အခန်း (၁၁၀) - ငှက်ပျောဖက်ဖြင့် ပေါင်းထားသော ကိတ်မုန့်
ကျိုးချင်းပိုင် က နောက်အခန်းထဲတွင် အနားယူနေပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ကလေးတွေရဲ့ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူမ သူ့ဆီသွားရန် စိတ်ကူးလိုက်မိသော်လည်း သွားလိုက်ပါက သူက သူမကို ဂရုစိုက်ရန် ကြိုးစားနေမည်ဖြစ်ပြီး သေချာအနားယူနိုင်မည်မဟုတ်သည်ကို သိသည့်အတွက် မသွားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဒီပုစ္ဆာကတော့ အဖြေမှန်ပဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က Da Wa ရဲ့ အိမ်စာကို စစ်ဆေးပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီပုစ္ဆာကို ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့မလား ကြည့်လိုက်ဦး"
"ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်" Da Wa က စာရွက်ကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး စတင်စဉ်းစားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဒီကောင်လေးသည် ထူးချွန်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိကာ အာရုံစိုက်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ သူက စဉ်းစားတွေးခေါ်ရာတွင် ရဲရင့်သော်လည်း ဘယ်အချိန်တွင် သတိထားရမည်ကိုလည်း သိသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် ဒုတိယနည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီး သူ့မိခင်ကို ပြသလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။ "အခု 'နေမင်း' ကို ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး စာစီကုံးရေးကြည့်စမ်း"
"နေမင်းလား" Da Wa ခဏရပ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စာလုံးရေ ဘယ်လောက်လောက် ရေးရမှာလဲ"
"အနည်းဆုံး စာလုံးရေ သုံးရာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရေးချင်သလောက် ရေးနိုင်ပါတယ်။ အများကြီး ရေးနိုင်ရင်တော့ ဆုချမယ်" သူမက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဘာဆုလဲ" Da Wa က မေးသည်။
"မင်းစားချင်တာကို ပြော၊ အမေ တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ကျွေးမယ်" လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ရက်စွဲအနီ (red date) ထည့်ထားတဲ့ ပေါင်းထားတဲ့ ကိတ်မုန့် စားချင်တယ်" Da Wa က ပြောလိုက်သည်။
"အေးလေ၊ ရတာပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စာရေးတဲ့ အရည်အသွေးက အမေ ကျေနပ်လောက်တဲ့အထိ ကောင်းရမယ်နော်"
"ဒါကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး!" Da Wa က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ခေါင်းညိတ်သည်။ စာစီကုံးတစ်ခုလောက်ကတော့ သူ အရင်ကလည်း အများကြီး ရေးဖူးသည်။
သူ ဒီညမှာပဲ အပြီးရေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အပြင်ထွက်မဆော့တော့ဘဲ အိမ်မှာပဲနေပြီး အိမ်စာကို အာရုံစိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူ့ဝမ်းကွဲညီမလေးများဖြစ်ကြသည့် ကျိုးတာနီ နှင့် တခြားမိန်းကလေးငယ်များ လာရောက်ပြီး စာသင်ပေးရန် အကူအညီတောင်းသည့်အခါ Da Wa က သဘောကောင်းစွာပင် ကူညီပေးသည်။ သူ အပြင်ထွက်မဆော့သည့်အချိန်မျိုးဆိုလျှင် သူတို့အတွက် အမြဲတမ်း အချိန်ပေးပြီး ရှင်းပြပေးလေ့ရှိသည်။
မိန်းကလေးငယ်များကို စာသင်ပေးရင်း သူက စာစီကုံးကိုလည်း ရေးသားနေသည်။
"Da Wa၊ မင်း ဘာတွေရေးနေတာလဲ။ အများကြီးပဲ ရေးထားတာပဲ" ကျိုးအာနီ က မေးလိုက်သည်။
"စာစီကုံးလေ" Da Wa က ပြန်ဖြေသည်။
"စာစီကုံး? အဲဒါ ဘာလဲ" မိန်းကလေးငယ်တွေက နားမလည်ကြပေ။
