လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် အနေဖြင့် နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မံရယူလိုသည့်ဆန္ဒ မည်မျှပြင်းပြနေသည်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။ သူတို့၏ သားသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် သူကိုယ်တိုင် မပါဝင်ခဲ့ရသည့်အတွက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်၊ ထိုခရီးလမ်းကို တစ်ကြိမ်လောက်တော့ ထပ်မံဖြတ်သန်းလိုသည့် တောင့်တမှုမျိုး သူ့တွင် ရှိနေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ခံစားချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး သူ့ဆန္ဒအတိုင်း ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးပေးချင်စိတ် ရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူမ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။
သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ထံသို့ သူမကိုယ်သူမ သားအိမ်ပြွန်ပိတ်ခွဲစိတ်မှု တိတ်တဆိတ် ပြုလုပ်ထားခဲ့ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ့မျက်နှာပေါ်၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်ကို အသည်းအသန် လိုချင်ခဲ့သော်လည်း ကလေးမရခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကျန်းမာရေးတွင်သာ ပြဿနာရှိသည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးသည်က သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထိုသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝစိတ်ကူးပင် ယဉ်ခဲ့မိမည်မဟုတ်ပေ။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုသတင်းကို အစာကြေအောင် စဉ်းစားရန် အချိန်လိုနေသဖြင့် မျက်နှာကို တင်းထားရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို လှမ်းခေါ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
"ရှုပ်ထွေးလိုက်တာ" ဟု သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်သည် သူမအတွက် ခက်ခဲသော အခြေအနေတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူမ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ သူမသည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားနေရသည်— သူမသည် ဤမျှအထိ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်ထားမိပါ့မလဲ။
အခန်းထဲတွင် ဆက်မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အထည်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်အပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သတိထား၍ လမ်းလျှောက်နေပြီး သပ်ရပ်သော အဝတ်အစားနှင့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာတို့ကြောင့် သူမသည် လုပ်ငန်းခွင်မှ အတွင်းရေးမှူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ပန်ရှိနေကာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အာရုံစိုက်မှုကိုမျှ မခံရဘဲ မြို့ထဲတွင် သွားလာနေနိုင်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် တိတ်ဆိတ်သော လမ်းသွယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ချောင်းဆိုး၊ ချောင်းဆိုး"
ခြံစည်းရိုးနံရံနောက်မှ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အပေါ်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် အသက်ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးမှာ အလွန်ပင် ပိန်လှီနေသည်။
"အဒေါ်ကြီး၊ ကလေးက ချောင်းဆိုးနေတာ၊ ဆေးရုံကို ခေါ်သွားသင့်တယ်နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အနီးတွင် ထိုင်နေသည့် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကို ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပီကင်းစကားသံအတိုင်း ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ သပ်ရပ်သော အသွင်အပြင်ကြောင့် အဘွားအိုသည် သူမကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
အဘွားအိုသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကလေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကာ "ဆေးရုံစရိတ်က ကြီးလွန်းတယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။
