ဖိနပ်ဖဝါးချုပ်ပြီးတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ ညစာပြင်ဆင်ချိန်တန်ပြီဆိုတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ သူမဟာ မုန့်ညက်ကို စတင်နယ်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြားလုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ အသားအရေပါးပြီး အစာသွပ်များများပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲပြားတွေကို သူမလုပ်လိုက်တယ်။ ဝက်သားသုံးထပ်သားနဲ့ နံနံပင်ကို ရောမွှေထားတဲ့ ရိုးရှင်းပေမဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစာသွပ်မျိုးပေါ့။ ဒါဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်မိသားစုလုံးကတော့ အထူးသဖြင့် နံနံပင်ရဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့အရသာကို အလွန်နှစ်သက်ကြတယ်။
ခေါက်ဆွဲပြားတွေ လုပ်ပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်။
"ရေနွေးပြင်ထားပြီးပြီ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်တယ်။ "မျက်နှာသစ်၊ လက်ဆေးပြီးရင် စားဖို့ပြင်လိုက်တော့။"
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြီး အသိအမှတ်ပြုလိုက်တယ်။
စားပွဲမှာတော့ Da Wa ဟာ သူ့အိမ်စာတွေကို လုပ်နေပြီး အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့ကတော့ သူတို့ဘာသာ စာရေးတာ၊ ပုံဆွဲတာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။
"ဖေဖေ၊ အိုးထဲမှာ ချိုတဲ့ဟင်းရည်ရှိတယ်နော်" လို့ အာဝါ က လှမ်းပြောလိုက်တယ်။
"အေး" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေတယ်။
ရေမိုးချိုးပြီးတဲ့နောက် သူဟာ လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က "ဟင်းရည်ကို နောက်မှသောက်တော့။ အခုတော့ အဓိက အစားအစာကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ဦး" လို့ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
ခေါက်ဆွဲပြားတွေက မြန်မြန်ပဲ ကျက်သွားတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က လူတိုင်းအတွက် ပန်းကန်တွေ ယူလာပေးတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ပန်းကန်က အကြီးကြီးဖြစ်ပြီး သူမနဲ့ ကလေးသုံးယောက်ရဲ့ ပန်းကန်တွေကတော့ ပိုသေးငယ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အစာစားနိုင်စွမ်းက မိသားစုဝင်အားလုံးရဲ့ အစာစားနိုင်စွမ်း စုစုပေါင်းနဲ့ ညီမျှလောက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ခဏတာပဲဆိုတာ သူမသိပါတယ်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ဆိုရင် ကြီးထွားလာတဲ့ ကလေးတွေကြောင့် အိမ်မှာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ကုန်စင်သွားတော့မှာပဲ။
အစပိုင်းမှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးဟာ သူ့ဝေစုကို သူ့ကိုပေးနေတာလားလို့ စိုးရိမ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမရဲ့ အစာစားနိုင်စွမ်းက နည်းနေတာပဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူမက အနည်းငယ်လောက် ပိုစားမိရင်တောင် ဝလာမှာကို စိုးရိမ်ပြီး ညည်းတွားတတ်တယ်။ ဒါက သူ့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်စေတယ်။ သူမက အသားနည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ဖြစ်နေတာကို သူက ပိုပြီး အသားပိုလေး တက်လာစေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အဝလွန်ရင် သူမရဲ့ ပုံစံပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငြင်းဆိုတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူလည်း သူမသဘောအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့တယ်။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ ရေမချိုးခင် ခဏတာ အနားယူလိုက်တယ်။ အိမ်မှုကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အလုပ်တွေကို ခွဲဝေထားကြတယ်။ ပန်းကန်ဆေးဖို့က Da Wa ရဲ့ တာဝန်၊ ခြံထဲသန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့က အာဝါ ရဲ့ တာဝန်၊ နောက်ဖေးလမ်းကြားက အလုပ်တွေကတော့ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ တာဝန်ပေါ့။ သူမနဲ့ ဆန်ဝါ တို့ကတော့ အေးအေးလူလူပဲ နေရတယ်။
ရေချိုးပြီးတဲ့နောက် သူမဟာ အဝတ်တွေကို လျှော်လိုက်တယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့အားကို သူထိန်းမနိုင်ဘဲ အဝတ်တွေကို ပျက်စီးစေတတ်တာကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် လျှော်ရတာကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်။ သူမဟာ သုံးမိနစ်တောင် မကြာဘဲ အပြီးလျှော်လိုက်တယ်။ သူမပြီးတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် က နောက်ဖေးလမ်းကြားကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ရေချိုးဖို့ သွားတယ်။ သူက သူ့အဝတ်တွေအပြင် ကလေးတွေရဲ့ အဝတ်တွေကိုပါ လျှော်ပေးတယ်။
