"ကောင်းပါပြီ" ဟု အမေကျိုးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရှောင်မေက သူမ၏ စတုတ္ထအစ်မတော်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရင်းနှီးရသနည်းဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ သူမက ကောင်မလေးအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်။ မဟုတ်လျှင် စတုတ္ထချွေးမ၏ စရိုက်မျိုးဖြင့်ဆိုပါက တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောဆိုနေရန် မဆိုထားနှင့်၊ ကလေးကိုပင် ဂရုစိုက်ပေးနေမည် မဟုတ်ချေ။
အမေကျိုးသည် ကြာကြာမနေတော့ဘဲ ပြန်သွားခဲ့သည်။
"အမေ၊ သားကို ဘောလုံး ဘယ်တော့ ဝယ်ပေးမှာလဲ" ဟု ကျိုးတာဝါက မုန့်တစ်ကိုက်ကို ဝါးရင်း မေးလိုက်သည်။
"မကြာခင်ပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝက်သားရောင်း၍ ငွေအနည်းငယ် စုမိသည်နှင့် သူမ မြို့နယ်သို့သွားကာ ဘောလုံးတစ်လုံး ဝယ်ပေးမည်ဟု စိတ်ကူးထားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကမူ ငြိမ်သက်နေသည်။ သူသည် အိမ်တွင်းရေးတွင် ဘယ်သောအခါမျှ ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ အရာအားလုံးကို ဇနီးဖြစ်သူအားသာ အပ်ထားလေ့ရှိသည်။ အိမ်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် သူမ၏ ဦးဆောင်မှုကိုသာ လိုက်နာရသည်။
ရက်ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မတ်လကုန်ဆုံးပြီး ဧပြီလသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ရွာသူရွာသားများအတွက် တစ်နှစ်တာဆိုသည်မှာ အဆက်မပြတ် လုပ်ကိုင်နေရသည့် စက်ဝန်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီတွင်သာ အနည်းငယ် အနားရလေ့ရှိသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်မှာ အလုပ်များနေသော်လည်း မည်မျှပင် အလုပ်များနေပါစေ လင်ချင်းဟဲ့အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးရန် လူးငါးနှင့် ငါးခူများကို အချိန်ရလျှင် ရသလို ဖမ်းပေးတတ်သည်။
သူမက ထိုငါးများကို တိုဖူးနှင့်ပေါင်း၍သော်လည်းကောင်း၊ အနှစ်ချက်၍သော်လည်းကောင်း ပြင်ဆင်ပေးလေ့ရှိရာ အရသာရှိပြီး အာဟာရလည်း ပြည့်ဝသည်။
ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း လင်ချင်းဟဲ့သည် နောက်တစ်ခေါက် ဝက်သားသွားရောင်းသည့်အခါ ကျိုးတာဝါအတွက် ဘောလုံးကို ဝယ်လာခဲ့သည်။
ကျိုးတာဝါ အိမ်သို့ရောက်သည်နှင့် အာဝါနှင့် ဆန်ဝါတို့ ဘောလုံးကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ကစားပွဲထဲ ဝင်သွားတော့သည်။ ရွာထဲရှိ အခြားကလေးများမှာလည်း မနာလိုဖြစ်ကာ ဘောလုံးကစားရန် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
ကျိုးတာဝါကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အားလုံးနှင့်အတူ ကစားသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ရွာထဲက ကလေးများမှာလည်း သူ့နှင့် အဆင်ပြေအောင် နေမှရမည်ကို သိကြသည်။ အဆင်မပြေလျှင် ဘေးကထိုင်ကြည့်နေရရုံသာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
အသစ်စက်စက် ဘောလုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွာထဲက ကောင်လေးကြီးများမှာ မနာလိုဖြစ်၍ မျက်စိစိမ်းစိမ်း ဖြစ်နေကြသည်။
ကျိုးတာဝါ၏ မိခင်သည် တကယ်ကို ရွာထဲမှာ အကောင်းဆုံး မိခင်ပင်။ သားများအတွက် အရသာရှိသော အစားအစာမျိုးစုံ ချက်ပေးရုံတင်မကဘဲ ယခုကဲ့သို့ ဈေးကြီးသည့် ဘောလုံးမျိုးကိုပင် ဝယ်ပေးနိုင်သေးသည်။
သူမထက် သာလွန်သည့် မိခင်မျိုး ရှိပါဦးမလား။
ကလေးများက ထိုသို့ တွေးတောနေကြသော်လည်း လူကြီးများကမူ ခေါင်းသာ ခါနေကြသည်။ သူတို့မျက်စိထဲတွင် ကျိုးချင်းပိုင်၏ဇနီးသည် အိမ်ထောင်ပြုတတ်ခြင်းမရှိသည့် ရွာ၏ "မိသားစုဖျက်ဆီးသူ" ပင် ဖြစ်သည်။ ဘောလုံးကန်၍ ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ ငွေကုန်ရုံတင်မကဘဲ မြို့ကလေးများအတွက်သာ သင့်လျော်သည့် ကစားစရာမျိုးကို တောသားလေးများက ကစားဖို့ ဘာလိုသနည်း။
သူမသည် စုဆောင်းခြိုးခြံ၍ နေထိုင်တတ်ခြင်း မရှိပေ။
ဈေးဆိုင်တွင် တွေ့ဖူးသူများ၏ အဆိုအရ ထိုဘောလုံးသည် ၂၀ ယွမ်ကျော် ပေးရသည်။
