အစားအသောက်ကူပွန်များနှင့် ငွေကြေးများကို လင်ချင်းဟဲ့ က မေမေလင်ထံ အပ်နှံပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အချိန်က စောသေးသော်လည်း ဝက်စာကျွေးဖို့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရဦးမည်။ နောက်ဖေးတွင် မွေးထားသော ဝက်နှစ်ကောင်မှာ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် ကြီးထွားလာကြပြီဖြစ်သဖြင့် အမြဲလိုလို ဆာလောင်နေကြသည်။ ယခုအချိန်သည် ၎င်းတို့ အလျင်အမြန် ကြီးထွားရမည့်အရွယ်ဖြစ်ရာ ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးထားရန် လိုအပ်သည်။
သူမ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် အမေကျိုး က ဆူချန် လေးကို ပွေ့ချီလျက် ရောက်လာသည်။ အမေကျိုး သည် ကလေးငယ်ကို အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဆော့ကစားနေစေပြီးနောက် သူမကို ကူညီရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
"မေမေ၊ အလုပ်က သိပ်မများပါဘူး၊ အနားမယူပါလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"မလိုပါဘူး၊ ကလေးထိန်းရတာ ဘာမှပင်ပန်းတာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝက်စာမွှေသည့်တုတ်ကို သူမလက်ထဲသို့ ပေးလိုက်ပြီး "ဘာလို့ ဒီမနက် အဖေတို့ဘက်မှာ မနက်စာ မစားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အမေကျိုး သည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပုံရသည်။ "အော်... အဖေတို့ကို အိမ်မှာပဲ မနက်စာစားခိုင်းလိုက်တာပါ"
"အဲ့ဒီလို လုပ်စရာမလိုပါဘူး၊ မေမေက ညဘက်ဆိုရင်လည်း ဆူချန် လေးကို နို့တိုက်ဖို့အတွက် အချိန်မှန်မှန် လာနေရတာပဲ၊ မနက်ခင်းမှာလည်း ထမင်းဟင်းချက်ရတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်မနေပါနဲ့တော့၊ အဖေတို့ကိုပါ ဒီမှာပဲ လာစားခိုင်းလိုက်ပါ၊ အားလုံးအတွက် လုံလောက်အောင် ချက်လိုက်မှာပါ၊ အဲ့ဒါက ပိုအဆင်ပြေပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် တိုင်ပင်ထားခြင်းမရှိသေးသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် သဘောထားချင်း တူညီလိမ့်မည်ဟု သူမသိသည်။ နေ့လယ်စာနှင့် ညစာကို အတူစားနေကြပြီဖြစ်ရာ မနက်စာကို ချန်လှပ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အမေကျိုး က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ မင်းအဖေ ပြန်လာရင် ငါပြောလိုက်ပါ့မယ်"
"နေ့လယ်စာ ပို့တဲ့အခါ ကျွန်မပဲ ပြောလိုက်ပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု အမေကျိုး က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နေ့လယ်စာအတွက် အသားလိပ်မုန့်လုပ်ရန် အသားများကို နုပ်နုပ်စဉ်းနေသည်။ မွှေးပျံ့သော အနံ့ကပင် အရသာရှိမည့် အစားအစာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်အာမခံနေသလိုပင်။ အမေကျိုး သည် သူမ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောပေ။ သူမသည် အရာရာကို လွှတ်ချတတ်လာပြီဖြစ်သည်။ ချွေးမဖြစ်သူသည် သူနှစ်သက်သလို နေထိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် မြေးသုံးယောက်အတွက် စုဆောင်းနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ သည်လည်း အိမ်သို့လာတိုင်း အသားဟင်းကောင်းများကို အမြဲယူလာပေးတတ်သဖြင့် မကျေနပ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
