ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့မိခင်ပြောသည့်စကားကို အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ ကြောင်အသွားတော့သည်။
"အမေ၊ ဆေးစစ်ဖို့လိုတာက လင်ချင်းဟဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်ပါ" ဟု သူက ရှင်းပြသည်။
"မင်းကို ဆေးစစ်ရမှာလား" အမေကျိုး မှာ ကြောင်သွားသည်။ "မင်းမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အရင်တုန်းက ကျွန်တော်ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေခံကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်သွားသလားလို့ စိုးရိမ်နေတာပါ။ အဲဒါကြောင့်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ကိုယ်ဝန်မရနိုင်တာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရှင်းပြသည်။
သူသည် အပြစ်ကို မိမိဘက်သို့ လွှဲပြောင်းယူလိုက်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ဒဏ်ရာသည် ပြင်ပတွင် သိသာထင်ရှားသည့် ချို့ယွင်းချက်မျိုး မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော်လည်း အတော်လေး ပြင်းထန်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ၏ဇနီးသည်မှာ သားသမီးထွန်းကားနိုင်သည့် အရိပ်အယောင်ရှိနေသော်လည်း ယခုထိ ကိုယ်ဝန်မရသေးခြင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်တွင်သာ ပြဿနာရှိနေ၍ ဖြစ်ရမည်ဟု သူတွေးဆထားသည်။
ထိုအခါမှသာ အမေကျိုး သဘောပေါက်သွားသည်။ ဆန်ဝါ ကပင် တော်တော်ကြီးနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် စတုတ္ထမြောက် ချွေးမဖြစ်သူက ဘာကြောင့် ကိုယ်ဝန်မရသေးသနည်းဟု သူမ တွေးတောနေခဲ့မိသည်။ ဒါက တကယ်ပဲ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
"ဒါဝါ့အမေက မင်းဆီမှာ တစ်စုံတစ်ရာ တိုင်ကြားထားလို့လား" ဟု အမေကျိုး က မေးမြန်းမိသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး" ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့သားအမိအတွက် ကလေးတွေကို အမေနဲ့ အဖေက စောင့်ရှောက်ပေးထားတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ"
"မြို့နယ်ဆေးရုံမှာ စစ်ကြည့်လို့ မရဘူးလား" ဟု အမေကျိုး က တိုက်တွန်းသည်။
"ပိုကြီးတဲ့ ဆေးရုံသွားတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ဒီမှာဆိုရင် ရလဒ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း သွားကြပေါ့။ ဒါဝါ့အမေကို မင်းဂရုတစိုက်ရှိဖို့တော့ မှာထားလိုက်ဦး။ အိမ်မှာတော့ မင်းအဖေနဲ့ ငါပဲ စောင့်ကြည့်ထားလိုက်မယ်"
ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် အမေကျိုး မှာ ထိုညက အရသာရှိလှသည့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကိုပင် အရသာခံ၍ မစားနိုင်တော့ဘဲ စိုးရိမ်စိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
"ကျွန်မတို့ ခေါက်ဆွဲလုပ်နေတုန်းက အမေ့ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်တာလဲ။ အမေ တစ်ခုခုကို တွေးပြီး စိတ်တွေ လွင့်ပါးနေသလိုပဲ" ဟု အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ *ရှင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သံသယဝင်စရာ မလိုပါဘူး! ရှင် ဒဏ်ရာရခဲ့တာက အပေါ်ပိုင်းမှာလေ။ ရှင်အောက်ပိုင်းက အကောင်းပကတိအတိုင်းပါ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အာမခံတယ်!*
သို့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်နေသည်။ မြို့တော်သို့ သွားရန် အစပြုခဲ့သူမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဒဏ်ရာက နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန် သူကိုယ်တိုင်က ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ချင်းပိုင်၊ တကယ်လို့ ပြဿနာက ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေရင်ကော"
ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
သူ့စိတ်ထဲတွင် သူမ ကိုယ်ဝန်မရခြင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု စွဲမှတ်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ကိုယ်ဝန်ရနိုင်သည့် အမျိုးအစားဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ မြို့တော်ရောက်မှသာ သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် စီစဉ်ထားသည်။ တစ်အိမ်လုံး ဝိုင်းအုံနေသည့်အချိန်ထက် နှစ်ယောက်တည်းရှိချိန်တွင် ပြောရသည်က ပို၍ လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပါလား။
ခုနစ်ရက်အကြာတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အာဝါ နှင့် ဒါဝါတို့အတွက် အင်္ကျီလက်ပြတ်များ ချုပ်လုပ်ပြီးစီးသွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း ထင်းများကို အများအပြား စုပုံထားပြီးဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်က ကောက်ရိုးနှင့် ဝါဂွမ်းရိုးများကို လုံလောက်စွာ ခွဲဝေရရှိထားသဖြင့် သူ၏ လုပ်အားကိုသာ အားကိုးနေစရာ မလိုတော့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မိသားစုအတွက် ကြက်ဥတစ်အိုးပြည့် (လေး၊ ငါးပိဿာခန့်) ပြင်ဆင်ပြီး သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ လက်ထပ်စာချုပ်နှင့် ခရီးသွားခွင့်လက်မှတ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။
သားသုံးယောက်က လိုက်သွားချင်ကြောင်း တောင်းဆိုကြသော်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် မြို့တော်သို့ သွားခြင်းဖြစ်ပြီး အလည်အပတ်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ရွာပြင်ပတွင် အခြေအနေများမှာ မတည်ငြိမ်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးများကို အန္တရာယ်နှင့် မတွေ့စေလိုပေ။
ထိုခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ခရီးသွားမည်ဆိုပါက လက်ထပ်စာချုပ်ကို ယူဆောင်သွားရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက မလျော်ကန်သည့် ဆက်ဆံရေးဟု စွပ်စွဲခံရနိုင်ပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ရထားပေါ်တွင် စစ်ဆေးမှုအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ တာဝန်ရှိသူမှာ ပြတ်သားတင်းမာသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စစ်သားတစ်ဦးနှင့်တူသော ရပ်တည်ပုံကို မြင်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ရှင်းလင်းသည့် အပြောအဆိုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ—သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော နောက်ခံကို ရိပ်မိသွားပြီး အထင်သေးရဲတော့ပေ။ သူတို့သည် ဇနီးမောင်နှံဖြစ်ပြီး ကိုယ်ရေးကိစ္စဖြင့် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သို့တိုင်အောင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စိုးရိမ်စိတ် မပြေပျောက်သေးပေ။
"အပြင်က အခြေအနေက အခုလို ဖြစ်နေတာပါ။ သည်းခံလိုက်ပါ၊ မကြာခင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မြို့တော်သို့ သွားရသည့်ခရီးမှာ ရှည်လျားလှပြီး တစ်ဖက်ခရီးအတွက်ပင် ငါးရက်ကြာသည်။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အသက်ပြန်ဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခရီးသွားရသည်မှာ ဤမျှပင်ပန်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမမှာ လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် သင့်တော်သည့် တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ စာရွက်စာတမ်းများ ပြသပြီး အခန်းတစ်ခန်း ငှားလိုက်ကြသည်။
သန့်ရှင်းရေး အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက်ပဲ သွားတော့မယ်။ နောက်တစ်ခါဆို ဘယ်သူခေါ်ခေါ် လုံးဝမလိုက်တော့ဘူး!"
"အရင်ဆုံး ရေချိုးလိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ သူက ဒုက္ခဆင်းရဲကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်၍ ခရီးပန်းသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း သူ၏ဇနီးသည် အလွန်ပင်ပန်းနေမှန်း သူသိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အရင်ဆုံး ရေချိုးလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် ဆက်ချိုးလိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး အိပ်ရာမဝင်ခင် လန်းဆန်းသွားကြသည်။ ရထားပေါ်တွင်လည်း ကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ပင် ပင်ပန်းနေသည်။ သူတို့မှာ အလွန်ပင်ပန်းနေသဖြင့် အစာပင် မစားတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
သူတို့သည် မှောင်ရီပျိုးစအချိန်အထိ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် မှာ နှစ်နာရီအကြာတွင် နိုးလာခဲ့သည်—သူ၏ ယခင်လေ့ကျင့်ခန်းများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲသတိရှိနေစေသည်—ဇနီးသည်မှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။ သူ အပြင်ထွက်၍ အစာဝယ်လာပြီးနောက် သူမကို နှိုး၍ အစာကျွေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်၍ အနည်းငယ်သာ စားပြီး ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ကျန်သည်များကို စားသောက်ပြီးနောက် ပြန်အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။
သူတို့သည် ညဦးပိုင်းမှ နောက်တစ်နေ့ နံနက်အထိ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နောက်ဆုံးတွင် နိုးလာသည့်အခါ ဘယ်နေရာရောက်နေမှန်း မသိသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင် ပါ နိုးလာသည်။
"ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ခုနစ်နာရီခွဲပြီ"
"ကျွန်မ အဲ့လောက်တောင် အိပ်ပျော်သွားတာလား!" ဟု သူမ အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။
"သက်သာရဲ့လား"
"အဆင်ပြေပါတယ်၊ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေရုံပါ" ဟု ပြောရင်း သူမ အကြောဆန့်လိုက်သည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်စက်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ လန်းဆန်းသွားပြီး ယမန်နေ့က ရောက်ခါစကဲ့သို့ အသက်မရှိတော့သလို ခံစားချက်မျိုး မရှိတော့ပေ။
သူတို့သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ခဏတာ လှဲနေပြီးမှ ထ၍ မျက်နှာသစ်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အလုပ်ကိစ္စအတွက် အလျင်စလို မလုပ်ချင်သေးပေ။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့်အတူ မြို့ထဲ လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်နေသည်။
သို့သော်လည်း သူက သူမကို ဆေးရုံသို့ တန်းခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"သွားကြရအောင်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပြောသည်။
ထိုခေတ်ကာလတွင်ပင် ဇနီးမောင်နှံဖြစ်သော်လည်း လူကြားထဲတွင် လက်ချင်းတွဲခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်နီးကပ်စွာ လမ်းလျှောက်ခြင်းမျိုး မလုပ်ရဲကြပေ။
"ချင်းပိုင်၊ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ တစ်ခုခု ပြောချင်တယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆေးရုံဝင်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည့် မျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။