ကြက်သွန်မြိတ် အစာသွပ်ပေါက်စီနှင့် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်ကို စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးတာဝါ က ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ဆေးကြောသန့်စင်နေစဉ်တွင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ အိမ်ရှေ့တွင် ဆော့ကစားနေကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက် ရွာအတွင်းရေးမှူးထံသို့ သွားရောက်ရန် အိမ်မှထွက်ခွာချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
"အမေ၊ သမီး ပန်းကန်တွေနဲ့ ဒယ်အိုးတွေကို ဆေးကြောပြီးပြီ" ဟု ကျိုးတာဝါ က လှမ်းအော်ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့စာတွေကို ပြန်လုပ်တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ပဲနီလေးနဲ့ မုယောစေ့ချိုချဉ်ရည်ကို ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းကတည်းက ချက်ပြီးပြီ။ အဲဒါကို နောက်မှစားဖို့ သိမ်းထားလိုက်မယ်"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင် ကျိုးတာဝါ သည် သူ၏စာပေလေ့လာမှုကို ပြုလုပ်ရန် သွားရောက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော ရွှေလက်ဝတ်ရတနာများနှင့် ကျောက်စိမ်းတုံးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် အရည်အသွေးမြင့်မားသော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင်မူ ပေါင်မုန့်ဖြူတစ်လုံးစာမျှပင် တန်ဖိုးမရှိပေ။ တကယ်တမ်းတွင်မူ ထိုပစ္စည်းများကို ထုတ်ပြရဲသူတိုင်းသည် ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်ကူးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးဆုံး၍ စပါးသီးနှံများ ပိုလျှံလာချိန်တွင် သူမ၏ အစီအစဉ်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုရွှေလက်ဝတ်ရတနာများနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို အရင်က သူမစုဆောင်းထားသည့် စာတံဆိပ်ခေါင်းများနှင့်အတူ သူမ၏ အာကာသအိတ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။ အနာဂတ်တွင် တန်ဖိုးရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် သူမ ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ အာကာသအိတ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သစ်သီးများမှာ ကုန်ခါနီးဖြစ်ပြီး သူမသိမ်းထားသည့် ပေါင်မုန့်များမှာလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ မုန့်ညက်နှင့် ဆန်မှာ ထက်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်၊ ဆီ၊ ဆား၊ သကြားခဲနှင့် သကြားညိုတို့မှာ လုံလောက်စွာ ရှိနေသေးသည်။ ဝက်သားနှင့် ကြက်ဥစားသုံးမှုမှာ များပြားခဲ့သဖြင့် မူလပမာဏ၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လာမည့်လများတွင် သူမ ပိုမိုချွေတာရတော့မည်ကို သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ ငွေကြေးအခြေအနေမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်။ စက်ဘီးကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီးနောက်တွင်ပင် သူမတွင် ငွေကြေးများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဝက်သားရောင်းချရငွေ တစ်လစာမျှဖြင့်ပင် ဆူဒါလင် ၏ လစာထက် ပိုမိုရရှိနေသဖြင့် သူမ၏ ငွေကြေးတည်ငြိမ်မှုမှာ ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သည်။
ညနေ ၇ နာရီခန့်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပဲနီလေးနှင့် မုယောစေ့ချိုချဉ်ရည်ကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ကလေးများကို တစ်ယောက်တစ်ခွက်စီ ပေးလိုက်ပြီး သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့က ကျန်ရှိနေသော နှစ်ခွက်ကို စားသုံးလိုက်သည်။ ထိုညတွင် ကြက်သွန်မြိတ်များကြောင့်ပင် ဖြစ်မည်၊ ကျိုးချင်းပိုင် မှာ အထူးပင် လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်။ ကလေးသုံးယောက်မှာ နောက်အခန်းတွင် အိပ်ပျော်နေကြသဖြင့် ဆူညံသံကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ကျေနပ်မှုရှိနေကြသည်။
ဇွန်လသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပူပြင်းလာသည်။ လကုန်ပိုင်းတွင် နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန် စတင်မည်ဖြစ်ပြီး အပူချိန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မည်းသွားကာ လျှပ်စီးလက်ခြင်း၊ မိုးခြိမ်းခြင်းတို့နှင့်အတူ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသဖြင့် ပူပြင်းမှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။
"ဒီလိုမျိုး မိုးတွေဆက်ရွာနေရင် ရွာအတွင်းရေးမှူးနဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အတော်လေး စိတ်ပူနေကြတော့မှာပဲ" ဟု ကျိုးတာဝါ က မိုးရေချိန်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏အသက်အရွယ်ထက် ရင့်ကျက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဇွန်လရဲ့ ရာသီဥတုက ဒီလိုပဲ မတည်ငြိမ်တတ်တာပါ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ပြန်ကြည်လင်သွားမှာပါ"
