အခန်း (၁၂၆) - လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဇနီးသည်
ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် ထိုးပေးနေသည့် အင်္ကျီလက်ပြတ်မှာ ပထမဆုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ သူ့သားသုံးယောက်အတွက် အင်္ကျီတွေကိုတော့ သူမ အချိန်ယူပြီးမှသာ ထိုးပေးတော့မည်။
သားအကြီးဆုံး ဒါဝါက သူ့အဖေသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံးနေရာကို ရယူထားသူဖြစ်ကြောင်း မကြာခဏ ပြောဆိုတတ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုစကားကို ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး သားသုံးယောက်ကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် သူတို့အဖေ၏နေရာကို မမှီနိုင်ကြောင်း နောက်ပြောင်ပြောဆိုတတ်သည်။
ဒါဝါက စိတ်မကောင်းဟန်ဆောင်ပြပြီး အာဝါ ကလည်း အလားတူပင် ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်ဟန်ဆောင်ပြသည်။ ဆန်ဝါ ကတော့ သူ့အဖေ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတိုင်း သူ့အမေကို ခဏလောက် သူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးဖို့ တိုးတိုးလေး အပေးအယူလုပ်တတ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ထိုအခြေအနေကို ကောင်းစွာသိသဖြင့် ရှားရှားပါးပါး စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခုကို နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။
သူမ၏ခင်ပွန်းကို ပိုပြီး ကျော့ကွင်းမိအောင် လုပ်မိမှန်းမသိရှာသော လင်ချင်းဟဲ့ က အရွယ်အစားတိုင်းဖို့အတွက် ထိုးလက်စအင်္ကျီကို ကိုင်ကာ သူ့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ရှင်တို့သားအဖတွေ ဘာတွေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြတာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က အမြန်ဖြေသည်။
"မင်းအဖေကို အလုပ်သွားခိုင်းလိုက်တော့၊ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် ဆောင်းဦးရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် မဟုတ်သေးပေ။ နေ့စဉ် လယ်ယာအလုပ်များက ပင်ပန်းဆဲဖြစ်သော်လည်း ရိတ်သိမ်းချိန်လောက်တော့ မနက်အစောကြီးမှ ညအထိ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ဖေးရှိ ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံတာဝန်များကို ကျိုးချင်းပိုင် ဆီသို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြန်လွှဲပေးလိုက်သည်။
အမေကျိုး နှင့် အဖေကျိုး တို့ကတော့ ညစာစားခါနီးမှ ရောက်လာကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သားများနှင့် စကားပြောရင်း အင်္ကျီထိုးနေသောကြောင့် ဒီနေ့တော့ ထမင်းစားချိန် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ နောက်ဖေးတွင် ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် သူ့သား ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်နေသည်ကို မြင်ရပါက စိတ်မကောင်းဖြစ်တတ်သော အမေကျိုး ကတော့ အခုအခါတွင် စိတ်မပူတော့ပေ။ အိမ်ကို မကြာခဏ လာလည်ရင်းနှင့်ပင် သူ့၏စတုတ္ထမြောက် ချွေးမလေးသည် ဘယ်တော့မှ အလကား မနေတတ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမက ကလေးတွေအတွက် အဝတ်အစားများ ပြင်ချုပ်ပေးနေသည် သို့မဟုတ် မိသားစုအတွက် အရသာရှိသည့် အစားအသောက်များကို ပြင်ဆင်ပေးနေသည်မျိုးကိုသာ လုပ်တတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကိုယ်သူအတွက် အချိန်ပေးလေ့မရှိသောကြောင့် အမေကျိုး အနေဖြင့် ဘာမျှ ဝေဖန်စရာ မတွေ့ရတော့ပေ။
သူမက ကလေးငယ် ဆူချန် ကို အာဝါ တို့ဆီတွင် ထားခဲ့ပြီး ဟင်းချက်ကူရန် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။
"အမေ အကူအညီပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီဟင်း သုံးခွက်ပဲ ချက်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ဒီနေ့အတွက် ဟင်းလျာများကတော့ ရိုးရှင်းသည်။ သခွားသီးကြော်၊ တို့ဟူးအသားကြော်နှင့် ပုစွန်ခြောက် ရေမှော်ဟင်းရည်တို့ ဖြစ်ပြီး ပြောင်းဖူးမုန့်နှင့် တွဲဖက်စားရမည်ဖြစ်သည်။ ဟင်းလျာများက ရိုးရှင်းသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ဆီကို ရက်ရက်ရောရော သုံးတတ်သောကြောင့် အနံ့အရသာမှာ မွှေးကြိုင်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံ မြန်ဆန်ထိရောက်ပြီး တကယ်ပင် အကူအညီ မလိုသည်ကို မြင်တော့ အမေကျိုး က နောက်ဖေးဘက်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။
