ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဇနီးဖြစ်သူအတွက် ရွှေဆွဲကြိုးတစ်ကုံး၊ ရွှေလက်စွပ်တစ်ကွင်း၊ ရွှေနားကပ်တစ်ရံနှင့် ရွှေလက်ကောက်တစ်ရံတို့ကို ဝယ်လာပေးခဲ့သည်။ သူမ ကြည့်ရှုအပန်းဖြေနိုင်စေရန်အတွက် ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကိုပါ ယူလာပေးသေးသည်။
ဤသို့သော ခေတ်ကာလမျိုးတွင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းဟောင်းများကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြ၍မရပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်တစ်ယောက် ဤပစ္စည်းများကို ရအောင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ယောက်ရှိနေ၍သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤပစ္စည်းများကို ရဖို့မပြောနှင့်၊ အစီရင်ခံစာတင်ခံရပြီး အမှုပတ်မည့်အရေးပင် ရှိနေသည်။
အိမ်ရောက်သည်နှင့် သူက ပစ္စည်းများကို လင်းချင်းဟဲ့ထံ ပေးလိုက်သည်။ သူမလည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းကဲ့သို့ ရှေးရိုးစွဲဆန်သူတစ်ယောက်က သူမကို နှစ်သိမ့်ရန်အတွက် ဤသို့သော လက်ဆောင်မျိုးကို အိမ်ထိသယ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝစိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့မိပေ။
"ဒါတွေကို အပြင်လူတွေကို မပြနဲ့နော်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောသည်။ သူ့ဇနီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည့်အကြည့်ကြောင့် သူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် တောင့်တောင့်ကြီး ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟဲ့လည်း ပစ္စည်းများကို သိမ်းလိုက်သည်။ ကလေးများကလည်း အရွယ်မရောက်သေးသဖြင့် ဤပစ္စည်းများကို မြင်သွားပါက ပါးစပ်ဖွာလိုက်မိမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သည်။
"ရှင် နောက်ဆုံးပြောထားတဲ့အတိုင်း လိုက်နာပြီးတော့ ဒါကို သတိထားမိရဲ့လား" ဟု လင်းချင်းဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ သူမက ပစ္စည်းများကို လုံခြုံသည့်နေရာတွင် သိမ်းသလိုလို ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမ၏အာကာသထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ချစ်ခင်မှုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြတတ်သူမဟုတ်သော်လည်း လင်းချင်းဟဲ့ကတော့ သူ့ကို နားလည်သည်။ သူမက သူ့ကို ပြုံးပြီးကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပါပဲ၊ သူမသာမရှိပါက သူ့လိုမျိုး စကားနည်းပြီး ခပ်အေးအေးနေတတ်သူကို ဘယ်မိန်းမကများ နားလည်ပေးနိုင်ပါ့မလဲ။
"ကျွန်မ ပြောတာပါ။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး အန္တရာယ်မများပါနဲ့တော့" လင်းချင်းဟဲ့က ပြောသည်။ သူမက လျှောက်သွားပြီး သူ့ခါးကိုဖက်ကာ သူမ၏မျက်နှာကို သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် အသာမှီလိုက်သည်။ သူ့၏တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းသည့် နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း သူမ စိတ်အေးချမ်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ ခပ်တိုးတိုး အင်းအဲဟုသာ တုံ့ပြန်သည်။
"နေ့လယ်က ဘာစားခဲ့လဲ။ ဗိုက်ဝရဲ့လား" လင်းချင်းဟဲ့က မေးသည်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်။ မင်းချက်တာလောက်တော့ မကောင်းဘူး" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
ဒါက ချော့ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူက သူ့ဇနီးချက်သည်ကို စားနေကျဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏အရသာကိုသာ အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ အပြင်က အစားအစာများသည် သူမချက်သည်နှင့် ဘယ်လိုမှမယှဉ်နိုင်ပေ။
လင်းချင်းဟဲ့လည်း ရယ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ ကြက်သွန်မြိတ်အစာသွပ် ပေါက်စီကြော်နဲ့ ပြောင်းဆန်ပြုတ် စားကြမယ်လေ။"
"ကောင်းပြီလေ" ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
လင်းချင်းဟဲ့က တစ်နေ့ကုန် အပြင်တွင် ပင်ပန်းလာခဲ့သည့် သူ့ကို အနားယူရန် ပြောလိုက်သည်။ သူ အနားယူနေစဉ်မှာပင် သူမက ပြောင်းဆန်ပြုတ်ကိုတည်ပြီး မုန့်နှစ်နယ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
