သူမရဲ့ သားအငယ်ဆုံးနဲ့ ချွေးမဖြစ်သူတို့ ဘာကြောင့် ခရီးထွက်သွားကြသလဲဆိုတာကို အပြင်လူတွေက မသိကြပေမဲ့ အမေကျိုး ကတော့ အကြောင်းရင်းကို ကောင်းကောင်းသိနားလည်ပါတယ်။
တစ်ယောက်တည်းရှိချိန်မှာ အမေကျိုး က ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းကြည့်ပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ သူ့ဇနီးသည် သားကြောဖြတ်ထားတဲ့အကြောင်းကို ထုတ်မပြောခဲ့ပါဘူး။ သူက "ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်ကောင်းလာပြီဆိုပေမဲ့ အခြေခံကျန်းမာရေးက ထိခိုက်သွားတော့ နောင်မှာ ကလေးထပ်မရနိုင်တော့ဘူး" လို့ပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး စိတ်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းကိုပဲ ဆက်တွေးမနေတော့ဘဲ သူ့သားအငယ်ဆုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းမှာ သားသုံးယောက်တောင် ရှိနေတာပဲ။ ဘာမှ လိုအပ်မနေပါဘူး။"
ဒါက အမှန်ပါပဲ။ သူတို့လို ကျေးလက်ဒေသမှာ သားယောက်ျားလေး သုံးယောက်ရှိတဲ့ မိသားစုဆိုတာ ချမ်းသာတဲ့အထဲမှာ ပါဝင်ပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး က တိုးတိုးလေး ထပ်မေးပြန်ပါတယ်။ "မင်းဇနီးက ဒီကိစ္စကြောင့် မင်းကို စိတ်ကွက်နေတာမျိုး မရှိဘူးလား။"
"မရှိပါဘူး။" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေပါတယ်။
အဲဒီကျမှပဲ အမေကျိုး စိတ်အေးသွားပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမရဲ့ ချွေးမဖြစ်သူ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ စကားပြောရတာ နည်းနည်း အနေရခက်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အပြောင်းအလဲကို သတိထားမိသွားပါတယ်။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ဆီ ချဉ်းကပ်သွားပြီး "အမေနဲ့ ဘာတွေ ပြောထားလို့လဲရှင်။ အခု အမေ ကျွန်မနဲ့ စကားပြောရင် သူများဆီက ပိုက်ဆံချေးထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။ အမေကျိုး ရဲ့ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားတာကို သူမ အနေရခက်နေမိပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားအနည်းငယ် ပြန်ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်မ မှားတာပါ။ ကျိုးချင်းပိုင်၊ ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသား တောင်းပန်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောင်မှာ ကလေးထပ်မမွေးနိုင်တော့ပေမဲ့ ကျွန်မ အမေနဲ့အဖေကို ရိုသေလေးစားပြီး၊ အိမ်ထောင်ရှင်ကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သားတွေကိုလည်း ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်သွားမှာပါ!" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"မင်းကပဲ ငါ့ကို ကွာရှင်းမယ်၊ ကလေးတွေကို ငါ့ဆီမှာပဲ ထားခဲ့ပြီး မင်းဘာသာ မင်းသွားမယ်လို့ ပြောနေခဲ့တာလေ။" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ရင်း သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်မက မင်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိတာပါ။ ရန်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ လူတွေက ဘာပြောမိမှန်းမသိဘဲ အထိခိုက်ဆုံးစကားတွေကိုပဲ ပြောမိတတ်ကြတယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲ။" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ချေပလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က အကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ သူမ တကယ်ပဲ နောင်တရမိပါတယ်။ သူ သူမကို ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်လဲဆိုတာ သိလျက်နဲ့ သူမ စကားတွေက သူ့ကို ဘယ်လောက်ထိ နာကျင်စေမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားမိဘဲ အရမ်းလွန်သွားခဲ့မိတာကိုး။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဝက်ခြံထဲမှာပဲ သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်နေပါတယ်။ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ရဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကို ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။ သူက ဘာမှ မပြောပေမဲ့ သူမ ခံစားမိနေတာပါ။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်ကို လှည့်ထွက်သွားကာ အရသာရှိတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေကို ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ထွက်သွားတာနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
