အခန်း (၁၂၄) - စောင်ချုပ်ခြင်း
ဒီတစ်ခါရလိုက်တဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံပမာဏကတော့ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ရဲ့ ဝေစုပါ ပေါင်းထည့်လိုက်တာကြောင့် ပိုပြီးများပြားနေသည်။
လှည်းတစ်စီးတည်းနဲ့တော့ အကုန်တင်လို့မရပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးတုန်း ကို အရင်ဆုံးတစ်ခေါက် သယ်သွားပေးဖို့နဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာဖို့ ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးတုန်း ကလည်း ဘာမှငြင်းဆန်စရာမရှိဘဲ ပထမအသုတ်ကို သယ်သွားပြီးနောက် သူ့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးဖို့ လှည်းနဲ့ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း အတွင်းမှာ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့က စတုတ္ထသားအိမ်မှာပဲ ထမင်းစားနေကြတာကို ဘယ်သူမှမသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်ကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်စားသောက်တာမျိုး မလုပ်တော့ဘဲ စတုတ္ထသားအိမ်မှာပဲ စားသောက်ပြီး အိပ်ဖို့အတွက်ပဲ အိမ်ဟောင်းကို ပြန်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးက သူတို့ရဲ့ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို စတုတ္ထသားအိမ်ဆီ ရွှေ့ပြောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဘယ်သူကမှလည်း မျက်ခုံးပင်မပင့်ကြပေ။
အကြီးဆုံးသား၊ ဒုတိယသားနဲ့ တတိယသားတို့ရဲ့ အခြေအနေကလည်း အလားတူပါပဲ။ အကြီးဆုံးနဲ့ တတိယမြောက် ချွေးမတွေကတော့ ငြိမ်နေကြပေမဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ "အစားအသောက်တွေကလည်း များလိုက်တာ" ဟု ညည်းတွားသည်။
"မများပါဘူး။ နောက်နှစ် ကောက်ပဲသီးနှံဝေစုရတဲ့အထိ စားရမှာလေ" ဟု ဒုတိယသားက ရိုးရိုးသားသား ပြန်ပြောသည်။
ကြည့်လိုက်ရင် ပမာဏများသယောင် ရှိပေမဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးမှာ အစာစားနိုင်သူတွေဖြစ်ကြောင်း အရင်က အတူနေခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေအနေနဲ့ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို စတင်စားသုံးလိုက်တာနဲ့ တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ကုန်သွားမှာဖြစ်သည်။
"သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ယောက်က စတုတ္ထသားအိမ်ကိုပဲ ပိုချစ်နေကြတော့ စားဖို့သောက်ဖို့မှာလည်း ချွေတာနေကြတာပေါ့" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က တင်းမာစွာ ပြောသည်။
"စတုတ္ထညီက အဖေနဲ့အမေကို စားရေးသောက်ရေးမှာ လျှော့စားခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား" ဟု ဒုတိယသားက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း မေးသည်။ "မိဘအပေါ် ကျေးဇူးသိတတ်မှုမှာ စတုတ္ထညီက ငါတို့အားလုံးထက် ပိုဂရုစိုက်တယ်။ သူ့စိတ်နေသဘောထားကိုလည်း သိတာပဲ၊ သူကိုယ်တိုင် အငတ်ခံစားလိုက်ဦးမယ်၊ မိဘတွေကိုတော့ အငတ်မခံထားဘူး"
ဒုတိယအစ်မတော် က စိတ်တိုသွားပြီး "ရှင်က ကျွန်မကို ဒေါသထွက်အောင် ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပြောနေတာပဲ" ဟု ပြန်အော်သည်။
"မလိုလားအပ်တဲ့ကိစ္စတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့တော့" ဟု ဒုတိယသားက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အမြင်တော့ အဖေနဲ့အမေက ဒီလိုနေရတာ ပိုအဆင်ပြေတယ်။ မင်းက သူတို့ကို ချက်မကျွေးချင်ရင် သူတို့ဝေစုကို စတုတ္ထသားအိမ် ပေးလိုက်တာကို မညည်းတွားပါနဲ့" သူကတော့ ဒါဟာ ကောင်းမွန်တဲ့စီစဉ်မှုတစ်ခုလို့ တကယ်ထင်သည်။ သူ့မိန်းမသာ တင်းမာမနေခဲ့ရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း မိဘတွေကို သူတို့ဆီမှာပဲ လာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက မိဘတွေရဲ့ အစာစားရေးတာဝန်ကို ယူရဲတဲ့ စတုတ္ထညီလောက် ရဲရင့်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
"ရှင်က ကျွန်မယောက်ျား ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘယ်သူ့ဘက်က ရပ်တည်နေတာလဲ" ဟု သူမက ပြန်အော်သည်။
