အခန်း (၁၃၉) - ခင်ပွန်း၏အရှိန်အဝါကို အားကိုးခြင်း
အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် သည် တတိယမြောက်မောင်လေး လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို ကြားသိလိုက်ရသည်။
"ကျွန်မ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်သွားတော့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ကိုယ်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ မလိုက်ခဲ့ပါနဲ့။ ရှင်သာလိုက်လာရင် ကျွန်မက အသာစီးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်ကာ အကြောင်းရင်းကို မေးခွန်းထုတ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ မွေးရပ်မိသားစုနဲ့ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီး ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။
"အခြေအနေတွေ အရမ်းတင်းမာမသွားစေနဲ့ဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သတိပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ သားတွေပဲ ရှိတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို လာနှောင့်ယှက်ရဲတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကျွန်မ သနားညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူး"
သူမ သေချာပေါက် သနားညှာတာမည်မဟုတ်ပေ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်စာစားပြီးသည်နှင့် သူမသည် လင်မိသားစုအိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။
မိခင်လင်မှာမူ "အဲ့ဒီသားသမီးမိုက်ကို သင်ခန်းစာပေးရန်" အတွက် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးခါစ ရှိသေးသည်။
"အို... ဒါ တတိယမြောက် ညီမလေး မဟုတ်လား။ ဒီကို ပြန်လာရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."
*ဖြတ်!*
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်ပြီး ဒုတိယအစ်မတော် လင်၏ မျက်နှာကို အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် သူမမှာ မူးဝေသွားရသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် လင်တစ်ယောက်တည်းသာ အံ့အားသင့်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ လင်မိသားစုဝင်များဖြစ်ကြသည့် မိခင်လင်၊ အကြီးဆုံးအစ်ကိုလင်၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်၊ ဒုတိယအစ်ကိုလင်၊ တတိယမြောက်မောင်လေးနှင့် တတိယမြောက်ချွေးမလင်တို့အားလုံးမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မလာခဲ့သည့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော် ကို ရောက်ရောက်ချင်း မျက်နှာကို ရိုက်နှက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
"နင် ငါ့ကို ရိုက်တယ်ပေါ့လေ?" ဒုတိယအစ်မတော် လင်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီမိန်းမယုတ်၊ နင် ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ? နင့်ကို ငါသေအောင်မရိုက်ရရင် ငါ့နာမည်ကို ပြောင်းပစ်မယ်!"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာမူ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် မျက်နှာကို ရည်ရွယ်ပြီး လာသည့်လက်ကို ရှောင်လိုက်ပြီးနောက် ချွေးမဖြစ်သူ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပုခုံးဖြင့် ပစ်ချသည့် နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်သည်။
*ဒုန်း* ဟူသော အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ ဒုတိယအစ်မတော် လင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤနည်းလမ်းကို တစ်ကြိမ်သာ သုံးဖူးသည်။ အဲ့ဒါကတော့ ဒုတိယအစ်မတော် ကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့်အခါမျိုးတွင် သူမက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပစ်ထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း လင်မိသားစုဝင်များမှာ သူမ၏ အားအင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရုပ်တုများသဖွယ် တောင့်ခဲသွားကြသည်။
"လီဆွေဟွာ၊ လင်ချင်းဟဲ့ အကြောင်းကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချရဲတယ်ပေါ့လေ? ငါက နင့်ကို သင်ခန်းစာမပေးရသေးတော့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို နင်မသိသေးတာ ဖြစ်မယ်" ဟု မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် အမျိုးသမီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဒုတိယအစ်ကို! ရှင် သေနေပြီလား? ရှင့်မိန်းမ အရိုက်ခံနေရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာလား?" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် လင်က မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။