သို့သော် မိုးမှာ ပြန်ကြည်လင်မသွားပေ။ မိုးသည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက်ရွာသွန်းခဲ့သဖြင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ရာသီဥတုမှာ ထုံးစံအတိုင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုညက နောက်ဆုံးမိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ရာသီဥတုမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်။ နေရောင်ခြည်မှာ ပူပြင်းသော်လည်း မိုးရပ်သွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသော ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ချက်ချင်းပြင်ဆင်မှုများ စတင်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရိတ်သိမ်းချိန်အပေါ် အာရုံစိုက်မှု နည်းပါးသည်။ မိုးရပ်သွားသည်နှင့် သူမသည် တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေးကို အာရုံစိုက်ကာ စမုန်နက်အရွက်များကို မီးရှို့၍ အိမ်တစ်ခုလုံးကို အငွေ့လွှတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံများကို အဓိကထား၍ ဆောင်ရွက်သည်။ သူမသည် ပိုးသတ်ဆေးအဖြစ် ထုံးမှုန့်များကိုလည်း ဖြူးပေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်သန့်ရှင်းရေးကို အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် နွေရာသီရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ခရာမှုတ်သံ ပေါ်လာသည်။ အပူချိန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သဖြင့် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့သော ရွာသူအချို့မှာ အပူရှပ်ခြင်းကို ခံစားရသည်။ သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ ဆေးဝါးအကူအညီရယူရန် သူမထံသို့ ရောက်လာကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ မိသားစုအတွက် အနည်းငယ်ဖယ်ထားပြီး ကျန်ရှိသည်များကို လာရောက်တောင်းဆိုသူများကို ပေးလိုက်ကာ ငွေကြေးတစ်စုံတစ်ရာ မယူခဲ့ပေ။
ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး ရွာသားများက သူမအား စိတ်သဘောထားကောင်းသူဟု ချီးကျူးကြသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ထိုသို့သော ဂုဏ်ပုဒ်များကို သတိထားနေပြီး သူမအား ပစ်မှတ်ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အခြားသူများ ထပ်မံလာရောက်ကြသောအခါ သူမတွင် ဆေးကုန်သွားပြီဟုသာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် ဆက်ဆံရေးမကောင်းပါက ဘာမျှရမည်မဟုတ်ဟူသော ကောလာဟလအသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် အပြင်လူများ ပြောဆိုနေသည့်အပေါ် ဂရုစိုက်မနေခဲ့ပေ။
ရိတ်သိမ်းချိန် သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် သူမသည် အပိုရှိနေသည့် ကြက်နှစ်ကောင်အနက် တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီး စပျစ်သီးခြောက်၊ တရုတ်ဇီးသီးတို့ဖြင့် စွပ်ပြုတ်ချက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မိသားစုမှာ လုပ်အားပေးရန်အတွက် အာဟာရပြည့်ဝရန် လိုအပ်သည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးဆုံးပါက နောက်ထပ်ကြက်တစ်ကောင်ကို ထပ်သတ်ရန် သူမ စီစဉ်ထားသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ် လုပ်ငန်းခွင်ရှိသော်လည်း သူမပြင်ဆင်ပေးသည့် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများကြောင့် သူမ၏ မိသားစုမှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်။
ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးဆုံးသောအခါ အစားအစာ ခွဲဝေမှု စတင်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကြောင့် မိသားစုမှာ များပြားသော အစုကို ရရှိခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည်လည်း သူမ၏ အခြေချငွေကြေးများကို အသုံးပြု၍ အပိုစပါးများ ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူမ အစားအစာပိုမိုတောင်းဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မမေးခွန်းထုတ်ကြပေ။ သူမသည် အမျိုးမျိုးသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဝက်များကိုပင် ပြောင်းဖူးမှုန့်ဖြင့် ကျွေးမွေးလေ့ရှိသဖြင့် သူမ၏ စားသုံးမှုနှုန်းမှာ မြင့်မားကြောင်း လူတိုင်းသိရှိကြသည်။
စပါးများ သူမ၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမအား မေးခွန်းထုတ်သည်။
"မြို့ထဲမှာ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ သိတယ်။ သူ့မိသားစုက အခြေအနေမကောင်းဘူး၊ မကြာခဏဆိုသလို အငတ်ဘေးကြုံရတယ်။ သူ့ချွေးမက ချည်မျှင်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တော့ ကျွန်မက စပါးအနည်းငယ်နဲ့ အဝတ်စုတ်တွေကို လဲလှယ်ချင်လို့ပါ။ မင်းနဲ့ ကျိုးတာဝါ အတွက် ဖိနပ်တွေ အများကြီးချုပ်ပေးရဦးမယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဖိနပ်တွေကို သိပ်မြန်မြန် ပေါက်ပြဲအောင် လုပ်တာကိုး" ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ "မင်း အတော်ပင်ပန်းနေပြီ"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ အရင်ဘဝက အကြွေးတင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု သူမက လက်ခါယမ်းကာ ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ရယ်မောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ အစားအစာရောင်းချသည့် လုပ်ငန်းကို စတင်လိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူမ၌ ရောင်းချရန် များများစားစား မရှိပေ။ ပြောင်းဖူးစေ့ ၃၀၀ ဂျင်နှင့် ဂျုံ ၅၀ ဂျင်သာ အပိုဝယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမတွင် ကန်စွန်းဥ၊ အာလူး၊ ပဲ၊ မြေပဲနှင့် နှမ်းများစွာလည်း ရှိနေသည်။ သူမသည် ထိုပစ္စည်းများကို အနည်းငယ်စီ အာကာသအိတ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့သိမ်းဆည်းထားပြီး မြို့သို့သယ်ဆောင်ကာ ရောင်းချရန် လွယ်ကူစေသည်။
ရိက္ခာလက်မှတ်မပါဘဲ အစားအစာရောင်းချခြင်းမှာ ဈေးပိုရပြီး လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဤလုပ်ငန်းတွင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်နေပြီဖြစ်သည်။ အရောင်းအဝယ်မှာ မြန်ဆန်ထိရောက်ပြီး အမြတ်လည်း များသည်။ ရိတ်သိမ်းရရှိသော စပါးများမှာ တန်ဖိုးနှစ်ဆဖြစ်လာပြီး ယွမ် ၇၀ နီးပါးခန့် အမြတ်ရရှိကာ ဂျုံမှာ အမြတ်အများဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမတွင် ရောင်းချရန် ပိုမိုရှိနေပါက ကောင်းမည်ဟုသာ သူမ တွေးမိသည်။