ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဤအခြေအနေမျိုးတွင် မိမိကိုယ်တိုင် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်သွားရသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
ညက အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ဖက်ခွင့်ပင် မပေးခဲ့ပေ။ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သူသည် နံနက်စာဝယ်ရန် အပြင်ထွက်သွားပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်၌ သူမ ချန်ထားခဲ့သည့် စာတိုလေးကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ "ရှင် ဒီကိစ္စကို သေချာစဉ်းစားပြီးပြီဆိုမှ ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့မယ်!"
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားသည်။ သူသည် အလန့်တကြားဖြင့် အောက်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးဆင်းသွားပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို လိုက်ရှာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း အိမ်ရှင်မက တားဆီးလိုက်သည်။ "လူငယ်လေး၊ ဒီခဏလာပါဦး။"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် စိုးရိမ်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဇနီးဖြစ်သူကို လိုက်ရှာမလို့လား" ဟု အလုပ်ရှုပ်နေသော အိမ်ရှင်မက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"သူ ဘယ်ကိုသွားမှန်း အန်တီ သိလားခင်ဗျာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မင်းဇနီးက အန်တီ့ကို မှာထားခဲ့တယ်။ မင်း သူ့ကို လိုက်ရှာဖို့ မလိုဘူးတဲ့။ သူ စိတ်ပြေမှ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ အခု အပြင်ထွက်ရှာလည်း မတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ပြောသွားတယ်" ဟု အိမ်ရှင်မက ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။ "သူ တခြားဘာများ ပြောသွားသေးလဲခင်ဗျာ။"
"သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ပြဿနာကို မင်း အချိန်ယူပြီး ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဖို့ ပြောသွားတယ်။ မင်း အခန်းထဲမှာပဲ ထိုင်ပြီး ပြန်တွေးနေလိုက်ပါတဲ့။ သူကတော့ နည်းနည်း မွန်းကြပ်နေလို့ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်သွားတာပါ" ဟု အိမ်ရှင်မက ရှင်းပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အတော်လေး စိတ်ညစ်သွားရသည်။ သူ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ အိမ်ရှင်မက ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းတို့ ဘာကိစ္စနဲ့ စကားများနေကြတာလဲ။ အန်တီ့ကို ပြောပြချင်သေးလား။ အန်တီ နည်းလမ်းလေး ဘာလေး ပေးနိုင်မလားလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။
အိမ်ရှင်မသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို သဘောကျသည်။ သူသည် အရပ်မြင့်ပြီး လူရည်လူသွေးရှိကာ စစ်မှုထမ်းဖူးသူမှန်း သိသာထင်ရှားနေသည်။ ထို့ပြင် လင်ချင်းဟဲ့ ကိုလည်း သဘောကျနှစ်သက်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည်သင့်မြတ်စေချင်သည်။
"ကျွန်တော် ဘာကြောင့် သူ့ကို စိတ်ကောက်အောင် လုပ်မိမှန်းတောင် မသိဘူး။ စကားပြောလို့လည်း မရဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က နစ်နာသလိုလို ပြောလိုက်သည်။ သူက အစစ်အမှန် ဒေါသပင် မထွက်ရသေးခင်မှာပဲ သူမက သူ့ထက်အရင် ဒေါသထွက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
အိမ်ရှင်မက ရယ်မောလိုက်ပြီး "အမယ်လေး လူငယ်လေးရယ်။ ကိုယ့်ဇနီးနဲ့ ကိုယ်တောင် အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြောမရဘူးလား။ ဇနီးနဲ့ စကားများတဲ့အခါ အကြောင်းပြချက်တွေက အရေးမပါဘူး။ မင်းမှားတယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း ဝန်ခံလိုက်ရမှာ။ ကိုယ်က မမှားရင်တောင် မှားတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာ။ ဇနီးသည်က မှားနေရင်တောင် မင်းပဲ အပြစ်ယူရမှာ။ အိမ်ထောင်ရေးမှာ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြောလို့မရဘူး ဆိုတာ နားလည်လား" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
