အဖွဲ့၏ နှစ်ပတ်လည် အကဲဖြတ်မှုသည် မြို့ပေါ်တွင် ကျင်းပသည့် လူထုအစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ရသည့် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အကဲဖြတ်မှုရလဒ် ကောင်းမွန်ခြင်းသည် ရွာအတွက် ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်ကို ပြန်ကြည့်လျှင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဖွဲ့၏ ရိတ်သိမ်းမှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းတွင် ရာသီတိုင်းလိုလို စံချိန်တင်အောင်မြင်သည့် ရိတ်သိမ်းမှုမျိုးကို ရရှိခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာမူ စုပေါင်းဂုဏ်သိက္ခာကို သိပ်ပြီး အလေးမထားသလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူမက "ဒီနှစ်မှာ ဝက်ပိုသတ်လို့ ရမလား" ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေးလိုက်သည်။
"မရဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားမှုမပြတော့ပေ။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် သူမအတွက် တိုက်ရိုက်အကျိုးအမြတ်မရှိသဖြင့် အချိန်ကုန်ခံပြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုဟု သူမ ယူဆသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ၏ သဘောထားကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း အဖွဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ အရေးပါပုံကို ရှင်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ညစာအတွက် ဖက်ထုပ်လုပ်ရန် မုန့်နယ်နေသည့် လင်ချင်းဟဲ့ က "ငါသိပါတယ်။ 'ဂုဏ်သိက္ခာ' ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါနားလည်ပါတယ်" ဟု ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့အဖွဲ့က အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကောင်းရရင် လူငယ်တွေအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာရတာ ပိုလွယ်ကူတာပေါ့။ သူတို့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ခေါင်းမော့ပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှိနိုင်တာပေါ့။ အဲဒါကို ငါနားလည်ပါတယ်"
ကျိုးချင်းပိုင် စကားမပြောတော့ပေ။ ခဏအကြာတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး "ရှင် အလုပ်မရှိရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်တွေကို ကျွန်မအတွက် လှီးပေးလိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဓားကိုကိုင်ကာ သူမပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့ဇနီးသည်မှာ တကယ်ကို ထူးခြားသူဟု သူ တွေးမိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် မြို့တော်၌ တစ်ယောက်တည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သွားလာနေသကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမရှိသည့် အစ်မကြီးတစ်ယောက်လို အလွန်အေးဆေးနေတတ်သည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ အလွန်ထက်မြက်ပြီး အကဲခတ်ကောင်းလှသည်။
သူမသည် အရာအားလုံးကို နားလည်သော်လည်း သမားရိုးကျစည်းကမ်းများကို လိုက်နာရန် ငြင်းဆန်တတ်သည်။ သို့သော် စည်းကမ်းများကိုလည်း ချိုးဖောက်ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် စနစ်၏ ဘောင်အတွင်း၌ပင် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်ပြီး အလွန် လွတ်လပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးနေရင်း သူ့ဇနီးကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ နောက်မှ အများကြီးစားကြဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "ငါကတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်ကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။"
တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် ဝက်သားနှင့် မှိုထည့်ထားသည့် ဖက်ထုပ်ကို ပိုကြိုက်သော်လည်း မှိုကုန်သွားသဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်နှင့်သာ ကျေနပ်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ကလေးများက ဝက်သားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ် ဖက်ထုပ်ကို အလွန်ကြိုက်ကြသည်။
"နောက်တစ်ခါကျရင် တခြားအဆာပလာတွေနဲ့ လုပ်ပေးမယ်လေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ကမ်းလှမ်းသည်။
