ညနေခင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်မှပြန်လာသောအခါ ဇနီးဖြစ်သူ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမေးမြန်းမှသာ တစ်နေ့လုံး ငရုတ်သီးဆော့စ်ချက်ပြုတ်နေခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ရသောအခါ ဤအရပ်ရှည်ရှည်လူကြီးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသလို ကြည်နူးသွားမိသည်။
"ရှင်ဘာလို့ အဲဒီလိုကြည့်နေတာလဲ။ နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် ပင်ပန်းရုံတင်ပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက ငရုတ်သီးဆော့စ်ကို ကြိုက်တာကိုး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ ထို့နောက် ကလေးများကို လက်ဆေးပြီး ညစာစားရန် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဆောင်းဦးရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် အားအင်မပြတ်စေရန် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ယနေ့ညအတွက် သူမသည် သခွားသီးကြော်၊ ပဲစိမ်းရုံနှင့် ဝက်သားရောကြော်၊ ဝက်နံရိုးနှင့် ပေါင်းထားသော တာရိုဥတို့ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဟင်းချိုမှာ ပုစွန်ခြောက်နှင့် ရေညှိဟင်းချို ရိုးရိုးလေးဖြစ်ပြီး ပြောင်းဖူးမှုန့်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော မန်တိုမုန့်များနှင့် တွဲဖက်ကျွေးမွေးသည်။
ညစာစားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ အိမ်လုပ်ငရုတ်သီးဆော့စ်ချက်ပြုတ်ခြင်းကို ပြန်လုပ်သည်။ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ဆေးကြောရန် Da Wa ကို တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က အကူအညီပေးချင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ဟန့်တားလိုက်သည်။ "အလင်းရောင်ရှိသေးတုန်း မြေစာငါးနဲ့ ငါးရှဉ့်တွေကို သွားဖမ်းချေ။"
သူမသည် ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အစာကျွေးခြင်းကိုလည်း ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ရိတ်သိမ်းချိန် အလုပ်များနေသော်လည်း အိမ်မှုကိစ္စများကို သူမကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူသည်။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်တွင်ရှိနေပြီး နားနေချိန်မဟုတ်ပါက တောကောင်လေးများ ရှာဖွေပေးရန် သူမ တိုက်တွန်းလေ့ရှိသည်။ သူဖမ်းလာသမျှအရာအားလုံးမှာ နောက်နေ့အတွက် ဟင်းလျာကောင်းများ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ခြောက်နာရီခွဲတွင် လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားပြီး ခုနစ်နာရီကျော်မှ ပြန်လာသည်။ နေ့တာရှည်သော်လည်း အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့လာပြီဖြစ်သည်။ သူဖမ်းလာနိုင်သည်မှာ မြေစာငါး ခုနစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရှစ်ကောင်ခန့်သာရှိပြီး ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်မှ မပါလာပေ။
