"အဒေါ်၊ အဒေါ်တစ်ယောက်တည်း သွားတာ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ပြောသည်။
သူ့အဒေါ်က သကြားလုံးတွေကို သူ့မိသားစုအတွက် ယူသွားပေးတာဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ ဒါဟာ ထူးထူးခြားခြားအရာ မဟုတ်ပေ။ သူ့အိမ်မှာတင် အများကြီးရှိနေတာဖြစ်ပြီး သူ့အမေက နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝယ်ထားတဲ့ အထုပ်နှစ်ထုပ်ထဲမှာ တစ်ထုပ်တောင် ကျန်သေးသည်။
ကျိုးရှ အိုမေက သကြားလုံးတွေကို လာယူသည်။
"သေချာတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါနဲ့အတူ ဟင်းချက်ရလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
သူမအနေဖြင့် ကျိုးရှ အိုမေရော ဆူဒါလင် ကိုပါ သဘောကျတာကြောင့် ဒီအစီအစဉ်ကို ဘာမှမပြောပေ။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်မ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ယူလာခဲ့ပေးမယ်" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဒီသကြားလုံးတွေကို ဒါနီနဲ့ တခြားကလေးတွေကို ပေးလိုက်ပါ။ တစ်ခါတလေ အမေကျိုး အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ကလေးထိန်းတာ ကူပေးတတ်ကြတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောကာ သကြားလုံးတွေကို ပေးလိုက်သည်။
"ဟိုဘက်မှာ သကြားလုံးနှစ်ထုပ် ကျန်သေးတယ်လေ" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ပြန်ပြောသည်။
ဒီစကားကို ကြားတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒုတိယအစ်မတော် ဆီမှာ ဝေစုမရောက်သေးတာကို သတိရသွားပြီး ပြုံးကာ "အဲဒါတွေကို ဖောက်လိုက်ပြီး မင်းရဲ့ တူ၊ တူမတွေကို ဝေပေးလိုက်ပါ။ သူတို့ကို ပျော်ရွှင်သွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမ ကျိုးအိမ်ဟောင်းဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အလုံးနှစ်ရာပါတဲ့ နို့သကြားလုံးထုပ်ကို ဖောက်ပြီး တူ၊ တူမတွေကို ဝေပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ငါးနှစ်ကောင်နှင့် ဝက်သားနှစ်ပိဿာကို တတိယအစ်မတော်အတွက် ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်တာတွေကိုတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ဆီ ပြန်ယူလာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အားနာမနေခဲ့ပေ။ အိမ်ထောင်ဦးစီးက ကျိုးချင်းပိုင် ဖြစ်ပြီး ကျိုးရှ အိုမေနှင့် ဆူဒါလင် တို့က ဒီမှာ ခဏလာနေကြမှာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ စားစရိတ်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ထည့်ဝင်တာက သင့်တော်ပေသည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ ဒါလင် ခဏက လာသွားတယ်။ အစ်မတို့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ အပြင်သွားတယ်လို့ ပြောသွားတယ်၊ ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက မေးသည်။
"ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပြီး နှစ်ရက်အတွင်း ပြန်ရောက်လာတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အသေးစိတ် မပြောတော့ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ "အငယ်လေး ဆူချန် ကလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ။ နို့ဖြတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ နို့မှုန့်တစ်အိတ် ဝယ်ထားပေမဲ့ သူ အကျင့်ပါသွားမလား မသိဘူး" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ဆိုသည်။
သူမသည် ဒီနှစ်ထဲမှာပဲ သားဖြစ်သူကို နို့ဖြတ်ရန် စိတ်ကူးထားသည်။ ကလေးက ငယ်တော့တာမဟုတ်ဘဲ ဆန်ပြုတ်လည်း စားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"သူ အဆင်ပြေမှာပါ။ မင်းသားလေးက အစားကောင်းစားတာပဲ။ ဟိုတစ်ခါ ဆန်ဝါ နို့သောက်နေတာ မြင်တော့ သူလည်း သောက်ချင်လို့ ဆန်ဝါ က တိုက်လိုက်တာ။ အစကတော့ ကလေးက မတည့်ဘဲ ဝမ်းလျှောမှာ စိုးရိမ်ခဲ့သေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