နေ့လယ်စာအတွက် အသားလိပ်မုန့်များကို စားကြသည်။ ၎င်းသည် ရာသီချိန်မဟုတ်သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း လွယ်ကူမြန်ဆန်စွာ ပြင်ဆင်နိုင်သည့် ဟင်းလျာဖြစ်သည်။ မုန့်သားထဲတွင် သခွားသီး၊ အနံ့မွှေးသော အသားနုပ်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်တို့ ထည့်လိပ်ထားသဖြင့် အလွန်အရသာရှိလှသည်။ သူတို့တွင် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥဟင်းရည် ပူပူနွေးနွေးလည်း ရှိသေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဖေကျိုး ကို မနက်စာပါ ဒီမှာလာစားဖို့ ပြောလိုက်ကြောင်း ပြောပြသောအခါ သူက ရယ်မောရင်း ကျိုးချင်းပိုင် လည်း ဒီမနက် အဲ့ဒီအတိုင်း ပြောခဲ့ကြောင်း ပြန်ပြောသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တကယ်ကို စိတ်သဘောထားချင်း တူညီနေသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်သည် အလွန်ပင်ပန်းလှသဖြင့် သူတို့ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ကာ အားရှိစေမည့် ဟင်းရည်ချက်သောက်ကြသည်။ မိသားစုဝင်များ စုဝေးပြီး ထိုဟင်းရည်ကို သောက်ကြသည်မှာ ရိတ်သိမ်းချိန်အတွင်း ခွန်အားပြည့်ဝစေရန် တစ်လလျှင် နှစ်ကြိမ်ခန့် ပြုလုပ်လေ့ရှိသော အလေ့အကျင့်ဖြစ်သည်။ အမေကျိုး သည် ဟင်းရည်ကို အားရပါးရ သောက်ရင်း ကြက်သားများကိုလည်း စားသုံးသည်။
ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးဆုံးသည့်ညတွင် လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ အမေကျိုး သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်အတူ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဇနီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ပိန်သွားရတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာပဲ၊ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ သူက အစားကို နည်းနည်းလေးပဲ စားတယ်၊ ထမင်းတစ်ပွဲ ဒါမှမဟုတ် မုန့်တစ်ခြမ်းလောက်ပဲ စားတာ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကိုပဲ ပိုကြိုက်ပြီးတော့ အသားတွေကိုတော့ စတုတ္ထမြောက်သားနဲ့ မြေးလေးတွေအတွက်ပဲ ချန်ထားပေးတယ်"
"စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဇနီးက မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ပါ" ဟု အဖေကျိုး က ထောက်ခံသည်။ "စတုတ္ထမြောက်သား အလုပ်က နားလိုက်ကတည်းက သူ တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားတာ၊ အခုတော့ အတော်လေးကို လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်ရှိပါတယ်၊ ဒီလို အစားအသောက်အစီအစဉ်တွေနဲ့ ငွေအများကြီး မစုနိုင်ရင်တောင် သူက အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါဘူး၊ အားလုံးက စတုတ္ထမြောက်သားနဲ့ မြေးတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်နေတာ၊ ဘာများ မကျေနပ်စရာ ရှိသေးလဲ"
အမေကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ ချွေးမဖြစ်သူသည် အလွန်ရိုးဖြောင့်သူဖြစ်ပြီး ဟန်ဆောင်တတ်သူမဟုတ်ပေ။ သူမသည် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်တတ်သူမျိုးဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့..." အမေကျိုး သည် တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ဆန်ဝါ ကလည်း ကြီးနေပြီလေ၊ နောက်ထပ် ကလေးရမယ့် အရိပ်အယောင်က ဘာလို့ မရှိတာလဲ"
"မြေးသုံးယောက် ရှိနေပြီပဲဟာ" ဟု အဖေကျိုး က ပြန်ပြောသည်။ "နောက်ထပ် မရှိတာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်၊ စတုတ္ထမြောက်သားကို သားကြောဖြတ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" သူသည် ကလေးထပ်ရလျှင် မြေးများ၏ အနာဂတ်အတွက် လုံလောက်အောင် စုဆောင်းနိုင်တော့မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေသည်။
"သားယောက်ျားလေးတွေ ရှိတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်လောက် ရလာရင်ကော" ဟု အမေကျိုး က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"မိန်းကလေးပဲ ရမယ်လို့ အာမခံနိုင်လို့လား" ဟု အဖေကျိုး က ပြန်ပြောသည်။ "နောက်ထပ် ယောက်ျားလေး ထပ်ရလာရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
