ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့၏ သားလေးကို ဆူချန် ဟု အမည်ပေးထားသည်။
ကလေးငယ် ဆူချန် မှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းအောင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ မိဘနှစ်ပါး၏ အကောင်းဆုံးသော အရည်အချင်းများကို အပြည့်အဝ အမွေဆက်ခံထားသည့်အတွက် သူသည် အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းနေသည်။ သူတို့၏ တူလေးဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည့်အတွက် ကျိုးတာဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာလည်း သူ့ကို မကြာခဏ လာရောက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အမေကျိုး ထံသို့ အရေးတကြီး ကိစ္စများရှိလာပါက ကလေးကို ခေါ်လာခဲ့ရန်၊ သူမအနေဖြင့်လည်း ကလေးထိန်းပေးရသည်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရှိကြောင်း ပြောကြားထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ တတိယအစ်မတော်ထံသို့ သွားရောက် စကားစမြည်ပြောဆိုသည်။
"ဒီနေ့ ဟိုဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာသံမှတောင် မကြားရပါလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော် အခန်းဘက်သို့ မေးငေါ့လျက် မေးလိုက်သည်။
တတိယအစ်မတော်က ခပ်လှောင်လှောင် ပြုံးလိုက်ပြီး "မနေ့က ညီမလေးနဲ့ ယောက်ဖပြန်လာကြပြီးတဲ့နောက်မှာ 'သဖန်းပင်ကိုရည်ညွှန်းပြီး မန်ကျည်းပင်ကိုဆူ' ဆိုသလိုမျိုးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာပေါ့။ အိမ်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားတာပဲ။ ဝူနီ ရဲ့ဦးလေးက နောက်ဆုံးတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့နဲ့ စကားများကြတယ်။ ဒီမနက်စောစောမှာပဲ သူက ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားပြီ" ဟု ပြန်ပြောပြသည်။
"အော်... သူက သူ့ရဲ့ ချန်မျိုးရိုးအိမ်ကို ပြန်သွားတာကိုး။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲလို့ တွေးနေတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။
"သူကတော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်း က သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားသလိုလိုနဲ့ လုပ်ပြနေတာပေါ့" ဟု တတိယအစ်မတော်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောသည်။
"သူမက ကျိုးမိသားစုက သူ့ကိုပဲ တမင်သက်သက် အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ကျွန်မတို့က သူ့ကို အလိုမလိုက်ရင် အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားတာလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"သူ့အလိုအတိုင်း ဘယ်သူက လိုက်လုပ်ပေးမှာတဲ့လဲ" ဟု တတိယအစ်မတော်က မဲ့ပြုံးပြုံးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သူ့အကြောင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်သန်စွမ်းလာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ချွေတာမနေပါနဲ့။ ကလေးနှစ်ယောက်ကို နို့တိုက်ရတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး၊ အာဟာရပြည့်အောင် စားရမယ်" ဟု ပြောသည်။
"သိပါတယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြန်ဖြေသည်။ မနေ့က ပို့ပေးထားသည့် ပစ္စည်းများကို ပြန်တွေးမိပြီး သူမမျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။
တတိယအစ်မတော်အနေဖြင့် နို့တိုက်ရသည့် အစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး မကျေနပ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ ညဘက်တွင် ကလေးနှင့်အတူ အိပ်စရာမလိုဘဲ အမေကျိုး နှင့်သာ အိပ်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးဆာသည့်အခါမှ သူမထံသို့ ပို့ပေးပြီး နို့တိုက်ရခြင်းဖြစ်ရာ၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သမီးလေးအတွက် ညဘက်ထရသည့်အတွက် သူမအတွက် ဝန်မပိလှပေ။
ထိုသို့ဖြင့် ကလေးငယ် ဆူချန် သည် ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ကျိုးတာဝါ နှင့် ညီအစ်ကိုများကလည်း သူ့ကို ချစ်ခင်ကြပြီး အခါအားလျော်စွာ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။
အထူးသဖြင့် ဆန်ဝါ မှာ တစ်ခုခုစားစရာကောင်းလျှင် "ကျွန်တော့်ညီလေး ဒါစားလို့ရလား" ဟု အမြဲမေးလေ့ရှိသည်။