သူမ ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်ပိုင်း သူမ၏ချက်ပြုတ်ကျွမ်းကျင်မှုများ ဘယ်လောက်တိုးတက်လာသလဲဆိုသည်မှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ကြီးပြင်းလာသည့် သားသုံးယောက်နှင့် သူမအပေါ်မှီခိုနေသည့် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကြောင့် မီးဖိုချောင်တွင် သူမ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်လာရန်မှလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။
ပြောင်းဆန်ပြုတ် ကျက်သွားပြီး ခဏဖယ်ထားလိုက်သည့်အခါ လင်းချင်းဟဲ့က အိုးကိုဆေးကြောကာ နောက်ဖေးသို့သွား၍ ကြက်သွန်မြိတ်အစိမ်းများကို ခူးလိုက်သည်။ သူမ ကြက်သွန်မြိတ်များကို ဆေးကြော၊ ပါးပါးလှီးပြီး ဆီသတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ဥအနည်းငယ်ကို မွှေကြော်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ်နှင့်ရောကာ ဆားအနည်းငယ်ထည့်၍ အစာသွပ်မုန့်ကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။
သူမက နယ်ထားသည့်မုန့်နှစ်ထဲတွင် ကြက်ဥနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်အစာကိုထည့်ပြီး အပြားလေးများ လုပ်လိုက်သည်။ ဒယ်အိုးထဲ ဆီထည့်ပြီးသည့်အခါ ပေါက်စီကြော်များကို အရောင်ရွှေဝါရောင်သန်းသည့်အထိ နှစ်ဖက်လုံး ကြော်လိုက်သည်။ အရသာရှိသည့် အနံ့လေးက အိမ်ထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။
ဒါဝါက ကျောင်းမှပြန်မရောက်သေးသလို၊ အာဝါနှင့် ဆန်ဝါကလည်း အပြင်တွင် ဆော့နေကြသည်။ ဆန်ဝါ၏ ဆိုးသွမ်းမှုက သူ့အစ်ကိုကြီးအရွယ်တုန်းကလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် လင်းချင်းဟဲ့က သူ့ကို အရမ်းကြီး မထိန်းချုပ်သော်လည်း မြစ်နားကိုတော့ လုံးဝမသွားရန် တားမြစ်ထားသည်။ အကယ်၍ သူ မြစ်နားသွားမည်ဆိုပါက သူမနှင့်အတူတူသာ သွားရမည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမက ရေထဲဆင်းသည်ကို မိသွားသည်နှင့် ခုနစ်ရက်တိတိ မုန့်မကျွေးတော့ပေ။
ဒါဝါကတော့ ဤသင်ခန်းစာကို နာနာကျင်ကျင်နှင့် သင်ယူခဲ့ရဖူးသည်။ တစ်ခါက သူစကားနားမထောင်သည့်အတွက် သူမက တစ်ပတ်လုံး မုန့်မကျွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူ အခုထိတိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။ သူ့ညီလေးတွေက ဖရဲသီး၊ သကြားလုံးနှင့် ငါးကင်ခြောက်များကို စားနေချိန်တွင် သူက ဘာမှမရခဲ့ပေ။ အဲဒီထက်ဆိုးသည့် အပြစ်ပေးမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။
အာဝါနှင့် ဆန်ဝါက ငယ်သေးသော်လည်း ဒါကို ပြင်းထန်သည့် သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူထားကြသည်။ သူတို့လည်း အစ်ကိုကြီး၏ခြေရာကို မနင်းမိအောင် သတိထားကြသည်။
လင်းချင်းဟဲ့က အချိန်ကို ကောင်းကောင်းစီမံခန့်ခွဲတတ်သည်။ ဒါဝါ ကျောင်းမှပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင်ပင် ကြက်သွန်မြိတ် ပေါက်စီကြော်များက ကုန်ခါနီးဖြစ်နေပြီ။
"မေမေ၊ အနံ့လေးက မွှေးလိုက်တာ! ဒါ ကြက်သွန်မြိတ် ပေါက်စီကြော်တွေလား" ဒါဝါ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်။ အာဝါနဲ့ ဆန်ဝါကို သွားခေါ်လိုက်ဦး၊ ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီ" လင်းချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
"စောလှချည်လား" ဟု ဒါဝါက မေးသည်။
"စောတော့ စောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်မှစားဖို့ မုယောစေ့နဲ့ ပဲနီလေးချိုချဉ်ရည် လုပ်ထားတယ်လေ" ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။
"သား အခုသွားခေါ်လိုက်မယ်!" ဒါဝါက ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
အာဝါနှင့် ဆန်ဝါကလည်း ဆော့ထားသဖြင့် ဖုန်များပေကျံလျက် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အိမ်ထဲဝင်လာသည်နှင့် လင်းချင်းဟဲ့၏ စူးရှသည့်အကြည့်အောက်တွင် သူတို့မျက်နှာနှင့် လက်များကို ဆေးကြောရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ ဒီလောက်ညစ်ပတ်ပြီး ပြန်လာရင်တော့ ရှင်တို့နဲ့ တွေ့မယ်သာမှတ်!" သူတို့ လက်ဆေးနေတုန်း သူမက ဟိန်းလိုက်သည်။