"လူငယ်လေးရယ်၊ မင်းရှေ့မှာ လမ်းတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားပါ၊ နောက်ကျရင် နားလည်လာပါလိမ့်မယ်" ဟု အိမ်ရှင်မက သူ၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လျှင် မပြောတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ကြမ်းတိုက်သည့်အလုပ်ကို ပြန်လုပ်သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤစကားပြောဆိုမှုကို မသိရှိပေ။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် အပြင်ထွက်သွားသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အဘွားအိုထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ရှိနေလျှင် သူမ အပြင်ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ အဘွားအိုသာ လဲလှယ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေလျှင် ပစ္စည်းများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အမှန်အတိုင်းပင် လင်ချင်းဟဲ့ ရေတောင်းသောက်ရန် သွားရောက်သောအခါ အဘွားအိုက သူမကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"သမီး၊ မနေ့က ပြောထားတဲ့ကိစ္စလေ—အခုထိ အလုပ်ဖြစ်သေးလား" ဟု အဘွားအိုက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့အတွက်တော့ အလုပ်ဖြစ်သေးတယ်။ ဒီနေ့ကျော်သွားရင်တော့ မရတော့ဘူးနော်။"
"လိုက်ခဲ့" ဟု အဘွားအိုက ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမနောက်သို့ လိုက်သွားရာ ထင်းပုံတစ်ခုနားသို့ ရောက်သွားပြီး အဘွားအိုက ထင်းများကို စတင် စုစည်းသည်။
"အဘွား၊ ဒီဘက်ခြမ်းမှာ ဆောင်းရာသီက အရမ်းချမ်းတယ်နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို အိမ်ထဲတွင် သိမ်းထား၍ မရနိုင်ပေ။ အပြင်ထုတ်လာမှသာ စိတ်ချရမည်။ အိမ်ထဲမှာသာ တွေ့သွားလျှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"ဟုတ်တယ်၊ အရမ်းချမ်းတာပဲ" ဟု အဘွားအိုက ထောက်ခံသည်။
"ကျွန်မ ကူပေးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောကာ ငုံ့လိုက်သည်။
အလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်း ရွှေချောင်းတစ်ချောင်းကို သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုရွှေချောင်းကို အိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ထည့်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်း ရွှေချောင်း ခုနစ်ချောင်းနှင့် အရည်အသွေး မသိရသော ကျောက်စိမ်း ငါးခု ရှိပြီး အားလုံးမှာ အလွန်လှပသည်။ သူမသည် ထိုပစ္စည်းအားလုံးကို အိတ်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်သည်။
"ပန်းအိုးက အရမ်းကြီးနေလို့ မယူလာခဲ့ဘူး။ ဒါလေးတွေပဲ မင်းအတွက် ယူလာပေးတာ" ဟု အဘွားအိုက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အဘွား၊ ရေကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ အေးတဲ့အရည်ပဲ တစ်ခုခုပေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဒါဆို အိမ်ထဲကို လိုက်ခဲ့" အဘွားအိုသည် ထင်းစည်းတစ်စည်းကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဘွားအိုကို အမျိုးသားစားနပ်ရိက္ခာကူပွန် ခြောက်စောင် ပေးလိုက်သည်။ တစ်စောင်လျှင် ငါးဂျင်းစီ တန်ဖိုးရှိသဖြင့် စုစုပေါင်း ၃၀ ဂျင်း ဖြစ်သည်။ ကူပွန်များကို မြင်သောအခါ အဘွားအို၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ၃၀ ဂျင်းတန် အမျိုးသားကူပွန်များသည် ဒေသတွင်းကူပွန် ၄၀ ဂျင်းနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
"သမီး၊ နောက်ထပ် ရှိသေးလား။ ဒီအဘွား မေ့နေတာ၊ တခြားပစ္စည်းတွေလည်း မင်းအတွက် ယူပေးဖို့ ကျန်နေသေးတယ်" ဟု အဘွားအိုက ကူပွန်များကို သိမ်းရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မိမိကိုယ်ကို တွေးလိုက်မိသည်— *တကယ်ပဲ၊ ဂျင်းဟောင်းလေ စပ်လေပဲ။*
