"ရှင်က ဘယ်သူ့ကို မောင်နှမတော်စပ်တယ်လို့ ခေါ်နေတာလဲ။ သူ ဒီကိုရောက်တုန်းက ဘာလို့ နှုတ်မဆက်ခဲ့တာလဲ။ ရှင်လိုလူမျိုးတွေကို ကျွန်မ အများကြီးမြင်ဖူးတယ်။ မြန်မြန်ထွက်သွားစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ရှင့်ကိုဖမ်းဖို့ လူခေါ်လိုက်ရမလား၊ အဲဒီအခါကျမှ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်။" အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးက လုံးဝမျက်နှာသာပေးမနေပေ။
ဒီခေတ်ကာလတွင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းများသည် မာနကြီးပြီး အာဏာရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ခံရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သောဟန်ပန်မှာ သူမသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး ငွေသုံးစွဲရာတွင်လည်း လက်မနှေးသဖြင့် ဝန်ထမ်းမလေးမှာ သူမအတွက် ကုန်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပေးရသည်ကိုပင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က လျှော့စျေးပစ္စည်းများကို ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါတွင်လည်း ဝန်ထမ်းမလေးမှာ အံ့ဩခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူမအဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပျက်စီးနေသော သို့မဟုတ် လျှော့စျေးတင်ထားသော ပစ္စည်းများကို စိတ်ဝင်စားမည်မဟုတ်ဟု ယူဆလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် အခြားသူများ၊ အထူးသဖြင့် ကျေးလက်ဒေသမှလာသူများအပေါ်တွင်မူ ဝန်ထမ်းမလေးမှာ အလွန်ရက်စက်သည်။ သူမ၏ အပြုအမူမှာ အခုလေးတင် ရောက်လာသည့် အမျိုးသမီးအပေါ်တွင် အလွန်ပင် မာန်ပါနေခဲ့သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးဖြစ်သူ ဒုတိယအစ်မတော် လင်ပင်ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် အရောင်းဝန်ထမ်းကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူမသည် အဝတ်သစ်ချုပ်ရန် အထည်ဝယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့သော်လည်း မိသားစုနှင့် လုံးဝအဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားသော သူမ၏ မောင်နှမတော်စပ်သူနှင့် တိုးမိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
သူမသည် အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ဝယ်ယူမှုများကို ကြည့်ပြီး ကြက်သေသေနေမိသည်။ *အိုဘုရားသခင်၊ သူမမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား။ အခုလို ပိုက်ဆံမရှိဘဲနဲ့ ဒါတွေကို ဘယ်လိုများ ဝယ်နိုင်ရတာလဲ။ ငါမှားမပြောရင် ဒါတွေက ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းလောက် တန်မှာ။*
သူမသည် နို့မှုန့်အိတ်နှစ်အိတ်ကို အထူးတလည် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ တစ်အိတ်ကို ယွမ်သုံးယွမ်တန်ဖိုးရှိပြီး ရွှေလောက်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ ဝယ်ယူသွားခဲ့သည်။ လောဘစိတ်ကြောင့် ဒုတိယအစ်မတော် လင်သည် ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး တစ်ခုခုကို လက်ဖြတ်ယူရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း အရောင်းဝန်ထမ်း၏ ဆူပူခြင်းကို ခံလိုက်ရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဆက်နေရန် ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူမသည် ပစ္စည်းရောင်းဝယ်ရေးဌာနမှ ချက်ချင်းပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြောင်း အတင်းအصرင်း ပြောနေခဲ့သော်လည်း ဝန်ထမ်းမလေးက သူမကို လုံးဝမယုံကြည်ခဲ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ဝယ်စရာရှိသည်များကို ဝယ်ယူပြီးစီးသောအခါ အဝင်ဝတွင် စောင့်နေသော ဒုတိယအစ်မတော် လင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမကို မြင်သည်နှင့် လက်ပြလိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါက လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက လက်ယက်ခေါ်ပြီး မလိုလားအပ်သည့် အာရုံစိုက်မှုများကို ဆွဲဆောင်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာ သူမနှင့် စကားပြောရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အရောင်းဝန်ထမ်းထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"အခုနက အမျိုးသမီးက ရှင်ဘာတွေဝယ်သွားလဲဆိုတာ သိချင်နေတာ။ သူက ရှင်နဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်တယ်လို့ အတင်းပြောနေတာပဲ" ဟု ဝန်ထမ်းမလေးက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြသည်။
"ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ။ ကျွန်မ သူမကို လုံးဝမသိဘူး။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုရောက်လာလဲတောင် မသိဘူး။ အကူအညီတစ်ခုခု ရမလားလို့ လိုက်ရှာနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသမီး ကြားနိုင်လောက်သည့်အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် လင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမကို ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
"ဒီလိုလူမျိုးတွေကို ကျွန်မ မကြာခဏ မြင်ဖူးပါတယ်" ဟု ဝန်ထမ်းမလေးက နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝန်ထမ်းမလေးနှင့် စကားစမြည်ပြောနေသည်။ သူမသည် အပြင်သို့ထွက်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော မောင်နှမတော်စပ်သူနှင့် စကားပြောရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ အခြားဝယ်သူမရှိသဖြင့် ဝန်ထမ်းမလေးမှာလည်း စကားပြောရသည်ကို သဘောကျနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စနစ်တကျရှိပြီး ပညာတတ်ဆန်သော စကားအပြောအဆိုကို နားထောင်ရင်း ဝန်ထမ်းမလေးမှာ သူမ၏ ကျေးလက်ဆန်သော အသွင်အပြင်ကို မထီမဲ့မြင်မပြုရဲတော့ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်ဟု သူမခန့်မှန်းမိသည်။ မဟုတ်ပါက သာမန်တောင်သူအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ဘယ်လိုများ ပြောနိုင်ပါ့မလဲ။
"ရှင် တကယ်ပဲ အပြင်ထွက်ပြီး သူမနဲ့ စကားမပြောဘူးလား" ဟု ဝန်ထမ်းမလေးက မေးသည်။
"သူမ အဆင်မပြေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ ရှင်မမြင်ဖူးသေးလို့ပါ။ အခုတော့ သူက သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်နေတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"သူမရဲ့ စိတ်သဘောထားဆိုးတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာတော့ သူက ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ ထင်တယ်" ဟု ဝန်ထမ်းမလေးက ထပ်ပြောသည်။
သို့သော် ဒုတိယအစ်မတော် လင်မှာ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် မကြာမီ ပြန်ရောက်လာတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။
"မောင်နှမတော်ရေ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် လင်က မိနစ်ဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာကို မောင်နှမတော်လဲ။ ကျွန်မ လင်မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်ထားပြီးပြီ။ အခုနက ကျွန်မပြောခဲ့တာတွေကို နောက်ပြောင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား" လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို လှောင်ပြောင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် လင်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ရယ်မောသည်။ "နောက်မနေပါနဲ့ မောင်နှမတော်ရယ်။ အဖေနဲ့အမေက အိမ်မှာ ရှင်အကြောင်းကိုပဲ ပြောနေတာ။ ဘာလို့ အလည်မလာတာလဲတဲ့။ ဒီနှစ်ထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်တွေကို မထားပါနဲ့တော့၊ အိမ်ပြန်လာသင့်ပါတယ်"
"အဘိုးကြီး၊ အဘွားကြီးတွေရဲ့ စိတ်သဘောထားကို ကျွန်မကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ကျွန်မက အိမ်ထောင်ပြုပြီးသွားတဲ့ သမီးတစ်ယောက်၊ ရေစည်ထဲက လောင်းချလိုက်တဲ့ ရေလိုပဲ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ နေရာမရှိတော့ဘူး။ သူတို့သာ ကျွန်မကို တန်ဖိုးထားရင် အရင်တစ်ခေါက်က အဲဒီလောက်ထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မမှာလည်း သားသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မက သားသမီးဝတ္တရားကို ကျေပွန်ချင်ရင်တောင် အဲဒီလောက်ထိ လုပ်ပေးနိုင်ဖို့ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။ သူတို့မှာ သားယောက်ျားလေးတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ အိမ်ထောင်ကျပြီးသား သမီးကိုပဲ အိုမင်းမစောင့်ရှောက်ခိုင်းပါနဲ့။ ဒါမျိုးသာ လူသိသွားရင် ရွာမှာ အရှက်ကွဲစရာ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် လင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ မောင်နှမတော်စပ်သူမှာ အခုလောက်ထိ ခက်ထန်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် တကယ်ကို အဆက်အသွယ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