ညနေစာကတော့ အထူးသဖြင့် အရသာရှိလှပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အမှားပြင်ဆင်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်ကို ထည့်ပြီး ချက်ပြုတ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ငြိမ်သက်နေဆဲပါပဲ။
အဲဒီညမှာ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါဝါကို စာသင်ပေးပြီး အကြီးဆုံးသားနှစ်ယောက်ကို အိပ်ရာဝင်စေပြီးတဲ့နောက် ဆန်ဝါ ကို ခေါ်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ ဆောင်းရာသီဖြစ်တာကြောင့် ကလေးငယ်က သူမနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ကြားမှာပဲ အိပ်ပါတယ်။
အကြီးကောင်နှစ်ယောက်ကတော့ အခုဆိုရင် တစ်ယောက်တည်း အိပ်နိုင်နေပါပြီ။ မနှစ်က ဒါဝါက သူ့မိဘတွေ ညဘက်မှာ ကောင်းကောင်းမအိပ်ဘဲ "ရန်ဖြစ်" နေကြတာကို သိသွားခဲ့တဲ့အတွက် သူမက အဲဒီလို ထပ်မဖြစ်စေချင်တော့ပါဘူး။
ဆန်ဝါ ကတော့ မိဘတွေနဲ့ အတူအိပ်ရတာကို အလွန်ပဲ ပျော်ရွှင်နေပါတယ်။ ကန်ပေါ်မှာ ခဏလှဲနေပြီးတဲ့နောက် ကလေးငယ်လေး အိပ်ပျော်သွားပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် အခန်းထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ သူ့ဇနီးနဲ့ သားငယ်လေး အိပ်ပျော်နေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ သူ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ကန်ပေါ် တက်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ဇနီးက ဘာအဝတ်မှ မဝတ်ထားတာကို သူ ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ လည်ချောင်းက အသံထွက်လာပြီး အသံတွေကလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပေမဲ့ သူကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ "အဝတ်တွေ ဝတ်ထားပါ၊ အအေးပတ်လိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကျိုးချင်းပိုင်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို နွယ်ပင်လိုမျိုး သိုင်းဖက်ရင်း တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်ဆန်လာပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ညတစ်ညကို အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ အမှားတွေကို ပြန်ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အားကုန်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ အိပ်ပျော်သွားပါတယ်။
"မင်း စိတ်ဆိုးတာ ပြေသွားပြီလား။" လို့ သူမက အားမရှိသလို မေးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှားတွေကို အချစ်တွေနဲ့ ပြန်ဆပ်နေတာပါ။
"အင်း။" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ အသံက သူမခေါင်းပေါ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျေနပ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့ ဆက်သွယ်မှု ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ။ အခုဆိုရင် ကျွန်မမှာ မင်းနဲ့ ကလေးတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ မင်းကလွဲရင် ဘာမှမရှိတော့ဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ငါတို့ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ပိုပြီး တင်းကျပ်အောင် ဖက်ထားရင်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းနေပါပြီ။ ကျိုးချင်းပိုင် က စောင်ကို ဆွဲခြုံပေးလိုက်တဲ့အခါ သူမ အိပ်ပျော်သွားပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် လည်း သူ့ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းဖက်ထားရင်း ကျေနပ်နေမိပါတယ်။ ကွာရှင်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားကတော့ ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ လင်ချင်းဟဲ့ နောက်ကျမှပဲ နိုးလာခဲ့ပါတယ်။ သူမ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ကျိုးချင်းပိုင် က သားသုံးယောက်ကို ထမင်းကျွေးပြီးသွားပါပြီ။ အဖေနဲ့ အမေကျိုး တို့လည်း ပြုတ်ထားတဲ့ ကန်စွန်းဥနဲ့ ဆန်ပြုတ်၊ ပြီးတော့ သခွားသီးနဲ့ ဝက်သားကြော်တစ်ပန်းကန်ကို စားသောက်ပြီးသွားပါပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အမေကျိုး အဲဒီမှာ ရှိနေသေးတာကို မြင်တော့ ရှက်သွားပါတယ်။