"အဲဒါ ငါ့မိဘတွေလေ။ ငါ ဘယ်သူ့ဘက်က ရပ်တည်နေတယ်လို့ ထင်လို့လဲ" ဟု သူက ပြန်ပြောလိုက်ပြီး စကားဝိုင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူတို့ရန်ဖြစ်နေတာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမက ကျိုးတုန်း ကို ဆီးသီးခြောက်အိတ်တစ်အိတ် ပေးလိုက်သည်။
"အဒေါ်၊ ဒါ ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးတုန်း က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
"ဘာလို့ ပြန်ယူရမှာလဲ။ ဒါ မင်းအတွက်မှ မဟုတ်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အိတ်ကို သူ့လက်ထဲ အတင်းထည့်ပေးရင်း ပြောသည်။ "ဒီဆီးသီးခြောက်တွေက တန်ဖိုးကြီးတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ရှီ အတွက် အိမ်ယူသွားလိုက်ပါ။ သူမကို နေ့တိုင်း နည်းနည်းစီ စားခိုင်းလိုက်၊ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်။ ယောက်ျားသားတွေက ဒါမျိုး နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး၊ သူ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဖြစ်အောင်သာ လုပ်ပေးလိုက်"
ကျိုးတုန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး လှည်းကိုတွန်းကာ ထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ဘယ်လိုသိမ်းရမလဲဆိုတာ ညွှန်ကြားနေသည်။ ရောင်းမည့်အရာတွေကို ခွဲထုတ်ပြီး ကျန်တာတွေကိုတော့ နောက်ဖေးက ထင်းစင်မှာ သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ ဒီတစ်ခါ အများကြီးသယ်လာခဲ့သော်လည်း ရိတ်သိမ်းချိန်က ကောင်းမွန်ပြီး စားစရာတွေလည်း ပေါများနေတာကြောင့် သူမအနေနဲ့ ချွေတာနေစရာ မလိုဟု ခံစားရသည်။ အလွန်အကျွံ ဖြစ်မနေသရွေ့တော့ ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောမှာမဟုတ်ပေ။ သူမရဲ့ "ဖြုန်းတီးတတ်သူ" ဆိုတဲ့ နာမည်ကလည်း အရင်ကတည်းက ကျော်ကြားနေပြီးသားပါ။ ဒါ့အပြင် သူမက သူမရဲ့ယောက်ျားနဲ့ သားသုံးယောက်ကို ဘယ်လောက်ဂရုစိုက်သလဲဆိုတာကိုလည်း လူတိုင်းမြင်နေကြတာမို့ သူတို့က ထူးဆန်းနေမှာမဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ရာ သံသယဝင်ရင်တောင် သူတို့က ကျိုးချင်းပိုင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပိုက်ဆံစုဖို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ထင်ကြလိမ့်မည်။
အမေကျိုး က သူမ အများကြီးဝယ်လာတယ်လို့ ခံစားရသော်လည်း ဘာမှမမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သူမက ကြားဝင်စွက်ဖက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ သိသလို ချွေးမဖြစ်သူက စပ်စုတာကို မကြိုက်မှန်းလည်း သိသည်။ နေ့တိုင်း ထမင်းစားဖို့ လာနိုင်တာကိုပဲ ကျေနပ်နေမိသည်။
"မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားမလို့၊ အမေ။ အိမ်ကို ဂရုစိုက်ပေးပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"မြို့ထဲသွားမလို့လား" ဟု အမေကျိုး က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
"ဒီနှစ်ရတဲ့ ဝါဂွမ်းက မလောက်ဘူးလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "ချင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မက အမေတို့နှစ်ယောက်အတွက် စောင်အသစ်တစ်ထည် ချုပ်ပေးချင်လို့ အဲဒါအတွက် သွားကြည့်မလို့ပါ"
အမေကျိုး ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု တက်လာပြီး "ချင်းပိုင်ကိုပါ ခေါ်သွားသင့်တယ်မဟုတ်လား" ဟု တိုက်တွန်းသည်။
"သူက ဘာလို့လိုက်မှာလဲ။ ကျွန်မက ဒီကိစ္စတွေကို ကျွမ်းကျင်ပြီးသား၊ သူကလည်း အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ ကောက်ပဲသီးနှံဝေပြီးနောက် ဆောင်းဂျုံစိုက်ဖို့ ကျန်သေးပြီး အဲဒါပြီးရင်တော့ သူတို့ အားလပ်သွားကြပါလိမ့်မည်။
"တကယ်တော့ အဟောင်းစောင်ကလည်း သုံးလို့ရပါသေးတယ်" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
"သုံးလို့ရတယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အဝတ်အစားတွေ ကူလုပ်ပေးတုန်းက ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "အဲဒီစောင်က ဒီဆောင်းတွင်းမှာ အနွေးဓာတ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
