ဒုတိယအစ်မတော် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ လင်ချင်းဟဲ့ က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်လို့လား။ ရှင်က အိမ်ထောင်ကျပြီးသားမို့လို့ မွေးရပ်မြေမိသားစုဝင် မဟုတ်တော့ဘဲ လင်ယောက်ျားဘက်က မိသားစုဝင် ဖြစ်သွားပြီလေ။ အလိုလိုနေရင်း လင်ယောက်ျားဘက်ကိုပဲ အားပေးရမှာပေါ့။ မိဘအရင်းအချာဘက်ကို မျက်နှာလိုက်စရာ အကြောင်းရှိလို့လား။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၊ လီကျွေးဟွာ၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်မဆီကနေ သင်ခန်းစာယူဖို့ လိုနေပြီ။ မိဘအရင်းအချာဘက်ကိုပဲ အမြဲအာရုံစိုက်မနေကြပါနဲ့။ လင်ယောက်ျားဘက်က မိသားစုကို လျစ်လျူရှုတာက ချွေးမတစ်ယောက်ထားသင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမရဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲလေး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။ အရင်ကတည်းက ပါးစပ်သန်ပေမဲ့ အခုလောက်ထိတော့ မကြမ်းတမ်းခဲ့ဖူးပေ။
"ယောက္ခမတွေ ကျွန်မတို့ဆီ ပြောင်းလာကတည်းက တစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူးဆိုတာပဲ။ ကျွန်မ မိဘအရင်းအချာအိမ်ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် တောင်းဖို့ ပြန်လာတာကို ဒီလိုအဆက်အဆံမျိုးနဲ့လား။" လင်ချင်းဟဲ့ က ကဲ့ရဲ့သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပါပဲ၊ ချမ်းသာနေရင် ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟပေါတယ်၊ ဆင်းရဲသွားရင်တော့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ အခု ကျွန်မ လက်ဗလာနဲ့ ဖြစ်သွားတော့ ရှင်တို့အားလုံးက ကျွန်မကို ကပ်ရောဂါလို ရှောင်နေကြတာပေါ့လေ။ မနေ့က ကျွန်မ ချမ်းသာနေတုန်းကဆိုရင်တော့ အပေါင်းအသင်းလုပ်ချင်လို့ ကပ်ခိုခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား။"
"ညီမလေးရယ်၊ ညီမလေးက ဒီကို မလာတာ သုံးနှစ်တောင် ရှိပြီနော်" ဟု အစ်ကိုကြီးလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။
"ဖူး!" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့မျက်နှာကို တည့်တည့်ထွေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘာမို့လို့လဲ။ ကျွန်မကို 'ညီမလေး' လို့ ခေါ်ရအောင် ရှင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ အဲဒီလိုခေါ်ဖို့ ရှင်မှာ အခွင့်အရေးရှိလို့လား။ ကျွန်မနာမည်က လင်ချင်းဟဲ့။ ကျွန်မကို နာမည်နဲ့ပဲ ခေါ်!"
အစ်ကိုကြီးလင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
"တောင်ဆိုတာ တောင်ပဲ၊ ရေဆိုတာ ရေပဲဆိုတာ အားလုံးသိကြတာပဲ။ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လင်မိသားစုအိုကြီးကတော့ ခွေးအိုကြီးလို ကျွန်မကိုပဲ တကပ်ကပ်နဲ့ လိုက်တွယ်နေတုန်းပဲ!" လင်ချင်းဟဲ့ က အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"နင်... နင်..." လင်အမေမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ နေရာတင် အသက်ထွက်တော့မလိုပင် ဖြစ်နေသည်။
လင်အဖေ၏ မျက်နှာမှာလည်း နီရဲနေသည်။ အစ်ကိုကြီးလင်၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်၊ ဒုတိယအစ်ကိုလင်၊ အခုမှ ထလာသော ဒုတိယအစ်မတော် လင် နှင့် တခြား တူ၊ တူမများမှာ သူမ ဤမျှထိ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ သူမက တကယ်ကို ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မက ရှင်တို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးဖြတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ရှင်တို့သာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပေးဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ရင် ကျွန်မလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားပြီး ဆွေမျိုးရင်းချာလိုပဲ ဆက်ဆံပေးမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း! တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးကို သွားစမ်း!" လင်အမေမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"လင်မိသားစုအိုကြီးရဲ့ ဒီမြေပေါ်မှာ ကျွန်မက နေချင်လှပါတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီနေရာက ကံဆိုးတာတွေပဲ ယူလာပေးမှာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ပြဿနာရှာဖို့ ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယအစ်ကို၊ အထဲကို အခုချက်ချင်းသွားပြီး အဲဒီ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို ယူခဲ့။ ကျွန်မ စုံစမ်းပြီးပြီ၊ အဲဒီလို ကုတ်အင်္ကျီမျိုးက ဆယ်ယွမ်ကျော် ရောင်းလို့ရတယ်!" လင်ချင်းဟဲ့ က ဒုတိယအစ်ကိုလင်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"အဲဒီ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ က ကျွန်တော့်ကို ပေးထားပြီးသား။ အဲဒါ ကျွန်တော့်ပစ္စည်း!" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုလင်က ငြင်းဆန်သည်။ သူမက လက်မလျှော့ဘဲ ကုတ်အင်္ကျီကို ပြန်တောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူက အဲဒီကုတ်အင်္ကျီကို သိပ်သဘောကျသည်။ နွေးထွေးပြီး တာရှည်ခံသဖြင့် သူ မခွဲခွာနိုင်ပေ။