"အခုတော့ ရေပုံးထဲမှာပဲ ထည့်ထားလိုက်ဦး။ နောက်ထပ်ရလာမှ အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း ချက်စားကြမယ်" ဟု တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်ရန် ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ငရုတ်သီးဆော့စ်အသုတ်ကို ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်၍ သန့်ရှင်းသော ပုလင်းထဲသို့ ထည့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ ပြုလုပ်ပုံမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ငရုတ်သီးနှင့် ကြက်သွန်ဖြူကို နုပ်နုပ်စဉ်းပြီး ဆားသင့်တော်သလိုထည့်ကာ သမအောင်မွှေရုံပင်။ သူမသည် ကြက်သွန်ဖြူများများ ထည့်ရန် သတိထားခဲ့သည်။ ပုလင်းထဲတွင် ဆယ့်ငါးရက်ခန့် အချဉ်ဖောက်ထားလိုက်လျှင် အလွန်အရသာရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ချက်ပြုတ်ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် ယုံကြည်ချက်ရှိသဖြင့် တစ်ပုလင်းတည်းဖြင့် မိသားစုအတွက် မလောက်ငှကြောင်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် လာမည့်လများအတွက် ပုလင်းများစွာ ချက်နိုင်ရန် ငရုတ်သီးများကို အများအပြား ခူးဆွတ်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း သူမသည် ငရုတ်သီးဆော့စ်ချက်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ နေ့လယ်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် သားသုံးယောက်အတွက် နေ့လယ်စာ ပို့ပေးရန်သွားသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ထပ်မံ၍ နီရဲနေပြန်သည်။
"ဒီလောက်အများကြီး လုပ်စရာမလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"ရပါတယ်" ဟု သူမက ပခုံးတွန့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။
Da Wa၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ အလွန်ဆာလောင်နေကြသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏မျက်လုံးများ ငရုတ်သီးကြောင့် နီရဲနေမှန်းသိသဖြင့် အစားအသောက်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ နေ့လယ်စာအတွက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အသားနှင့် ကြက်ဥရောမွှေထားသော ပန်ကိတ်များကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြင်ဆင်ထားပြီး လတ်ဆတ်သော ခရမ်းချဉ်သီး၊ သခွားသီး၊ ဟင်းရွက်စိမ်းများနှင့် ပူနွေးသော ပုစွန်ခြောက်ဟင်းချိုတို့ဖြင့် တွဲဖက်ထားသည်။ ဖခင်ရော သားများပါ အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားကြသည်။
"ဆန်ဝါ၊ မေမေနဲ့အတူ အိမ်ပြန်မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဖေနဲ့ပဲ ပြန်မယ်" ဟု ကလေးက ခေါင်းခါပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ဆိုးသွမ်းသော ထိုကလေးမှာ အစ်ကိုကြီးများနှင့်အတူ ရိတ်သိမ်းရာတွင် ပါဝင်ကူညီချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် သုံးနှစ်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိပြီး သန်မာလာပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ဆက်နေခွင့်ပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် နောက်ဖေးမှ ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ရန် စဉ်းစားနေသည်။ ကြက်ဥအုနေဆဲ ငယ်ရွယ်သောကြက်များကို ချန်ထားကာ အိုမင်းနေသော ကြက်တစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် ညနေခင်းတွင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ အလွန်ဝဖြိုးသော ယုန်တစ်ကောင်ကို ပါလာသည်။
"ဝဖြိုးတဲ့ ယုန်တစ်ကောင်လား။ ဘယ်ကရလာတာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
"မေမေ၊ ဒါကို ဖေဖေဖမ်းလာတာ!" ဟု Da Wa က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောသည်။
Da Wa သာမက အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ "ယုန်က ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာတာ၊ ဘယ်သူမှတောင် မတုံ့ပြန်လိုက်ရဘူး၊ ဖေဖေက ဖမ်းလိုက်တာပဲ!"
