မုန့်နှစ်ခုနှင့် မန်တိုအတွက် ပေးလိုက်ရသည့်ကုန်ကျစရိတ်မှာ ပြန်အမ်းငွေမရနိုင်တော့သည့် အသုံးစရိတ်ဖြစ်သွားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။
သူမသည် အဘွားအိုအား နောက်နေ့တွင် ပြန်လာ၍ အရောင်းအဝယ်ကိစ္စကို အပြီးသတ်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမတစ်ယောက်တည်း အပြင်တွင် အစာစားပြီးနောက် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမရောက်ချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ အခန်းထဲ၌ ရှိနှင့်နေပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာလည်း တင်းမာနေဆဲပင်။
"ဒါက ကျွန်မအမှားဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မမှာ ရှင့်အပေါ် ဘာခံစားချက်မှ မရှိခဲ့ဘူးဆိုတာကိုတော့ ရှင်နားလည်ပေးရမယ်။ ကလေးသုံးယောက် မွေးပေးလိုက်ရင်တင် လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာမို့ ကျွန်မ စိတ်တွေ လမ်းကြောင်းလွဲသွားခဲ့တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ ရှင်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ၊ ဘယ်အချိန်ကစမှန်းတော့ မသိပေမဲ့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အတူရှိနေရင်းနဲ့ ရှင့်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျရတာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ခံစားလာရတယ်။ ရှင်က ချိုသာတဲ့စကားတွေ ပြောတတ်တာမျိုး၊ ကျွန်မကို ပျော်ရွှင်အောင် ရိုမန်တစ်ဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်တတ်တာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့လည်း မိသားစုအတွက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အနစ်နာခံပြီး တာဝန်အားလုံးကို ထမ်းပိုးပေးနေခဲ့တာလေ" ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်မိနေပြီဆိုတာကို မသိခဲ့ဘူး။ ရှင်ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်မက ရှင့်ကို တခြားအခန်းမှာတောင် အိပ်ခိုင်းခဲ့သေးတယ်။ ခံစားချက်ဆိုတာ ကိုယ်မလိုချင်တဲ့အခါ အလွယ်တကူ ပိတ်ထားလို့ရတဲ့အရာမှ မဟုတ်တာ။ အတူတူ အချိန်ကုန်ဆုံးရင်းနဲ့ ရှင့်ကို ချစ်မိသွားတာက မလွဲမသွေပါပဲ။ ရှင်က သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ အတိတ်ကလုပ်ရပ်တွေကို တကယ် နောင်တရမိပေမဲ့ ရှင့်ကို ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး" ဟု သူမက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က "ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ" ဟု မေးသည်။
"ကျွန်မ ပြောချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စကားလုံးတွေ ရှာမရခဲ့ဘူး။ ရှင် သမီးလေးတစ်ယောက် ဘယ်လောက်လိုချင်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက လုပ်ပြီးသွားပြီလေ။ ဘာလုပ်ပေးနိုင်ဦးမှာလဲ။ ကျွန်မကတော့ ရှင့်မှာ ခွဲစိတ်မှုလုပ်ထားပေမဲ့လည်း ကျွန်မကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိမလားဆိုပြီး တိတ်တိတ်လေး မျှော်လင့်နေခဲ့တာပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ မည်းမှောင်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအတိုင်း တကယ်ပင် တွေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ခွဲစိတ်မှုလုပ်ထားသည့်ကြားမှ သူမကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပေးနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိနေခဲ့လျှင် သူမသည် သေချာပေါက် ကလေးမွေးပေးခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် က ထိုအကြောင်းပြချက်ကို လက်မခံသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တောင်းပန်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်၍ သူမကို တွန်းလှန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤမိန်းမက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုများကို မည်သို့အသုံးချရမည်ကို ကောင်းကောင်းသိထားသဖြင့် သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူမ၏ အတိတ်က ရွေးချယ်မှုများအတွက် သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိုက်သည်။
သူပြီးသွားသည့်တိုင်အောင်ပင် သူသည် ဒေါသထွက်နေဆဲပုံ ပေါက်နေသည်။
"တစ်ခုခုဆိုရင် ကန့်သတ်ချက်တော့ ရှိသင့်တယ်မလား" လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ အကြီးအကျယ် အနစ်နာခံခဲ့ရသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူတို့ပြီးသွားသည့်တိုင်အောင် သူက အေးစက်စက် ဆက်လုပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမသည် အလျှော့မပေးတော့ပေ။ သူမသည် အစကတည်းက ဒုက္ခသည်ဖြစ်ခဲ့ရပြီး သူ့ကို ချစ်သောကြောင့်သာ သူ့ကို ချော့မော့နေခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သူက အချိန်ကို သိပြီး ရပ်တန့်ရမှန်းမသိလျှင် သူမလည်း ဒေါသထွက်မည်ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူက ပိုပြီး ခေါင်းမာနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!