"အမေ" ဟု သူမ လာသည်ကို မြင်တော့ ကျိုးချင်းပိုင် က နှုတ်ဆက်သည်။
"ဒီနေ့ မင်းဇနီး မြို့ထဲသွားပြီး ဂွမ်းတွေ ဝယ်လာတယ်၊ ငါတို့အတွက်နဲ့ မင်းအဖေအတွက် အိပ်ရာခင်း အသစ်လုပ်ခိုင်းထားတယ်" ဟု အမေကျိုး က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"အမေ့ရဲ့ အိပ်ရာခင်းအဟောင်းက မနွေးတော့ဘူးဆိုပြီး ချင်းဟဲ့က အသစ်လုပ်ပေးချင်လို့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အတည်ပြုပြောသည်။
သူ၏အငယ်ဆုံးသားက သဘောမတူတာမျိုး မရှိသည်ကို မြင်တော့ အမေကျိုး က ပြုံးလိုက်သည်။ "အိပ်ရာခင်းလောက်ပဲ ထင်ထားတာ၊ ချင်းဟဲ့က သိုးမွှေးတွေပါ ဝယ်လာပြီး အင်္ကျီနှစ်ထည် ထိုးဝတ်ဖို့ ပြောသေးတယ်"
"ချင်းဟဲ့ ဝယ်ပေးထားတာပဲ၊ အမေ ထိုးပြီး ဝတ်လိုက်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောသည်။
"ဒီဝက်နှစ်ကောင်ကတော့ ကြည့်ကောင်းသားပဲ၊ နှစ်ကုန်ရင် အသားအများကြီး ရတော့မှာ" ဟု အမေကျိုး က ကျေနပ်စွာ မှတ်ချက်ပေးသည်။ တစ်ခုပဲရှိတာက သူတို့က အစာအများကြီး စားသည်။
"ဒီနှစ်တော့ အသားတွေ အများကြီး ရောင်းရမှာပါ၊ အမေ ဘာစားချင်လဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။
"ချင်းဟဲ့ ဘာချက်ချက် ငါနဲ့ မင်းအဖေကတော့ အကုန်စားတာပါပဲ" ဟု အမေကျိုး က ပြုံးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ့ဇနီး၏လက်ရာက အကောင်းဆုံးဆိုသည်ကို သူသိသည်။
မကြာခင်မှာပင် ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်ပြီးသွားသည်။ အိမ်က ဝက်နှစ်ကောင်ကိုတော့ နှစ်ကုန်မှ သတ်မည်ဖြစ်သည်။ မကြာခင် ဆောင်းဂျုံ စိုက်ပျိုးချိန်ရောက်လျှင် အဖွဲ့၏ဝက်ကို အရင်သတ်ရန် ရှိသေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ကိုယ်လုံး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် အိမ်ထဲ ဝင်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဟင်းများကို ပြင်ဆင်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်နေပြီဖြစ်သည်။
မိသားစုဝင်အားလုံး စားသောက်ရန် စုဝေးလိုက်ကြသည်။ ဒီခေတ်ကာလတွင် တခြားအိမ်များက အချဉ်ရည် သို့မဟုတ် ဟင်းရွက်စိမ်းများဖြင့်သာ စားလေ့ရှိကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏စားပွဲတွင်တော့ ထိုကဲ့သို့မျိုး မတွေ့ရတတ်ပေ။ သူမက မကြိုက်သောကြောင့် မပါဝင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟင်းလျာများက ရိုးရှင်းသော်လည်း ဒီခေတ်လူများအတွက်တော့ တကယ့်ကို ဇိမ်ခံစားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
ညစာစားပြီးနောက် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့က ကလေးငယ် ဆူချန် ကို ခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်သွားကြသည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကလည်း ဆော့ကစားရန် ထွက်သွားကြပြီး ကျန်သည့်အလုပ်များကို ဒါဝါဆီ လွှဲပေးခဲ့ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က အင်္ကျီဆက်ထိုးရန် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ရေချိုးပြီးနောက် သူမဆီ ရောက်လာပြီး လန်းဆန်းနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဒါဝါ၏ရည်မှန်းချက်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"သူ စာမေးပွဲ အောင်နိုင်ရင်တော့ ပညာသင်ဖို့ သွားနိုင်မှာပေါ့" ဟု သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်ဖွင့်ပါ့မလား မသိဘူး။ တကယ်လို့ ပြန်ဖွင့်ဖြစ်ခဲ့ရင် ချင်းပိုင်၊ ကျွန်မလည်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေကြည့်ချင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းလည်း စာမေးပွဲ ဖြေချင်တယ်ပေါ့လေ"
"ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ဖြေမှာပေါ့။ ရှင် သဘောမတူဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်ဖွင့်ဖို့က အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
"ခက်ခဲမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာတော့ မဖြစ်မနေ ပြန်ဖွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မ ဖြေမှာ။ ကျွန်မကို မတားပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"မင်း ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် သေချာနေရတာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။
