ဆူဒါလင် နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်၍ မြို့ထဲတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
ညီအစ်ကိုသုံးယောက်က မုန့်ဝယ်ကျွေးရန် တောင်းဆိုကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ သစ်သီးသကြားလုံးတုတ်တံတွေ ဝယ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတာ၊ အခုတော့ အဲဒီအစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ။"
"ကျွန်တော်တို့ မှားမှန်းသိပါပြီ!" Da Wa က အမြန်ပြောလိုက်သည်။
"သိရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ အမှားလုပ်ပြီးသွားပြီပဲလေ။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်စက်ကလေးမျှ မညှာမတာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မေမေရယ်၊ မြို့ကို လာရတာ ရှားရှားပါးပါးလေး၊ တစ်ချောင်းလောက်တော့ ဝယ်ပေးပါနော်။" ဟု အာဝါ က ထပ်ပြောသည်။
"ကျွန်တော်လည်း မှားမှန်းသိပါတယ်" ဟု ဆန်ဝါ ကလည်း တောင်းပန်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့၏ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီးနောက် အလွန်အကျွံ မရက်စက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်ချောင်းစီ ဝယ်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်း စားလို့မရဘူး။ အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး မနက်ဖြန်မှ စားရမယ်။"
"မေမေ..."
ကလေးသုံးယောက်က ဆန္ဒပြရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "စားမှာလား၊ မစားဘူးလား။"
"စားမှာပါ!" သူတို့လည်း ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ ဘာမှမရတာထက်စာရင် မနက်ဖြန်မှ စားရတာက ပိုကောင်းသေးသည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။
"မှတ်ထားကြ၊ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ လျှော့ပေးလိုက်တာ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောဆိုရင်း ဆီစက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော သစ်သီးသကြားလုံးတုတ်တံ သုံးချောင်းကို ဝယ်လိုက်သည်။
Da Wa၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြပြီး သူစိမ်းတွေပေးတာကို မစားတော့ဘူးဟု ကတိပေးကြသည်။ သူတို့အမေ၏ အပြစ်ပေးပုံမှာ အလွန်ထိရောက်ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။ သူမသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်ပြီး သူတို့ကို ထိုင်ကြည့်ခိုင်းကာ တံတွေးမြိုစေတတ်သဖြင့် သူတို့ အလွန်ကြောက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် အိမ်တွင် သူမကသာ အဆုံးအဖြတ်ပေးသူဖြစ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူပင် သူမကို မလွန်ဆန်ရဲပေ။
မုန့်များ ဝယ်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများအတွက် စာအုပ်ရှာရန် ခေါ်သွားသည်။ Da Wa က သင်ထောက်ကူစာအုပ် တောင်းဆိုသော်လည်း ရှိသမျှပစ္စည်းများက အလွန်ရိုးရှင်းနေသဖြင့် မဝယ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား စက္ကူအဟောင်းများ ရောင်းသည့်နေရာသို့ သွားပြီး ကလေးများအတွက် ပုံဆွဲရန် စက္ကူအဟောင်းအထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ဝယ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ဈေးပေါပြီး ဆယ်ပြားမျှသာ ကျသင့်သည်။
အိမ်မပြန်ခင် သူမသည် နွေရာသီအပူဒဏ်တွင် ဖရဲသီးထက် ပိုကောင်းတာ မရှိဟု တွေးမိသဖြင့် ဖရဲသီးတစ်လုံး ဝယ်ခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အတော်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် ကလေးသုံးယောက်မှာ တောင့်တင်းသန်မာလာကြသော်လည်း ခရီးကြောင့် သူမမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သူမသည် သကြားလုံးများကို မနက်ဖြန်မှ စားရမည်ဟူသော စည်းကမ်းအတိုင်း သိမ်းထားလိုက်ပြီး ဖရဲသီးကိုမူ နေ့လယ်စာစားပြီးမှ စားရန် ရေတွင်းအေးထဲတွင် စိမ်ထားလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာအတွက် သူမသည် ပေါက်စီများ ပေါင်းကာ ငရုတ်သီးစိမ်းနှင့် ဝက်သားကြော်၊ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥဟင်းရည်တို့ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်ကြမ်းလုပ်နေရပြီး ကလေးများမှာလည်း အစားကောင်းကောင်း စားတတ်သူများဖြစ်သဖြင့် အသားကို များများထည့်ချက်ပေးထားသည်။ အဆီများသော ဝက်သားဝမ်းဗိုက်သားကို ငရုတ်သီးစိမ်းနှင့် တွဲဖက်ကြော်ထားသဖြင့် အလွန်အရသာရှိလှသည်။
"အသားများများစား၊ တစ်နေကုန် လယ်ကွင်းမှာ ပင်ပန်းထားတာပဲ။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားတုံးတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုလူက သူမနှင့် ကလေးများအတွက် ချန်ထားလိုသဖြင့် အသားကို ရှောင်ကာ ငရုတ်သီးစိမ်းများကိုသာ စားရန် ကြိုးစားနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းလည်း များများစားပါ။"
"ကျွန်မစားမှာပါ၊ ရှင်ပြောစရာမလိုပါဘူး။" ဟု ပြောရင်း သူမသည် အဆီပြန်နေသော ဝက်သားတုံးများကို သူ့ပန်းကန်ထဲသို့ ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုခေတ်ကာလတွင် အဆီများသော အသားမှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး Sister Mei အနေဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ရနိုင်သော်လည်း သူမမိသားစုအတွက်သာ ချန်ထားလေ့ရှိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း အသားများများ မစားသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ လုပ်အားအတွက် အသားဓာတ် လိုအပ်ကြောင်း သူမ သိသည်။
"အရသာရှိလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သားသုံးယောက်ကို မေးလိုက်သည်။
Da Wa က အဆီပြန်နေသော နှုတ်ခမ်းဖြင့် "မေမေက ဖေဖေ့ကို ချစ်သလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကိုလည်း ချစ်စေချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ပန်းကန်ထဲကို အသားတစ်တုံးထည့်ပေးပြီး 'လာ၊ စားပါဦး' လို့ ညင်ညင်သာသာလေး ပြောပေးပါလား။" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ဟီးဟီး" ဟု အာဝါ က ရယ်မောလိုက်သည်။
"မေမေ" ဟု ပြောရင်း ဆန်ဝါ ကလည်း သူ့ပန်းကန်ကို သူမဆီ တိုးပေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့တွေကတော့ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိနဲ့၊ ထမင်းသာ စားကြပါတော့။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာတွင် ပြုံးရိပ်သန်းနေသည်။ လူဆိုးလေးတွေက သူမကိုပင် စနောက်ရဲနေပြီ။ အဲဒီ့အပြင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဂရုစိုက်တာက ဘာများ အပြစ်ဖြစ်လို့လဲ။ သူက ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေတာပဲ၊ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာက မှန်ကန်တာပေါ့။
"သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ သူတို့က မြက်စားပြီး ကြီးလာလည်း ရပါတယ်။ ရှင် များများစားဖို့က အရေးကြီးတယ်" ဟု သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဘက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
Da Wa နှင့် အာဝါ တို့က ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
"ကျွန်တော်တို့ မြက်မစားပါဘူး! မစားပါဘူး!" ဟု ဆန်ဝါ က ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းရင်း ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို အလွန်နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
နေ့လယ်စာက ရိုးရှင်းသော်လည်း အသားနှင့် ကြက်ဥပါဝင်သဖြင့် ဇိမ်ခံစရာပင်။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကလေးများက ဖရဲသီးကို စားချင်နေကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က မိနစ်လေးဆယ် စောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် လည်း အိပ်စက်လိုက်ပြီး ကလေးများလည်း အဝစားပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ မအိပ်ပေ။ သူမသည် တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ အာဝါ ၏ ဖိနပ်အတွက် ဖိနပ်အောက်ခံများကို ချုပ်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် နိုးလာသောအခါ သူမ ထိုင်ချုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာမှာ နူးညံ့သွားသည်။
"မအိပ်ဘူးလား" ဟု သူက လမ်းလျှောက်လာရင်း မေးသည်။
"ရပါတယ်၊ ဒီနေ့ သိပ်အလုပ်မလုပ်ရသေးတော့ အိပ်စရာ မလိုပါဘူး။" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။ "မီးဖိုချောင်မှာ ဖရဲသီးရှိတယ်၊ သွားစားလိုက်ပါဦး။"
သူက အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ဖရဲသီးအချို့ ယူလာကာ သူမအတွက်လည်း ချက်ချင်း လှီးပေးသည်။ သူ့၏ ခိုင်မာသော သဘောထားကို မြင်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း လက်ခံလိုက်သည်။ "ဒီဖရဲသီးက အပူဒဏ်အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ ရှင် များများစားပါ။ ကလေးသုံးယောက်အတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ သူတို့က အိပ်ခါနီးကမှ အဝစားထားတာ။"
"ချန်ထားလည်း ရပါတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။
သူသည် သူ့လက်ထဲက အပိုင်းကိုသာ စားပြီး ထပ်မစားတော့ပေ။ သူသည် စကားနည်းသူဖြစ်သော်လည်း သူ့အပြုအမူများက မိသားစုကို အမြဲဦးစားပေးကာ အလွန်ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးရခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီည စောစောပြန်လာခဲ့နော်။ ငါးရှဉ့်ဟင်း ချက်ဖို့ ပြင်ထားတယ်၊ ညစာအတွက် ငါးရှဉ့်ဟင်း ချက်ကျွေးမယ်။" ဟု သူမက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အေးပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေပြီး ထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စဖို့ နောက်ထပ် ခုနစ်နှစ်ပဲ လိုတော့တယ်။"
သူမအနေဖြင့် သူ့ကို လယ်ကွင်းထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်စေချင်သည် မဟုတ်ပေ။ စာမေးပွဲများ ပြန်စသည့်အခါ သူမအရွယ် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးများပင် ဝင်ဖြေနိုင်သည့်အထိ စည်းကမ်းချက်များ လျော့ပေါ့လာလိမ့်မည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရလျှင် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သားသုံးယောက်ကို ခေါ်သွားနိုင်ပြီး ဤပင်ပန်းသည့် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်မှ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်။
သူမ၏ အစီအစဉ်က တိကျသည်။ သူမတွင် ပညာရေးအခြေခံရှိပြီး ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ဆန်၊ ဝက်သားနှင့် ကူပွန်များကို စုဆောင်းရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကူပွန်စနစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ သူမသည် ငွေကြေးအတော်အတန် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး အများစုမှာ ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်က ပြန်လာတိုင်း ရသည့် လစာငွေများ ဖြစ်သည်။
သာမန်အိမ်သုံးစရိတ်များသာ မရှိပါက သူမ ပို၍ပင် စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် လက်ရှိဘဝမှာလည်း ကောင်းမွန်နေပါပြီ။