ကလေးတွေရဲ့ နို့မှုန့်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် တိုက်လို့မရပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အငယ်လေး ဆူချန် က ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
"နောက်ပိုင်းကျတော့ အမေကျိုး ကို ခိုင်းပြီး သူ့အတွက် တစ်ခါတလေ ဖျော်တိုက်ပေးတယ်။ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"အစ်မအတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေ အများကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊ စတုတ္ထအစ်မတော်" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက အနည်းငယ် အားနာစွာ ပြောသည်။
သူမသည် စတုတ္ထအစ်မတော်က ဒါတွေကို သူမသားတွေအတွက် ဝယ်ထားတာဖြစ်ပြီး သူမသားကို ဝေပေးဖို့ မမျှော်လင့်ထားမှန်း သိသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။
သူမရဲ့ ခေတ်သစ်အတွေးအခေါ်တွေက ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ပေါ်လာတာဟာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ ဒေသခံတွေအတွက်တော့ နို့မှုန့်တစ်အိတ်ကို သုံးယွမ်ဆိုတာ တော်တော်လေး ဈေးကြီးသည်။ ကိုယ့်ကလေးတွေအတွက်တောင် အဲဒီလောက် မသုံးချင်ကြဘဲ တခြားသူတွေကို ဝေပေးဖို့ဆိုတာ ဝေးရော။ ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီခေတ်လူမဟုတ်တဲ့အတွက် သဘာဝအတိုင်း ထုတ်လုပ်ထားပြီး ညစ်ညမ်းမှုကင်းတဲ့ နို့မှုန့်တစ်အိတ်ကို သုံးယွမ်ဆိုတာ တော်တော်တန်တယ်လို့ပဲ ထင်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျိုးရှ အိုမေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒါဟာ စတုတ္ထအစ်မတော်က သူမသားကို ကိုယ့်သားလို သဘောထားတဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုပင်။
သူမရဲ့ လစာက တစ်လကို ၁၈ ယွမ်သာရှိပြီး အရင်ကထက် အနည်းငယ် တိုးလာရုံရှိသေးသည်။ သူမသည် ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ နို့မှုန့်အတွက် ငွေသုံးဖို့ ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထအစ်မတော်ကတော့ အများကြီး ပိုပြီး ရက်ရောသည်။
"နောက်နှစ်ဆို ဒီမှာ နွားနို့အစစ်တွေ ရောင်းတော့မယ်။ ကျွန်မသားတွေအတွက် တစ်နေ့ကို နှစ်ပုလင်း မှာထားဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ မင်းလည်း မှာချင်လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"တစ်ပုလင်း ဈေးကြီးလား" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက မေးသည်။
"တစ်ပုလင်းကို တစ်ဒိုင်း (တစ်ကျပ်ရဲ့ဆယ်ပုံတစ်ပုံ) ပဲ၊ မကြီးပါဘူး။ အမေကျိုး က ကျွန်မကို ခြိုးခြံချွေတာမှုမရှိဘူးလို့ ပြောမှာ မစိုးရိမ်ရရင် တစ်နေ့ကို အများကြီး မှာပြီး အားလုံးကို တိုက်လိုက်ချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အငယ်လေး ဆူချန် အတွက်တော့ တစ်နေ့ တစ်ပုလင်းလုံလောက်ပါတယ်။ နို့မှုန့်ထက်စာရင် သိပ်ပြီး ဈေးမကြီးပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ အစ်မက ဘာလို့ ဒီနွားနို့ကို ဒီလောက် အရေးပေးတာလဲ" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက အားနာနေဆဲမေးသည်။
သူမသည် နို့ဖြတ်တဲ့ကာလအတွက်ပဲ နို့မှုန့် ဝယ်ထားတာဖြစ်ပြီး အဲဒီထက်ပိုပြီး မစဉ်းစားထားပေ။ နို့မှုန့်က ဈေးကြီးရုံတင်မကဘဲ ရှာရလည်း ခက်သည်။
"မင်း အငယ်လေး ဆူချန် ကို ဆက်ပြီး မတိုက်တော့ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။ "ကျွန်မသားတွေက ကြီးတောင် ကြီးနေပြီ၊ ကျွန်မကတော့ ဆက်တိုက်နေတုန်းပဲ။"
"တကယ်ပဲ အဲလောက် ကောင်းလို့လား" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက မေးသည်။
"ဒီမှာက အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစားအစာတွေ သိပ်မရှိဘူး၊ နွားနို့က အာဟာရဓာတ် ကောင်းကောင်းရနိုင်တယ်။ ကလေးတွေ အများကြီးသောက်ရင် သူတို့ကျန်းမာရေးကလည်း အားနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း မသောက်ချင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းအမေကိုပဲ ဆန်ပြုတ် တိုက်ခိုင်းလိုက်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အာဟာရတော့ အဲဒီလောက် မရှိဘူးပေါ့။ ကလေးက ငယ်သေးတာဆိုတော့ နောက်နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်အထိ မှာတိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ ငွေသိပ်မကုန်ပါဘူး။ မင်းယောက်ျားကို တစ်ချက် မေးကြည့်ပါလား"
