အခန်း (၁၀၉) - နွေဦးပလာတာ
လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ သားဖြစ်သူတွေ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဆယ်နာရီသာ ရှိပါသေးတယ်။
"မေမေ၊ သား ဗိုက်ဆာတယ်" လို့ ဆန်ဝါ က သူ့အမေရဲ့ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အာဝါ၊ မင်းညီအတွက် မောလ်တ (malted milk) ဖျော်ပေးလိုက်ဦး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
"သားလည်း သောက်ချင်တယ်" လို့ အာဝါ က ဆိုပါတယ်။
"ဒါဆို နှစ်ခွက်ဖျော်လိုက်" လို့ သူမက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
အာဝါ က အဖျော်ရည်သွားပြင်ဆင်ပြီး ဆန်ဝါ ကတော့ သူ့အကိုနောက်ကို ပျော်ပျော်ကြီး လိုက်သွားပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ဝက်စာတွေ စတင်ပြင်ဆင်ပါတော့တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ဆောင်းရာသီက ခေါ်လာတဲ့ ဝက်နှစ်ကောင်က ဗိုက်ဆာနေကြပြီမို့ နောက်ဖေးကနေ သူတို့လှုပ်ရှားသံတွေကို ကြားနေရပါတယ်။ ဝက်စာကျိုပြီးတဲ့အခါ ဝက်တွေအတွက် ခပ်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကြက်တွေအတွက်လည်း အနည်းငယ် ချန်ထားပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် အတွက်လည်း သီးသန့်ဖယ်ထားပေးလိုက်ပါတယ်။ နွေဦးစိုက်ပျိုးချိန်မှာ ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ကိုင်နေရတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားမှာကို သူမ စိုးရိမ်မိတာပါ။
တိရစ္ဆာန်တွေကို အစာကျွေးပြီးတဲ့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း မုန့်နှစ်ကို အမြန်နယ်လိုက်ပါတယ်။ နေ့လယ်စာအတွက် နွေဦးရာသီနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ နွေဦးပလာတာ (spring pancakes) လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။
မုန့်နှစ်ကို ခဏထားထားတုန်းမှာပဲ ဒယ်အိုးကို ဆေးကြောပြီး နောက်ဖေးဘက်သွားကာ နုနယ်နေတဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်တွေကို ခူးလာခဲ့ပါတယ်။ အာလူးတွေကိုလည်း အမျှင်လေးတွေဖြစ်အောင် ခြစ်ပြီး ကြက်သွန်နီတွေကိုလည်း လှီးဖြတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ စပေ့စ် (space) ထဲက ဝက်သားအနည်းငယ်ကိုထုတ်ပြီး အမျှင်လေးတွေ လှီးကာ ကြက်ဥငါးလုံးကိုလည်း ကြော်ထားလိုက်ပါတယ်။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာတော့ မုန့်နှစ်ကလည်း စားလို့ကောင်းအောင် နူးညံ့နေပါပြီ။
သူမလည်း မုန့်တွေကို စတင်မုန့်ပြားလှိမ့်လိုက်ပြီး တစ်မိသားစုလုံး စားဖို့ လုံလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။ သူမ အလုပ်ပြီးခါနီးမှာပဲ ကျိုးတာဝါ ကျောင်းကနေ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။
"မေမေ၊ မေမေက သူတို့အတွက် ဖန်ဂေါ်လီတွေနဲ့ ကလေးစာအုပ်တွေ ဝယ်ပေးတယ်၊ သားအတွက်ကျတော့ ဘာဝယ်ပေးလဲ" လို့ ကျိုးတာဝါ က သူ့ကျောင်းအိတ်ကိုချရင်း ကောင်တာနားကို လာမေးပါတယ်။
"မင်းအတွက် ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးထားတယ်လေ၊ မင်းအိပ်ရာပေါ်မှာပဲ၊ မတွေ့ဘူးလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်လုံးလှန်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"မေမေက သားအတွက် တခြားဘာဝယ်ပေးသေးလဲ" လို့ ကျိုးတာဝါ က စိတ်မကျေနပ်သလို မေးပါတယ်။ သူက ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေကို မြင်ပေမဲ့ သူလိုချင်တာက အဲဒါမဟုတ်လို့ပါ။
"တခြားဘာဝယ်ပေးရဦးမှာလဲ၊ ဝယ်ပေးချင်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ပိုက်ဆံအလုံအလောက် မပါလာဘူးလေ" လို့ သူမက ရှင်းပြပါတယ်။
"သားကို ချော့ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့ မေမေရယ်" လို့ ကျိုးတာဝါ က မယုံကြည်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ဒါဆိုလည်း ချော့တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့" လို့ သူမက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"မေမေ!" လို့ ကျိုးတာဝါ က စိတ်မကျေနပ်သံနဲ့ ပြောပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဘောလုံးတစ်လုံး လိုချင်လား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘောလုံးလား" လို့ ကျိုးတာဝါ ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးမပေါဘူး၊ ယွမ်နှစ်ဆယ်ကျော်တယ်"
အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘောလုံးဆိုတာ အတော်လေး ဈေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ ရှော့ပင်းမောလ်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ဘောလုံးက အသစ်စက်စက်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါမှ မရောင်းဖူးသေးတဲ့ အမျိုးအစားပါ။ ပိုက်ဆံမလောက်ဘူးဆိုတာကတော့ အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပါပဲ။ သူမရဲ့ စပေ့စ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံနဲ့ ကူပွန်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ သားကြီးကို အနည်းငယ် စနောက်ချင်နေတာပါ။
"ယွမ်နှစ်ဆယ်ကျော်လား" ကျိုးတာဝါ က ဝမ်းသာသွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ သူ့အတွက် ယွမ်နှစ်ဆယ်ဆိုတာ အများကြီးပါ။
"သားနဲ့ အာဝါ တို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ မေမေ့ဆီ ယူလာခဲ့၊ လုံလောက်မလား ကြည့်ရအောင်" လို့ သူမက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အခွံခွာရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သားတို့ စုထားတာ တစ်ယွမ်ပဲ ရှိတယ်" လို့ ကျိုးတာဝါ က ဝန်ခံပါတယ်။
"တစ်ယွမ်လည်း ပိုက်ဆံပဲလေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ "အာဝါ့ ဆီသွားပြီး ဘောလုံးအကြောင်း မေးကြည့်၊ သူလည်း မြင်လိုက်တယ်"
ကျိုးတာဝါ လည်း သူ့ညီဆီ သွားလိုက်ပါတယ်။ "အာဝါ၊ ဘယ်လိုထင်လဲ၊ ငါတို့ ဘောလုံးတစ်လုံး ဝယ်လို့ရမယ်"
အာဝါ က စာအုပ်ထဲကနေ မျက်လုံးမခွာဘဲ "အဲဒါကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ၊ ကန်ဖို့သက်သက်ပဲလေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ ဒီမှာလာပြီး ကလေးစာအုပ် ဖတ်ပါလား၊ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"ငါ ဘောလုံးပဲ လိုချင်တာ" လို့ ကျိုးတာဝါ က တောင်းဆိုပါတယ်။
"ဒါဆို မေမေ့ကို သွားပူဆာပြီး ဝယ်ခိုင်းလိုက်လေ" လို့ အာဝါ က ပြန်ပြောပါတယ်။
"မေမေက ပိုက်ဆံယူလာခဲ့ခိုင်းတယ်၊ သွားယူခဲ့" လို့ ကျိုးတာဝါ က ပြောပါတယ်။
သူတို့ညီအစ်ကိုတွေ သွားတိုက်ဆေးဗူးခွံတွေ ရောင်းပြီး ရတဲ့ပိုက်ဆံတွေကို အာဝါ က သိမ်းထားတာပါ။ မိသားစုက နေ့ရောညပါ သွားတိုက်ကြတာမို့ ဗူးခွံတွေက အမြန်စုမိပြီး သူတို့အတွက် ဝင်ငွေတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ ဆန်ဝါ ကတော့ ငယ်သေးလို့ ပိုက်ဆံရဲ့တန်ဖိုးကို မသိသေးတာမို့ စုတာမှာ မပါဝင်ပါဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဗူးခွံတွေကို သကြားနဲ့ လဲလေ့ရှိပေမဲ့ မေမေက အိမ်မှာ သကြားညို၊ သကြားခဲနဲ့ တခြားသကြားလုံးတွေကို အမြဲဖြည့်ထားပေးတာမို့ သူတို့က ပိုက်ဆံကိုပဲ စုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပါ။
"ငါတို့စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံက ဘယ်လောက်ထိ လောက်မှာလဲ" လို့ အာဝါ က စာဖတ်တာကို ရပ်လိုက်ရင်း မေးပါတယ်။
"စကားမပြောနဲ့၊ ပိုက်ဆံပဲ ယူလာခဲ့" လို့ ကျိုးတာဝါ က တိုက်တွန်းပါတယ်။
အာဝါ လည်း ပိုက်ဆံစုတဲ့သေတ္တာကို ယူပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ မေမေ့ဆီ သွားလိုက်ပါတယ်။
"မေမေ၊ တကယ်ပဲ ဘောလုံးဝယ်ပေးမှာလား" လို့ အာဝါ က တိုက်ရိုက်မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် မေမေ့ပိုက်ဆံနဲ့ ပေါင်းဖို့အတွက် သားတို့စုထားတာ လိုတာ" လို့ သူမက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက သားတို့ အကြာကြီးစုထားတာ၊ ပိုက်ဆံကလည်း နည်းနည်းလေးပဲရှိတာ၊ မေမေပဲ ဝယ်ပေးလိုက်ပါတော့" လို့ အာဝါ က တောင်းပန်ပါတယ်။
"မေမေ့ပိုက်ဆံတွေက မင်းတို့အဖေ အလုပ်ကြိုးစားလို့ ရလာတာလေ၊ ပြီးတော့ မေမေက မင်းတို့ကို ဒါတွေဝယ်ပေးရသေးတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက်ဆို မင်းတို့အတွက် အဝတ်အစားသစ်တွေတောင် ချုပ်ပေးထားသေးတယ်လေ" လို့ သူမက သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
