အခန်း (၁၄၂) - အမေက ဆဲလိုက်တယ်
လာဘာပွဲတော်နေ့မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ မနက်စောစောကတည်းက ထလာပြီး လာဘာယာဂုကို အိုးကြီးတစ်လုံးစာ အနံ့မွှေးနေအောင် ချက်ပြုတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ သကြားကို အနည်းငယ်သာ ထည့်ထားပေမဲ့ သူမချက်တဲ့ယာဂုက ထူးခြားတဲ့အရသာရှိပြီး စားလို့ကောင်းလှပါတယ်။
အရင်နှစ်တွေတုန်းကတော့ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့က သူတို့နဲ့အတူ မနေတဲ့အတွက် သူမက အနည်းငယ်သာ ပို့ပေးလေ့ရှိပြီး တစ်ယောက်ကို နှစ်ပန်းကန်ထက် ပိုမရခဲ့ပါဘူး။ ဒီခေတ်ကာလမှာ အဆီအနှစ် လိုအပ်ချက်ကြောင့် လူတွေရဲ့ အစာစားချင်စိတ်က အတော်လေး ကြီးမားကြတာမို့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက်တောင် နှစ်ပန်းကန်ဆိုတာ မဝလောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ကတော့ မတူပါဘူး။ အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်က သူတို့နဲ့အတူ နေထိုင်ပြီး တစ်နေ့သုံးနပ် စားသောက်နေကြတာမို့ လာဘာယာဂုကို အဝစားနိုင်ကြပါတယ်။
"မနေ့ညက ဆီးနှင်းတွေ အများကြီး ကျတယ်နော်။ အဖေ၊ အမေ... ညက အနွေးဓာတ်ရရဲ့လား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က စားသောက်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
မနေ့ညက သူမက ဒါဝါနဲ့ အာဝါ ကို သူတို့အခန်းမှာ လာအိပ်ခိုင်းထားခဲ့တာပါ။ မိသားစုတစ်စုလုံး ကန် (kang) ပေါ်မှာ စုပြီး အိပ်ခဲ့ကြတာမို့ အိပ်လို့ကောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါဝါနဲ့ အာဝါ တို့က လူပျိုပေါက်စတွေ ဖြစ်လာပြီဆိုပေမဲ့ မိဘတွေရဲ့ အခန်းထဲမှာ အိပ်ရတာကိုပဲ ပျော်ရွှင်နေကြတုန်းပါပဲ။
"နွေးပါတယ်၊ အဲဒီစောင်ကြီးက ပျော့ပြီး နွေးတာပဲ" လို့ အမေကျိုး က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဖေကျိုး ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံပါတယ်။ စောင်က နွေးရုံတင်မကဘဲ သူ့ဇနီးသည် ချည်ပေးထားတဲ့ ဆွယ်တာအသစ်ကလည်း အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို ယာဂုတွေ ထပ်သောက်ဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။
ရုတ်တရက် အကြီးဆုံးသား ဒါဝါက "အမေ... ဒီနှစ်ရော ကျွန်တော်တို့အိမ်က ဝက်သားခြောက် လုပ်ဦးမှာလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟင်... သားက ဒါတွေကို မှတ်မိနေသေးတာလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့ဩစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမက အရင်နှစ်က ဝက်သားခြောက် မလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအရင်နှစ်ကတော့ လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
"ကျွန်တော်လည်း မှတ်မိတယ်" လို့ အာဝါ က ဝင်ပြောပါတယ်။
အငယ်ဆုံး ဆန်ဝါ ကတော့ စူးစမ်းစွာနဲ့ "ဝက်သားခြောက်ဆိုတာ ဘာလဲ။ စားလို့ကောင်းလား" လို့ မေးပါတယ်။ သူက အရင်တစ်ခေါက် လုပ်တုန်းက အရမ်းငယ်သေးတာမို့ မမှတ်မိရှာပါဘူး။
"စားလို့ကောင်းတာပေါ့။ ပေါင်းစားစား၊ အချဉ်စိမ်နဲ့ ကြော်စားစား... အဲဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အသားမျိုး မရှိတော့ဘူး" လို့ ဒါဝါက ရှင်းပြပါတယ်။
"အမေ... ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး" လို့ ဆန်ဝါ က သူ့အမေကို မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းပြီး တောင်းဆိုသလို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဘာကို တစ်ခါမှ မစားဖူးရမှာလဲ။ စားဖူးတာပေါ့၊ သားက မမှတ်မိတာပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆို အဘိုးနဲ့ အဘွားကတော့ တစ်ခါမှ မစားဖူးလောက်ဘူး" လို့ ဆန်ဝါ က ခန့်မှန်းပြောဆိုပါတယ်။