ကျိုးရှ အိုမေက ဆူဒါလင် ကို မေးကြည့်သည်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူက ဘာကန့်ကွက်မှုမှ မရှိပေ။ နွားနို့တစ်ပုလင်းကို တစ်ဒိုင်းပဲ ရှိပြီး တစ်လကို ၃.၃ ယွမ်လောက်ပဲ ကုန်ကျမည်။ သူ့လစာက ၃၅ ယွမ်အထိ တိုးလာပြီဆိုတော့ သားဖြစ်သူကို နွားနို့တိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
"စတုတ္ထ... အစ်မတော်၊ ကျွန်မအတွက် မှာပေးပါ။ ကျွန်မ... ကျွန်မ လတိုင်း ပိုက်ဆံ လာပေးပါ့မယ်" ဟု ဆူဒါလင် က ပြောသည်။
"အေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ကျိုးရှ အိုမေဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကလေးတွေကို အစကတည်းက နောက်မကျသွားစေနဲ့နော်၊ နားလည်လား။ မင်းရဲ့ အသိစိတ်က မင်းယောက်ျားလောက်တောင် မရှိသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှ အိုမေက သက်ပြင်းချကာ "ကျွန်မက မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်နေတာပါ" ဟု ဆိုသည်။
"နောက်ကျရင် အကျိုးကျေးဇူးကို သိလာပါလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရှ အိုမေနှင့် ဆူဒါလင် တို့ လာရောက်စားသောက်ကြတာကြောင့် အိမ်မှာ ပိုပြီး စည်ကားသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ မူလ စားသောက်မှုအစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်သည်။ ဆူဒါလင် ယူလာတဲ့ ကြက်သားကိုတော့ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးနေ့မှာမှ ချက်စားရန် သိမ်းထားလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ ဒီငရုတ်သီးဆော့စ်ကို အစ်မ ကိုယ်တိုင် လုပ်တာလား" ဟု အရသာ မြည်းကြည့်ပြီးနောက် အားရပါးရ ချီးမွမ်းကာ ကျိုးရှ အိုမေက မေးသည်။
"ကျွန်မ အိုးအနည်းငယ် လုပ်ထားတာ တစ်အိုးပဲ ကုန်သေးတယ်။ ကျန်တာတွေ ရှိသေးတယ်၊ ကြိုက်ရင် တစ်အိုးလောက် ယူသွားပါလား၊ မင်းယောက်ျားနဲ့ စားကြပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အားမနာတော့ဘူးနော်" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ၁၉၇၁ ခုနှစ်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်တဲ့ ဒီဇင်ဘာ ၃၀ ရက်၊ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ ရောက်လာသည်။
အရင်နှစ်တွေက တစ်မိသားစုလုံး စုစားကြပေမဲ့ ဒီနှစ်တော့ မဟုတ်တော့ပေ။ တစ်အိမ်စီက သူတို့ဘာသာ ဟင်းချက်ကြသည်။
"ငါတို့ အတူတူ မစားကြတော့ဘူးလား" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက စိတ်ပျက်စွာ မေးသည်။
စတုတ္ထအစ်ကို့ဇနီးက နှစ်တိုင်း ဟင်းကောင်းကောင်းတွေ ယူလာတတ်ပြီး အမြဲတမ်း အရသာရှိလှသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ငါ မင်းကို ငတ်အောင် ထားလို့လား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က သူ့တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ ဝေဖန်လိုက်သည်။
"နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့လေ၊ တော်ပါတော့။ ကျွန်မနဲ့ မငြင်းပါနဲ့" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက ပြောသည်။
ဒုတိယအိမ်ခွဲမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေမှုတွေ ရှိပေမဲ့ ပထမနှင့် တတိယအိမ်ခွဲတွေကတော့ ဘာမှ မပြောကြပေ။ တကယ်တော့ လူတိုင်း ကိုယ့်အိမ်မှာကိုယ် စားတာက ပိုကောင်းသည်။
သို့သော်လည်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့ကတော့ အသားတွေ အများကြီးပါတဲ့ ဟင်းတစ်ပွဲစီကို ဖခင်နှင့် အမေကျိုး ဆီ ပို့ပေးကြသည်။ အတူတူ မစားကြပေမဲ့ ဒါဟာ ရိုသေလေးစားမှု ပြသခြင်းပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ပြန်လည်ပြီး အသားလုံးဟင်းတစ်ပွဲ ပို့ပေးလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ ဘာမှ ယူမလာခဲ့ပေ။ အဲဒါကတော့ အဲဒီအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။