အရာအားလုံး ပြီးစီးတဲ့အချိန်မှာတော့ ခုနစ်နာရီကျော်လေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။
"ကြက်ခြံထဲမှာ ကြက်ကလေး နှစ်ကောင် ထပ်ရှိသေးတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က မှတ်ချက်ပြုတယ်။
"ကောင်းပြီလေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပ်ချုပ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်အထိ မွေးထားလိုက်မယ်၊ ပြီးရင်တော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အားဖြည့်ဖို့ သတ်လိုက်ကြတာပေါ့။"
သူမဟာ သူမကိုယ်သူမ ကျေနပ်နေမိတယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် ဒီလို အိမ်မှုကိစ္စတွေကို လုပ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပေမဲ့ အခုတော့ အဝတ်အစားတွေ၊ ဖိနပ်တွေပါ ချုပ်နေနိုင်ပြီ။ သူမဟာ တကယ်ကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်လို့ ခံစားမိတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သွားတယ်။
"ဒီဘဝမှာ အလုပ်သမားတစ်ယောက်လို အမှုထမ်းနေရဖို့အတွက် ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝတွေတုန်းက မင်းနဲ့ ကလေးတွေကို ဘာတွေများ ကြွေးတင်ခဲ့မိလဲ မသိဘူး" လို့ သူမက နောက်ပြောင်ရင်း ညည်းတွားလိုက်တယ်။ သူမချုပ်နေတဲ့ ဖိနပ်ဖဝါးနဲ့ တိုင်းလို့ရအောင် သူ့ခြေထောက်ကို မြှောက်ပေးဖို့ သူမ တောင်းဆိုလိုက်တယ်။
"မင်း အလုပ်တွေ ပင်ပန်းနေမှန်း ငါသိပါတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "အပြင်ကလူတွေကတော့ ငါက မိသားစုကို ဖျက်ဆီးတဲ့သူ၊ စရိတ်ကြမ်းတဲ့သူ၊ ဘဝနေနည်းမသိတဲ့သူ၊ မင်းအတွက် ဒုက္ခပေးတဲ့သူလို့ ပြောနေကြတယ်။ ငါနဲ့ လက်ထပ်မိလို့ မင်းက ကံမကောင်းဘူးတဲ့။ ငါက မင်းနဲ့လက်ထပ်ဖို့အတွက် ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝက အကြွေးဆပ်နေရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရယ်မောတဲ့အမူအရာနဲ့ တောက်ပသွားတယ်။ "အပြင်ကလူတွေပြောတဲ့ စကားတွေကို အမှန်လို့ မယူဆသင့်ပါဘူး။"
လင်ချင်းဟဲ့ က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။ "ငါလည်း ဘာမှမဟုတ်သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို စိတ်ထဲထားရင် ဘယ်တော့မှ စိတ်အေးချမ်းရမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ညဘက်မှာတော့ အိပ်ရာထဲ လှဲနေရင်း ကျိုးချင်းပိုင် ဟာ သူ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြသတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုဝင်ရင်း အနီးကပ်ရှိနေရတာကို နှစ်သက်နေတယ်။
"အိမ်မှာ ပျင်းနေရင် အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကို ခေါ်ပြီး ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ပါလား" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က အကြံပေးတယ်။
"ရုပ်ရှင်ကြည့်စရာ မလိုပါဘူး။ Da Wa က သူပါမသွားဘဲ ငါသွားတာကို သိရင် ညည်းညူနေလိမ့်မယ်" လို့ သူမက ပြန်ဖြေတယ်။ "မနက်ဖြန်တော့ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး မြို့ထဲသွားပြီး စျေးဝယ်လိုက်ဦးမယ်။"
"မင်းစားချင်တာတွေကို ဝယ်လိုက်ပါ" လို့ သူက ပြောတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့စကားကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အိပ်ဖို့ ပြင်လိုက်ကြပေမဲ့ သူမက ပူလွန်းတာကြောင့် အနည်းငယ် ခွာအိပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြန်ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ Da Wa ကျောင်းသွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်သွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ ဝက်တွေကိုလည်း အစာကျွေးပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်လာဖို့ အလျင်လိုစရာ မရှိဘူး။
စတိုင်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူမဟာ သားနှစ်ယောက်နဲ့အတူ မြို့ထဲကို ထွက်လာတဲ့အခါ လူတွေကြားထဲမှာ ထင်ရှားနေတယ်။
"သူမကို ကြည့်စမ်း" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ ကြောင့် အရင်ကတည်းက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတဲ့ ဝမ်လင် က ကဲ့ရဲ့လိုက်တယ်။ "လူတိုင်း အလုပ်သွားနေကြချိန်မှာ သူမကတော့ မြို့သူတစ်ယောက်လို စက်ဘီးစီးပြီး ထွက်လာတာပဲ။ တကယ်လို့ မသိတဲ့သူဆိုရင် သူမ အလုပ်သွားနေတယ်လို့ ထင်မှာပဲ!"
