နွေရာသီ ကြယ်တာရာတို့၏ အောက်တွင် မိသားစုတစ်စုလုံးမှာ ရိုးရှင်းပြီး ခြိုးခြံသည့် ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ဖြစ်စေ၊ ကလေးများဖြစ်စေ အားလုံးမှာ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းနေကြသည်။
ကလေးများ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ လှည့်ဖျားရန် ပို၍ခက်ခဲလာသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ လက်ရှိဘဝကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။ အချိန်စေ့ပြီဟု ထင်သည့်အတွက် သူမ ထကာ ပဲစိမ်းစားတော်ပဲဟင်းရည်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပျစ်ချွဲချွဲနှင့် အနည်းငယ်ချိုသည့် ပဲစိမ်းစားတော်ပဲဟင်းရည်မှာ ကလေးများ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပူပြင်းသည့် နွေရာသီအတွင်း နေ့တိုင်းလိုလို ဟင်းရည်တစ်အိုး ချက်ပေးလေ့ရှိသည်။ ပမာဏအများကြီး မဟုတ်သော်လည်း တစ်ယောက်တစ်ခွက်စီ သောက်ရုံဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
အိပ်ချိန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများအတွက် ခြင်ထောင်ကို ချပေးလိုက်သည်။ ခြင်ထောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် ပူအိုက်သော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ ခြင်စာဖြစ်ရသည်ထက်စာလျှင် ပူသည်ကို သည်းခံခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့လည်း သူတို့၏ ခြင်ထောင်ကို ချလိုက်ကြသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် လူ့မီးဖိုကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့အနားတွင် ကပ်၍ နွေးထွေးမှုရှာရသည်ကို သူမ ကြိုက်သည်။ သို့သော် ဤနွေရာသီတွင်မူ ပူအိုက်မှုကြောင့် သူမ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်နေရာလေးကိုသာ လိုချင်မိသည်။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဖက်စီ အိပ်ရမည်ဆိုသည့်အချက်ကို သဘောမကျပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကြမ်းတမ်းပြီး ဘာမဆိုလုပ်နိုင်သည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း၊ ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲတွင်မူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကပ်တွယ်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ အထူးသဖြင့် အိပ်စက်သည့်အခါမျိုးတွင် ပိုဆိုးသည်။ သူမသည် သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းအုံး၍ အိပ်ရသည်ကို အကျင့်မပါသော်လည်း သူကတော့ အလွန်ပင် နှစ်သက်သည်။ သူက နှစ်သက်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ အတွက်မူ အလွန်ပင် နေရခက်လှသည်။ သူမသည် လူတိုင်း ကိုယ့်နေရာနှင့်ကိုယ် အိပ်သည်ကိုသာ ပို၍နှစ်သက်သည်။
သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ "ပူတယ်" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ယပ်ခတ်ပေးရင်း အနားသို့ တိုးကပ်လာဆဲဖြစ်ကာ "မိန်းမရေ၊ အပြင်က အခြေအနေတွေ ပိုတည်ငြိမ်လာရင် ကိုယ် မင်းကို ခရီးတစ်ခု ခေါ်သွားပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အိပ်ငိုက်နေသဖြင့် "အဲဒီအချိန်ရောက်ဖို့က အဝေးကြီးလိုသေးတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လက်ရှိမှာ ၁၉၇၁ ခုနှစ်ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်ကျင်းပသည်အထိ စောင့်ရဦးမည်။ ခုနစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ကြာမြင့်သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ သူမကိုသာ ဆက်၍ ယပ်ခတ်ပေးနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသည်။ "ကျိုးချင်းပိုင်၊ ရှင် မြို့တော်ကို သွားလည်နိုင်ဖို့အတွက် မိတ်ဆက်စာ (သို့မဟုတ်) အဲဒီလိုမျိုး စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုခု ရနိုင်မလား"
"မင်း မြို့တော်ကို သွားချင်လို့လား" ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကြည့်ချင်လို့ပါ" ဟု သူမက စိတ်ကူးများဖြင့် တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
