အခန်း (၁၄၁) - တပေါင်းလ
အိမ်ပြန်လမ်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေမိသည်။ လင်မိသားစုက သူမ၏ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို အကြောင်းပြု၍ မည်သို့သော အကွက်များ ဆက်ရိုက်ကြဦးမည်ကို သူမ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။
မူလပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူထားရုံမျှဖြင့် သူမသည် သမီးလိမ္မာ သို့မဟုတ် အစ်မလိမ္မာတစ်ယောက် ဖြစ်ပေးရမည့် တာဝန်ရှိသည်ဟု မယူဆထားချေ။ အကယ်၍ သူတို့က သူမကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံလျှင် သူမကလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံမည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ဆိုစေ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် လူပီသစွာ နေထိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူမ၏ မိဘများနှင့် မောင်နှမများ၏ သဘောသဘာဝကို ကြည့်လျှင် သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးရန် လုံးဝ အစီအစဉ်မရှိပေ။ ထိုအရာမှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
သူမ ကျိုးအိမ်သို့ အလွန်ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စောင့်နေပြီး သူမ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ရောက်လာကာ မျက်နှာတွင်လည်း ပျော်ရွှင်ရိပ်သန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် "အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စက်ဘီးကို ရပ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "နေ့လယ်စာ ဘာစားချင်လဲ။ ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်။"
"မင်းသဘောပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်သွားပြီး သီချင်းလေး ညည်းကာ အစားအစာ ပြင်ဆင်သည်။ ရာသီဥတုက အေးသော်လည်း ပဲငံပြာရည်ခေါက်ဆွဲပူပူလေး တစ်ပွဲမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမသည် အချိန်အနည်းငယ်က ငရုတ်သီးဆီချက် အိုးတစ်လုံး ချက်ထားဖူးရာ ခေါက်ဆွဲနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည်။ သူမသည် အပေါ်မှ ဖြူးရန် အသားဟင်းရည်တစ်မျိုးကို အမြန်ချက်လိုက်ပြီး အရသာ ပိုကဲစေရန် ငရုတ်သီးဆီချက်ကို အများကြီး ထည့်လိုက်သည်။
သူမ ဟင်းချက်နေစဉ်တွင် Da Wa သည် အပြင်တွင် ဆော့ကစားနေရာမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ "မေမေ၊ နေ့လယ်စာ ဘာစားရမှာလဲ။"
"အသားဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲ" ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။
Da Wa ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "အသားဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲလား။"
"ဒါက ရှားပါးတဲ့ အစားအစာမှ မဟုတ်တာ။ အဲလောက်တောင် အံ့သြစရာ လိုလို့လား" ဟု သူမက ရယ်စရာသဘောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
Da Wa က ရယ်မောလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဘာလို့ ဒီနေ့ ဒီလောက် စိတ်ကြည်လင်နေတာလဲ။"
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ စိတ်ကြည်လင်နေတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။"
"မေမေ့မျက်နှာမှာ ပေါ်နေတာပဲ" ဟု Da Wa က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "မယုံရင် ဖေဖေ့ကို မေးကြည့်လိုက်။"
"မေးစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့စိတ်က တကယ်ကို ကြည်လင်နေတာပါ" ဟု ပြောရင်း သူမက မုန့်နှစ်ကို ဆက်နယ်သည်။
မကြာမီတွင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့သည် ကျိုးအိမ်ဟောင်းမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အဘိုးအဘွားများထံ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိကြပြီး အဓိကအားဖြင့် ကလေးငယ် ဆူချန် ကို သွားကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးများစွာ ရှိနေသဖြင့် ထိုနေရာမှာ ပို၍ စည်ကားသည်။
"မေမေ၊ ကျွန်တော် အခုလေးတင် Brother Xia ကို မနက်ဖြန် နို့တစ်ငုံစာ ချန်ထားပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ သူ မြည်းကြည့်လို့ရအောင်လေ" ဟု ဆန်ဝါ က ကြေညာသည်။ သူပြောသော "Brother Xia" မှာ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့၏ သားဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော် တို့မှာ ရေနှင့်မီးလို ဖြစ်နေကြသော်လည်း ကလေးများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမတွင် ပြဿနာမရှိပေ။ "မင်းတို့ရဲ့ ဝေစုကို မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် သုံးလို့ရပါတယ်။ သူတို့ကို ဝေပေးချင်ရင်လည်း ဝေပေးလိုက်ပါ။"
"ကျွန်တော်ကတော့ သောက်ချင်တာ" ဟု ဆန်ဝါ က ဖြည့်ပြောသည်။
"သူက ကြွားလိုက်တာပါ" ဟု အာဝါ က ရှင်းပြသည်။ "သူက ဟိုမှာ သွားပြီး ကြွားနေတာ၊ အဲဒီကလေးက တံတွေးတွေ ကျလာတော့ အခု သူလည်း သောက်ချင်နေတာ။"
"ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ပေးမယ်လို့ ကတိပေးလိုက်ပြီ၊ နောက်တစ်ခါတော့ မပေးတော့ဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က တင်းမာစွာ ပြောသည်။