"Gang Tie တို့ သူငယ်ချင်းတွေက အရမ်းကို မနာလိုဖြစ်နေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အလကားပါပဲ။ သူတို့အဖေတွေက ကျွန်တော်တို့အဖေလောက် မတော်ကြဘူးလေ!" ဟု အာဝါ က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့အဖေလောက် မတော်ကြဘူး!" ဟု ဆန်ဝါ က ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည်နူးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ပြန်ကြည့်သောအခါ သူမက ချီးကျူးစကားကို မနှမြောဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေကြီးရေ၊ ဒီညတော့ ရှင်စားဖို့ ယုန်သားချက်ပေးမယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
"အေးလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးကာ ပြောသည်။
သူသည် ယုန်ကို သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က အနှစ်အသားများကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ခြောက်နာရီကျော်လေးပဲ ရှိသေးသဖြင့် အချိန်များစွာ ကျန်နေသေးသည်။ ပြင်ဆင်ထားသော အသားများကို ဇနီးဖြစ်သူထံ ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ရေပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်ကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ထွက်သွားသည်။
"ကျွန်တော် အဖေနဲ့ လိုက်မယ်" ဟု Da Wa က နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
"ဒါကို မင်းအဖေဆီ ပေးလိုက်၊ သူဗိုက်ဝအောင် စားရအောင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။ Da Wa သည် တစ်လုံးကို ကိုက်စားရင်း ဖခင်အတွက် တစ်လုံးကို သယ်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အာလူးနှင့် ယုန်သားကို ချက်ပြုတ်သည်။ ဖခင်နှင့်သား ပြန်ရောက်လာသောအခါ မြေစာငါး တစ်ဒါဇင်ကျော်ပါလာသည်။ မနေ့က ဖမ်းထားသည်များနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် နောက်နေ့အတွက် ဟင်းလျာကောင်းတစ်ခွက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သူတို့ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေကြသည်။ ယုန်သားချက်ထားသော အနံ့မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။
"အချိန်ကိုက် ပြန်ရောက်လာတာပဲ။ ဘိုးဘွားတွေ စားပြီးပြီလား မသိဘူး။ Da Wa၊ ဒီပန်းကန်ကို သွားပို့လိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပန်းကန်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ ပန်းကန်မှာ သေးငယ်သော်လည်း အသားပမာဏမှာ များပြားလှသည်။
Da Wa သည် အမြန်သွားပို့သည်။ လမ်းတွင် အိမ်နီးချင်းကလေးငယ်များက မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူရောက်သွားသောအခါ ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ဟင်းချိုနှင့်သာ ညစာစားနေကြသည်။ အာလူးနှင့် ယုန်သားချက်ထားသော ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သောအခါ အဖေကျိုး မှာ ပါးစပ်ပင် အင်းအိုင်သွားသည်။
အမေကျိုး လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ "လေးယောက်မြောက် ချွေးမကိုတော့ ချီးကျူးမဆုံးတော့ဘူး။ သူ့ချက်ပြုတ်နည်းက ရှေးခေတ်က စားဖိုမှူးကြီးတွေနဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရတယ်" ဟု အဖေကျိုး က အလွန်အမင်း ချီးကျူးစကားဆိုသည်။
အမေကျိုး သည် ပြုံးသာပြုံးနေပြီး ဘာမှမပြောပေ။ ချွေးမများထဲတွင် လေးယောက်မြောက်ချွေးမမှာ အဆိုးဆုံးဟု နာမည်ကြီးသော်လည်း အမြဲတမ်း မိဘအပေါ် ရိုသေလေးစားတတ်သည်။ အိမ်တွင် အကောင်းအမွန်ရှိတိုင်း သူတို့ထံသို့ အမြဲတမ်း ပို့ပေးတတ်သည်။
Da Wa အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာသည်။ "ကျွန်တော့်ကို မစောင့်ဘူး!" ဟု သူက အစ်ကိုများကို တိုင်ကြားသည်။
"ဘာကို မစောင့်တာလဲ။ မင်းအတွက် ယုန်ခေါင်းကို ဒီမှာ ချန်ထားပေးတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
Da Wa သည် မစားရသေးသော ယုန်ခေါင်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ "မေမေကတော့ ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဆုံးပဲ"
"စကားများမနေနဲ့တော့။ လက်ဆေးလိုက်၊ မင်းအတွက် ထမင်းကို အိုးထဲမှာ နွေးထားတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။
Da Wa ထိုင်ပြီး ယုန်သားချက်ကို စတင်စားသောက်သည်။ အရသာရှိသော အသားနှင့် အာလူးတို့ကို ထမင်းနှင့်တွဲစားရသည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ တခြားဟင်းလျာများ မရှိသော်လည်း ယုန်သားနှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥဟင်းချိုဖြင့်ပင် လူတိုင်း ဗိုက်ဝသွားကြသည်။
သူတို့စားသောက်ပြီးစီးသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားလိုက်သည်။ နောက်နေ့တွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် သားများအတွက် အားအင်ဖြည့်တင်းပေးရန် ကြက်တစ်ကောင်ကို သေချာပေါက် သတ်ရပေမည်။