မြို့တော်တွင် လက်ရှိအချိန်၌ အမှိုက်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည့် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ အများအပြား ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူမသည် ထို "ပေါက်ကြား" နေသည့် ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေသိမ်းဆည်းထားပြီး အနာဂတ်တွင် အမြတ်ကြီးစားရန် စိတ်ကူးနေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ်ထဲမှာ ကိုယ် စုံစမ်းပေးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမ သူ့ကို ဖက်လိုက်ပြီး "ကျိုးချင်းပိုင်၊ ရှင်က အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ စုံစမ်းပေးမည်ဟု ပြောလိုက်ပြီဆိုကတည်းက သဘောတူလိုက်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ယောက်ျားကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါဆို မင်းကရော ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်မှာလဲ" ဟု မေးသည်။
"ကျွန်မတို့က လင်မယားတွေပဲ၊ ပြန်ဆပ်ဖို့ ပြောနေစရာလိုလို့လား" ဟု သူမက စနောက်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် သူ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိလိုက်သည်။ သူမ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "ရှင် မပင်ပန်းဘူးလား" ဟု မေးသည်။
"မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု သူက အသင့်အတင့်ပင် ပြန်ဖြေသည်။
သူ မပင်ပန်းသဖြင့် သူတို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ထိုညတွင် သူတို့၏ အလေ့အထမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြတင်းပေါက်အသစ်တစ်ခု ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ကျိုးချင်းပိုင် သည် လောကသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စိတ်ထဲတွင် "ကံကို မစမ်းသင့်ဘူး" ဆိုသည့် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ဘာကြောင့်များ သူမ အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုကို စမ်းကြည့်မိပါလိမ့်။ သူက တစ်ခါတည်းနှင့် ကျွမ်းကျင်သွားသည့်အခါ ကျန်သည်များကို ဆက်လုပ်ရန်မှာ သူ့အတွက် အလွန်လွယ်ကူသွားသည်။ မနက်မိုးလင်းလျှင် သူမ၏ ဒူးခေါင်းများမှာ အညိုအမည်းစွဲတော့မည်မှာ သေချာသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာမူ ဖော်ပြရန်ပင် မစွမ်းသာတော့ပေ။
***
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ညီအစ်ကို သုံးယောက်လုံးကို ခေါ်၍ ခရိုင်မြို့သို့ သွားသည်။ ဆန်ဝါ မှာ ရှေ့တွင် အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ကလေးထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီး၊ ကျန်နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် အာဝါ နှင့် ကျိုးတာဝါတို့မှာ နောက်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း သုံးယောက်လုံးကို ပို့ဆောင်ပေးရသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းသွားသည်။ လမ်းတွင် တောင်ကုန်းအနည်းငယ်ရှိသဖြင့် သူမသည် အကြီးနှစ်ယောက်ကို ဆင်းလျှောက်ခိုင်းမှသာ ဆက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။
ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ရေခဲချောင်း ဝယ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့၏ ပုံမှန်စည်းကမ်းအတိုင်း သူမက စောင့်ခိုင်းထားသည်။
"အမေ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု ရေခဲချောင်းကို အရသာရှိရှိ စားနေရင်း ကျိုးတာဝါ က မေးသည်။
အာဝါ သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူနှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ သူမ၏ ကိစ္စများကို အကျင့်ပါနေကြပြီဖြစ်သည်။
"အမေ့ကို စောင့်ရမယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကလေးများ၏ စိတ်ပူမှုကင်းမဲ့နေပုံကို မြင်သဖြင့် ကျိုးတာဝါ သည် ထပ်မမေးတော့ပေ။
သူမတွင် လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ဝက်သားရောင်းချသည့် လုပ်ငန်းကို စလုပ်ကတည်းက စစ်ဆေးခံရတိုင်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာဖြင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ စစ်ဆေးချိန်တွင် သူမထံတွင် ဘာမျှမရှိသဖြင့် သက်သေအထောက်အထား ဘယ်တော့မှ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအတွေ့အကြုံများကြောင့် သူမသည် ထိုခေတ်ကာလ၏ စည်းမျဉ်းများကို ကောင်းစွာသဘောပေါက်သွားသဖြင့် အလွန်ပင် သတိထား၍ နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်သည်။ အကယ်၍ အန္တရာယ်များလာပါက လုပ်ငန်းကို ချက်ချင်းရပ်ပစ်မည်ဟု ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် သူမ သဘောတူထားသည်။