အမေကျိုး တွင် ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သူမျှ သားယောက်ျားလေး ပိုရတာကို မငြီးတွားကြသော်လည်း ချွေးမဖြစ်သူ၏ နေထိုင်မှုပုံစံနှင့် နောက်ထပ် ယောက်ျားလေး ထပ်ရနိုင်ခြေကို ထည့်တွက်ကာ သူမ ဆက်မပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ယောက္ခမများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မသိရှာသော လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ညဘက် လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ငါးခြောက်တစ်ကောင်ပမာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
"ရှင် နည်းနည်းလောက် ခွန်အားကို ချွေတာပြီး နားမနေနိုင်ဘူးလား" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ် နားနေတာပါပဲ" ဟု သူက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ကျေနပ်စွာ ပြန်ပြောသည်။
အောက်တိုဘာလနှောင်းပိုင်းဖြစ်၍ လေအေးများ စတင်တိုက်ခတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ပွေ့ဖက်ထားရသည့် အပူချိန်မှာလည်း သင့်တော်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားခွင့်ပေးလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကစပြီး နောက်ဖေးခြံကိစ္စ ရှင်ပဲ တာဝန်ယူရမယ်နော်" ဟု သူမ သတိပေးလိုက်သည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးပြီဖြစ်၍ သူသည် မိမိ၏ အိမ်မှုကိစ္စများကို ပြန်လုပ်ရတော့မည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူကြောင်း ပြောပြီး မကြာခင် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံသွားသင့်ကြောင်း ပြောသည်။
"ဆောင်းတွင်း အားလပ်ရက်ကျမှ သွားကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သားကြောဖြတ်ထားသည့်အကြောင်းကို ထိုအချိန်ကျမှ သူ့ကို ပြောပြရန် စိတ်ကူးထားသည်။ သူ ဒေါသထွက်ပြီး ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မှာကို သူမ မလိုလားပေ။ သူသည် သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်နေမှန်း သူမသိသည်။ အကယ်၍ သူမ သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးပေးနိုင်ခဲ့လျှင် သူမသည် မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမဆို သည်းခံခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ "မြန်မြန် အိပ်တော့" ဟု သူမ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ရိက္ခာဝေပေးသည့်နေ့ဖြစ်ပြီး ရွာတွင် အရေးကြီးသောနေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးတုန်း ကို သူ၏လှည်းဖြင့် ရိက္ခာများကို သယ်ယူပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် မိဘများ၏ ရိက္ခာစာအုပ်ကို ယူကာ သူတို့အိမ်အတွက် ရိက္ခာသွားထုတ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမသည် ယောက္ခမနှစ်ယောက်၏ ထမင်းစားစရိတ်ကို အမြဲတမ်း တာဝန်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရိတ်သိမ်းချိန် အလုပ်ရှုပ်နေသည့်အချိန်တွင် ကူညီပေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယောက္ခမနှစ်ယောက်ကမူ သူတို့မိသားစုနှင့်အတူ အမြဲတမ်း စားသောက်တော့မည်ဟု ယူဆထားပုံရသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရိက္ခာစာအုပ်ကို ငေးကြည့်နေသည့် သူမကို မြင်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က မေးလိုက်သည်။
သူ၏ သဘာဝကျသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် မျိုးဆက်ကွာဟမှု ကြီးမားနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ ဘာပြောရမည်နည်း။ သူမသည် လက်ခံလိုက်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အမေကျိုး သည် သူမ၏ ချက်ပြုတ်မှု သို့မဟုတ် နေထိုင်မှုပုံစံကို ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်သရွေ့ အဆင်ပြေပါသည်။ အကယ်၍ စွက်ဖက်လာပါကလည်း အရင်အတိုင်း ပြန်နေကြရုံသာ ရှိတော့သည်။