အခန်း (၁၄၃) - အသားတိုးလာခြင်း
ကျိုးချင်းပိုင် က အမှန်တကယ်တော့ အနည်းငယ် ရိုးအလွန်းသည်။ သူက လင်ချင်းဟဲ့ နှင့်အတူ အပြင်ထွက်ချင်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း သူမက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူနှင့်သူ့သားမှာ အသိစိတ်မရှိကြဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ထူးခြားသော ယုတ္တိဗေဒတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်အိမ်လုံးကို စီမံခန့်ခွဲရသည့် တာဝန်မှာ သူမအပေါ်သာ ကျရောက်လာသဖြင့် သူမ အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရသည်။
ထိုအတွက် လျော်ကြေးအနေဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် က ညဘက်တွင် သူမကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပေးသည်။ ကလေးများက အနီးတွင် အိပ်ပျော်နေကြစဉ် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အသံမထွက်ရဲဘဲ ထိုအခြေအနေကို တတ်နိုင်သမျှ သည်းခံနေခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ကောက်ပြတတ်သော်လည်း သူမ၏ဘဝအတွက် သူမ အမှန်တကယ်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။ နေ့အချိန်ဖြစ်စေ၊ ညအချိန်ဖြစ်စေ သူမ၏လူက သူမကို အထူးပင် ဂရုစိုက်ပေးသည်ဟုသာ ဆိုရပေမည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဝက်သားအနည်းငယ် ဝယ်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ မေအစ်မတော်က သူမအတွက် ဝက်သုံးထပ်သား ခုနစ်ပိဿာ ရအောင် ရှာပေးခဲ့သည်။ ခုနစ်ပိဿာမှာ များပြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အသားစိမ်းကို ဝက်အူချောင်း သို့မဟုတ် အသားခြောက်အဖြစ် ပြုပြင်လိုက်ပါက အလေးချိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပြီး တစ်ပိဿာလျှင် သုံးရာဂရမ်ခန့်သာ ကျန်တော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုအချက်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါ။
အသားစိမ်းများ အိမ်ရောက်လာသောအခါ သူမက နယ်စပ်စတင်ပြုလုပ်သည်။ အရသာစုံအောင် နယ်ပြီးနောက် အနောက်ဘက်ခြံတွင် အခြောက်လှမ်းထားလိုက်ပြီး ဆယ်ရက်ခန့် ကြာလျှင် စားရန် အသင့်ဖြစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။
"အမေ၊ အသားဝေတဲ့အချိန်ကျရင် အမေ ပိုတောင် လုပ်လို့ရသေးတယ်" ဟု ဆန်ဝါ က အကြံပြုသည်။
"နည်းနည်းပါးပါးရှိတာက စားချင်စိတ်ကို ပြေစေတာပေါ့။ အဝစားဖို့တော့ အခုချက်ချင်း မတွေးပါနဲ့ဦး။ နောက်ပြီးတော့ အသားစိမ်းတွေက သူတို့ဘာသာလည်း အရသာရှိသားပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူမက အလုပ်ရှုပ်သည်ဟု ထင်သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပင်ပန်းအောင် မလုပ်ချင်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်လိုက်သည့် အသားမှာ အလွန်အရသာရှိသည်ကို ငြင်း၍မရပေ။
လဆန်း ၁၂ ရက်နေ့တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ဝက်သတ်ပြီး အသားဝေသည့် အစီအစဉ်ကို ပြုလုပ်သည်။ ကျိုးမိသားစု မွေးမြူထားသည့် ဝက်နှစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်လာသောအခါ လူအများ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားကြသည်။ ဝက်နှစ်ကောင်လုံးမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ရာပိဿာစီ ရှိပြီး အလွန်ပင် ဝဖြိုးနေကြသည်။
မိသားစုက လုပ်အားခမှတ်တိုင်များ အများကြီး စုဆောင်းထားသဖြင့် အသားကောင်းများကို ရွေးချယ်ခွင့် ဦးစားပေး ရရှိခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာလည်း အရှက်အကြောက်ကြီးသူ မဟုတ်ပေ။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် သားသုံးယောက်ကို ခေါ်သွားပြီး အဖေကျိုး က ဆူချန် ကို ကြည့်ရှုရန် ကျန်ခဲ့ကာ အမေကျိုး က အကူအညီပေးရန် လိုက်သွားသည်။