အို ဘုရားသခင်! တစ်နှစ်ပတ်လုံး လယ်လုပ်နေရသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ငွေဘယ်လောက် ရနိုင်မည်နည်း။ ကျိုးချင်းပိုင်တစ်ယောက် အလုပ်မှတ် ၁၀ မှတ်ဖြင့် မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေရသည်မှာ မလွယ်ကူလှ၊ ယခုကဲ့သို့ ငွေဖြုန်းတီးသည့်ဇနီးနှင့်ဆိုပါက သူတစ်ပြားမျှပင် ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ရွာသူ ဝမ်လင်က ဒုတိယအစ်မတော်အား "နင် သူမမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ တကယ်လို့ သူမမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဒီဘောလုံးကို ဘယ်လိုဝယ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒီပစ္စည်းက ၂၀ ယွမ်ကျော်တယ်နော်!" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သူမက ကိုယ်ကျိုးအတွက်ထက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုတန်ဖိုးထားမှန်း လူတိုင်းသိတာပဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က လင်ချင်းဟဲ့တွင် တကယ့်ငွေစုငွေဆောင်း ရှိမည်ဟု မယုံကြည်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အပြင်လူတွေ သူမကို ဆင်းရဲတယ်လို့ မထင်စေချင်တာကြောင့် ဟန်ပြလုပ်နေတာ ဖြစ်မှာပါ"
ဝမ်လင်မှာ မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ "မကြာသေးခင်က သူမ စပန့်ကိတ် (sponge cake) စားချင်နေတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်လား။ အရသာရှိတယ်လို့လည်း ကြားတယ်။ စတုတ္ထအစ်မတော်ရဲ့ခင်ပွန်းက အလုပ်ကနေ အနားယူတဲ့အခါ ပိုက်ဆံအများကြီး ပါလာပြီး အဲဒါကြောင့်ပဲ သူမ ဒီလိုမျိုး သုံးနိုင်တာများ ဖြစ်မလား"
"မဖြစ်နိုင်တာ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က ဆိုသည်။ "သူမက မိဘအရင်းအချာတွေဆီက ပိုက်ဆံချေးသွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒါ အမှားအယွင်း မရှိပါဘူး"
"ဒါဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ" ဝမ်လင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သူမရဲ့ခင်ပွန်းက ပိုက်ဆံယူလာတာကို မိဘတွေ မသိစေချင်လို့၊ ပိုက်ဆံမရှိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး မိဘတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
ဝမ်လင်၏ အပြောမှာ အမှန်နှင့် နီးစပ်နေသည်။ ဒုတိယအစ်မတော်က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "နင် သူမအရင်က သူမမိဘတွေကို ဘယ်လောက် အလိုလိုက်လဲဆိုတာ မသိလို့ပါ။ သူမက ရန်ရှာပြီး သရုပ်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါက စတုတ္ထအစ်မတော်ရဲ့ခင်ပွန်းက စစ်တပ်ကပေးတဲ့ အင်္ကျီအသစ်စက်စက်ကို ပို့ပေးလိုက်တော့ သူမက သူမမိဘအိမ်ကို ချက်ချင်း ယူသွားတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်"
ထိုအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသည့်အခါ ဒုတိယအစ်မတော်မှာ သွားကိုကြိတ်လိုက်သည်။ ထိုနှစ်က အလွန်အေးပြီး သူမမိသားစုတွင် စောင်တစ်ထည်ပင် လိုအပ်နေချိန် ဖြစ်သည်။ သူမက နွေးထွေးစေရန်အတွက် အင်္ကျီကို ခဏငှားပါရစေဟု တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့က မစဉ်းစားမတွေးဘဲ ငြင်းပယ်ကာ သူမမိဘအိမ်သို့သာ ယူသွားခဲ့သည်။ အမေအိုက သူမကို ဆူပူခဲ့သော်လည်း ထိုသားမိုက်သမီးမှာမူ ဂရုပင်မစိုက်ခဲ့ပေ။
ဝမ်လင်သည်လည်း ကုန်းချောနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်သွားကာ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းအရာကို ရပ်လိုက်သည်။
"နင့်အတွက်တော့ တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်" ဝမ်လင်က ပြောသည်။ "နှစ်ယောက်စလုံးက ကျိုးမိသားစုထဲကို ချွေးမအဖြစ် ဝင်လာတာချင်း အတူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ဘဝချင်း ဘယ်လောက်ကွာခြားသလဲ ကြည့်ဦး။ နင်က ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေရချိန်မှာ သူမကတော့ ဘာတစ်ခုမှ လက်မထိရဘူး"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒုတိယအစ်မတော်မှာ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသွားသည်။ "ငါက သူမလို ကံမကောင်းတာ ဘာတတ်နိုင်မလဲ"
