အခန်း (၁၁၁) - တကယ်ကို စားတတ်သောက်တတ်လွန်းသူ
“လေးယောက်မြောက်သား၊ မင်း ငှက်ပျောဖက်တွေကို ဘာလုပ်မလို့ ခုတ်နေတာလဲ”
ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်ကိုတို့ လယ်ကွင်းထဲက ငါးရှဉ့်တွေဖမ်းပြီး ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ငါးရှဉ့်အနည်းငယ်သာ ပါလာသော်လည်း မနေ့က ထောင်ထားသည့် ထောင်ချောက်တွေကို ပြန်စစ်ဆေးကြည့်ရာ အနည်းငယ်မျှ ရလိုက်သည့်အတွက် သူတို့ စိတ်ကျေနပ်နေကြသည်။
“ချင်းဟဲ့က မုန့်အီ (Sponge cake) လုပ်မလို့တဲ့” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
“အို... လေးယောက်မြောက်သား၊ မင်းတော့ တကယ်ကို နေတတ်ထိုင်တတ်ပါလား” ဒုတိယအစ်ကိုက မနာလိုသည့်အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။ သူလည်း မုန့်အီ စားချင်မိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ “စားချင်ရင်လည်း ကိုယ့်မိန်းမကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား”
“မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်မတော်က စုဆောင်းတတ်လွန်းလို့လေ၊ သူက အဲဒါမျိုး ဘယ်လုပ်ပေးမလဲ” ဒုတိယအစ်ကိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ချွေတာတာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု တတိယအစ်ကိုက ဝင်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ပေ။ မိသားစုအနေနဲ့ မုန့်လေးတစ်ခွက်စာလောက် မတတ်နိုင်တာလည်း မဟုတ်သည့်အပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း စားချင်နေမိသည်။ သူ့မိန်းမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာက ထူးချွန်လွန်းသဖြင့် သူမလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက အရသာရှိနေတတ်သည်။
သူသည် အစ်ကိုနှစ်ယောက်နှင့် လမ်းခွဲကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ငါးရှဉ့်တွေကို ခွဲဝေပြီးချိန်တွင် တတိယအစ်ကိုက ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ “ဒါဝါ့အမေက တကယ်ကို စားတတ်သောက်တတ်တာပဲ။ လေးယောက်မြောက်သား ငှက်ပျောဖက်တွေ ခုတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ သူတို့ မုန့်အီ လုပ်စားမလို့တဲ့”
တတိယအစ်မတော်ကတော့ ထူးပြီး စိတ်ဝင်စားဟန် မပြပေ။ “ဘာဖြစ်လဲ၊ မုန့်တစ်ခွက်ပဲဟာ။ ရှင် စားချင်ရင် ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်လေ”
တတိယအစ်ကိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မလုပ်တော့ပါဘူး။ သူ့မိန်းမက နောက်တစ်ကြိမ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားပြီး မီးဖွားရမည့်ရက် နီးကပ်နေပြီဖြစ်၍ မီးဖွားပြီးချိန်အတွက် စုဆောင်းထားရဦးမည်။ ချွေတာထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူ့မိန်းမကို ထိုအကြောင်း မပြောပြတော့ပေ။ ပြဿနာ အစပျိုးနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ထိုညနေတွင် လင်ချင်းဟဲ့က စပျစ်သီးခြောက် (Red date) မုန့်အီကို ပေါင်းတင်လိုက်သည်။ သူမက စပျစ်သီးခြောက်တွေကို အစေ့ထုတ်၊ နှစ်ခြမ်းခွဲပြီး မုန့်ပေါ်တွင် အလှဆင်ထားသည်။ ကြံသကာကို သုံးထားသည့်အတွက် မုန့်အီက ရွှေညိုရောင်သန်းပြီး ပွပွလေးနှင့် အလွန်အရသာရှိလှသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က မုန့်အကြီးကြီး တစ်ခွက်လုပ်ထားသည်။ သူမက လေးပုံတစ်ပုံကို လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး အဘိုးအဘွားများအတွက် လေးစားမှုပြသည့်အနေဖြင့် ယူသွားပေးရန် ဒါဝါ့ကို စေခိုင်းလိုက်သည်။
လက်ဆောင် ရောက်သွားပြီးမှသာ ကျိုးမိသားစုဝင် အခြားသူများက လေးယောက်မြောက်အိမ်မှ ထိုကဲ့သို့ အစားအသောက်ကောင်းများ လုပ်စားနေမှန်း သိလိုက်ကြသည်။
