ထိုခေတ်ကာလက သာမန်လူတွေအတွက်ဆိုလျှင် ဤသို့သောအချိန်အခါမျိုးက အပျော်ရွှင်ဆုံးအချိန်များ မဟုတ်ပေလော။
ယခုနှစ်တွင် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းက အထွက်နှုန်းကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်သရွေ့ အိမ်တိုင်းလိုလို ဆောင်းရာသီအတွက် လုံလောက်သောရိက္ခာကို စုဆောင်းနိုင်ကြသည်။ ဆောင်းဂျုံများကိုလည်း စိုက်ပျိုးပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့ကလည်း အသားများကို ခွဲဝေပေးထားပြီးဖြစ်ရာ နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ခွဲဝေမှု ထပ်မံရရှိဦးမည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။ သာမန်လူတန်းစားများအတွက် အရသာရှိသော အစားအစာအနည်းငယ်ကို သုံးဆောင်နိုင်မည့် အနာဂတ်က အားတက်စရာပင်။ ဘဝဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပနေတော့သည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားနေရသည်။ သုံးနှစ်တာ အငတ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ရသည့် ရွာရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုအများစုမှာလည်း အလားတူပင်။ လက်ရှိရရှိထားသော ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်သည့်ဘဝကို သူတို့က အမှန်တကယ် ကောင်းချီးတစ်ခုအဖြစ် မြင်ကြသည်။
အသားခွဲဝေမှုပြီးနောက် အိမ်ရှိ အစားအစာများမှာလည်း တစ်ဆင့်ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤခေတ်စံနှုန်းနှင့်ဆိုလျှင် အနည်းငယ် ဖြုန်းတီးနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူမ၏မိသားစုသည် အစားအသောက်တိုင်းတွင် အသားကို စားသုံးနေကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ စားသည့်အခါတွင်လည်း အသားအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကြက်ဥများကိုမူ နေ့စဉ် စားသုံးနိုင်ကြသည်။ အများသူငါ၏ အာရုံစိုက်မှု မခံရသည့် ဤကဲ့သို့သောအချိန်မျိုးတွင်သာ သူမအနေဖြင့် ဟင်းချက်ရာတွင် ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် စက်ဘီးကိုနင်းကာ ထင်းများပိုမိုရှာဖွေရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်းကပင် အိမ်ဝင်းထဲတွင် ထင်းပုံကြီးတစ်ခု စုပုံထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာ စိုစွတ်နေဆဲပင်။ လေအေးများ တိုက်ခတ်လာပြီဖြစ်၍ ထင်းများခြောက်သွေ့ရန်မှာ အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အာဝါ၊ ဆန်ဝါ နှင့် အမေကျိုး တို့၏ အကူအညီဖြင့် ပေါက်စီများကို စတင်ပြင်ဆင်သည်။ ယခင်နေ့က ဟင်းချက်ရာမှ ရရှိထားသော အဆီအနှစ်များမှာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ကလေးများက အနည်းငယ် စားသုံးမိကြသော်လည်း ယနေ့လုပ်မည့် ပေါက်စီအတွက် ချန်ထားရမည်ကို သိသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ သူတို့ အသားပေါက်စီ မစားရတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စိတ်ကူးယဉ်နေရာလပ်ထဲတွင် ပစ္စည်းများ၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို တစ်လုံးစီပေးပြီး မြို့ထဲတွင် ဝယ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောလေ့ရှိကာ အိမ်တွင် အသားကုန်သွားသည့်အခါမျိုး၌သာ ထိုသို့လုပ်ဆောင်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် လည်း အကြိမ်အနည်းငယ် စားဖူးသော်လည်း စားပြီးတိုင်း သူမကိုသာ ပြန်စားခိုင်းလေ့ရှိသည်။
အမေကျိုး သည် သူမ၏ချွေးမအကြောင်း နားလည်လာပြီဖြစ်၍ ပေါက်စီလုပ်ခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်မနေတော့ပေ။ နံနက်စာစားပြီးနောက် သူမလည်း ကူညီပေးရန် ဝင်ရောက်လာသည်။ အဖေကျိုး ကမူ အိမ်နီးချင်းများနှင့် စကားပြောရန် ထွက်သွားပြီး သူထွက်မသွားခင် နေ့လယ်စာ ဘာချက်မည်နည်းဟုသာ မေးသွားသည်။
ဂျုံမှုန့်ဖြူပေါက်စီ—သူ အနှစ်သက်ဆုံးအစားအစာဖြစ်သည်။
ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့ပါ ပါဝင်လာမည်ဖြစ်၍ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပေါက်စီများကို ပိုမိုလုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သို့သော် အဆီအနှစ်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည့်အတွက် အစာသွပ်က အနည်းငယ် နည်းနေပြီး အများကြီး လုပ်မရပေ။
"ဒါဆို နှစ်နပ်စာလောက်တော့ လောက်ပါပြီ" ဟု အမေကျိုး က အကြံပြုသည်။ "ကျန်တာကို နောက်မှစားဖို့ ဆန်ပြုတ်အနည်းငယ် ချက်ထားလိုက်ပါ"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နေ့လယ်စာအတွက် ပေါက်စီများကိုသာ ကျွေးပြီး ညစာတွင် မှိုနှင့် အသားထည့်ထားသော ခေါက်ဆွဲပြုတ် (dumplings) လုပ်ရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း အမေကျိုး ၏ အကြံပြုချက်ကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။ ဆန်ပြုတ်သည် ပေါက်စီနှင့် တွဲဖက်စားရန် အလွန်ပင် သင့်တော်သည်။
နေ့လယ်အချိန်တွင် ပေါက်စီများမှာ အရသာရှိပြီး စားရသည်မှာ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ Da Wa သည် လက်ဖဝါးအရွယ် ပေါက်စီသုံးလုံးနှင့် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို စားသည်။ အာဝါ က ပေါက်စီသုံးလုံးစားပြီး ဆန်ပြုတ်ကိုမူ တစ်ဝက်သာ သောက်သည်။ အစားသောင်းကျန်းသော ဆန်ဝါ လေးမှာ ပေါက်စီနှစ်လုံးနှင့် ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်သာ စားနိုင်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပေါက်စီတစ်လုံးနှင့် ဆန်ပြုတ်နှစ်ပန်းကန် စားသည်၊ သူမက ဆန်ပြုတ်ကို ပိုကြိုက်သည်။
ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့လည်း အားရပါးရ စားကြသည်။ သူတို့က အသက်ကြီးသော်လည်း ကျန်းမာသန်စွမ်းဆဲပင်။ အစတွင် သူတို့တစ်ယောက်လျှင် ပေါက်စီသုံးလုံးစီဖြင့် ရပ်လိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်တစ်လုံးစီ ထပ်စားရန် တိုက်တွန်းသည်။ အစာစားပြီးချိန်တွင် ပေါက်စီများ အများကြီး မကျန်တော့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် နေ့လယ်တစ်နာရီကျော်တွင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျန်ရှိနေသော ပေါက်စီငါးလုံးနှင့် ဆန်ပြုတ်ကို ပြန်နွှေးပေးသည်။ သူက အကုန်လုံး ကုန်စင်အောင် စားပစ်လိုက်သည်။
အမေကျိုး ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အနည်းငယ် အကောင်းဘက်လွန်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ သားနှင့် မြေးများက အစားအစာများကို မည်မျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် စားပစ်လိုက်သည်ကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အနားယူရန် စေလွှတ်ပြီးနောက် ပေါက်စီအတွက် မုန့်ညက်ကို စတင်ပြင်ဆင်သည်။ ရှစ်လုံးဆိုသည်မှာ လုံးဝ မလောက်ပေ။ မှိုနှင့် ဝက်သားထည့်ထားသော ခေါက်ဆွဲပြုတ်များကိုပါ ထပ်ဖြည့်လိုက်လျှင် တစ်နေ့တာအတွက် လုံလောက်သွားပေလိမ့်မည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ကူညီရန် ကမ်းလှမ်းသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်အနည်းငယ်သာ ဖြစ်၍ နှစ်ယောက်လုံး လုပ်စရာမလိုပေ။ သူမသည် မှိုများကို ရေနွေးနွေးဖြင့် စိမ်ထားလိုက်သည်။ မှိုများ ပွလာချိန်တွင် မုန့်ညက်မှာလည်း ပွလာလိမ့်မည်ကို သူမ သိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် နိုးလာသည်။ မုန့်ညက်မှာ ပွလာဆဲဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကန် (kang) အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ အာဝါ အတွက် အင်္ကျီလက်ပြတ်တစ်ထည်ကို ထိုးနေသည်။ ပြီးခါနီးဖြစ်ပြီး Da Wa အတွက်သာ ကျန်တော့သည်။
"လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထင်းတွေ အကုန်သယ်ပြီးရင် ငါတို့ ခရီးထွက်လို့ရပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"ဟုတ်ပြီ!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တက်ကြွစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ကလေးတွေကိုတော့ ခေါ်သွားလို့ မရဘူးနော်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ ရွှင်လန်းနေမှုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောဟန်ဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ဘာလို့ ခေါ်သွားရမှာလဲ? ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း အပန်းဖြေခရီးထွက်မှာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? အနှောင့်အယှက်ပေးမယ့် မီးသီးလေးတွေ ခေါ်မသွားဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စိတ်မှာ ကြည်လင်နေသည်။ "ငါတို့ မသွားခင် Da Wa အတွက် အင်္ကျီလက်ပြတ်ကို အရင်ထိုးပေးဖို့ လိုမယ်နော်။ ညနေစာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် လုပ်တာကိုတော့ မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်"
ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်ခြင်းမှာ ကျိုးချင်းပိုင် အတွက်တော့ ရိုးရှင်းလွန်းသည်။ သူ့ဇနီးက သူ့ကို ဟင်းချက်ခိုင်းခဲသော်လည်း မီးဖိုချောင်အလုပ်ကို သူ နားလည်သည်။
လေးနာရီအချိန်တွင် အမေကျိုး သည် ဆူချန် လေးကို ခေါ်လာသည်။ သူမက မကြာခဏ လာလည်လေ့ရှိပြီး စတုတ္ထမြောက်ချွေးမဖြစ်သူနှင့် စကားပြောရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ သူမရောက်လာချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် က အစာသွပ်များ လှီးဖြတ်နေသည်။
"ဘာလို့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တွေ လုပ်နေတာလဲ?" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
"ပေါက်စီတွေ ကုန်သွားလို့ ညစာအတွက် မလောက်တော့တာနဲ့ Qing He က လုပ်ခိုင်းလို့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"Qing He ကရော ဘယ်မှာလဲ?"
"သူက အာဝါ အတွက် အင်္ကျီထိုးနေတယ်"
"မင်းနဲ့ ကလေးတွေကို ကြည့်ပေးရတာ တကယ်ကို မလွယ်ပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ သူမ မကြာခဏ လာလည်သည့်အတွက် သူမ၏ချွေးမသည် အလုပ်မရှိ နားနေသည်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။ ဖိနပ်အောက်ခံ ချုပ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ အင်္ကျီထိုးနေသည်ဖြစ်စေ၊ ဥယျာဉ်ခြံမြေ လုပ်နေသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ခင်ပွန်းအတွက် အစားအစာ ပြင်ဆင်နေသည်ဖြစ်စေ အလုပ်ရှုပ်နေမြဲပင်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။ "Qing He တကယ်ကို ပင်ပန်းပါတယ်။ အမေ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့တော်ကို ခေါ်သွားမလို့။ ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်လောက် ကြာမယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့သွားတဲ့အခါ အမေနဲ့ အဖေ ဒီကိုလာပြီး Da Wa နဲ့ တခြားကလေးတွေကို ကြည့်ပေးလို့ ရမလား?"
အမေကျိုး ခေတ္တရပ်သွားသည်။ "ဘယ်ကို သွားမှာလဲ?"
"မြို့တော်ကိုပါ။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကိုတော့ မပြောပါနဲ့ဦး အမေ"
"ဘာကိစ္စနဲ့ သွားမှာလဲ?" ဟု သူမ မမေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။
"ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးမှု လုပ်ဖို့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အကြောင်းပြချက်ကို ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုး ချက်ချင်း နားလည်သွားသော်လည်း "Qing He မှာ ဘာရောဂါမှ ရှိစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ ကလေးတွေကလည်း မင်းလိုပဲ ကျန်းမာနေတာပဲ။ မဟုတ်တာတွေ တွေးမနေနဲ့၊ ကြားလား?" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။