"နိုင်ငံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့အတွက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။ တိုးတက်ချင်ရင် နိုင်ငံက ပညာတတ်တွေကို လိုအပ်မှာပဲ။ အခုလက်ရှိ အခြေအနေအရတော့ ကျွန်မတို့နိုင်ငံမှာ ပညာတတ်တွေ ရှားပါးနေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ပညာတတ်တွေကို ရွေးချယ်တဲ့ စနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်ဖွင့်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ခန့်မှန်းတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ဘာအရိပ်အယောင်မျှ မရှိသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်တော့ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ့ဇနီးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ နားလည်သဘောပေါက်နေတာလား။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြည့်ရင်း သူမ ပြောတာက အလွန်ပွင့်လင်းလွန်းသွားသလားဟု တွေးမိသည်။ သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး ရိုးရှင်းအောင် ရှင်းပြထားခြင်းဖြစ်သည်။
"တကယ်လို့ ပြန်ဖွင့်ခဲ့ရင် မင်း ဖြေချင်ရင် ဖြေပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို အလေးအနက်ထားသည့် အကြည့်ဖြင့် ပြောသည်။
သူ့ဇနီးက စာတတ်မြောက်ရေး သင်တန်းကို ခဏပဲ တက်ခဲ့ရသော်လည်း အနာဂတ်ကို ဒီလောက်အထိ မြင်နိုင်နေသည်။ တကယ်ပြောရလျှင် ကျိုးချင်းပိုင် ကိုယ်တိုင်ပင် ဒီအကြောင်းတွေကို မတွေးဖူးခဲ့သော်လည်း သူ့ဇနီး ပြောသည်က အင်မတန် မှန်ကန်နေသည်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုတွေ တွေးတတ်သွားတာလဲ။ သူ့ဇနီးက သူနားလည်ရ ပိုခက်ခဲလာသလိုပင်။
"ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲ့လို ကြည့်နေတာလဲ။ ဒါဝါက အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားတက္ကသိုလ်အကြောင်း ပြောပြလို့ ကျွန်မ တွေးမိသွားတာပါ။ အရင်ကဆိုရင် အဲ့ဒီစာမေးပွဲကိုပဲ ဖြေဖို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရွာရဲ့ 'နာမည်ကြီး ပျင်းတဲ့မိန်းမ' ဖြစ်နေတော့ ရွေးချယ်ခံရဖို့ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိသွားတယ်။ အဲ့ဒီကျမှပဲ အနာဂတ်မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအကြောင်း စဉ်းစားမိတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားတော့ ကျိုးချင်းပိုင် စိတ်အေးသွားပုံရသည်။ "ဒီအကြောင်းကို အပြင်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်"
"ကျွန်မ မိုက်မဲတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပြောတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်လုံးလှန်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြုံးလိုက်သည်။
"ရှင် အခုလုပ်နေတဲ့ အလုပ်က ဘယ်တော့လောက် ပြီးမှာလဲ။ အိမ်မှာ ထင်းတွေ ကုန်တော့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အင်္ကျီဆက်ထိုးရင်း ပြောသည်။
"နောက်ထပ် တစ်လလောက်တော့ အလုပ်ရှုပ်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ခဏလောက်တော့ ဆက်ထိန်းထားလို့ ရပါတယ်" ဟု သူမက ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမ အင်္ကျီထိုးနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် က မေးလိုက်သည်။ "အမေ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်၊ အမေနဲ့ အဖေအတွက် သိုးမွှေးတွေ ဝယ်ပေးထားတယ်ဆို"
"ဟုတ်တယ်၊ ရနိုင်တာနဲ့ တွေ့လို့ သူတို့အတွက် ဝယ်လာခဲ့တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"အဖေနဲ့ အမေက ဒီကို လာစားရတဲ့အချိန်ကစပြီး အင်မတန် ပျော်နေကြတာ" သူ ပြောလိုက်သည့်စကားနှင့်အတူ သူ့ဇနီးအပေါ်ထားသည့် သူ့အကြည့်တွေက နူးညံ့သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့ ပျော်နေရင်တော့ ဒီကိုပဲ ဆက်လာစားဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ ဟင်းနည်းနည်း ပိုချက်ရတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"
ခုနစ်ရက်အကြာတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ပြီးစီးသွားသော အိပ်ရာခင်းကို သွားယူလိုက်သည်။