"ဒါက ကျွန်မတို့ မိန်းမတွေရဲ့ ကိစ္စပါ။ ဒုတိယအစ်ကိုလင်၊ ရှင်သာ ကျွန်မကို ထိရဲရင် ကျွန်မရဲ့ ချင်းပိုင်က ရှင့်ခြေထောက်တွေကို ချက်ချင်း ချိုးပစ်လိမ့်မယ်။ မယုံရင် စမ်းကြည့်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဒုတိယအစ်ကိုလင်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုလင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။ သူသည် သူ့ညီမကို တကယ်ပင် အပြစ်ပေးချင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ခြိမ်းခြောက်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လှုပ်ရှားရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း? သူသည် စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရာတွင် သူ့ကဲ့သို့ လူမျိုးကို အသာလေး ကစားနိုင်သူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ထိုမျှစင်ကြယ်သော ပုခုံးဖြင့် ပစ်ချသည့်နည်းလမ်းကို မည်သူက သင်ပေးခဲ့သနည်းဟု တွေးတောနေစရာပင် မလိုပေ။
"ဒုတိယအစ်ကိုလင်၊ ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး အရိုက်ခံနေမှာလား?" ဟု သူ့ဇနီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။
"ဒါက နင်ကိုယ်တိုင် နင့်ယောက်ျားကို ခြေထောက်ကျိုးအောင် ဖိအားပေးနေတာပဲ။ ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒီလို ရက်စက်တဲ့မိန်းမမျိုးကို ဘာလို့ ထိန်းထားတာလဲ? ကွာရှင်းပြီး တခြားသူနဲ့ပဲ လက်ထပ်လိုက်စမ်းပါ။ သူ့လို ဒုက္ခပေးတဲ့သူကို ထိန်းထားလို့မရဘူး။ လင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူဖျက်ဆီးနေတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အေးစက်စက် မှတ်ချက်ပေးသည်။
"နင် ကိုယ့်ဖင်ကိုယ်တောင် သန့်ရှင်းအောင် မလုပ်နိုင်သေးဘဲနဲ့ ဒီကိုပြန်လာပြီး မွေးရပ်မိသားစုကို စိုးမိုးဖို့ မကြိုးစားနဲ့!" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုလင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။
"ဒုတိယအစ်ကိုလင်၊ ကျွန်မနဲ့ ပြောတဲ့အခါ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲ့ဒီလို စကားမပြောတတ်ရင် အဲ့ဒီစကားတွေကို ပြန်စားခိုင်းလိုက်မယ်နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုလင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။
ကျေးလက်ဒေသတွင် စကားပုံတစ်ခုရှိသည်။ အပြင်မှာ ရန်ဖြစ်လျှင် မိဘ၏ အရှိန်အဝါကို အားကိုးရပြီး အပြင်မှာ ဝါကြွားလျှင် ခင်ပွန်း၏ အရှိန်အဝါကို အားကိုးရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ယနေ့တွင် အားလုံးကို အထင်သေးရဲခြင်းမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုလင်သည် သူ့၏ မျက်နှာထားတင်းသည့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။
"ဖေဖေ၊ မေမေ၊ အိမ်ထောင်ကျပြီးသွားတဲ့ သမီးတစ်ယောက်က မွေးရပ်မိသားစုဆီ ပြန်လာပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ချွေးမကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာလား? ကျွန်မတို့ လီမိသားစုမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား?" ဒုတိယအစ်မတော် လင်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ တားဆီးခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ အကူအညီရရန်အတွက် ယောက္ခမများဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
"အို... ကောင်းကင်ကြီးကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ! ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နေတာ!" မိခင်လင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ရီနေသည်။
"အို... အဘွားကြီး၊ ဒေါသထွက်ပြီး မနေမထိုင်ဖြစ်မသွားပါနဲ့။ ရှင်သာ လေဖြတ်သွားရင် ရှင့်ရဲ့ သားနှစ်ယောက်နဲ့ ချွေးမနှစ်ယောက်က ရှင်တို့ကို ပြုစုပေးလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့။ သူတို့ရဲ့ စရိုက်တွေက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သိတဲ့အတိုင်းပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောသည်။
မိခင်လင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "နင် ငါ့ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ? နင့်မှာ မိဘအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား?"