သူတို့က ဝက်အူ၊ ဝက်အသည်း၊ ဝက်အစာအိမ်၊ နံရိုးနှင့် အရိုးကြီးများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အခြားရွာသားများအမြင်တွင် ၎င်းတို့မှာ အရည်အသွေးညံ့သည်ဟု ယူဆကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထိုအရာများကို ရွေးပြီးနောက် ဝက်ခေါင်း၊ ထို့နောက် အဆီပါသည့် အသားကောင်းများ၊ ဝက်သုံးထပ်သားနှင့် အသားစစ်စစ်များကို ဆက်လက်ရွေးချယ်သည်။ သူတို့၏ ဝေစုကို အဖေကျိုး ၏ ဝေစုနှင့် ပေါင်းလိုက်သည့်အခါ စုစုပေါင်းပမာဏမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။
မိသားစုက အသားများကို သယ်ဆောင်လာသောအခါ အခြားရွာသားများမှာ မနာလိုစွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။ အာဝါ က "အမေ၊ ဒီည ဝက်ခေါင်းဟင်း ချက်စားလို့ရမလား" ဟု မေးလိုက်သောအခါ သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။
ဝက်ခေါင်းဟင်းအကြောင်း တွေးမိသည်နှင့် လူတိုင်း၏ ပါးစပ်မှ တံတွေးများ စီးကျလာသော်လည်း ကိုယ့်ဝေစုရရန် တန်းစီနေရသဖြင့် အိပ်မက်ယဉ်နေရန် အချိန်မရှိကြပေ။
ဒုတိယအစ်မတော် မှာမူ ဝေစုအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်ကအတိုင်းပင် မျက်နှာမကောင်းစွာဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို သိရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေလိုက်ပြီး သူမက အသားများကို ဒေါသတကြီးဖြင့် တုံးလုံးချနေသည်။ သူမသည် ထိုဝက်သားတုံးများကို မည်သူ့ပုံစံဟု စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်နေသနည်းဟု မေးစရာပင် ရှိသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ အကြီးဆုံးနှင့် တတိယမြောက် ချွေးမတို့မှာမူ ပျော်ရွှင်နေကြပြီး ညစာစားပွဲအတွက် ကြိုတင် စီစဉ်နေကြသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ဝက်အစာအိမ်နှင့် အူများကို သန့်စင်ရန် ကျိုးချင်းပိုင် ကို တာဝန်ပေးလိုက်ပြီး အမေကျိုး ကို အလုပ်ရှုပ်မခံစေတော့ပါ။ ဝက်ခေါင်းကိုလည်း ပြင်ဆင်ရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် က အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က အဆီပြန်ချက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
ဝက်ဆီငါးပိဿာမှ ဝက်ဆီနှစ်အိုး အပြည့် ရရှိသည်။ အမေကျိုး က "ဒီဝက်က အဆီတွေ အများကြီးပဲ" ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဝက်ဆီကို ဖယ်ထားပြီး အကြွပ်ကြော်များကို ဆားအနည်းငယ်ဖြင့် ကြော်လိုက်သည်။ ကလေးများက ၎င်းမှာ အလွန်အရသာရှိသည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း သူမက တစ်ခါတည်း အများကြီး မစားခိုင်းပေ။ သူတို့မှာ အသားကို တောင့်တနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုညတွင် ပွဲတော်တည်ကြသည်မှာ မဆန်းပေ။
ဟင်းလျာများမှာ စုံလင်လှသည်။ ဝက်ခေါင်းဟင်း၊ အချဉ်စိမ်နှင့် ဝက်အူကြော်၊ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ဝက်အသည်းကြော်၊ နှင့် အရိုးပြုတ်ဟင်းချိုတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ပြောင်းဖူးမုန့်နှင့်အတူ စားသုံးလိုက်ကြပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး အလွန်ပင် ကျေနပ်နေကြသည်။ အကြွင်းအကျန်ပင် မရှိတော့ပေ။
ဝက်ခေါင်းဟင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ငရုတ်သီးဆော့စ်တစ်ခွက်ကို ဘေးတွင် ပြင်ထားပေးသည်။ အစပ်ကြိုက်သူများအတွက် ထိုဆော့စ်ဖြင့်တို့စားပါက ပို၍ပင် အရသာရှိသည်။