တစ်နေ့တွင် ပဲနီလေးမုန့်များ ရလာသောအခါ ဆန်ဝါ က ထပ်မေးပြန်သည်။ "ကျွန်တော့်ညီလေး စားလို့ရပြီလား"
"မရသေးဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"ဘယ်တော့စားလို့ရမှာလဲ" ဟု ဆန်ဝါ က တရစပ် မေးမြန်းသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာ မည်သည့်အချိန်တွင် စားရမည်ကို မသိပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သားသုံးယောက် ငယ်စဉ်က ကြီးပြင်းလာပုံကို မမြင်လိုက်ရသည်မဟုတ်ပါလား။ ပြန်ဖြေစရာမရှိသဖြင့် သူက ဇနီးဖြစ်သူထံသို့ အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာလည်း သေချာမသိသေးပေ။ သူမ ရောက်လာချိန်တွင် ဆန်ဝါ မှာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ "တစ်နှစ်လောက်ဆိုရင် စားလို့ရပြီ" ဟု သူမက ပြောသည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ ဘာလို့ ညီလေးမရှိတာလဲ" ဟု ဆန်ဝါ က မေးခွန်းထုတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ဘယ်သူပြောလဲ၊ မရှိဘူးလို့။ မင်းက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ ညီလေးမဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးမှာလည်း မင်းတို့ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က နောက်ထပ် ညီလေးတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်တာ" ဟု ဆန်ဝါ က သူမကို ကြည့်ရင်း တောင်းဆိုသည်။ "အမေ ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်လောက် မွေးပေးပါလား"
ကလေးငယ်ဟု ထင်မမှတ်ပါနှင့်။ သူသည် သူနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများမှာ မိဘနှစ်ပါးမှ မွေးဖွားလာခြင်းဖြစ်ပြီး မိသားစုတစ်ခုတည်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ တူညီသော မိဘများမှ မွေးဖွားလာခြင်းမဟုတ်လျှင် မိသားစုဟု မခေါ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်နေသည်မှာ တစ်ပိုင်း၊ အခုဆိုရင် ကလေးကပါ ထပ်မေးနေပြန်သည်။
"မင်းတို့က အိမ်မှာ အငယ်ဆုံးတွေပဲ။ အမေက ညီလေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးပေးလိုက်ရင် မင်းက အငယ်ဆုံး မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ စားစရာကောင်းတာတွေ ရလာတိုင်း သူတို့ကို ဝေပေးရလိမ့်မယ်။ အဲဒါကိုရော မင်းတို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဝေပေးနိုင်ပါ့မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ မှာ တွေဝေသွားပြီး မျက်နှာတွင်လည်း စဉ်းစားရခက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"အမေ၊ မွေးပေးလိုက်ပါ! ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေစုကို ညီမလေးကို ပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမေက ညီမလေးတစ်ယောက်တော့ မွေးပေးရမယ်နော်။ ကျွန်တော့်မှာ ညီလေးနှစ်ယောက် ရှိပြီးသားမို့လို့ နောက်ထပ် မလိုတော့ဘူး" ဟု ကျိုးတာဝါ က ဝင်ပြောသည်။
"ကျွန်တော်လည်း ညီမလေးပဲ လိုချင်တယ်" ဟု အာဝါ က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံသည်။
"အမေ၊ မွေးပေးလိုက်ပါ! ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေစုကို ညီလေး၊ ညီမလေးတွေကို ပေးမှာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ညီလေး၊ ညီမလေး တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး။ ကျွန်တော်က နှစ်ယောက်လုံး လိုချင်တာ၊ နှစ်ယောက်လုံး မွေးပေးလိုက်ပါ!" ဟု ဆန်ဝါ က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသည်။
သို့သော်... သူမ မမွေးပေးနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သားအိမ်ပြွန်ကို ခွဲစိတ်ကုသမှု ခံယူထားပြီးဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ကလေး ဘယ်လိုလုပ်ရနိုင်ပါ့မလား။
"မင်းတို့တွေကလည်း ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မင်းတို့ကို ပြုစုရတာ မလုံလောက်သေးလို့ နောက်ထပ် ကလေးတွေ ထပ်မွေးပေးရဦးမလို့လား။ အားလုံး ဟိုဘက်သွားဆော့ကြ။ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အဒေါ်သုံးယောက်က ကလေးတွေကလည်း မင်းတို့ရဲ့ မောင်နှမတွေပဲလေ။ အတူတူပါပဲ"
သူမသည် ကလေးများနှင့် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်များ ပို၍ စကားများမလာစေရန် အကြောင်းအရာကို ဖြတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကို ရှင်းလင်းသည်။ ထိုနေ့က နေသာသဖြင့် ဆောင်းရာသီစောင်များကို အပြင်တွင် ထုတ်လှမ်းထားလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