"အားလုံး ဆန်ဝါ့အမှား! သူက မှန်ဂေါ်လီဆော့တာ မကျွမ်းဘဲနဲ့ သားကို သင်ခိုင်းနေတာ" အာဝါက တိုင်သည်။
"အစ်ကိုလည်း မကျွမ်းပါဘူး။ အစ်ကို့ချိန်ချက်က လုံးဝမမှန်ဘူး!" ဆန်ဝါက ပြန်လှောင်သည်။
"ဒါဆို နောက်တစ်ခါ သားနဲ့ အသင်းမဖွဲ့နဲ့တော့" အာဝါက ပြန်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ သားက ဟိုဇီနဲ့ပဲ တွဲဆော့မယ်!" ဆန်ဝါက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။
ဤကလေးက စကားပြောတတ်ကတည်းက စကားပြောရသည်မှာ အရမ်းထက်မြက်ပြီး သူ့အစ်ကိုများကိုတောင် အငြင်းပွားရာတွင် အနိုင်ယူနိုင်သူဖြစ်သည်။
"ဘာတွေ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။ လက်ကို သေချာဆေး။ မသန့်ရင် မစားရဘူး" လင်းချင်းဟဲ့က တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောလိုက်သည်။
"မေမေ၊ ဖေဖေ ပြန်မရောက်သေးဘူးလား" ဒါဝါက မေးသည်။
"ဖေဖေက ပြန်ရောက်ပြီး အခန်းထဲမှာ နားနေတယ်။ မေမေ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ သူနိုးပြီလားဆိုတာ။ ရှင်တို့ လက်ဆေးနေတာကို သေချာကြီးကြပ်ထား" ဟုပြောပြီး သူမ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ကျိုးချင်းပိုင်၏အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။
"နိုးနေတာပဲ။ အိပ်နေတယ် ထင်နေတာ။ နိုးနေပြီဆိုတော့ အပြင်ထွက်ပြီး စားကြရအောင်" သူမက ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က နိုးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အပြင်တွင် ကလေးများနှင့် သူမပြောနေသည့် စကားသံများကို ကြားရသည့်အခါ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ့ကို ဤလိုမိသားစုမျိုး ပေးသည့်အတွက် သူမကို အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်မိသည်။
သူက လက်လှမ်းပြီး လင်းချင်းဟဲ့ကို သူ့ဆီဆွဲခေါ်လိုက်တော့ သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲ တန်းပြီးရောက်သွားသည်။
"ဘာလုပ်တာလဲ။ ကလေးတွေ အချိန်မရွေး ဝင်လာနိုင်တယ်လေ" သူမ ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။
"ဇနီးလေး၊ သမီးလေးတစ်ယောက်လောက် မွေးကြရအောင်" ကျိုးချင်းပိုင်က သူမဆံပင်မှ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟဲ့လည်း ရှက်သွားသည်။ ဤအကြောင်းကို မပြောသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူဘာကြောင့် အခုမှ ဤအကြောင်းကို ပြောလာသည်ဆိုသည်ကို သူမနားမလည်ပေ။
"ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရရင်တော့ မွေးပေးမှာပေါ့" သူမက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အင်း" သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမလည်ပင်းကို နမ်းလိုက်သည်။
"သား ဘာမှမမြင်ဘူးနော်!" အာဝါက ရုတ်တရက် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး လက်ချောင်းများကို ဟထားကာ မျက်လုံးများကို ဖုံးထားသည်။
လင်းချင်းဟဲ့လည်း ကျိုးချင်းပိုင်ထံမှ ချက်ချင်းခွာလိုက်ပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "အာဝါ! မဝင်ခင် တံခါးခေါက်ရမည်ဆိုတာ မသိဘူးလား!"
"မခေါက်လည်း ရပါတယ်၊ တံခါးက ပိတ်မထားတာကို" အာဝါက ရိုးအစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဖေဖေ၊ မေမေ၊ အပြင်ထွက်ပြီး မြန်မြန်စားကြပါဦး! ပေါက်စီကြော်တွေ အေးသွားရင် အရသာမရှိတော့ဘူး" ဒါဝါက အပြင်ကနေ လှမ်းအော်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က လင်းချင်းဟဲ့ကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။ အာဝါကတော့ သဘောတကျ ရယ်မောနေသည်။
မိသားစုတစ်စုလုံး ဝိုင်းဖွဲ့ပြီး အစားအစာကို အရသာရှိရှိ စားသောက်ကြသည်။ ကြက်သွန်မြိတ် ပေါက်စီကြော်တို့က ပြောင်းဆန်ပြုတ်နှင့် တွဲစားတော့ အထူးကိုလိုက်ဖက်သည်။ လင်းချင်းဟဲ့က ဆီကို မနှမြောဘဲ သုံးထားသည့်အတွက် အထူးသဖြင့် အရသာပိုရှိနေသည်။
ဆန်ဝါက ကြက်သွန်မြိတ် အရမ်းစားရန် ငယ်သေးသည့်အတွက် သူမက သူ့ကို နှစ်ခုသာကျွေးပြီး ကျန်သည်ကိုတော့ ပြောင်းဆန်ပြုတ်နှင့်သာ စားခိုင်းသည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါကိုတော့ သူမ မတားမြစ်ပါ၊ သူတို့က ကြီးပြီဖြစ်၍ ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်ကြသည်။