သဘာဝအတိုင်း ရင်းနှီးမှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ ကလေးက ဆူဒါလင် ကို ချက်ချင်းပဲ သဘောကျသွားပါတယ်။ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မကပ်တော့ဘဲ သူ့ကိုပဲ ကပ်နေပါတော့တယ်။ ဆူဒါလင် ကတော့ သူ့ရဲ့သားလေးကြောင့် အလွန်ကို ပျော်ရွှင်နေပါတယ်။
အဖေကျိုး က နွေးထွေးတဲ့ စောင်အောက်မှာ လှဲရင်း အမေကျိုး ကို "ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ နောက်နှစ်ကျရင် အလုပ်မှတ် ရှစ်မှတ်ပဲ ယူတော့မယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး က "ငါလည်း မင်းကို အလုပ်မှတ် ရှစ်မှတ်ပဲ ယူဖို့ အကြာကြီးကတည်းက ပြောနေတာ၊ မင်းပဲ ခေါင်းမာနေတာလေ" လို့ ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဘိုးအိုက အသက်ကြီးနေပြီမို့ အရင်လို ခန္ဓာကိုယ်ကို ပင်ပန်းအောင် မလုပ်နိုင်တော့ပါဘူး။ "ဘာက မင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲသွားစေတာလဲ"
"ကျွန်တော် နောက်ထပ် အသက်ရှည်ရှည် နေချင်သေးလို့ပါ" လို့ အဖေကျိုး က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒါက တကယ့်အဖြစ်မှန်ပါပဲ—စတုတ္ထမြောက်ချွေးမက ဟင်းချက်အရမ်းကောင်းတာမို့ သူမချက်တဲ့ဟင်းကို စားရရင် ဘယ်သူမဆို အသက်ရှည်ရှည် နေချင်လာကြမှာပါ။
"အလုပ်မှတ် ရှစ်မှတ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ စားဖို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်" လို့ အမေကျိုး က တွေးတောရင်း ပြောပါတယ်။ "နောက်နှစ်ကျရင် မြေးလေးက ပိုကြီးလာတော့ ငါက ဝက်စားဖို့ ဟင်းရွက်တွေ ရှာပြီး အလုပ်မှတ် ပိုရအောင် လုပ်ပေးလို့ရတာပေါ့။ ရှောင်မေ ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတော့ ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေ အိမ်ထောင်ပြုတဲ့အခါကျမှ သုံးဖို့ သိမ်းထားလိုက်မယ်။ အဲဒီကလေးတွေက သူတို့မိဘတွေလိုပဲ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကြတာမို့ မိန်းမရဖို့ ပိုက်ဆံသိပ်ကုန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဒါဝါက နောင်ကျရင် သူ့ပညာရေးအတွက် ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံ လိုမယ်မထင်ဘူး" လို့ အဖေကျိုး က ပြောပါတယ်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ" လို့ အမေကျိုး က မေးလိုက်ပါတယ်။ "စတုတ္ထမြောက်ချွေးမမှာ ပိုက်ဆံ သိပ်အများကြီး ရှိတာမဟုတ်ဘူးလေ"
"ဒါဝါက သူကြီးပြင်းလာရင် အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားတက္ကသိုလ်ကို တက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်" လို့ အဖေကျိုး က ပြန်ဖြေပါတယ်။
အမေကျိုး က မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ "သူ တကယ်ပဲ ဝင်နိုင်ပါ့မလား။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ထဲမှာ ဘယ်သူမှ စာတော်တဲ့သူ မရှိခဲ့ဖူးဘူးလေ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဒါက နာကျင်စရာ စကားဆိုပေမဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကျိုးမိသားစုက ရိုးရိုးသာမန် လယ်သမားတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပညာတတ်တစ်ယောက်မှ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ဖူးပါဘူး။
"သူ ရနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်" လို့ အဖေကျိုး က ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောပါတယ်။ "သူ စာရေးတဲ့အခါ ဘယ်လောက်တောင် လှသလဲဆိုတာ ရှင် မမြင်ဖူးလို့ပါ။ ပြီးတော့ သူက သင်ခန်းစာတွေကိုလည်း အလွတ်ကျက်နိုင်တယ်။ စာမေးပွဲတိုင်းမှာလည်း အမှတ်ပြည့်ပဲ ရတာ"
"ရှင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" လို့ အမေကျိုး က အံ့ဩစွာနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"သူ့အမေက ညဘက်ဆိုရင် သူ့ကို သင်ခန်းစာတွေ ပြန်ရွတ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒါကို မေးကြည့်ပြီးတော့ အာဝါ ကို သူ့ရဲ့ စာမေးပွဲစာရွက်တွေနဲ့ အိမ်စာတွေကို ယူလာခိုင်းကြည့်လိုက်တယ်။ ရှင်သာ မြင်ရင် ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩသွားမလဲ မသိဘူး" အနည်းငယ် စာတတ်မြောက်ထားတဲ့ အဖေကျိုး ကတော့ သူတို့ ကျောင်းစာအုပ်ထဲက စာတွေထက် ဒါဝါရဲ့ လက်ရေးက ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိပါတယ်။
"စတုတ္ထမြောက်ချွေးမဆီကတော့ ဒီအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မကြားမိပါဘူး" လို့ အမေကျိုး က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သူက သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတာမို့ သေချာတာ မဟုတ်သေးဘူးလေ။ ဘာလို့ ကြွားနေရမှာလဲ" လို့ အဖေကျိုး က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါဝါသာ တက္ကသိုလ်ကို တကယ်ဝင်နိုင်ရင် ခရိုင်ခေါင်းဆောင်တွေက ကျွန်တော်တို့ဆီ လာလည်ကြရလိမ့်မယ်! အဲဒါက တကယ့်ကို ဘိုးဘွားတွေကို ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်စေမှာပဲ!" အမေကျိုး ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပီတိဖြာနေပါတော့တယ်။
ဘိုးဘွားတွေကို ဂုဏ်ယူစေခြင်း။
အဖေကျိုး က ပါးစပ်ကို စူလိုက်ပါတယ်။ အရင်ခေတ်တုန်းကဆိုရင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆိုတာ ထိပ်တန်းပညာတတ် ပညာရှိနဲ့ တူပါတယ်။ တကယ်လို့သာ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ကနေ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာမယ်ဆိုရင် သူ သေရကျိုးနပ်ပါပြီ။ အဲဒီနေ့ကို မြင်တွေ့ရမယ်ဆိုရင် သူက ဘိုးဘွားတွေဆီကို နည်းနည်းစောပြီး သွားရမယ်ဆိုရင်တောင် ဝမ်းသာအားရနဲ့ သွားပါလိမ့်မယ်။