ငါးရှဉ့်ကြော် ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော် ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့်လုံးပေါင်း တစ်အိုးသည် ညစာအတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေလေသည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် သဘောတူကြသဖြင့် အလုပ်မှပြန်လာသော ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ပူးပေါင်းကာ သူနှင့် ကလေးသုံးယောက်ကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးကြသည်။ ဆန်ဝါ မှာ တစ်နေ့လုံး အပြင်တွင် အလွန်အမင်း ဆော့ကစားထားသဖြင့် အားကုန်သွားကာ ဖခင်၏ကျောပေါ်တွင် စီးရင်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အားလုံးသည် ညစာစားရန် လက်နှင့် မျက်နှာကို ဆေးကြောကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်သည့်အကြည့်များမှာ အထူးပင် နူးညံ့နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
*ဒါပဲပေါ့လေ* ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ *နောက်ထပ် အထင်မှားစရာတစ်ခုပေါ့။*
သူမ မမေးလိုက်သော်လည်း ခန့်မှန်းမိသည်မှာ - ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိမ်ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ဖခင်ဖြစ်သူက သူမအကြောင်းကို ချီးကျူးစကားပြောသည်ကို ကြားခဲ့ရပြီး ယခုအခါ သူမသည် အိမ်ထောင်ရှင်ကောင်း၊ မိခင်ကောင်းနှင့် လင်အပေါ် သစ္စာရှိသည့် ချွေးမကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ ထိုအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူမ ဘာများ ပြောနိုင်ပါ့မလဲ။
ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့်လုံးပေါင်း၊ ငါးရှဉ့်ကြော်နှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်တို့ဖြင့် စားသောက်ကြပြီးနောက် အားလုံး စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိသွားကြသည်။ ညစာစားပြီးနောက် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့အိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ဝါ ရေချိုးရန် ရေနွေးနွေးလေးကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ထိုကလေးငယ်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသဖြင့် ညစာစားနေရင်းပင် အိပ်ငိုက်နေရှာသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် သူမက ကလေးကို ကန် (အိပ်ရာ) ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ရာ ခဏလေးကပင် သူမနှင့်အတူ ရယ်မောနေခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် သွားဆေးကြောပြီး အိပ်ဖို့ပြင်ကြတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က Da Wa နှင့် အာဝါ ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
အိမ်မှုကိစ္စများ ပြီးသွားသော်လည်း ကလေးများမှာ အိပ်ချင်စိတ် မရှိကြသေးပေ။
"ကျွန်တော် ပဲစိမ်းရည် သောက်ချင်တယ်" ဟု Da Wa က တောင်းဆိုသည်။
"ကျွန်တော်လည်းပဲ" ဟု အာဝါ က ဝင်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခွင့်ပြုပေးလိုက်သော်လည်း အရင်ဆုံး ရေဆေးကြောဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှာလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ညစာစားပြီးနောက် ငါးရှဉ့်များ ထပ်သွားဖမ်းသည်။ သူသည် အရင်က ငါးရှဉ့်နံ့ကို မုန်းသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ချက်ပြုတ်သည့် ပုံစံကို အတော်လေး နှစ်သက်လာပြီး ဖြစ်သည့်အပြင် အသားဟင်းတစ်ခွက်ဟုလည်း သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်။ သူသည် မှောင်စပြုချိန်တွင် ငါးရှဉ့်အနည်းငယ်ကို ဖမ်းလာနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ခါ အများကြီးချက်ရန်အတွက် သိမ်းထားဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။
ကလေးများနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ရေဆေးကြောပြီး ပဲစိမ်းရည်သောက်ပြီးနောက် အားလုံး အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
"ဖေဖေတို့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုနဲ့ အတူတူ ထမင်းစားရတာ အရမ်းပျော်နေတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ညအိပ်ရန် ကန် (အိပ်ရာ) ပေါ်သို့ တက်ရင်း သူမကို ပြောပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ထမင်းစားမည့်သူများ တိုးလာသည်ကို အထူးတလည် ဝမ်းသာလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ဖိတ်ပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သူမ စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ "လူနှစ်ယောက် ထပ်ကျွေးရတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ အစားအသောက်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင် လာစားလို့ ရပါတယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ "ကိုယ် တစ်ခုခု မှားလုပ်မိရင်ကော ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ရှင် ဘာမှားလုပ်မိလို့လဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကိုယ် ဘာလုပ်မိလို့လဲ။ ခွင့်လွှတ်မယ်၊ မလွှတ်ဘူးဆိုတာပဲ ပြောပါ"
"ခွင့်လွှတ်မှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ့အတွက်တော့ သူ့ဇနီးသည် ဘယ်တော့မှ မှားယွင်းမည်မဟုတ်ပေ။ မှားခဲ့လျှင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ပေးခဲ့တဲ့ ကတိကို မှတ်ထားရမယ်နော်"
ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူလိုက်သည်။ သူ့အတွက်မူ သူမသည် သူ့နှင့်အတူ ဆက်လက်နေထိုင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ကျန်သည်များမှာ အရေးမကြီးပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် လေးနာရီခွဲ၌ ထသည်။ သူမသည် မုန့်လုံးပေါင်းတစ်အိုးကို ပေါင်းလိုက်သည် (ညက ကျန်ခဲ့သော မုန့်များကို ဒယ်အိုးထဲတွင် သိမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်)၊ ပြောင်းဖူးယာဂုချက်သည်၊ ငံပြာရည်စိမ်ဥနှစ်လုံးကို လှီးဖြတ်ပြီး သခွားသီးကြော် ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးကို ကြော်လိုက်သည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဖခင်နှင့် အစ်ကိုများထံ လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားသည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်ဖြစ်သဖြင့် စောစောထွက်မှ ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။
"လေးယောက်မြောက်ညီ၊ မနက်စာ ဘာစားခဲ့လဲ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက မေးသည်။
"မုန့်လုံးပေါင်းနဲ့ သခွားသီး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အတိုချုပ် ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ပြောင်းဖူးယာဂုအကြောင်း၊ ငံပြာရည်စိမ်ဥအကြောင်း၊ သခွားသီးကြော်ကို ဝက်ဆီဖြင့် ကြော်ထားပြီး အရသာရှိလွန်းသဖြင့် သူ့ဇနီးက သူ့အတွက် သီးသန့်ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် ပန်းကန်တစ်ခုလုံးကို သူကုန်အောင် စားခဲ့သည်ဆိုသည့်အကြောင်းကို ထည့်မပြောခဲ့ပေ။
သူ အလွန်ပင် ဗိုက်ဝနေသော်လည်း နေ့လယ်လောက်ကျရင်တော့ ဗိုက်ပြန်ဆာလိမ့်မည်ကို သူသိသည်။
"တတိယအစ်ကိုလောက်တော့ မကောင်းဘူးပေါ့" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက မနာလိုသည့်လေသံဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။
တတိယအစ်ကိုက မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်သည်။ "ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ဇနီးစားဖို့အတွက်ပဲ။ ငါက တစ်စက်မှ မထိဘူး"
ဆူဒါလင် သည် ပစ္စည်းအများအပြား ယူလာပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ မကုန်သေးသော်လည်း တတိယအစ်ကိုမှာတော့ သူရသင့်ရထိုက်သည့် အချိုးအစားကို အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူ့ဇနီးနှင့် ရန်ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်နေသဖြင့် အိမ်တွင်းရေးရန်ဖြစ်ရန် အင်အားမရှိကြပေ။ ထို့ပြင် ဤအစီအစဉ်မှာ ကျိုးမိသားစု၏ သမက်ဖြစ်သူက ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်သည် - မည်သူမဆို ကလေးကို ပြုစုပေးလျှင် အပိုအစားအသောက် ရမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအစ်မတော် ကို မမေးခဲ့လျှင်လည်း ဒါ သူမအပြစ်သာ ဖြစ်သည်။
"ဖေဖေ၊ ဒီမနက် ဘာလို့ အိမ်ကို လာမစားတာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က စကားရည်လုနေသည်ကို လျစ်လျူရှုကာ မေးလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး" ဟု အဖေကျိုး က ပြန်ဖြေသည်။
"မနက်ဖြန်မနက်လည်း ဖေဖေတို့ လာစားဖို့ Qing He ကို ဒီနေ့ ပြောထားလိုက်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုသည်။ သူ့အမေ၏ ဟင်းချက်လက်ရာမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး လုပ်အားများသည့်အချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူကို ဟင်းကောင်းကောင်း မစားရမှာကို သူ မလိုလားပေ။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ" ဟု အဖေကျိုး က သဘောတူလိုက်ပြီး ပီတိဖြစ်သွားသည်။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုများမှာ ပြောစရာစကား မရှိကြပါ၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဇနီးသည်များနှင့် တိုင်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ လေးယောက်မြောက်ညီ၏ အိမ်တွင်မူ ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကားမှာ ဥပဒေကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပုံရသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သော် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ပြန်မအိပ်တော့ပေ။ သူမ ဝက်စာကျွေးဖို့ ချက်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အရင်က ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ထချက်ရန် ကြိုးစားဖူးသော်လည်း သူမက ဆူပူလိုက်ပြီး အနားယူရန် ပြောလိုက်သည်။ လယ်ကွင်းတွင် တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းလာပြီးနောက် ညလုံးပေါက် အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ သူမ စိတ်မကူးနိုင်ပေ။
သူမသည် ဝက်စာကို မွှေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည် - ကြိုးစားလွန်းသော အမျိုးသမီးများမှာ အိုမင်းမြန်သည်ဟု တွေးမိသည်။ သူမ အလုပ်ကြိုးစားလာသည်မှာ ကြာပြီမဟုတ်သော်လည်း ရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးဆုံးမည့်ရက်ကို ရေတွက်နေမိသည်၊ ထိုအခါမှသာ အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို ကျိုးချင်းပိုင် ထံ ပြန်လွှဲပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ခြောက်နာရီတွင် ဝက်စာကျွေးခြင်းနှင့် ကလေးများအတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ သူမ ကလေးများကို နှိုးလိုက်ပြီး သူတို့ ထမင်းစားပြီးနောက် လယ်ကွင်းအတွက် ခရမ်းချဉ်သီးများ ယူသွားကြပြီးနောက် အိမ်ကို သော့ခတ်ကာ ဆိုင်ကယ်စီးပြီး Sister Mei ကို သွားတွေ့သည်။
Sister Mei က သူမကို စိတ်မပျက်စေရပေ။ ပုံမှန်ကျန်ရစ်သော အစားအစာများနှင့်အတူ သူမသည် ဝက်ဝမ်းဗိုက်သား လှလှလေး (နှစ်ဂျင်ခန့်) နှင့် အသားစိမ်း တစ်ဂျင်ကျော်ကို ရအောင် ရှာထားပေးသည်။ ဝက်ဝမ်းဗိုက်သားကို ကြည့်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ၎င်းကို အချဉ်စိမ်ထားသော အသီးအရွက်များနှင့် ကြော်စားမည်ကို ချက်ချင်း မြင်ယောင်လိုက်မိပြီး အသားစိမ်းမှာတော့ အသားနုပ်နုပ်စဉ်းရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။