"ရပါတယ်၊ နို့လေး နည်းနည်းပဲဟာကို။ နေ့လယ်စာအတွက် အသားဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲ စားကြမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုသတင်းကြောင့် တောက်ပသွားသည်။ "အခန်းထဲ ဝင်သွားကြတော့၊ အပြင်မှာ အေးလှပြီ။"
ကလေးများ အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမအတွက် မီးဖိုကို လာထိန်းပေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး လင်ချင်းဟဲ့က မင်းကို ကြောက်နေတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို နားမလည်သလို ကြည့်သည်။ သူမက စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော် ကို မည်သို့ ပြန်ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်ပြောပြသည်။ "အဘိုးကြီး လင်ချင်းဟဲ့က ရမ်းကားဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူသာ ကျွန်မကို တစ်ချက်လောက် ထိကြည့်၊ ရှင်လာပြီး သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်ဖို့ ကျွန်မ ခေါ်လိုက်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာ။"
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဇနီးကို ထိုလူက တကယ်ထိရဲခဲ့လျှင် သူ လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း၊ နောင်တွင် သူမကို မြင်ရုံနှင့် လမ်းကြောင်းလွှဲသွားသည်အထိ သူ အသေအချာ ရိုက်နှက်ပစ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျန်သည့်အကြောင်းအရာများကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါ။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လင်မိသားစုသည် "ကျိန်စာသင့်သူ" ဖြစ်သည့် သူမကို နောက်တစ်ခါ မြင်တွေ့ရန် မလိုချင်တော့ပေ။
အသားဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲမှာ အရသာရှိလှသည်။ အစပ်ကြိုက်သည့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ငရုတ်သီးကို အများကြီး ထည့်လိုက်သဖြင့် နဖူးတွင် ချွေးများ ပြန်လာသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ အဖေကျိုး နှင့် Da Wa တို့လည်း အစပ်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာမူ အစပ်စားရန် ငယ်လွန်းသေးသဖြင့် အရသာကိုသာ အနည်းငယ် မြည်းကြည့်ကြပြီး သူတို့၏ ဖခင်က ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ထဲသို့ ငရုတ်သီးဆီချက် ဇွန်းကြီးနှင့် ထည့်နေသည်ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
နေ့လယ်စာက အရသာရှိလှသဖြင့် ညစာကို ပို၍ ပေါ့ပါးစေရန် သူမ စီစဉ်သည်။ အရိုးနှင့် မုန်လာဥနီဟင်းချို၊ ပြီးလျှင် ကြက်ဥမွှေကြော်နှင့်အတူ ပေါင်မုန့်ဖြူ (မန်တို) ကို စားကြသည်။ ဒီနှစ်တွင် မုန်လာဥနီများမှာ အထူးသဖြင့် ချိုမြိန်ပြီး အရိုးဟင်းရည်မှာလည်း အာဟာရပြည့်ဝကာ စားရသည်မှာ နွေးထွေးစေသည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ထိုအစားအစာကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသားမှာ အဘယ်ကြောင့် ပိန်မသွားရသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ နားလည်လာကြသည်။ ဤမျှ ထူးချွန်ပြီး ဟင်းချက်ကောင်းသည့် ချွေးမတစ်ယောက် ရှိနေမှတော့ ပိန်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တပေါင်းလ၏ ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် အေးစက်ပြီး ဆီးနှင်းများလည်း အကြီးအကျယ် ကျဆင်းနေသည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ချွေးမဖြစ်သူ ပေးထားသော ထူထဲသည့် စောင်များကြောင့် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။ ထိုစောင်များသာ မရှိလျှင် အိပ်ရာထက်တွင် အေးလွန်း၍ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
ကလေးငယ် ဆူချန် ကိုမူ တတိယအစ်မတော်၏ အခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ထားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ အခန်းနှစ်ခန်းကြား ကလေးကို အသွားအပြန် လုပ်ရသည်မှာ အေးလွန်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တတိယအစ်မတော်ကလည်း ကလေးတစ်ယောက် ထပ်စောင့်ရှောက်ရသည်ကို ပြဿနာမရှိဟု ယူဆသည်။ ထို့ပြင် ဆူဒါလင် မှာလည်း မိသားစုကို ကောင်းကောင်း ထောက်ပံ့နိုင်သူဖြစ်သည်။ သူက စကားအနည်းငယ် ထစ်သော်လည်း မြို့မှ ဝက်သား၊ ကြက်သား၊ ငါးနှင့် ကြက်ဥများကို အမြဲလိုလို ဝယ်လာတတ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ထောက်ပံ့မှုမျိုး ရှိနေသဖြင့် တတိယအစ်မတော်မှာ ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးရသည်ကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။
သဘာဝကျစွာပင် ဒုတိယအစ်မတော် မှာ မနာလိုဖြစ်နေသော်လည်း အလကားသာ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှ သည် သူမနှင့် အဆင်မပြေသည့်အတွက် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သည့် မိန်းမကို သူမ၏ သားကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ သားကို စောင့်ရှောက်ရာတွင် စံနှုန်းမြင့်မားပြီး အကောင်းဆုံး ဖြစ်မည့် နေရာကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။