"မောင်နှမတော်ရယ်၊ အဖေနဲ့အမေက ရှင်တို့ကို ထောက်ပံ့ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်မှာလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ သူတို့က ရှင်တို့ကို လွမ်းလို့ အလည်လာစေချင်တာပါ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက အတင်းအကျပ် ပြောဆိုသည်။
"တော်လိုက်ပါတော့။ သူတို့က ကျွန်မကို တကယ်လွမ်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် ရောက်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ဘက်သို့လှည့်ပြီး "ကျွန်မတို့ပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းမလေးက သူမကို တိုးတိုးလေး မေးသည်။ "ရှင့်ယောက်ျားက စစ်သည်တော်တစ်ယောက် မဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်။ ရှင်လည်း စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာကြည့်ပါ။ သူတို့က အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။
မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။ "ရှင် ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလား"
"ရှင် ဘယ်အချိန် အလုပ်ဆင်းလဲ။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကျွန့်ယောက်ျားကို မေးကြည့်ပေးမယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ကျွန်မလာရင် တွေ့ရင် ပြောပေးမယ်နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ မာနအနည်းငယ်ကြီးသော်လည်း စိတ်ထားမဆိုးကြောင်း သူမတွေးမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ ပစ္စည်းတွေကို မောင်နှမတော်စပ်သူ၏ လက်ထဲမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
လင်ချင်းဟဲ့ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေပြီး ဒုတိယအစ်မတော် လင်မှာမူ အဆင်မပြေသည့် အပြုံးကို ဖန်တီးထားသည်။
"သွားကြစို့။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပစ္စည်းများကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ကာ သူမကို ရွာသို့ ပြန်ခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်သည်။
"သူမ ရှင့်ကို ဘာတွေပြောသွားလဲ" ဟု လမ်းလျှောက်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"သူမက နှစ်သစ်ကူးရဲ့ ဒုတိယနေ့မှာ အလည်လာဖို့ ပြောသွားတာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"ရှင် သူမကို ဘာကတိမှ မပေးခဲ့ဘူးမလား"
"မပေးပါဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်စကားအတိုင်းပဲ လုပ်မှာပါ" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကျေနပ်သွားသည်။ "အဲဒါ အကောင်းဆုံးအဖြေပဲ"
"ရှင် တကယ်ပဲ ပြန်မသွားတော့ဘူးလား" ဟု သူက မေးသည်။
"လုံးဝမသွားတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက အလေးထားစရာ မလိုဘူး။ အရင်ကတော့ ကျွန်မ မျက်စိကန်းပြီး သူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ အတင်းကြိုးစားခဲ့တာ။ အခုတော့ မျက်စိပွင့်သွားပြီ၊ သူတို့နဲ့ အဝေးမှာပဲ နေတော့မယ်"
ကျိုးချင်းပိုင် က ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူ့ဇနီးသည်က ဒီကိစ္စတွေကို ဆုံးဖြတ်သည်မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး သူမသဘောအတိုင်းသာ ဖြစ်စေရမည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က နို့နှင့်ပတ်သက်၍ မေးမြန်းသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က "နောက်နှစ်ကျရင် ရနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။
သူက နောက်နှစ်တွင် ကျေးလက်ဒေသ၌ နို့ပေးဝေရေးဌာနတစ်ခု ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး နို့ပို့ပေးမည့်သူလည်း သီးသန့်ရှိလာမည်ဟု ရှင်းပြသည်။
"ပို့ခက ဘယ်လောက်လဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"တစ်ဘူးကို တစ်ဆယ်ပြား"
"မိသားစုအတွက်ဆိုရင် ဘူးအနည်းငယ်လောက် မှာသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေနဲ့အမေက အရမ်းချွေတာတတ်တဲ့သူတွေ၊ ကျွန်မ နို့မှာလိုက်ရင် သူတို့ လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်နေ့ကို နှစ်ဘူးပဲ မှာကြရအောင်" ဟု သူမက တွေးတောသည်။
ထိုသို့မှာလျှင်ပင် အဘိုးကြီးနှင့် အဘွားကြီးတို့မှာ ကုန်ကျစရိတ်အတွက် စိတ်ပူနေလိမ့်မည်ဟု သူမသိသည်။ တစ်ဘူးလျှင် တစ်ဆယ်ပြား၊ နှစ်ဘူးဆိုလျှင် နှစ်ဆယ်ပြား၊ တစ်လလျှင် ယွမ်ခြောက်ယွမ်ကျော် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ယွမ်ခြောက်ယွမ်မှာ မနည်းသောပမာဏဖြစ်ပြီး လစာတစ်လစာ၏ သိသာထင်ရှားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုနှင့် ညီမျှနေသည်။