သို့သော် သူမ လက်မလျှော့နိုင်ခဲ့ပေ။ အလွန်ပင် ပင်ပန်းစွာ ကြိုးစားပြီးမှ ငွေရှာနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်လလျှင် နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်သာ ခရိုင်မြို့သို့ သွားသော်လည်း ဝက်သားရောင်း၍ ရသည့်ငွေမှာ ပုံမှန်အလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ လစာထက် ပိုများသည်။ အကယ်၍ အသားဖိုးကူပွန်များ ရပါက လက်ခံလိုက်ပြီး၊ မရပါက ဈေးကို အနည်းငယ် တိုး၍ ရောင်းလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အထူးသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးများကိုသာ ပစ်မှတ်ထားသည်။ သူတို့မှာ လောကအတွေ့အကြုံများပြီး ပြဿနာ ရှာတတ်သူများ မဟုတ်ပေ။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့အားလုံးတွင် အိမ်၌ မြေးများ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် အသားမှာ အလွန်ရှားပါးသဖြင့် အသားစအနည်းငယ်ပင်လျှင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် အသားများကို မြေးလေးများအတွက် ချန်ထားချင်ကြသဖြင့် ဘာကြောင့်များ ပြဿနာရှာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် လုပ်ရပါ့မည်နည်း။
လင်ချင်းဟဲ့ ဝက်သားများ ရောင်းကုန်ရန် မိနစ်သုံးဆယ် ကြာခဲ့သည်။ ကလေးများကို ပြန်သွားခေါ်သည့်အခါ ဆူဒါလင် သည် စက်ဘီးကို တွန်းရင်း ကလေးများနှင့်အတူ စောင့်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"လေးမ၊ ပြန်လာပြီလား" ဟု သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားသည့်ပုံဖြင့် ဆူဒါလင် က ပြောသည်။ သူသည် လမ်းဖြတ်သွားရင်း သူ၏ဇနီး၏ တူတော်မောင်များကို တွေ့သဖြင့် ရပ်စောင့်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။
"မောင်လေး၊ လမ်းကြုံလို့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ လမ်းကြုံလို့ပါ" ဟု သူက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောသည်။
"နင်တို့ ရေခဲချောင်းစားပြီးပြီဆိုပြီး ဦးလေးကို ထပ်ဝယ်ခိုင်းတာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးများကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ရေခဲချောင်းလေး နည်းနည်းပါ" ဟု ဆူဒါလင် က အမြန်ဝင်ပြောသည်။
"ဦးလေးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ကြလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"ပြောလိုက်ပါတယ်!" ဟု ကျိုးတာဝါ က ညီငယ်များကို ဦးဆောင်၍ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆူဒါလင် နှင့် အနည်းငယ် စကားပြောလိုက်သည်။ ကျိုးရှ မှာ ယခု ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လကျော်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သုံးမယားနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဆူဒါလင် ထွက်ခွာသွားသည်။
ထိုအခါမှသာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများဘက်သို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည်။ "နင်တို့ ဘာမှားလဲဆိုတာ သိလား"
"ကျွန်တော်တို့က ဝယ်ပေးဖို့ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဦးလေးက သူ့ဘာသာသူ ဝယ်ပေးတာပါ၊ မစားဘဲထားရင်လည်း နှမြောစရာကောင်းလို့ပါ" ဟု အာဝါ က ရှင်းပြသည်။
"နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေရပါဘူး၊ ကတိပေးပါတယ်!" ဟု ကျိုးတာဝါ က ကြွေးကြော်သည်။
"အရသာမရှိဘူး" ဟု ဆန်ဝါ က သူ့အမြင်ကို ထပ်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "တခြားလူတွေက အရသာရှိတဲ့ ရေခဲချောင်းတွေ ပေးရင်ရော စားမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ် စားမှာလဲ" ဟု ကျိုးတာဝါ က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို မသိတာကို၊ တခြားလူတွေပေးတဲ့ အစားအစာတွေကို အလွယ်တကူ စားမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု အာဝါ က ထောက်ခံသည်။
"မစားဘူး!" ဟု ဆန်ဝါ က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။
ထိုအခါမှသာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုကိစ္စကို လက်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။