"ဒါပေမဲ့ ပြောပါဦး၊ သူမက ဘာလို့ ကိုယ်ဝန်မရတာ ကြာနေတာလဲ။ သူမရဲ့ အငယ်ဆုံးသားက နှစ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား" ဟု ဝမ်လင်က မေးသည်။
"ငါလည်း မသိဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ နောက်ထပ် ကလေးမမွေးတော့ပါစေနှင့်ဟု စိတ်ထဲတွင် ဆုတောင်းနေမိသည်။ ထိုမိန်းမမှာ ကံကောင်းလွန်းလှသည်။ စတုတ္ထအစ်မတော်ရဲ့ခင်ပွန်းကဲ့သို့သော ယောက်ျားမျိုးကို ရထားတာတင်မကဘဲ၊ သူမ၏ ဗိုက်ကလည်း သားသုံးယောက်ဆက်တိုက် မွေးပေးနိုင်သည့်အထိ "စွမ်းဆောင်နိုင်" လွန်းနေသည်။
"သူမကများ သားသမီးမရနိုင်တော့တာလား" ဝမ်လင်က ထပ်ဆွသည်။
ဒုတိယအစ်မတော်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "သူမက သားသုံးယောက်တောင် မွေးပြီးသားလေ။ သူမကများ သားသမီးမရနိုင်တော့ဘူးလို့ နင် တကယ် ထင်နေတာလား"
ဝမ်လင်မှာ စကားမထွက်နိုင်တော့ပေ။ သားယောက်ျားလေး မွေးဖွားခြင်းနှင့်ပတ်သက်လျှင် ရွာထဲတွင် လင်ချင်းဟဲ့ကို မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။
"အလုပ်ဆက်လုပ်ကြရအောင်။ ဒီအိတ်ကို အပ်ပြီးရင် ငါ အိမ်ပြန်နားတော့မယ်။ နေ့တိုင်း ပိုပိုပူလာတယ်" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
သူမနှင့် ဝမ်လင်တို့သည် ဝက်စာမြက်များ ရိတ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ဝမ်လင်လည်း စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အလုပ်ပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်တော့သည်။
ဘောလုံးကိစ္စ၏ "တရားခံ" ဖြစ်သူ လင်ချင်းဟဲ့မှာလည်း ဝက်စာမြက် ရိတ်နေသည်။ သူမ၏ခြင်းတောင်း ပြည့်သွားသည့်အခါ နေ့လယ်စာအတွက် အသုပ်သုပ်စားရန် တောဟင်းရွက်အနည်းငယ်ကိုပါ တူးယူခဲ့သည်။
နေ့လယ်တွင် သူမသည် ပဲမှုန့်မုန့်၊ တောဟင်းရွက်နှင့် အသားကြော်၊ ပြီးလျှင် ကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံးကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ မိသားစု စားသောက်ပုံမှာ ရွာထဲတွင် အားကျစရာ ဖြစ်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့က အဓိက အစားအစာများတွင် အကြမ်းစား ကောက်နှံများကိုလည်း ထည့်သွင်းချက်ပြုတ်လေ့ရှိသည်။
ကလေးများမှာ သွားခိုင်သဖြင့် သူမချက်ပေးသမျှကို မငြီးမညူ စားကြသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ လင်ချင်းဟဲ့မှာ လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုသဖြင့် ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်နှင့် ခွန်အား ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
နေ့လယ်စာ စားနေစဉ် ကျိုးချင်းပိုင်က နောက်တစ်နေ့တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က တာဝန်ပေးထားသည့်အတိုင်း မြေသြဇာသွားဝယ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။
"မနက်ဖြန် နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်လာမှာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မေးသည်။
"မလာဘူး" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် ညနေမှသာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်မည် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာ စားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့က သူ့အား အစားအစာ လက်မှတ်များနှင့် ငွေများကို ပေးလိုက်သည်။ "အပြင်ရောက်ရင် ကောင်းကောင်းစားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ ပိုက်ဆံချွေတာဖို့ မလိုဘူး"
"အိုကေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် မရှိသည့်အချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့သည် အိမ်တွင် စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာများကို ကျက်မှတ်ခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးသည်။ သူမသည် သူ မြေသြဇာသွားဝယ်သည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် တာဝန်ပြီးဆုံးသည်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုသို့ တန်းသွားကာ ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။