"ငါ နောက်ရက်ကျရင် မြို့ပေါ်သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ ထပ်ဝယ်ဦးမယ်။ အိမ်မှာ ကုန်နေပြီ" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ အပြင်ရောက်နေချိန်တွင် အမေကျိုး သည် ပိုက်ဆံအပိုမသုံးဘဲ အိမ်ရှိပစ္စည်းများကိုသာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ကလေးများမှာ ကြီးလာပြီး စားသောက်မှု ပိုများလာသဖြင့် ပစ္စည်းများမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်။ မနေ့က ကားစီးရသည့် ဒဏ်ကြောင့် သူမ အလွန်ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီး ကားဆီနံ့နှင့် မီးခိုးနံ့တို့ကြောင့် အော့အန်ချင်နေခဲ့သဖြင့် မြို့ပေါ်တွင် ပစ္စည်းများ မဝယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
"အတူတူ သွားကြမယ်လေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ညစာအတွက် ဝက်သားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ် ဖက်ထုပ်များကို စားကြသည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ပါးစပ်တစ်ပြင်လုံး ဆီများပေကျံလျက် အားရပါးရ စားသောက်နေကြသည်။
အမေကျိုး က သူမကို "အိမ်မှာ အသား ကျန်သေးလား" ဟု မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုနေ့မနက်က အပြင်သွားထားသဖြင့် "ကျန်တဲ့အသားတစ်စကို လှီးထားလိုက်တယ်" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အမေကျိုး သည် ထပ်မမေးတော့ပေ။
ရာသီဥတု ပိုအေးလာသည်နှင့်အမျှ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ညဘက်ဆိုလျှင် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အမြဲကပ်တွယ်နေတတ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်မှာ နွေးထွေးသည့် မီးဖိုကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
"မနေ့ညက မင်း အတော်လေး တက်ကြွနေတာပဲ၊ နားသင့်တယ်" ဟု သူမအပေါ်ထားသည့် ချစ်ခင်မှုကို ခံစားမိရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူသည် အသက်ငယ်တော့သည် မဟုတ်သော်လည်း သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမှာ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် သူမကို အမြဲတမ်း အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဆက်ဆံသည်။ သူမသာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တင်းတင်းမာမာ မလုပ်ပါက သူသည် နေ့တိုင်းလိုလို လုပ်ဆောင်နေလိမ့်မည်။ သူ့၏ ခွန်အားမှာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် များပြားလှသည်။
"တစ်ခါပဲလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တစ်ခါပဲ" ဟု ဆိုသော်လည်း ထိုကိစ္စမှာ အစအဆုံး တစ်နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုလူကို အံ့ဩမိသည်။ သူသည် အသားကို တစ်ခါမှ မစားဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူကတော့ ကျေနပ်သွားသော်လည်း သူမမှာမူ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားရသည်။
နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အသားဝယ်ရန် နေ့တိုင်းလိုလို အစ်မမေထံသို့ သွားသည်။ အသား ဆယ်ဂျင်းရလျှင် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့်အတူ မြို့ပေါ်သို့ သွားကြသည်။
ကလေးသုံးယောက်က လိုက်ချင်ကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို အမြန်တားလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သကြားလုံးများနှင့် နို့မှုန့်များဖြင့် "အချော့ခံ" ထားရသည့် ကလေးများမှာ အိမ်တွင် အစားအစာများစွာ ရှိနေသဖြင့် ကျန်ခဲ့ရသည်ကို သိပ်မမှုကြပေ။ သူတို့သည် မြို့လိုက်ရမည့်အစား အိမ်တွင် မုန့်ပိုစားရသည်ကို ပိုသဘောကျကြသည်။
"ဒီတစ်ခါ မင်းတို့လိုက်ရင် နှစ်သစ်ကူးမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့်မရဘူး၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ခွင့်လည်း မရဘူးနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ဘာသာ ရွေးကြတော့"
