လင်ချင်းဟဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်၍ အဘွားအို၏ သား၊ ချွေးမနှင့် မြေးတို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် စားသောက်ကုန်လက်မှတ်များ၊ ဝက်သားနှင့် ဂျုံမှုန့်ပုံကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဝမ်းသာအားရ မြင်ကွင်းကို သူမ မမြင်လိုက်ရတော့ပေ။
၎င်းတို့မှာ နိုင်ငံတော်သုံး စားသောက်ကုန်လက်မှတ်များ၊ အရည်အသွေးမြင့် အသားနှင့် စစ်မှန်သော ဂျုံမှုန့်များဖြစ်ကြရာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းများပင်။ ထိုအမျိုးသမီးငယ် ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်မှန်း အဘွားအို သိထားသော်လည်း ပို၍စုဆောင်းထားလိုက်ရသေးလျှင် ကောင်းမည်ဟုပင် နောင်တရမိသေးသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးမှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ကြုံရမည့် အရာမျိုးဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့မှာမူ အိမ်ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိတ်ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ ဤခရီးစဉ်အတွင်း သူမသည် ရွှေချောင်းကြီး ရှစ်ချောင်း၊ ကျောက်စိမ်းခြောက်ခု၊ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးနှစ်ခု၊ ရွှေလက်ကောက်တစ်ကွင်းနှင့် ရှေးဟောင်းပုလင်းတစ်လုံးတို့ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤပစ္စည်းများအားလုံးမှာ ရတနာများပင်ဖြစ်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် အဘွားအိုပိုင်ဆိုင်သည့် ပစ္စည်းများမဟုတ်ဘဲ တစ်နေရာရာမှ တူးဖော်ရရှိထားခြင်း သို့မဟုတ် ဝှက်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိထားသဖြင့် မိမိ၏ စားသောက်ကုန်များနှင့် လဲလှယ်လိုက်ခြင်းအပေါ် အပြစ်ရှိသည်ဟု လုံးဝမခံစားရပေ။ လက်ရှိနိုင်ငံရေးအခြေအနေနှင့် နောင်လာမည့် မသေချာမရေရာသော နှစ်ကာလများကို ထောက်ရှုလျှင် ဤရွှေနှင့် ငွေကြေးပစ္စည်းများကို လှည့်ပတ်သုံးစွဲရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို သိမ်းဆည်းထားခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပင်ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီဖြစ်သည့်အတွက် သူမလဲလှယ်ပေးလိုက်သော စားသောက်ကုန်များမှာ ရောင်းသူအတွက် ပို၍ လက်တွေ့ကျပြီး အကျိုးရှိသဖြင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် အနိုင်ရသည့် လဲလှယ်မှုဖြစ်ခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူမကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အခန်းထဲ ဝင်လာသည်နှင့် သူက ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ချက်ချင်းပင် သတိပေးလိုက်သည်၊ "အရင်ဆုံး ပြောပြထားမယ်၊ ငါက အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကို အရမ်းမုန်းတယ်။ မင်းသာ ငါ့ကို လက်ပါဖို့ ကြိုးစားရင် ငါတို့နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ရေး ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပဲ!"
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ မနက်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည့် ဇနီးသည်ကို ဆွဲယူကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူက သူမကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပွေ့ဖက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်အေးသွားသည်။ နောင်ရေးအတွက် အာမခံချက်ရှိစေမည့် ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို လက်ဝယ်ရရှိထားပြီဖြစ်၍ သူမ စိတ်ကြည်လင်နေပြီး သူ့ကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"ငါ စာရေးထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ပူနေရတာလဲ။ ငါက ခေါင်းရှင်းချင်ရုံသက်သက် အပြင်ထွက်သွားတာပါ"
"ငါ စိတ်ပူတာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် အခြေအနေများ မတည်ငြိမ်မှန်း သူသိပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာပါက သူမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့် အဆက်အသွယ်များလည်း သူ့မှာ မရှိပေ။ "ငါတို့ ပြန်ကြမလား"
သူ အိမ်ပြန်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်၊ သူက सुरुတွင် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ပြဿနာမှာ သူ့တွင် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီဖြစ်၍ ဆက်နေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။
"အင်းလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က လွယ်လွယ်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမ မျှော်လင့်ထားသလောက် မရခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ ကျေနပ်စရာကောင်းနေသည်။ သူမ တွက်ချက်ကြည့်ရာ ရွှေချောင်းတစ်ခုစီ၏ အလေးချိန်မှာ တစ်ဂျင် သို့မဟုတ် ခုနစ်ရှစ်လီယာန်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာများစွာ တန်ဖိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူမရထားသော ပစ္စည်းများဖြင့် သူမသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာတောင်ငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေရသည်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က နောက်နေ့အတွက် လက်မှတ်များကို ကြိုတင်ဝယ်ယူထားလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်၊ "ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်လား"
"အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်တာ ပိုကောင်းတယ်" ဟု သူက သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ သူတို့ အပြင်ရောက်နေချိန်တွင် သူမ ထွက်ပြေးသွားမည့်အလား သူခံစားနေရပြီး မိမိတို့ရွာ၏ လုံခြုံမှုထဲသို့ ပြန်ရောက်ချင်နေသည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်က အိမ်ထောင်ဦးစီးပဲ။ ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က လိုက်လျောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ လက်မှတ်များ ရရှိပြီးနောက် သူသည် လင်ချင်းဟဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကလေးများအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် "မြို့တော်၏ အရသာ ရှစ်မျိုး" ကို ဝယ်ယူစေခဲ့သည်။ ထိုအရာမှလွဲ၍ ဝယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့ အိမ်ပြန်ခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ ခရီးသွားရခြင်း၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့သည် သည်းခံရမည်ကို သိသည်။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူမ စိတ်တိုနေခဲ့ရပြီး အသက်ရှူရ ကြပ်သလိုဖြစ်နေသော်လည်း ဤသည်မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ တည်ဆောက်ခြင်း၏ တန်ဖိုးဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်ပြောနေရသည်။
"မကြာခင် အိမ်ရောက်တော့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ရှင် အဲဒီကိစ္စကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီလား"
"လွှတ်ပေးလိုက်ပါပြီ" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။ သူ ဘာများ လုပ်နိုင်သေးမှာလဲ။ သူမက ဆေးကုသမှု ခံယူပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူသာ ဆက်ပြီး တင်းမာနေမည်ဆိုလျှင် သူမကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ကို သူသိသည်။ အခြားမည်သည့်အရာထက်မဆို သူမကို သူ့ဘေးတွင် ထာဝရ ရှိနေစေချင်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့ကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်သည်၊ "တကယ်တော့ သားသုံးယောက်နဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ ရှင်က စစ်မှုထမ်းနေရတော့ တစ်ယောက်တည်း သူတို့ကို ပြုစုရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ကျွန်မက အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေရပြီး လည်ပတ်နေရတဲ့ အရုပ်လိုပဲ၊ အိမ်ကလည်း အမြဲတမ်း ရှုပ်ပွနေတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မကို မစဉ်းစားမဆင်ခြင်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမိစေခဲ့ပြီး အခုချိန်ထိ နောင်တရနေမိတာပါ"
၎င်းမှာ သူမ၏ ယခင်ဘဝမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အတွေ့အကြုံများကို မှီငြမ်းကာ ဖန်တီးပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုမူ ပြည့်ဝစေသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်ဆိုလျှင် အဖြူရောင် လိမ်ညာမှုလေးတစ်ခုမှာ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူ့မိခင်နှင့် သူမကြား ဆက်ဆံရေး တင်းမာနေသည်ကို သူသိသဖြင့် သူမသည် အကူအညီမပါဘဲ ကလေးများကို ပြုစုရသည့်အတွက် ခက်ခဲနေခဲ့သည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့ကြားမှ တင်းမာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မြို့သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် ခရိုင်မြို့သို့ သွားမည့် ဘတ်စ်ကားကို စီးခဲ့ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူတို့၏ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ သွားမည့် ထရက်တာတစ်စီးကို စီးနင်းလိုက်ပါလာနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် မရှိတော့သည့်အချိန်တွင် ရွာထဲ၌ ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီး လင်ချင်းဟဲ့မှာ သေလုမျောပါး ဖျားနာနေသည်ဟုပင် ပြောဆိုနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သားသုံးယောက်မှာ မိဘများကို မြင်လိုက်ရ၍ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့ အန္တရာယ်ကင်းကင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မိဘများအနားသို့ တိုးကပ်ကာ ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။
အိမ်တွင် အခြေချပြီး ကလေးများကို စိတ်အေးစေပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့သည် လက်ဆောင်မုန့်များကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ ကလေးများက မုန့်များကို စားသုံးလိုက်ကြရာ မျက်နှာများမှာ ဝင်းပသွားပြီး အလွန်ပင် အရသာရှိနေကြသည်။
"မင်းတို့ကို အရသာရှိရှိနဲ့ သွေးဆောင်လိုက်မယ်" ဟု သူမက မိမိကိုယ်ကို ပြုံးရင်း တွေးလိုက်သည်။ အခုတော့ သူတို့မိဘတွေကို ဘယ်သူက နောက်ထပ် ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုရဲသေးလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။