အဖေကျိုး ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ ငယ်ငယ်က မြေရှင်တစ်ယောက်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက စားဖိုမှူးက သူ့ကို ဝက်သားခြောက်တစ်ပိုင်း ပေးဖူးပါတယ်။ အဲဒီအရသာက အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ သူ့လျှာကိုတောင် သူပြန်မြိုချမိမလား ထင်ရတဲ့အထိ အခုထိ အမှတ်ရနေပါသေးတယ်။ အမေကျိုး ကလည်း အဲဒီအကြောင်း မသိခဲ့ပါဘူး။ အရင်က လင်ချင်းဟဲ့ က အများကြီး မလုပ်ခဲ့တာမို့ ဖြုန်းတီးတယ်လို့ အပြောခံရမှာ စိုးရိမ်ပြီး သူမတို့ဆီ ပို့မပေးခဲ့တာပါ။
"စားချင်ရင် စားချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်လေ။ အဘိုးနဲ့ အဘွားကို မဆွဲထည့်နဲ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးတွေကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အမေ... လုပ်ပေးပါနော်၊ လုပ်ပေးပါ" လို့ ဆန်ဝါ က သူ့နည်းလမ်း အဆင်မပြေမှန်းသိတော့ ချွဲပြီး ပြောပါတော့တယ်။
"နောက်ကျရင် ဝက်သားရမရ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ရရင်တော့ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ဝက်သားခြောက် လုပ်ပေးမယ်။ မရရင်တော့ ကိုယ့်ဝက်ကိုယ် သတ်တဲ့အချိန်အထိ စောင့်ရမှာပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ဝက်နှစ်ကောင်ကို ဆယ့်နှစ်လမြောက်လရဲ့ အလယ်လောက်မှာ သတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာမို့ အသားခြောက်ဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရှိပါသေးတယ်။
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ က စက်ဘီးနင်းပြီး ထွက်သွားပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က လိုက်ပို့ချင်ပေမဲ့ သူမက ငြင်းလိုက်ပါတယ်။ ဒါက ခက်ခဲတဲ့အလုပ်မဟုတ်သလို ဒီလိုအေးစက်တဲ့ ရာသီဥတုမှာ သူပါလိုက်လာရင် ပိုအေးမှာစိုးလို့ သူမတစ်ယောက်တည်း နင်းသွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။
ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် သူမက ဝက်သားအသားပိုင်းတွေ လိုချင်လို့ အစ်မမေနဲ့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အများကြီး လိုချင်တာမို့ သူမက အစ်မမေကို အစားအသောက် ကူပွန် သုံးခု ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကူပွန်တစ်စောင်ကို လေးဂျင် (jin) ရပြီး စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ဂျင် ရမှာပါ။
"အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် ဒီအချိန်လောက် လာခဲ့ပါ" လို့ အစ်မမေက ပြောပါတယ်။ ကူပွန် လက်ထဲရောက်သွားပြီဆိုတော့ သူမ အလုပ်ကိစ္စတွေကို စတင်နိုင်ပါပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က အစ်မမေအတွက်လည်း အမြတ်အစွန်းကောင်းတာမို့ အားတက်သရော ရှိနေပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကိုယ်ပိုင် အသားကူပွန်တွေ မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အဲဒါတွေကို စုထားချင်တာပါ။ အသားဆိုင်မှာ တန်းစီပြီး အသား ၁၀၀ ဂရမ်လောက်ပဲ ရတာမျိုးကို သူမ မကြိုက်ပါဘူး။ သူမက ကူပွန်တွေကို ငွေသားလို သဘောထားပြီး မြို့ပေါ်မှာ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ပိုနှစ်သက်ပါတယ်။
အိမ်ပြန်လမ်းမှာတော့ ကြက်ဥခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး လူထုပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး စခန်းဆီ ရောင်းဖို့သွားနေတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပါတယ်။