"ရှင်က ကျွန်မကို ရှင်တို့အဖွဲ့ဆီ သွားပြီးတော့ စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပစ္စည်းကို အတင်းအဓမ္မသိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ကျူးကျော်သူအဖြစ် တိုင်ကြားခိုင်းချင်နေတာလား!" လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဘယ်သူက ကျူးကျော်သူလဲ။ ဘယ်သူက နင့်ပစ္စည်းကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ထားတာလဲ။ လျှောက်မပြောနဲ့!" လင်အဖေ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ညီမလေး၊ ဒီလိုစကားမျိုးကို တွေ့ကရာ မပြောရဘူးလေ!" အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ကျိုးချင်းပိုင် က အဲဒီ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို သူ့စစ်မှုထမ်းသက်တမ်းကနေ ရလာတာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ နားမလည်လို့ ဒုတိယအစ်ကို့ကို အလိမ်ခံလိုက်ရတာ။ အခုတော့ ကျွန်မ အဲဒါကို ပြန်တောင်းတာပဲ။ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒုတိယအစ်ကို လုပ်နေတာက ရွာကို လာလုယက်တဲ့ ကျူးကျော်သူတွေနဲ့ ဘာများကွာလို့လဲ!" လင်ချင်းဟဲ့ က အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
"နင် ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား။ ဒီဒေါသနဲ့ ငါ့ကို အသက်ထွက်အောင် လုပ်ချင်နေတာပေါ့!" လင်အမေမှာ ခြေစုံရပ်လျက် ပူညံပူညံ လုပ်နေသည်။
"အဘွားကြီး အသက်ရှည်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သော်လည်း သူမအသံတွင် စေတနာမပါပေ။ ထို့နောက် သူမသည် ဒုတိယအစ်ကိုလင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကို၊ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး တစ်ခါပဲ ပေးမယ်။ အထဲကိုသွားပြီး ကျွန်မရဲ့ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို မယူလာဘူးဆိုရင်တော့ Red Guard တွေလာပြီး အိမ်ကို ရှင်းပစ်တာကို စောင့်နေလိုက်။ ချင်းပိုင်က မြို့ထဲမှာ လူသိများတယ်ဆိုတာ သိထားဖို့ပဲ!"
"နင်ကိုယ်တိုင်က မွေးရပ်မြေကို ပြန်ပေးခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူမှ နင့်ကို အတင်းမခိုင်းခဲ့ဘူး!" ဒုတိယအစ်မတော် လင်က အခိုင်အမာ ပြောသော်လည်း Red Guard ဟု ပြောလိုက်သည့်အတွက် သူမမှာ အတော်ပင် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူတို့သာ ရောက်လာလျှင် သေးသေးလေးမဟုတ်တော့ပေ။
"ကျွန်မကတော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ပြီးသွားမယ်၊ ရှင်တို့အဆင့်ထိ မဆင်းသက်တော့ဘူးလို့ ထင်ထားတာ။ ရှင်တို့က ကျွန်မအကြောင်းကို ကဲ့ရဲ့ဖို့ ရဲဝံ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့လည်း ကျွန်မလည်း သနားနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒုတိယအစ်ကို၊ နောက်ဆုံးတစ်ခါ ထပ်မေးမယ်။ ယူလာမှာလား၊ မယူလာဘူးလား!" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ငါတို့ကို အရမ်းမဖိနှိပ်နဲ့!" ဒုတိယအစ်ကိုလင်က မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ပြောသည်။ "နင်သာ မိဘအရင်းအချာနဲ့ တကယ်ရန်သူဖြစ်သွားရင် နောင်အခါကျရင် ဇိုးမိသားစုက နင့်ကို အနိုင်ကျင့်တဲ့အခါ ဘယ်သူကမှ နင့်ဘက်က ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
"တော်တော်ရယ်ရတဲ့ဟာပဲ။ အရင်တုန်းက ကျွန်မ အနိုင်ကျင့်ခံရတုန်းက ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူကမှ ကျွန်မဘက်က ကာကွယ်မပေးခဲ့ဘူးလေ။ အခုမှ ရှင်တို့အထောက်အပံ့ လိုမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မမှာ သားသုံးယောက်နဲ့ လင်ယောက်ျား ရှိတယ်။ ရှင်တို့ကို တကယ်လိုနေသေးလို့လား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မကြီးကြပါနဲ့!" လင်ချင်းဟဲ့ က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ယူလာမှာလား မယူလာဘူးလား!"