"ကျွန်မ မနေ့ကလိုပဲ အသားမုန့်ဖြူကြီး သုံးခု ယူလာခဲ့တယ်။ အရမ်းစားကောင်းတယ်။ အဘွား၊ တခြား ဘာတွေများ လဲလှယ်လို့ ရသေးလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
အဘွားအို၏ မျက်လုံးများ ပို၍ တောက်ပသွားသည်။ သူမသည် မနေ့က မုန့်၏ အရသာကြောင့် လဲလှယ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမဘဝတွင် ဤမျှ အရသာရှိသော အရာကို မစားဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် အပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွားပြီး ထင်းပုံများကို ပြန်စီသည်။ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ကို ကျောက်စိမ်းဆံထိုး နှစ်ခု၊ ရွှေလက်ကောက် တစ်ခုနှင့် ရွှေချောင်းအချို့ကို ထပ်မံပေးအပ်သည်။
ရှေးဟောင်းပုလင်းလေး တစ်လုံးလည်း ပါသေးသည်။
ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလို့ သူမ ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ အဘွားအိုသည် သူမကို လိမ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"မုန့်သုံးခုက မလောက်ဘူး" ဟု အဘွားအိုက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပစ္စည်းများကို လက်ခံကာ အိတ်ထဲထည့်ပြီး မုန့်သုံးခုကို ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒါတွေကို အရင်သယ်သွားလိုက်ဦးမယ်။ အဘွား ဒီမှာပဲ စောင့်နေပေးပါ။"
"မင်း ပြန်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိရမှာလဲ" ဟု အဘွားအိုက မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဘွားကလည်း၊ အဲဒီလိုပြောတော့ ကျွန်မကို အထင်သေးရာ ရောက်နေပြီနော်။"
အဘွားအိုသည် မနေ့က သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီအဘွား မင်းကို တစ်ခါလောက် ယုံကြည့်လိုက်မယ်။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရှေးဟောင်းပုလင်းကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ကိုင်ဆောင်လာပြီး "ဒီပုလင်းက ဆီးအိုးလုပ်ဖို့ဆိုရင် အရွယ်တော်ပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
ထိုသို့ ပေါ်တင် ကိုင်ဆောင်သွားခြင်းက သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ ဤခေတ်တွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို အိမ်သုံးပစ္စည်းအဖြစ် ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်းမှာ ထူးဆန်းသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲ ဝင်လိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရတနာများကို သူမ၏ အာကာသထဲသို့ ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ထိုပုလင်းသည် စစ်မှန်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူမသည် ကျန်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အာကာသထဲမှ ဝက်သားနှစ်ဂျင်း၊ မုန့်ညက် ငါးဂျင်းနှင့် အအေးမိပျောက်ဆေးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဒီနေ့တွင် အဘွားအိုတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်မှာ သူမ၏ သား၊ ချွေးမနှင့် မြေးတို့ကို ပြဿနာမဖြစ်စေရန် ခွဲထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ကလေးငယ်မှာ အအေးမိနေသဖြင့် ဆေးဝါးများသည် လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။
သူမသည် ရိက္ခာများကို ယူဆောင်ကာ အဘွားအိုထံ ပြန်သွားသည်။ အဘွားအိုသည် ဝက်သားနှစ်ဂျင်းကို မြင်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ မိသားစုဝင်များ အသားစားရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကြာကြာမနေတော့ပေ။ ကလေးကို ဆေးတစ်နေ့ သုံးကြိမ်၊ ထမင်းစားပြီးမှ တိုက်ရန် မှာကြားပြီးနောက် သူမ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အဘွားအိုနှင့် လုံးဝ မသိကျွမ်းသူတစ်ယောက်ပမာ ဟန်မပျက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။