သူမသည် မြေးဖြစ်သူကို အလွန်ပင် ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ဗိုက်ဆာနေသည့်ท้องကို မဖြည့်ပေးနိုင်သလို ဆေးဖိုးအတွက်လည်း မပေးနိုင်ပေ။
"အဖွား၊ ကျွန်တော် စားလို့ရပြီလား" ဟု ကလေးက လင်ချင်းဟဲ့ ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အဖွားဖြစ်သူကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ခဏစောင့်ဦးလေ" ဟု အဘွားအိုက ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာ (space) ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလာသော ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တို (ပေါင်းမုန့်) တစ်ခုကို အိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ စားသောက်ဆိုင်ကနေ ပါလာတာပါ။ အဒေါ်ကြီး၊ ရေတစ်ခွက်လောက်နဲ့ လဲပေးလို့ ရမလားရှင်"
ပြောင်းဖူးမုန့်မှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ပြီး မုန့်ညက်ရနံ့မှာ အဝေးကပင် ရနေသည်။ အဘွားအို၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသော်လည်း သူမသည် သတိရှိနေဆဲပင်။ "သမီးရယ်၊ အဲလောက်တောင် အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ရေတစ်ခွက်ပဲလေ"
"အဒေါ်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ယူလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ သူမသည် မုန့်ကို အပိုင်းအစလေး တစ်ခုချိုးပြီး သူမကိုယ်တိုင် စားပြကာ ဘေးကင်းကြောင်း သက်သေပြပြီးနောက် ကျန်သည့်အပိုင်းကို အဘွားအိုထံ ပေးလိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ အဘွားအိုသည် လက်ခံလိုက်သည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားကာ ရေတိုက်ပြီး မြေးဖြစ်သူကို မီးဖိုကို စောင့်ကြည့်နေရန် မှာလိုက်သည်။
"အဖွား..." ဟု ကလေးက မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ငိုသံပါအောင် ခေါ်လိုက်သည်။
"မြန်မြန်စားလိုက်၊ ဘယ်သူမှ မမြင်စေနဲ့" ဟု အဘွားအိုက တစ်ဝက်ချိုးကာ ကလေးလက်ထဲ ထည့်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ကလေးသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အမြန်ပင် စားလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဘွားအိုနောက်မှ အိမ်ထဲဝင်သွားပြီး "အဒေါ်ကြီး၊ ဒီနားမှာ ဘယ်သူတွေ နေတာလဲရှင်။ ဒီခြံတွေက အတော်ကြီးတာပဲနော်" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ရေသောက်ပါဦး သမီးရယ်" ဟု အဘွားအိုက ပန်းကန်လုံးထဲ ရေထည့်ပေးရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပန်းကန်လုံးကို ဘေးဖယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤခေတ်ကာလတွင် သူစိမ်းအိမ်မှ ရေကို အလွယ်တကူ မသောက်ဝံ့ပေ။ "အဒေါ်ကြီး၊ အိမ်မှာ အဒေါ်ကြီးနဲ့ မြေးပဲ ရှိတာလားရှင်"
"သားနဲ့ ချွေးမလည်း ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အလုပ်သွားကြပြီ" ဟု အဘွားအိုက ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အသံကို လျှော့လိုက်သည်။ "အဒေါ်ကြီး၊ ကျွန်မဆီမှာ စားနပ်ရိက္ခာကူပွန်တွေ ရှိတယ်ရှင်"
အဘွားအို၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် စားနပ်ရိက္ခာကူပွန်များသည် ငွေထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်။ မြို့ထဲတွင် ကူပွန်မရှိပါက ငွေရှိသော်လည်း ဆန်ဝယ်၍ မရပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် တစ်ဂျင် (Jin) တန် အမျိုးသား စားနပ်ရိက္ခာကူပွန်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး သူမကို တစ်ချက် မြင်စေပြီးနောက် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
"သမီးရယ်၊ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတော့ နည်းနည်းပါးပါး ရှိပါတယ်" ဟု အဘွားအိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။ အမျိုးသားကူပွန်များကို မြို့တော်ဒေသခံကူပွန်များနှင့် လဲလှယ်နိုင်သဖြင့် ဤအခွင့်အရေးမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။