"ဘယ်သူက နင့်ပစ္စည်းကို လိုချင်နေလို့လဲ!" ဒုတိယအစ်ကိုလင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ အဲဒါကို သွားယူရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။
"နင်တို့ အရူးတွေလား။ ဘာလို့ သူ့ပစ္စည်းကို ပြန်ပေးရမှာလဲ!" ဒုတိယအစ်မတော် လင်က ချက်ချင်း တားဆီးသည်။
"သူပြောတာ မကြားဘူးလား။ သူက Red Guard တွေကို ခေါ်လာမှာတဲ့!" ဒုတိယအစ်ကိုလင်က မှိုင်းညို့စွာ ပြောပြီး သူမကို ဆူပူလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ နင်သာ သူ့ကို အိမ်ပြန်လာဖို့ မခေါ်ခဲ့ရင် သူ ဒီကိုလာပြီး တောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး!"
ဒုတိယအစ်မတော် လင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ငိုယိုလိုက်သည်။
"နင်က မိန်းမဆိုးကြီး!" ဟု သူမ၏ သားတစ်ယောက်က လင်ချင်းဟဲ့ ကို ဆဲဆိုသည်။
"အော်၊ အခုတော့ လူတွေကို ဆဲတတ်သွားပြီပေါ့လေ?" လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ "ကျွန်မပစ္စည်းတွေက ခွေးတွေကို ကျွေးလိုက်သလိုပဲ။ ရှင်တို့ ကျွန်မရဲ့ မုန့်တွေကို စားနေတုန်းကတော့ ကျွန်မကို 'မိန်းမဆိုး' လို့ ခေါ်တာ မကြားခဲ့ရပါဘူး!"
"ယူပြီးတော့ ထွက်သွားစမ်း! နောင်တစ်ခါ လင်မိသားစုအိုကြီးရဲ့ မြေပေါ်ကို ခြေချရဲရင် နင့်ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်မယ်၊ ကြည့်နေ!" ဒုတိယအစ်ကိုလင်က စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို သူမဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး စူးစူးရဲရဲ ကြည့်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သည်။ "အခုမှပဲ ဟုတ်တော့တယ်။ ရှင်တို့က ကျွန်မကို ခေါ်ထားပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ် လက်ဗလာနဲ့ ပြန်ခိုင်းရမှာလဲ။" သူမက စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရွံရှာသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီကုတ်အင်္ကျီကို ခွေးဝတ်ထားတာလေ။ အခုတော့ ကျွန်မတောင် မလိုချင်တော့ဘူး။"
သူမသည် အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်ဆီ တည့်တည့်လျှောက်သွားပြီး ကုတ်အင်္ကျီကို သူမလက်ထဲ ထိုးပေးလိုက်သည်။ "အစ်မတော်၊ ဒီကုတ်အင်္ကျီကို အစ်မတို့ဘက်ကို ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဘယ်တော့မှ နောင်တမရဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေအားလုံး သက်သေပါပဲ။"
"ညီမလေးရယ်၊ ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ နှစ်မိသားစုကြားမှာ ရန်ငြိုးမရှိပါဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်က လေးလံသော ကုတ်အင်္ကျီကို ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာပျက်လျက် ပြောသည်။
"ကျွန်မ ပေးတာက ရန်ငြိုးမရှိလို့ပါ။ အစ်မက အရင်က အစ်မကို မပေးခဲ့လို့ ကျွန်မကို အပြစ်တင်ခဲ့တာ သိပါတယ်။ အခုတော့ အစ်မကို ပေးလိုက်ပြီ။ အစ်မတို့ဘက်က ဒုတိယအစ်ကို့ဘက်ကို ကြောက်ပြီး မယူရဲရင်တော့လည်း အစ်မတို့ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေချာကြည့်လိုက်ဦး၊ ခွေးဝတ်ထားလို့ ကျွန်မ စိတ်ပျက်ပေမဲ့ ဒါက အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ အင်္ကျီပဲ။"
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး စက်ဘီးကို တွန်းကာ လင်မိသားစုအိုကြီး၏ အိမ်ဝင်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ သူမထွက်သွားစဉ်မှာပင် လင်အဖေနှင့် အမေကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဘိုးအဘွားတို့ရေ၊ နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။ ကျန်းမာပြီး အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်ကြပါစေရှင်!"
တုန်ရီနေကြသော အဘိုးအဘွားတို့ကိုသော်လည်းကောင်း၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်က အဲဒီကုတ်အင်္ကျီကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာကိုသော်လည်းကောင်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမ စက်ဘီးပေါ် တက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။