“စားချင်ရင် ကိုယ့်အမေတွေကို လုပ်ခိုင်းကြ။ အဘိုးတို့၊ အဘွားတို့ဆီ လာပြီး မပူဆာကြနဲ့၊ ဒီမှာလည်း သိပ်မရှိဘူး” ဟု အမေကျိုးက သူမကို ဝိုင်းအုံနေကြသည့် မြေးတွေကို လက်ကာပြလိုက်သည်။
သူမနှင့် အဖေကျိုးတို့ကတော့ မုန့်ကို နှစ်ယောက်တည်း အရသာရှိရှိ စားလိုက်ကြသည်။ ဒါက လေးယောက်မြောက်သားအိမ်မှ ပေးအပ်သည့် ကတညုတကတဝေဒီ (孝) တရားဖြစ်ပြီး အခြားသူတွေကို ဝေမပေးဘဲ သူတို့ဘာသာ စားလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဟု ခံစားရသည်။ အခြားသူတွေနဲ့ မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာတက်မှာ စိုး၍လည်း ဖြစ်သလို သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း စားချင်နေကြသည်။
သို့သော် ဒုတိယအစ်မတော်၏သား ကျိုးရှက အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် မုန့်တောင်းတော့သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ “အဲဒီအိမ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ရပ်မလဲမသိဘူး။ နေ့တိုင်း ငါ့အတွက် ပြဿနာရှာဖို့ပဲ ကြံစည်နေတာ!”
ဒုတိယအစ်ကိုက နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “ငါတို့သားက မုန့်စားချင်လို့ တောင်းတာလေ။ ဘာလို့ လေးယောက်မြောက်အိမ်က မိန်းမကို ဆွဲထည့်နေတာလဲ”
“သူသာ မုန့်မပို့ရင် ငါ့သားက ဘာလို့ လာပူဆာနေမှာလဲ။ မုန့်ပို့ချင်ရင် တိတ်တိတ်ကလေး ပို့လိုက်လို့ ရတာပဲ။ ဒါဝါက ရွာလုံးကျွတ် သိအောင် အော်ပြောသွားရလား!” ဒုတိယအစ်မတော်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက သူ့မိန်းမ၏ အတွေးအခေါ်ကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။ ဒါဝါက အဘိုးအဘွားတွေကို ဂါရဝပြုတာကို တိတ်တိတ်လုပ်စရာမှ မလိုဘဲ။ နောက်ပြီး အခြားသူတွေက ဘာမှ မကမ်းလှမ်းကြဘဲနဲ့ သူများအိမ်က ပို့တာကို ဒေါသထွက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“သူ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လောက်အထိ ဖြုန်းတီးနိုင်မလဲ ငါကြည့်ဦးမယ်!” ဒုတိယအစ်မတော်က နှာခေါင်းရှုံ့သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ “မြန်မြန် မုန့်လုပ်ပေးလိုက်စမ်းပါ၊ မင်းသားလေး ငိုနေပြီ”
“ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ။ ငါ့မှာ ဂျုံမှုန့်မှ မရှိတာ” ဟု သူမက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။ နောက်ဆုံးကျန်သည့် ဂျုံမှုန့်ကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်အတွက် သုံးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့လည်း မုန့်မလုပ်ကြပေ။ သူတို့၏ ငွေကြေးအခြေအနေက လေးယောက်မြောက်အိမ်နဲ့ မယှဉ်နိုင်သလို သူမ လုပ်သမျှကို လိုက်လုပ်နေဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
အဘိုးအဘွားတို့အိမ်တွင် အဖေကျိုးက စပျစ်သီးခြောက် မုန့်အီကို စားပြီးချိန်တွင် အမေကျိုး၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် မှိုင်ကျနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ မုန့်က မကောင်းလို့လား” သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“အရသာရှိပါတယ်” ဟု အမေကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ မျက်နှာမကောင်းဖြစ်နေတာလဲ”
အမေကျိုးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အရသာရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း ကြံသကာ၊ ဂျုံမှုန့်၊ စပျစ်သီးခြောက်တွေနှင့် လုပ်ထားသည့်အတွက် အလွန်ပင် ဇိမ်ကျလွန်းနေသည်။ သို့သော် သူမကတော့ လက်ခံလိုက်သည်။ လေးယောက်မြောက်အိမ်က မိန်းမကို သူမ အပြစ်မတင်လိုတော့ပေ။ သူမနှင့် အဘိုးအိုတို့က မြေးသုံးယောက်၏ အိမ်ထောင်ပြုစရိတ်အတွက် ပိုက်ဆံစုဖို့သာ အဓိကထားနေကြသည်။