ဒုတိယအစ်မတော် ကလည်း နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ "အဲ့ဒီအိမ်မှာ ပိုက်ဆံမှ မရှိတော့တာကို သူမကတော့ အခုထိ အလကားဖြုန်းတီးနေတုန်းပဲ။ သူတို့သားသုံးယောက် အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"
သူမဟာ သူမရဲ့ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က အလကားနေနေချိန်မှာ သူမကတော့ အလုပ်လုပ်နေရတာကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတယ်။
"ပိုက်ဆံမရှိမှန်း မင်းတို့ ဘယ်လိုသိလဲ" လို့ ဝမ်လင် က မေးတယ်။ "ငါမြင်သလောက်တော့ သူတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် သူမ ဒီလိုမျိုး လုပ်ရဲပါ့မလား။"
"သူတို့မှာ ဘယ်လောက်များ ရှိမှာမို့လို့လဲ။ သူမက သူ့မိဘအိမ်နဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ပိုက်ဆံချေးဖို့ ပြန်သွားတာကို မိဘတွေက မချေးပေးလို့တဲ့။"
"အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်တယ်?" လို့ ဝမ်လင် က အံ့ဩစွာ မေးတယ်။ "အဲ့ဒါက သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"
"အဲ့ဒါက အပြင်လူတွေကို ပြောတဲ့စကားပါ။ ပိုက်ဆံကို မချေးပေးလိုက်လို့ သူမက မိဘအိမ်ကို ပြန်မသွားတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ။"
"သူမမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဒီလိုမျိုး နေမနေသင့်ဘူး" လို့ ဝမ်လင် က ပြောတယ်။ "သူ့သားတွေ အိမ်ထောင်မပြုရတော့ဘူးလား။ အရင်ခေတ်ကလို အစားအစာရဖို့အတွက်ပဲနဲ့ ဘယ်သူနဲ့မဆို လက်ထပ်မယ့် ခေတ်မှ မဟုတ်တော့တာ။"
"သူမကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာမို့လို့လဲ" လို့ ဒုတိယအစ်မတော် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။
အနီးနားမှာတော့ အကြီးဆုံးနဲ့ တတိယမြောက် ယောက်မတွေလည်း အလုပ်လုပ်နေကြတယ်။ သူတို့က အဲ့ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။
"Da Ni မနေ့က ပြန်လာတုန်းက ပြောတာ။ သူမရဲ့ ဒေါ်လေးက ကလေးတွေကို ချိုတဲ့ အားဆေးရည်သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်တဲ့။ ဆန်နီ တောင် တစ်ခွက်ရလိုက်တယ်တဲ့" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြောတယ်။
"အဲ့ဒါက ကျေးဇူးကန်းတာပဲ" လို့ တတိယမြောက် ယောက်မက နှုတ်ခမ်းမဲ့ရင်း မှတ်ချက်ပေးတယ်။ သူမသမီးက ပြောပြတာတော့ အဲ့ဒီဟင်းရည်ထဲမှာ စပျစ်ခြောက်၊ ပဲနီလေး၊ ဂိုဂျီသီး၊ အခြောက်လှန်းထားတဲ့ လောင်ဂန်သီးနဲ့ မြေပဲတွေ၊ အညိုရောင်သကြားနဲ့ ချက်ထားတာတဲ့။ အရမ်းအရသာရှိတယ်တဲ့။ "သူမ ဒီလိုလုပ်ပြီး ဘာကိုမျှော်လင့်နေလဲတော့ မသိဘူး။"
"ဘယ်သူသိမှာလဲ" လို့ တတိယမြောက် ယောက်မက ရယ်မောလိုက်တယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ သူမစုဆောင်းထားတဲ့ ဝက်သားတွေကို ရောင်းဖို့ မြို့ကို ရောက်နေပြီ။ ရောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမဟာ သားတွေကို ခေါ်ပြီး စျေးဝယ်စင်တာကို သွားတယ်။ Da Wa အတွက် ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေ၊ အာဝါ အတွက် ကလေးစာအုပ်တွေနဲ့ ဆန်ဝါ အတွက် ဖန်ဂေါ်လီတွေကို ဝယ်ပေးလိုက်တယ်။ ကလေးတွေကတော့ အလွန်ကို ပျော်ရွှင်နေကြတယ်။ အထူးသဖြင့် အာဝါ ဟာ သူ့ရဲ့ စာအုပ်အသစ်တွေအတွက် အလွန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လက်ထဲကကို မချတော့ဘူး။
"မင်းရဲ့ အစ်ကိုက ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် အတူတူ ဝေမျှပြီး ကြည့်ရမယ်နော်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မှာလိုက်တယ်။ "တစ်ယောက်တည်း သိမ်းမထားနဲ့။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လို့ အာဝါ က ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ သဘောတူလိုက်တယ်။
အိမ်အတွက် တခြားဘာများ လိုအပ်သေးလဲဆိုတာကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးတဲ့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။