ကျိုးချင်းပိုင် မှာ သူမ၏ စကားကြောင့် သည်းခံနိုင်စွမ်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူမသုံးသည့် လေသံကလည်း သူ့ဒေါသကို ပို၍တောက်လောင်စေသည်။ သူသည် သူမကို ကျောခိုင်းလိုက်တော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျိုးချင်းပိုင်၊ ရှင် တကယ်ကို ရဲတင်းလာပြီနော်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အကြာကြီး ချော့မော့နေခဲ့တာတောင် ရှင်က အခုထိ မလျှော့ပေးဘူးပေါ့။ ကောင်းပြီ၊ တည့်တည့်ပဲ ပြောကြရအောင်။ ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ။ ကွာရှင်းချင်တာဆိုရင်လည်း ကွာရှင်းလိုက်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောထားမယ်၊ ကျွန်မ ကလေးသုံးယောက်လုံးကို မလိုချင်ဘူး။ ရှင်ပဲ တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တော့"
သူမသည် စိတ်ထဲက တကယ်ပြောခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ကြောက်သွားစေရန်အတွက်သာ ပြောခြင်းဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် လှည့်ကြည့်လာပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။ "မင်း ကွာရှင်းချင်တာလား"
"ဒါက ရှင်လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ မှားတယ်လို့ ပြောနေတာကို ရှင်က အခုထိ စိတ်ကောက်နေတုန်းပဲလား။ ကျွန်မ အခု နောင်တရနေပြီ။ ရှင့်ကို ချစ်မိသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အရာအားလုံးကို နောင်တရနေတာ။ ကျွန်မ နောင်တရလွန်းလို့ ကုလို့တောင် မရတော့ဘူး၊ နားလည်လား" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
"မင်း အမှားကို ဝန်ခံဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ ရှိပုံမရဘူး!" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က စူးရဲစွာ အော်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သည်းခံခြင်းဖြင့် မကျော်ကြားသူပီပီ သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ပြန်သွားပြီး စာရွက်စာတမ်းတင်ကြတာပေါ့။ ကျွန်မ ရှင့်နဲ့ ကလေးမယူနိုင်တော့ဘူး။ ကလေးမွေးပေးဖို့ နုပျိုလှပတဲ့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာလိုက်ပါ။ သားလေးတွေကတော့ သူတို့ ဘယ်သူနဲ့နေချင်လဲဆိုတာ သူတို့ဘာသာ ရွေးခိုင်းလိုက်ပါ။ သူတို့က ရှင့်နဲ့ပဲ နေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မ မတားဆီးပါဘူး" ဟု သူမက ကြေညာလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကဲ့သို့ စိတ်သဘောထားကောင်းသော လူတစ်ယောက်မှာ သူမကြောင့် အရူးမီးဝိုင်းသလို ဖြစ်သွားရသည်။ ဤမိန်းမသည် သူ့ကို စိတ်ပေါက်ကွဲပြီး လဲကျသွားသည်အထိ မလုပ်ဘဲ ရပ်တန့်မည့်ပုံမပေါ်ပေ။ သူသည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ တင်းမာနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး အိပ်စက်ရန်အတွက် လှဲချလိုက်သည်။ ထို "ဝံပုလွေ" သည် သူမကို အတော်လေး ပင်ပန်းအောင် လုပ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်၍ သူမလည်း သူ့ကို ချော့မော့နေရသည်မှာ ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူ ဒေါသထွက်ချင်လျှင်လည်း ထွက်နေပါစေတော့၊ သူမအတွက်တော့ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ အေးစက်စက်နှင့် အိပ်ပျော်သွားသည်ကို ကြည့်နေရသည်။ သူ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ထိုအခြေအနေ၏ ရယ်စရာကောင်းပုံကို ပြုံးမိသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်ထိ နှလုံးသားခဲယဉ်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လား။ သူမဟာ ဘဝကို ပြောင်းလဲစေမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို သူ့သဘောဆန္ဒမပါဘဲ ကိုယ်တိုင်ချမှတ်ခဲ့ပြီး၊ သူ စိတ်ဆိုးနေတာကိုတောင် ခွင့်မပြုဘဲ၊ ခဏလေး ချော့မော့ပြပြီးတာနဲ့ အလွယ်တကူ လက်လျှော့လိုက်တာတဲ့လား။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ကွာရှင်းမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ကလေးတွေကိုပါ စွန့်ပစ်မယ်ဆိုတာမျိုး ပြောသွားသေးတယ်!
ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည်။ နေ့လည်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ "ထတော့။ ထမင်းသွားစားရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်တစ်ယောက်တည်း သွားစားလိုက်ပါ။ ရှင့်မျက်နှာကို မြင်ရတာနဲ့တင် ကျွန်မ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားသည်။ ဤရက်စက်သော မိန်းမသည် သူ့ကို အချက်အနည်းငယ် ထိုးနှက်ပြီးသည်အထိ ရပ်တန့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်စေကာမူ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် အစာစားပြီး သူမအတွက် အချိုးကျ အစာအနည်းငယ်ကို ပြန်ယူလာပေးသည်။
သူမက အစာစားပြီးသွားပြီဖြစ်၍ သူ့အစာကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ရှင်ပဲ စားလိုက်ပါ။ ကျွန်မ ရှင့်အစာကို မစားနိုင်ဘူး"
ကြားလိုက်ရသည့် စကားကိုကြည့်ပါဦး—ဒေါသထွက်ပြီးတော့မှ သူ့အမှား ဖြစ်အောင် လုပ်နေသည်။
"ထပြီး စားစမ်းပါ" ဟု သူက တင်းမာစွာ ပြောသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ အငတ်ခံ၍မဖြစ်ပေ။ စကားများတာက စကားများတာပါပဲ၊ သူမ ခွန်အားရှိဖို့တော့ လိုသည်။
"စားချင်စိတ်မရှိဘူး" ဟု သူမက စိတ်မရှည်သည့်လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် မိန်းမတစ်ယောက်ကို မည်သို့ချော့မော့ရမည်ကို ဘယ်သောအခါကမျှ မသိခဲ့သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုသာ စူလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး သူ့ကို ရွေးချယ်ခိုင်းရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်—သူမကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကလေးကိုလား။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် နောက်ဆုံးတွင် အစာနှစ်ပွဲစလုံးကို သူကိုယ်တိုင် စားလိုက်ရသည်။ သူမ အစာတွေကို မထိတွေ့ဘဲ အေးစက်သွားအောင် ထားခဲ့သည်ကို မြင်မှသာ သူမအဖို့ကို သူ စားလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ညနေငါးနာရီအထိ အိပ်ပျော်သွားပြီး ညစာစားရန်အတွက် ထလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမနောက်မှ လိုက်လာသော်လည်း သူမက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့နောက်ကို မလိုက်လာနဲ့!"
သူ ထိုသို့ မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ အစောပိုင်းက ပြန်လာချိန်တွင် သူမ တည်းခိုခန်း၌ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုကဲ့သို့ စိုးရိမ်ရသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ထပ်ပြီး မခံစားလိုတော့ပေ။
"ရှင်တို့နှစ်ယောက် စကားများထားကြတာလား" ဟု တည်းခိုခန်းမှ အမျိုးသမီးက သူတို့ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောရင်း မေးသည်။
"အန်တီ၊ အထင်မှားနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ စကားများရမှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူတို့သည် ညစာစားရန် အတူထွက်သွားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အစာမစားချင်သော်လည်း သူမနှင့်အတူ စားလိုက်သည်—သူမစားသည့် ရှီဖတ်ခေါက်ဆွဲက အရသာရှိလှသည်။ ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်၌ ကြည့်စရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် သူတို့စားပြီးနောက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်လိုနေသည်။
"ကျွန်မနဲ့ ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပေးပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသဖြင့် သူ့ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောလာသောအခါ သူမက "ရှင်တစ်ယောက်တည်း သွားတော့!" ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။