“လေးယောက်မြောက်အိမ်က မိန်းမက လေးယောက်မြောက်သားကို ကောင်းကောင်း ပြုစုထားတာပဲ” ဟု အဖေကျိုးက ရိုးရိုးသားသား မှတ်ချက်ပေးသည်။ သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် သားအငယ်ဆုံးသည် စစ်တပ်က ပြန်လာသည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ခါမျှ ပိန်သွားခြင်း မရှိဘဲ စစ်တပ်ကအတိုင်းပင် ခပ်တောင့်တောင့် ခပ်သန်သန်နှင့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်။ ရွာထဲက အခြားယောက်ျားသားတွေနဲ့ မပြောနှင့်၊ သူ့အစ်ကိုတွေတောင် သူ့လို ကျန်းမာသန်စွမ်းမှု မရှိကြပေ။
ဒါက သူ ကောင်းကောင်းစားနေရလို့ ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
အမေကျိုးက ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ “အရင်တစ်ခေါက်က ရှောင်မေ စာပို့လာတယ်။ သူ့ကလေးကို ငါ့ကိုပဲ ထိန်းခိုင်းမလားတဲ့။ ဘယ်လိုထင်လဲ အဘိုးအိုရယ်” တစ်လကို ငါးယွမ်ဆိုသည်မှာ မနည်းသည့်ပမာဏဖြစ်သည်။ နှစ်အနည်းငယ်ဆိုလျှင် မြေးများအတွက် အိမ်ထောင်ပြုစရိတ် အတော်လေး စုမိသွားလိမ့်မည်။
“အိမ်မှာပဲ နေတာက ကောင်းပါတယ်။ အားရင်လည်း ဝက်စာအတွက် အပင်တွေ လိုက်ရှာပေါ့” အဖေကျိုးက သူ့မိန်းမ ဘာတွေးနေမှန်း သိသည့်အတွက် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်နေ့ကို လုပ်အားခ ဆယ်မှတ်ရအောင် လုပ်နိုင်သေးသည်ဖြစ်ရာ သူတို့ဘာသာ ရပ်တည်နိုင်ပါသည်။
“ဒါဆိုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ချင်းဟဲ့ မြို့ထဲသွားရင် ရှောင်မေ့ကို စကားပါးခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု အမေကျိုးက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဒါဝါ့အမေကိုလည်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့ဦး” ဟု အဖေကျိုးက မှာလိုက်သည်။
“သိပါတယ်” ဟု ပြောပြီး လင်ချင်းဟဲ့၏ အိမ်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
“အမေ၊ ရောက်လာပြီလား။ မုန့်က စားလို့ကောင်းရဲ့လား” လင်ချင်းဟဲ့က မေးသည်။
“ကောင်းပါတယ်၊ အရသာရှိလိုက်တာ” အမေကျိုးက ပြုံးသည်။ သူမက ဒါဝါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ပျော်ရွှင်စွာ စားနေသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အမေ ဒီကိုလာတာ ရှောင်မေ့ကလေးအကြောင်း ပြောမလို့” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။
“အမေ သဘောတူလိုက်ပြီလား။ သဘောတူရင် ကျွန်မ မြို့ထဲသွားတဲ့အခါ ရှောင်မေ့ကို စကားပါးပေးလိုက်မယ်” လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ထိန်းပေးမယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါ” အမေကျိုးက ပြန်ပြောသည်။
“အစ်မက တစ်လကို ငါးယွမ် ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒါက ပေးသင့်တာပါ၊ အမေက သူ့ကို အများကြီး ကူညီပေးနေတာပဲ။ ကလေးထိန်းမယ့်သူ မရှိရင် သူ အလုပ်ထွက်ရတော့မှာလေ” လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
အမေကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ လေးယောက်မြောက်အိမ်က မိန်းမက စကားပြောတတ်သည်။ ပိုက်ဆံယူရမှာ အားနာနေမိသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့၏ စကားကြောင့် သူမ စိတ်အေးသွားရသည်။
“ကလေးက ငယ်သေးရင်တော့ ငါ မထိန်းနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ကြီးလာရင်တော့ အမေ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့အခါ ဒီဘက်ကို ပို့ပေးလိုက်ပါ၊ ငါ ကူထိန်းပေးမယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။