ဝက်အသည်းနှင့် အူများမှာ အအေးခန်းတွင် ထား၍မရသဖြင့် ချက်ချင်း စားသုံးလိုက်ကြသည်။ ဝက်ခေါင်းသား အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က အကုန်လှီးဖြတ်ပြီး အများစုကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဝက်အစာအိမ်ကို သန့်စင်ပြီး ဟင်းတစ်ခွက်ချက်ကာ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့်အတူ အသားလုံးများ လုပ်ရန် အသားတုံးလိုက်သည်။
အိမ်တွင် စားစရာများ များပြားနေသဖြင့် အနောက်ဘက်ခြံတွင် ချိတ်ထားသည့် အသားခြောက်များကို အလျင်စလို စားစရာ မလိုတော့ပေ။
လဆန်း ၂၅ ရက်နေ့တွင် ကျိုးရှ အိုမေက ဆူဒါလင် နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။
"အဖေ၊ အမေ၊ ဘာလို့ နှစ်ယောက်လုံးက ပိုပြီး ကျန်းမာပြီး ဝဖြိုးလာကြတာလဲ" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ (သူတို့ရွာတွင် အနည်းငယ် ဝနေခြင်းမှာ ကျန်းမာပြီး ချမ်းသာသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)။
"အဘိုးနဲ့ အဘွားက အစားကောင်းနေကြတာလေ။ အစာလည်း ကောင်းကောင်း စားနိုင်တယ်၊ အရင်လို အလုပ်လည်း မလုပ်ရတော့ဘူးဆိုတော့ အလိုလို ဝလာတာပေါ့" ဟု ဆန်ဝါ က ပြန်ဖြေသည်။
"အဖေနဲ့ အမေက စတုတ္ထချွေးမနဲ့ အတူတူ စားနေကြတယ်လို့ ဒါလင်ဆီက ကြားတယ်" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက မေးသည်။ ဆူဒါလင် မှာမူ သူ့သားကို ပွေ့ဖက်ထားရသည်မှာ မလွှတ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူမနဲ့ပဲ အတူတူ စားနေကြတာ" ဟု အမေကျိုး က အတည်ပြုသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ မဆန်းပါဘူး။ စတုတ္ထချွေးမရဲ့ ချက်ပြုတ်လက်ရာက တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတာ" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒါလင်၊ ရှောင်မေနဲ့အတူ ပြန်လာနိုင်တာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ယူလာတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
သူက ကြက်တစ်ကောင်၊ အသားအနည်းငယ်၊ ဆန်တစ်အိတ်၊ အေးခဲငါး တစ်ပိုက်နှင့် ကြက်ဥ တစ်ခြင်းဝက်ခန့် ပါလာသည်။ ကလေးငယ် ဆူချန် အတွက် နို့မှုန့်နှင့် တူ၊ တူမများအတွက် ယုန်ဖြူသကြားလုံးများပင် ပါလာသေးသည်။ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။
"ဒါက... ဒါက ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တာလေးပါ" ဟု ဆူဒါလင် က သူ့သားကို ပွေ့ထားရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြသည်။
"ကျွန်မတို့က နှစ်သစ်ကူး ခုနစ်ရက်နေ့အထိ နေဖို့ စီစဉ်ထားတာမို့ နည်းနည်း ပိုယူလာတာပါ" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ဖြည့်ပြောသည်။
"ဒီပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထချွေးမဆီ ယူသွားလိုက်။ ငါတို့အားလုံး အဲဒီမှာပဲ အတူတူ စားကြမယ်" ဟု အမေကျိုး က ညွှန်ကြားသည်။
"ဒါက... သူမအတွက် အလုပ်ရှုပ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆူဒါလင် က တွန့်ဆုတ်စွာ မေးသည်။
"လူအများကြီးအတွက် ချက်ပြုတ်ရတာ အလုပ်ရှုပ်တာတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်မ အရင်သွားပြီး သူမကို အရင်မေးလိုက်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ပြောပြီး ဒါဝါနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများအတွက် သကြားလုံးအနည်းငယ် ယူလိုက်သည်။ သူမက ဆန်ဝါ ဘက်သို့ လှည့်ပြီး "ဆန်ဝါ၊ မင်း အဒေါ်နဲ့အတူ လိုက်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။