"ရှိတာပေါ့။ မရှိရင် အဖေနဲ့ အမေကို သတိရပြီး ဒီကို အပြေးအလွှား လာပါ့မလား? ဒါဝါရဲ့ နောက်နှစ်အတွက် ကျောင်းလခတောင် မပေးရသေးဘူး။ အရင်တုန်းက ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ပစ္စည်းတွေ သယ်လာပေးခဲ့သလဲဆိုတာ စဉ်းစားပြီး ကျွန်မကို ငွေနည်းနည်းပါးပါး ပေးသင့်တယ်!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။
"နင်က ပြန်လာပြီး ငွေတောင်းဖို့တောင် မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်သေးတယ်ပေါ့လေ" ဟု ဖခင်လင်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။
သူသည်လည်း အမြဲတမ်း မျက်နှာထားတည်ပြီး လေးနက်နေတတ်သည့် သူ့၏ အငယ်ဆုံး သမက်ဖြစ်သူကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုလူသည် လင်မိသားစုအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှု မရှိကြောင်း သူသိထားသည်။
"ဘာလို့ မျက်နှာမပြရမှာလဲ? အဘိုးကြီး၊ ရှင် မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းနေတာလား? အရင်တုန်းက ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ငွေတွေ ပေးခဲ့သလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားရတာလဲ? ရှင်တို့ အကုန်စားပြီးသွားတော့ အခု မေ့သွားတာလား? တခြားကိစ္စတွေကို မပြောနဲ့ဦး၊ အခု ရှင့်ရဲ့ကုတင်ပေါ်မှာ ခြုံထားတဲ့ စောင်ကို ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲ့ဒါ ကျွန်မစုဆောင်းပေးထားတဲ့ ဝါဂွမ်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။ အခု ငွေနည်းနည်း ပြန်တောင်းတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးသည်။
"ညီမလေး၊ နောက်မနေပါနဲ့။ မနေ့က မြို့ထဲမှာ ဒုတိယအစ်မတော်က ညီမလေးကို တွေ့လိုက်တယ်။ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်နေတာ တွေ့လိုက်တယ်လေ။ ရှားပါးတဲ့ နို့မှုန့်တွေတောင် အများကြီး ဝယ်ထားတာ။ ဘယ်လိုလုပ် ငွေမရှိရတာလဲ?" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောသည်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကတော့ တကယ့် 'ပြုံးပြနေတဲ့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွား' ပါပဲ။ ရှင်က ဒုတိယအစ်မတော် ကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး တွန်းပို့နေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပေးသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်၏ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ "ညီမလေး၊ မိဘတွေရဲ့ အိမ်မှာ ပြဿနာ မရှာပါနဲ့"
"ပြဿနာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အမှန်တရားကို ရှင်တို့ ကိုယ့်ဘာသာ သိမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကဲ့ရဲ့သည်။ "မနေ့က ပစ္စည်းတွေက ကျွန်မပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ကလေးတွေက ကြီးနေပြီ၊ သူတို့က ဘာလို့ နို့မှုန့်လိုမှာလဲ? ကျွန်မရဲ့ ချွေးမက မြို့ထဲကို အိမ်ထောင်ပြုသွားပြီး သူ့သားကို ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမက အိမ်မှာ ပြုစုပေးနေတာ။ နားလည်လား၊ ဒီအရူးမ"
သူမသည် လီဆွေဟွာကို အပေါ်မှအောက်သို့ အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
လီဆွေဟွာတစ်ယောက် ထိုကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ? သို့သော် သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စစ်ဆေးကြည့်ရလွယ်ကူသည့် ကိစ္စမျိုးတွင် လိမ်ပြောရဲမည် မဟုတ်ကြောင်းလည်း သိထားသည်။
သူမသည် သွားကို ကြိတ်လိုက်သည်။ "နို့မှုန့် မဟုတ်ရင်တောင် တခြားပစ္စည်းတွေက ဘာလဲ? အဲ့လောက်တောင် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်နိုင်တဲ့ငွေ ရှိရင် မိဘတွေကို ရိုသေမှု မပြသင့်ဘူးလား?"
"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ လင်မိသားစုက သမီးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအပေါ် ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမတွေက ကျွန်မတို့နဲ့ အတူစားနေပြီဆိုတာတောင် ရှင်တို့ မသိကြဘူး။ အကြီးအကဲတွေက သူတို့စားချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်စားဖို့ ပြောထားတာ။ ရှင်တို့မှာ ကန့်ကွက်စရာရှိရင် ကျိုးမိသားစုဆီသွားပြီး ကိုယ့်ဘာသာ သွားပြောကြပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောသည်။
"ညီမလေးက တကယ့်ကို သမီးလိမ္မာပါပဲ၊ သူ့ရဲ့ ယောက္ခမတွေကို ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်ပေးနေတာ..." သို့သော် သူမသည် ကိုယ့်မိဘတွေကိုတော့ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။