"အဘွား... ဒီကြက်ဥတွေကို လဲလှယ်မလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်ပါတယ်။
"အဘွားက ဒီကြက်ဥတွေကို သကြားညိုနဲ့ လဲချင်တာပါ" လို့ အဘွားအိုက ပြန်ပြောပါတယ်။
"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ကျွန်မမှာလည်း စားသောက်ကုန်သမဝါယမဆိုင်က ဝယ်လာတဲ့ သကြားညို နည်းနည်းပါလာတယ်။ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ဖြစ်ဖို့တောင် များတယ်။ အဘွား လဲမလား။ ကျွန်မလည်း အရေးတကြီး သုံးစရာ မလိုပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမက အပြင်သွားတိုင်း ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ယူသွားလေ့ရှိတဲ့ အကျင့်ရှိပြီး အဲဒီထဲကနေ သကြားညိုအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ အိတ်ကို အရင်ကတည်းက ဖွင့်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အများစုကတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ထားတဲ့ အရာတွေပါ။ သကြားညိုဆိုတာ ရှားပါးပြီး အဘွားအိုရဲ့ ချွေးမ မနေ့ညကမှ ကလေးမီးဖွားထားတာမို့ လိုအပ်နေမယ်ဆိုတာ သူမ သိနေပါတယ်။
အဘွားအိုကတော့ ကြက်ဥခြင်းတောင်း တစ်တောင်းလုံးကို သကြားတစ်ပေါင်နဲ့ လဲရမှာမို့ အစကတည်းက တွန့်ဆုတ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က အဘွားအိုကို အမြတ်ထုတ်ချင်စိတ် မရှိပါဘူး။ သူမက ကြက်ဥရဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံကိုပဲ ယူပြီး ကျန်တာတွေကို အဘွားအိုကို ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"အဘွား... ဒီလောက်ဆို တန်ဖိုး တူတယ်မလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်ပါတယ်။
အစက တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ အဘွားအိုက တရားမျှတတဲ့ လဲလှယ်မှုဖြစ်တာကို မြင်တော့ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် ကျေနပ်စွာနဲ့ အိမ်ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ သကြားညိုတစ်ပေါင်က ကြက်ဥ သုံးပေါင်နီးပါးလောက် တန်ဖိုးရှိတာမို့ သူမ ရှုံးမသွားပါဘူး။ သူတို့အိမ်မှာ ကြက်ဥစားသုံးမှု များတာမို့ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ထားတာတွေ ကုန်ခါနီးနေပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီကြက်ဥတွေက အချိန်ကိုက်ပါပဲ။
အိမ်ရောက်တဲ့အခါ ကြက်ဥ သုံးပေါင်က ငါးပေါင် ဖြစ်သွားပါတယ်။ တကယ်လို့ အမေကျိုး သာ ရှိနေရင် မေးခွန်းတွေ ထုတ်ကောင်း ထုတ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ ကောင်လေးတွေပဲ ရှိတာမို့ ဘယ်သူမှ မမေးရဲကြပါဘူး။ အိမ်မှာ သူမကပဲ အဆုံးအဖြတ်ပေးသူ ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းက ဥပဒေလိုပါပဲ။
"အမေ... အခု ဝက်သားခြောက် လုပ်ပေးလို့ ရပြီလား" လို့ ဆန်ဝါ က အသားအကြောင်းကိုပဲ စိတ်ထဲထားပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒီကောင်လေးတော့ မဟုတ်သေးဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူလိုက်ပါတယ်။ "အမေ ဒီလိုအေးစက်တဲ့ ရာသီဥတုမှာ အပြင်သွားနေရတာကို ကိုယ့်အမေအကြောင်း တစ်ချက်လေးမှ မတွေးဘဲ ဝက်သားခြောက်အကြောင်းပဲ တွေးနေတယ်။ မင်းကိုတော့ မြေကြီးပဲ ကျွေးရမှာ"
ဆန်ဝါ က ဒေါသမထွက်ပါဘူး၊ ပြုံးစိစိနဲ့ပဲ "အမေ... အမေ ဆဲလိုက်တယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"သားသမီးတွေဆိုတာ အကြွေးတောင်းတဲ့သူတွေပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့တင်ပါးကို စနောက်ပြီး ပုတ်လိုက်ပါတယ်။ သူမက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီး ကြက်ဥတွေကို သိမ်းဖို့ အခန်းထဲ ဝင်သွားပါတော့တယ်။