"မင်း ဒီခရီးမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းခဲ့တာပဲ။ သွားစားလိုက်ဦး၊ ပြီးရင် ထပ်နားလိုက်ဦး" လို့ အမေကျိုး က တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထမင်းစားဖို့ သွားလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ စက်ဘီးစီးပြီး အစ်မဖြစ်သူ မေဆီကို သွားတွေ့ပါတယ်။ သူမ အသားယူဖို့ မလာနိုင်ဘူးလို့ အရင်က သတိပေးထားခဲ့တဲ့အတွက် အခု ပြန်ရောက်ပြီဆိုတာကို အသိပေးဖို့ လိုအပ်တာကြောင့်ပါ။
"ရပါတယ်၊ နောက်နှစ်မှ လာယူလိုက်ပါ" လို့ မေက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ လာမယူခဲ့တဲ့အတွက် မိသားစုက ငွေကြေးအနည်းငယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး မေလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သူမကတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်ရောက်လာမှာကို တံခါးဝကနေ စောင့်နေသလောက်ပါပဲ။
အစီအစဉ်တွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီးတဲ့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ က အိမ်မပြန်ခင်မှာ ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ ဆီ ဝင်ပြီး ကြက်ဥ နှစ်ဂျင် (jin) နဲ့ တခြားလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်လိုက်ပါတယ်။ မသွားခင်ကတည်းက သူမ အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးထားခဲ့တာပါ။ အမေကျိုး ရဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကြောင့် ပစ္စည်းတွေက နည်းနေပြီဖြစ်ပြီး မိသားစုကလည်း ပြန်စုမိသွားပြီဆိုတော့ ပစ္စည်းတွေက မြန်မြန်ပဲ ကုန်သွားတော့မှာပါ။
သူမ အိမ်ရောက်တဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်မရောက်သေးပါဘူး။
"မင်းအဖေ ဘယ်သွားတာလဲ" လို့ တံခါးဝမှာ ဆော့ကစားနေတဲ့ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကို သူမ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဖေဖေက ထရက်တာယူပြီး ရွာအတွင်းရေးမှူးနဲ့အတူ မြို့ထဲသွားတယ်" လို့ အာဝါ က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဘာလို့ မြို့ထဲသွားတာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြစွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မသိဘူး၊ ဖေဖေ ပြန်လာမှပဲ မေးကြည့်လိုက်" လို့ အာဝါ က ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောပါတယ်။
"မေမေ၊ အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ ရှိသေးလား" လို့ အမြဲတမ်း မုန့်စားဖို့ပဲ တွေးနေတဲ့ ဆန်ဝါ က မေးလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်ထဲဝင်ပြီး သူ့ကို မုန့်တစ်ခြမ်း ပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲဒါကို မြင်တော့ အာဝါ ကလည်း ချက်ချင်း မုန့်တောင်းပါတယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက် စိတ်ကျေနပ်ပြီး ပြန်ဆော့သွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ဟင်းချက်ဖို့ ပြင်ဆင်ပါတယ်။ အဓိကဟင်းကတော့ မန်တို (mantou) ပါ။ သူမရဲ့ အာကာသထဲကနေ ယူလာတဲ့ ဝက်သားအနည်းငယ်ကို ခရမ်းသီးနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ဝက်သားအစင်းကြော်နဲ့ ကြက်ဥကြော်တစ်ပွဲကိုပါ ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်မလာဘဲ ညနေကျမှပဲ အိမ်ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ သူနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ရွာအတွင်းရေးမှူးနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်နှာတွေက တောက်ပနေတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမခင်ပွန်း တစ်ခုခု အရေးကြီးတာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်လာတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။
အရာရှိတွေ ပြန်သွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က "ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ။ အတွင်းရေးမှူးနဲ့ ခေါင်းဆောင်က အရမ်းပျော်နေကြသလိုပဲ။ အဖွဲ့အတွက် ဘာဂုဏ်ထူးဆောင်တွေ ရလာလို့လဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ ရိတ်သိမ်းမှု အခြေချမှုက အဆင့်မြင့် အကဲဖြတ်ချက် ရခဲ့တယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။