တကယ်တော့ ဝါဂွမ်းက အဓိကမဟုတ်ပေ။ သူမရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က သူမလက်ထဲမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းထုတ်ဖို့ဖြစ်သည်။ ဒီနှစ် ရလိုက်တဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ပေါများနေတာကြောင့် သူမအနေနဲ့ အဲဒါတွေကို ရောင်းထုတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် လိုအပ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာ ကောက်ပဲသီးနှံအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိသော်လည်း သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ယုတ္တိရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးနိုင်ဖို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတွေကို သယ်လာဖို့ လိုအပ်သည်။ သူမက ဒါဝါ၊ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့ကို အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့သည်။
ရွာအဝင်ဝကို ကျော်ပြီး လူမြင်ကွင်းကနေ ကွယ်သွားတဲ့အခါ သူမက စက်ဘီးပေါ်က ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာထဲ ရွှေ့လိုက်သည်။ ခရိုင်မြို့ကို ရောက်တဲ့အခါ တစ်နာရီကျော်လောက် ပတ်မောင်းပြီးနောက် သူမစုဆောင်းထားတဲ့ ဝက်သားအကြွင်းအကျန်တွေကို ရောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ကုန်ကျစရိတ်တွေ နှုတ်ပြီးတဲ့အခါ ယွမ်ငါးဆယ်ကျော် အမြတ်ရလိုက်သည်။ အများကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ တစ်လကျော်အတွင်း မြို့ကို မလာဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမက မေအစ်မဆီ ပေးဖို့ ကတိပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တော့မှ မပျက်ကွက်ခဲ့သလို အနည်းအကျဉ်းလေးတွေကလည်း စုမိသွားသည်။
ဝက်သားရောင်းပြီးနောက် သူမသယ်လာတဲ့ ကျန်တဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကိုလည်း ရောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတဲ့အခါ ဝါဂွမ်းရှာဖို့အတွက် အမှောင်ဈေး (Black Market) ကို သွားခဲ့သည်။ သူမက ပုံမှန်လာနေကျဆိုပေမဲ့ အမှောင်ဈေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ကုဒ်တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲနေပြီး သူမသိတဲ့ကုဒ်ကတော့ အခုချိန်မှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။
"ဒါ နောက်ဆုံးပဲ" ဟု တာဝန်ခံလူကြီးက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"အစ်ကို၊ ကျွန်မကို ကူညီပေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်ကျပ်တန်တစ်ရွက်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ အရင်က မလာနိုင်ခဲ့တာပါ။ အိမ်က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက စောင်အသစ်ချုပ်ဖို့ ဝါဂွမ်း အမှန်တကယ် လိုအပ်နေလို့ပါ"
ထိုလူက ပိန်ပါးပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပုံစံရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဆီကနေ ဒီလောက် ရက်ရောမှုမျိုးကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဘေးကင်းတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူက သူမကို ပစ္စည်းတွေရှိတဲ့နေရာဆီ ခေါ်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဝါဂွမ်းလေးဂျင် (jin) တောင်းသည်။ ဂျင်တစ်ဂျင်စီကို လေးထောင့်ပုံစံ ဖိသိပ်ထားတာမို့ ဝှက်ရတာ လွယ်ကူသည်။ သူမက လက်ယက်ထည် အထည်တစ်လိပ်ကိုလည်း ဝယ်လိုက်သည်။ ပိုက်ဆံပေးပြီး ပစ္စည်းတွေ ရပြီးတဲ့နောက် သူမက လမ်းကြားတွေထဲ ကျွမ်းကျင်စွာ သွားလာပြီး အကွေ့အနည်းငယ်အကြာမှာပဲ ပစ္စည်းတွေကို သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာထဲ ထည့်လိုက်သည်။
စိတ်ကျေနပ်မှုရသွားတဲ့ သူမက အမှောင်ဈေးကို ပြန်လှည့်ပြီး ဝါဂွမ်းသုံးဂျင် ထပ်ဝယ်လိုက်သည်။ ဒီလောက်အေးတဲ့ ဆောင်းတွင်းမှာ လေးဂျင်ပါတဲ့စောင်တစ်ထည်က သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးအတွက် အနွေးဓာတ်ပေးဖို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ သူမ သိထားသည်။