သူတို့မိသားစုတွင် စားစရာကုန်ခါနီးနေပြီး ချွေးမဖြစ်သူမှာလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်။ ချွေးမမှာ သားဦးမွေးပြီးကတည်းက ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့နေသဖြင့် ဤကိုယ်ဝန်မှာ အလွန်အဖိုးတန်သည်။ သူတို့ စားဖို့ လိုအပ်နေသည်။ အဘွားအိုသည် ဤမျှ ချမ်းသာပုံပေါက်ပြီး ရိုးသားဟန်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် သူမကို လိမ်ညာရန် ရောက်လာမည်မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ပိုက်ဆံ မလိုချင်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
"ဒါဆို သမီး ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု အဘွားအိုက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"အဒေါ်ကြီး၊ ဒီနားမှာ 'အသုံးမဝင်တော့တဲ့' ပစ္စည်းအဟောင်းတွေ ရှိတဲ့သူ ရှိမလား သိချင်လို့ပါ။ ကျောက်စိမ်းတွေ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေလိုမျိုးပေါ့။ အဲဒါတွေနဲ့ လဲလှယ်ချင်တာပါ"
အဘွားအိုမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး "သမီးရယ်၊ အသံကို တိုးတိုးပြောပါ!" ဟု အမြန် တားလိုက်သည်။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက် လာကြည့်နေသလားဟု တံခါးဝသို့ အမြန်သွားကြည့်ပြီးနောက် ပြန်လှည့်လာသည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီပစ္စည်းတွေကို အစိုးရက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စုံစမ်းနေတာလေ။ ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒါမျိုးတွေ ရှိပါ့မလဲ"
"အဒေါ်ကြီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မက စုံစမ်းရေးမှူး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက အဲဒီပစ္စည်းတွေကို တကယ်လိုချင်လို့ ရှာနေတာပါ။ အဒေါ်ကြီးသာ ကျွန်မအတွက် ရှာပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မမှာ စားနပ်ရိက္ခာကူပွန်တွေရော၊ စားစရာတွေပါ ရှိပါတယ်။ အသားတောင် ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးသည်။
အဘွားအိုသည် တွေဝေသွားသည်။ သူမသည် ထိုပစ္စည်းများ ဘယ်မှာရှိသည်ကို သိသည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုပစ္စည်းများသည် အဖိုးမတန်တော့သဖြင့် လမ်းဘေးတွင် ပစ်ထားကြသည်က များသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးက ဘာကြောင့် ထိုပစ္စည်းများကို လိုချင်နေသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
"အဒေါ်ကြီး၊ ဒီမန်တိုနှစ်ခုက ကျွန်မရဲ့ စေတနာပါ။ အဒေါ်ကြီးသာ ကျွန်မနဲ့ တစ်ကြိမ်လောက် ပူးပေါင်းပေးမယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အိတ်ထဲမှ အဖြူရောင်မုန့်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။
"သမီးရယ်..."
"အဒေါ်ကြီး မလုပ်ပေးနိုင်ရင်တောင် ဒီမုန့်တွေကို ပြန်မယူတော့ပါဘူး။ အပြင်က ကလေးလေးအတွက် လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်ပြောသည်။
အဘွားအိုမှာ သံသယရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူလျှိုတစ်ယောက်က ဤမျှတန်ဖိုးရှိသော အစားအစာများကို အသုံးပြုပြီး မည်သူ့ကိုမျှ သွေးဆောင်မည်မဟုတ်ပေ။
"သမီးက ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်စိမ်းတွေကိုပဲ လိုချင်တာလား" ဟု အဘွားအိုက မုန့်ကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"ရွှေ၊ အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်း၊ ရှေးဟောင်းပန်းအိုး— အဲဒီလိုမျိုး ဘာမဆိုရပါတယ်။ အဒေါ်ကြီး ပိုရှာပေးနိုင်လေ ကျွန်မနဲ့ လဲလှယ်နိုင်လေပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အဘွားအို တွေဝေနေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမက ဆက်တိုက်သည်။ "အဒေါ်ကြီးရယ်၊ ရဲရင့်သူက ဗိုက်ဝပြီး သေနိုင်တယ်၊ ကြောက်ရွံ့သူကတော့ ငတ်မွတ်နေရလိမ့်မယ်။ ကျွန်မနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်လောက်တော့ လုပ်ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်မကို တခြားသူတွေက မှာခိုင်းထားတာပါ— တချို့လူတွေက ဒီ 'အသုံးမဝင်တဲ့' ပစ္စည်းအဟောင်းတွေကို စုဆောင်းရတာ ဝါသနာပါလို့ပါ"