"ရှင်ကလည်း အချိန်ကိုက်ပဲ။ မြန်မြန် လာကူပါဦး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စောင်ကြီးနှစ်ထည်ကို နေလှမ်းရမယ်" ဟု သူမက အလုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဤစောင်ကြီးနှစ်ထည်မှာ သူမကိုယ်တိုင် ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ထည်လျှင် ခုနစ်ပိဿာခန့်ရှိပြီး အရွယ်အစားမှာ ကျိုးချင်းပိုင် သုံးယောက်တောင် ဖုံးအုပ်နိုင်သည့်အတိုင်း အလွန်ကြီးမားသည်။
"ဒါနဲ့တော့ မတူဘူးလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရုတ်တရက် ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူပြောလိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ ကလေးတွေကို ပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဖခင်တစ်ယောက်တည်း၊ မိခင်တစ်ယောက်တည်းကနေ မွေးလာတဲ့ ကလေးဆိုရင် သူတို့က ပိုချစ်ကြမှာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ မမွေးပေးဘူးလို့ ပြောတာမှ မဟုတ်တာ။ ကံမရောက်သေးလို့ နေမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"
ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အနေဖြင့် ပို၍ ကြိုးစားရဦးမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် သားသမီးရတနာ အစုံအလင်ရှိသည့် သူ့ညီအစ်ကိုများကို အားကျမိသည်။ သူ့တွင် သားယောက်ျားလေးများ အများဆုံးရှိသော်လည်း အဆိုးဆုံး ကောင်လေးသုံးယောက်သာရှိပြီး သမီးမိန်းကလေး မရှိသေးပေ။ အကယ်၍သာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အလှကို အမွေဆက်ခံထားသည့် သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာပါက အလွန်လှပနေမည်မှာ အသေအချာပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တော့ ဖေဖေနဲ့ မေမေအတွက် စောင်အသစ်တစ်ထည် လုပ်ပေးရအောင်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ကြည့်တုန်းက သူတို့စောင်က အရမ်းဟောင်းနေပြီ။ အိပ်ရာခင်းအဖြစ်တော့ သုံးလို့ရပေမဲ့ စောင်အဖြစ်နဲ့တော့ မခြုံနိုင်တော့ဘူး"
"မင်းသဘောအတိုင်းသာ လုပ်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောသည်။ သူသည် အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့မရှိဘဲ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒီနှစ်အတွက် ဝါဂွမ်းတွေ ခွဲဝေပေးတဲ့အချိန်အထိ စောင့်လိုက်ဦးမယ်။ ရှင်တို့သားအဖတွေကတော့ အသစ်မလိုပါဘူး၊ မနှစ်က အင်္ကျီတွေက ဝတ်လို့ရသေးတယ်။ ရှင်တို့အတွက် အင်္ကျီလက်ပြတ်အသစ်တွေပဲ ချုပ်ပေးလိုက်မယ်၊ အေးမနေအောင်လို့"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ၏ လူတိုင်းကို ဂရုစိုက်နိုင်သည့် အရည်အချင်းကို အမြဲ အံ့ဩမိသည်။ သူမစီမံလို့မရနိုင်သည့် ကိစ္စဟူ၍ မရှိပေ။ သူမနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ တစ်ခုတည်းသော စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်မှာ သမီးလေးမရခြင်းပင်။ ဇနီးဖြစ်သူက ဘာကြောင့် ကလေးထပ်မရသေးသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
"ဒီဆောင်းရာသီမှာ မင်းကို ဆေးရုံခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးပေးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သဘောတူလိုက်သည်။ သူတို့ ဆေးရုံသွားသည့်အခါတွင် သူမှန်ကန်သည့် အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောပြရန် သူမ စိတ်ကူးထားသည်။ ဤအချက်ကို တစ်သက်လုံး ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်သလို၊ သူကလည်း ကလေးတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်နေသူဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သိသွားမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ကလေးမမွေးနိုင်တော့သည့်အတွက် သူ့ကို ပြောပြခြင်းမှာသာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်များနေသည်။ သူ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ငရုတ်သီးဆော့စ် ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
၎င်းမှာ အလွန်စပ်သော်လည်း သူမ၏ အမျိုးသားက စပ်စပ်အရသာကို နှစ်သက်သဖြင့် သူ့အတွက် သူမပေးဆပ်ရသည့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုဟုသာ သူမ ခံယူထားသည်။