"ဒါက စာစီကုံးပဲ" Da Wa က သူ့စာရွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ မိန်းကလေးငယ်တွေက စာလုံးအတော်များများကို မဖတ်တတ်သေးသည့်အတွက် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသော်လည်း Da Wa ကတော့ သူ့အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေသည်။
"Da Wa၊ မင်း ဘာလို့ ဒါတွေကို ရေးနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ တတိယတန်း ဆရာက တာဝန်ပေးလိုက်လို့လား" Da Ni က မေးသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ အမေ တာဝန်ပေးတာ။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း ရေးနိုင်ရင် ရက်စွဲအနီ (red date) ကိတ်မုန့် လုပ်ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားလို့" Da Wa က ရှင်းပြသည်။
"ဆန်ဝါ နဲ့ ကျွန်မလည်း စားချင်တယ်!" အာဝါ က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း ကိတ်မုန့် စားချင်တယ်" ဆန်ဝါ က ခေါင်းညိတ်ရင်း သဘောတူလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။ ငါ ကောင်းကောင်း မရေးနိုင်ရင် အမေ လုပ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့လည်း စားရမှာမဟုတ်ဘူး" Da Wa က ပြောသည်။
"မင်း ကောင်းကောင်း ရေးနိုင်ရင်တောင် အမေက လုပ်မကျွေးချင်ရင် မင်းလည်း စားရမှာမဟုတ်ဘူးလေ" အာဝါ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့က အမေ့ကို မင်းတို့လို ထင်နေတာလား။ အမေက ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တဲ့သူ!" Da Wa က ပြန်ချေပလိုက်သည်။
"ဘာတွေ အော်ဟစ်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန်ရေးစမ်း" အပြင်ကနေ တောဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည့် လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။ သူမက ကောင်လေးတွေရဲ့ ငြင်းခုံသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ရန်ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"လေးလေး" မိန်းကလေးငယ်တွေက သူမကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။
"အေး" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမရဲ့ သားတွေဆီ လှည့်လိုက်သည်။ "အာဝါ၊ ဆန်ဝါ၊ ဒီတောဟင်းရွက်တွေကို လာဆေးပေးဦး။ ညစာအတွက် ချက်စားကြမယ်"
"လေးလေး၊ ကျွန်မ ဆေးပေးပါ့မယ်" Da Ni က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး၊ သမီးတို့က စာပဲ အာရုံစိုက်ကြပါ" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "နည်းနည်းလေးပါပဲ၊ ဒီကောင်လေးတွေ ဆေးတတ်ပါတယ်။"
အာဝါ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို ဆေးလိုက်ပါ့မယ်"
ကောင်လေးနှစ်ယောက်က အလုပ်စလုပ်ကြပြီး ဟင်းရွက်တွေကို အလွန်သေချာ ဂရုတစိုက် ဆေးကြောကြသည်။ အရွက်တစ်ရွက်ချင်းစီကို သေချာဆေးကြသည်။ မဆေးလျှင် သဲတွေပါလာပြီး သူတို့ပဲ စားရမှာကို သူတို့ သိနေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ညစာအတွက် အချို့ကို ဖယ်ထားပြီး ကျန်တာတွေကို ဝက်စာအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဝက်တွေနဲ့ ကြက်တွေကို အစာကျွေးပြီးနောက်တွင် သူမ မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး ညစာ ပြင်ဆင်သည်။
ဒီအချိန်က အလုပ်ရှုပ်သည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် က ညနေ ခြောက်နာရီကျော်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မိန်းကလေးငယ်တွေက အိမ်ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က Shepherd’s purse ဟင်းရွက်နဲ့ ဝက်သား မန်ဒူးတွေကို ချက်ထားသည်။ တောဟင်းရွက်တွေ ပေါများသည့်အချိန်ဖြစ်သည့်အတွက် အလွန်လတ်ဆတ်ပြီး အာဟာရလည်း ပြည့်ဝကာ နွေဦးရာသီအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ မန်ဒူးက အလွန် အရသာရှိသည့်အတွက် ကျိုးချင်းပိုင် က အားရပါးရ စားလိုက်သည်။
တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းလာပြီးနောက် ညတိုင်း အရသာရှိသည့် အစားအစာကို စားရသည့်အတွက် သူ့မျက်နှာပေါ်က ပင်ပန်းမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စားပြီးသည်နှင့် သူက ဝက်ခြံနဲ့ ကြက်ခြံတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က Da Wa ကို ပန်းကန်ဆေးခိုင်းပြီးနောက် သူရေးထားသည့် စာကို စစ်ဆေးရန် ထိုင်လိုက်သည်။ တတိယတန်းသာ ရှိသေးသည့် ကောင်လေးက စာလုံးရေ ငါးရာလောက်ရှိသည့် စာစီကုံးကို ရေးနိုင်ခဲ့သည်။
စာရေးသားပုံက ကောင်းသည်။ မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ဖြင့် နေမင်းအကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဖခင် အလုပ်သွားပြီး သူ ကျောင်းသွားသည့် မနက်ခင်းအချိန်မှစ၍ နေဝင်ချိန်အထိ သူ့တစ်နေ့တာကို ဖော်ပြထားသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် နေမင်းရဲ့ အရေးပါပုံကိုလည်း ရေးသားထားသည်။ နှင်းတွေ အဆုံးအစမရှိ ကျနေသည့်အချိန်တွင် လူတိုင်းက အစားအစာ မပြတ်လပ်စေရန် ဆောင်းရာသီ မြန်မြန်ကုန်ဆုံးဖို့ မျှော်လင့်ကြပုံ၊ ထို့နောက် ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် နေပူဒဏ်ကို ခံစားရပုံတို့ကို နှိုင်းယှဉ် ရေးသားထားသည်။ ရာသီဥတုက အလယ်အလတ် သင့်တင့်မျှတလျှင် ကောင်းမှာပဲဟုလည်း သူက ရေးသားထားသည်။
အလွန်ကောင်းမွန်သည့် စာစီကုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်တွေကို နေမင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်သည့် နိုင်ငံရေးသဘောဆောင်သည့် အနက်အဓိပ္ပာယ်မျိုး မပါဝင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ပန်းကန်ဆေးပြီးနောက် ထိုအမြင်မျိုးကို သူ့ကို ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဲဒီလို မတွေးမိခဲ့ဘူး!" Da Wa က နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ ကြီးလာရင် ဒီထက်ပိုပြီး တွေးခေါ်နိုင်မှာပါ" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဒါဆို... ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားပြီလား" Da Wa က သူမကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
"လိုတာလေးတွေတော့ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုလုံးခြုံကြည့်ရင်တော့ ကောင်းပါတယ်။ မင်း အောင်ပါတယ်" သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က မှာလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် အလုပ်က ပြန်လာရင် ငှက်ပျောဖက်တွေ နည်းနည်း လှီးယူခဲ့ပါ။ မင်းတို့နဲ့ ကလေးတွေအတွက် ရက်စွဲအနီ (red date) ကိတ်မုန့် လုပ်ပေးမလို့"
"အဲဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့" ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့သားအကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
Da Wa နှင့် အာဝါ တို့က တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာမှ မပြောရဲကြသော်လည်း ဆန်ဝါ ကတော့ သူ့ဖခင်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။
"Da Wa က ဒီနေ့ စာတော်တော်ရေးနိုင်တယ်၊ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကလည်း ဟင်းရွက်ဆေးပြီး ကူညီပေးကြတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ဆုအနေနဲ့ လုပ်ပေးမလို့ပါ" လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားပြီး Da Wa နှင့် အာဝါ တို့ မျက်နှာလေးတွေ ဝင်းပသွားသည်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ယူလာခဲ့ပါမယ်" ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ငှက်ပျောဖက်ဆိုတာ ရှားတာမဟုတ်သည့်အတွက် အလုပ်ကပြန်လာရင် လမ်းမှာ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုတာ သူ သိသည်။