အာဝါ လည်း သေတ္တာကို ဖက်ထားရင်း သက်ပြင်းချကာ မေမေ့ဆီ ပေးလိုက်ပါတယ်။ "မေမေ၊ ယူလိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတဲ့ဟာလေး ဝယ်ပေးရမယ်နော်"
"အေးပါ" လို့ သူမက ခေါင်းညိတ်ရင်း ကတိပေးလိုက်ပါတယ်။
"နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် သားလည်း လိုက်မယ်" လို့ ကျိုးတာဝါ က ကြေညာပါတယ်။
"မင်းမှာ ကျောင်းမရှိဘူးလား၊ ပြီးတော့ သားသုံးယောက်လုံးကို မေမေ ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ" လို့ သူမက ငြင်းလိုက်ပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ သူတို့က လိုက်လို့ရတယ်လေ" လို့ ကျိုးတာဝါ က ငြင်းခုံပါတယ်။
"သူတို့က ငယ်သေးတယ်၊ မင်းက ကြီးနေပြီ၊ မင်းအဖေပြီးရင် ဒီအိမ်မှာ အကြီးဆုံး ယောကျာ်းလေးပဲ" လို့ သူမက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောပါတယ်။
ကျိုးတာဝါ လည်း ဂုဏ်ယူသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တော့ပါဘူး။ "မေမေ၊ နေ့လယ်စာ ဘာစားမှာလဲ"
"နွေဦးပလာတာ၊ မင်းအဖေ ပြန်ရောက်နေပြီလား သွားကြည့်လိုက်ဦး" လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
ကျိုးတာဝါ လည်း အပြင်ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာမှာ သူ့အဖေနဲ့အတူ ပြန်ဝင်လာပါတယ်။
"ရေတွေ အဆင်သင့်ပြင်ထားတယ်၊ သွားဆေးကြောပြီး စားဖို့ပြင်ထားတော့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ မျက်ခုံးကြားမှာ စွဲထင်နေတဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပေမဲ့ ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်တာ မရှိပါဘူး။ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ချက်ပြုတ်ပေးပြီး အိမ်ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ထားပေးတာက သူမ ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး နှစ်သိမ့်မှုပါပဲ။
သူမရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကတော့ အမြဲတမ်းလိုလို ကောင်းမွန်နေပါတယ်။ သူတို့လည်း နွေဦးပလာတာကို စားဖို့ ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။
"မေမေ၊ ဒီအချဉ်ရည်က အရမ်းအရသာရှိတယ်" လို့ ကျိုးတာဝါ က ပြောပါတယ်။
"ချဉ်ချိုလေးနဲ့ အရသာရှိတယ်" လို့ အာဝါ က ထောက်ခံပါတယ်။
"စားလို့ကောင်းတယ်" လို့ ဆန်ဝါ က ထပ်ဖြည့်ပြောပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ကျေနပ်သွားပါတယ်။ ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က နောက်ဖေးမှာ စိုက်ထားတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတွေကို သူမကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးအချဉ်ရည်ပါ။ သူမရဲ့ စပေ့စ်ထဲမှာ သိမ်းထားတာမို့ အခုထိ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေတာပါ။
"မင်းနဲ့ မတည့်ဘူးလား" လို့ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ဘက်ကို လှည့်မေးပါတယ်။
"အရသာရှိတယ်" လို့ သူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် သူ ဘာမှ ဝင်ပြောစရာ မလိုဘူးဆိုတာ သူ သိပါတယ်။
"ဒီနှစ်ကျရင် မင်းအတွက် ငရုတ်သီးအနှစ်တွေ ပိုချက်ပေးမယ်၊ ချဉ်ချိုအရသာကို မင်း သိပ်မကြိုက်ရင် ငရုတ်သီးအနှစ်က မင်းအတွက် အဆင်ပြေမှာပါ" လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
"ကောင်းပြီ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"စားပြီးရင် ခဏလောက် အနားယူလိုက်ဦး" လို့ သူမက တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။
နွေဦးစိုက်ပျိုးချိန်က ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းသလဲဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် လို ကြံ့ခိုင်တဲ့သူအတွက်တောင် တစ်မနက်လုံး အလုပ်လုပ်ရတာဟာ အင်အားကုန်ခမ်းစေပါတယ်။ ပလာတာ စားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ ခဏအနားယူလိုက်ပါတယ်။ နေ့လယ်ဘက်မှာ လယ်ကွင်းကို ပြန်သွားရဦးမယ်ဆိုတာ သူ သိနေလို့ပါပဲ။