ထိုခြိမ်းခြောက်မှုမှာ ထိရောက်သည်။ မောင်နှမသုံးယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် သူတို့လိုချင်သည့်အရာများကို တောင်းဆိုကြတော့သည်။ ကလေးစာအုပ်များ၊ ဖန်ဂေါ်လီလုံးများ၊ White Rabbit သကြားလုံးများနှင့် နို့မှုန့်များအားလုံးကို လိုချင်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ကို ရိုက်ချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။ တကယ်ကို အလိုလိုက်လွန်းသဖြင့် ပျက်စီးနေကြပြီ။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စက်ဘီးနောက်တွင် ထိုင်လိုက်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က "ဒီနားမှာ နို့ဆိုင် ဘယ်တော့များ ဖွင့်မလဲ မသိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စက်ဘီးကို တည်ငြိမ်စွာ နင်းနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူ့ခါးကို ဖက်ထားရသည်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ သူမသည် လူသူကင်းရှင်းသည့် နေရာမျိုးမှလွဲ၍ အများရှေ့တွင်မူ စနစ်တကျသာ ထိုင်သည်။
"မင်း သောက်ချင်လို့လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။ သူမက သူ့ခါးကို ဖက်ထားသည်ကို သူ အလွန်ကျေနပ်နေသည်။ သူမ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို နမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးလို ပြုမူခြင်းမျိုးကို သူ အလွန်မြတ်နိုးသည်။
"ကလေးတွေအတွက် လိုတာပါ။ ဒီအရွယ်မှာ နို့က အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် အစားအသောက်တိုင်းကို အာဟာရပြည့်ဝအောင် ကြိုးစားကျွေးသော်လည်း သူတို့အတွက် ပိုလိုအပ်သည်ဟု သူမ ယူဆသည်။
"ငါ့ရဲ့ စစ်ဖော်စစ်ဖက်ကို မေးကြည့်လိုက်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မြို့ရောက်ရင် ရှင်မေးကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်မက ပစ္စည်းဝယ်စရာရှိတာ ဝယ်လိုက်မယ်။ ပြီးရင် ပစ္စည်းရောင်းဝယ်ရေးသမဝါယမ အဝင်ဝမှာ စောင့်နေမယ်။ အဲဒီမှာ မတွေ့ရင် စျေးဝယ်စင်တာမှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မကို စောင့်နေနော်"
"ကောင်းပြီလေ" ဟု သူက သဘောတူလိုက်သည်။
မြို့လေးပဲဖြစ်သဖြင့် သူ စိတ်မပူပေ။ အပြင်လောကနှင့်ယှဉ်လျှင် ဤမျှသေးငယ်သည့် မြို့လေးတွင် သူမအတွက် အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာလျှင် သူ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ရန် သွားပြီး လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝက်သားကို ရောင်းချကာ သမဝါယမသို့ ဦးတည်သွားသည်။
စင်ပေါ်တွင် နို့မှုန့်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "နို့မှုန့် ရှိသေးလားရှင်"
"ဒါတွေပဲ ကျန်တော့တယ်" ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒီ နှစ်ထုပ်ပေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မဆိုင်းမတွပင် ပြောလိုက်သည်။
၎င်းမှာ နို့မှုန့်အသစ်ဖြစ်ပြီး ၅၀၀ ဂရမ်ပါသည့် တစ်ထုပ်လျှင် သုံးယွမ် ကျသင့်သည်။ သကြားမပါဝင်သဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ နို့စစ်စစ်၏ အရသာက အကောင်းဆုံးပင်။ သူမသည် ခြောက်ယွမ်ပေးကာ နှစ်ထုပ်လုံးကို မတွန့်မဆုတ်ဘဲ ဝယ်လိုက်သည်။
နို့မှုန့်ရပြီးနောက် သူမသည် နို့သကြားလုံးများ၊ မှိုခြောက်များ၊ ပုစွန်ခြောက်များ၊ ရေညှိနှင့် ဆီးသီးခြောက်များကို ဆက်ဝယ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဈေးလျှော့ရောင်းတဲ့ အဝတ်စတွေ ရှိသေးတယ်၊ ယူမလား" ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းက မေးသည်။
"မယူတော့ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အိမ်မှာ အဝတ်စတွေ အများကြီး ကျန်သေးသည်။
စျေးဝယ်ပြီးသည့်အခါ ပစ္စည်းအားလုံးကို အထုပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းကာ သမဝါယမတွင် ထားခဲ့ပြီး အာဝါ အတွက် ကလေးစာအုပ်နှင့် ဆန်ဝါ အတွက် ဖန်ဂေါ်လီလုံးများ ဝယ်ရန် သွားသည်။
သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူမ၏ အထုပ်ထဲသို့ ခိုးကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူမ မသိလိုက်ပေ။
သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အရောင်းဝန်ထမ်း၏ "ဟေ့ အဒေါ်ကြီး! ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အဲဒါ အဒေါ်ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူးနော်!" ဟူသည့် အော်သံကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
"အထင်မလွဲပါနဲ့! အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ ယောက်မပါ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက တောင်းပန်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။