မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သမီးမိန်းကလေးများကို ကျောင်းပို့လိုက်သည့် ပုရှဲအိမ်ကြီး (ကျိုးအိမ်ကြီး) ၏ အပြုအမူကြောင့် တစ်ရွာလုံး ရိုက်ခတ်ဆူပူသွားခဲ့သည်။
ဘာရယ်?
ရွာသူရွာသားများအနေဖြင့် လင်းချင်းဟဲ၏ လက်ဖဝါးရေမကင်း ပစ္စည်းဖြုန်းတီးတတ်သည့် အကျင့်ကို ကျင့်သားရနေကြပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ပစ္စည်းမဖြုန်းတီးဘယ့် ခြိုးခြံချွေတာသည့်နေ့မျိုး ရောက်လာမှသာလျှင် သူတို့ အံ့ဩမှင်သက်ကြရပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း ယခုကိစ္စမှာ ကျိုးအိမ်၏ မရီးကြီးနှင့် မရီးသုံးတို့ ဖြစ်နေသည်။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာပါလိမ့်?
သူတို့ စဉ်းစား၍ ခေါင်းပင်မဖောက်နိုင်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် မရီးကြီးကျိုးဆိုလျှင် သမီးသုံးယောက်လုံးကို ကျောင်းပို့လိုက်သည်တဲ့လား?
အခြားသူများကို ထားပါဦး၊ ကျိုးအမေကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုဆိုလျှင် အိမ်ခွဲနေကြပြီဖြစ်၍ မိမိလမ်းကို မိမိတို့လျှောက်နေကြပြီ မဟုတ်ပါလား။ သွားရောက်ဝင်ရှုပ်ပါက အမုန်းခံရရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
သူမသည် ကျိုးအဖေထံတွင် သီးသန့် ငြီးတွားရုံသာ ငြီးတွားလိုက်တော့သည်။
ကျိုးအဖေသည်လည်း တော်တော်လေး ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသော်လည်း အလေးအနက်တော့ သိပ်မထားခဲ့ပေ။ "သူတို့ဘာသာ အိမ်ခွဲနေတာပဲ၊ လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ သူတို့လုပ်တာ သူတို့ မသိဘဲနေမလား"
"မိန်းကလေးတွေကို ကျောင်းထားပေးတော့ရော ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ" ကျိုးအမေက တိုးတိုးလေး မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဒါတင်မကသေး၊ သမီးသုံးယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျောင်းပို့လိုက်တာ ဆိုတော့ သူတို့ ဘာတွေတွေးနေကြတာပါလိမ့်?
"ငါတို့ သမီးငယ်လေးရှောင်မေးလည်း ကျောင်းတက်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ကျိုးအဖေက မျက်ခွံကို ပင့်ကြည့်ကာ ထောက်ပြလိုက်သည်။
ကျိုးအမေ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။
သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးသာ ကျောင်းမတက်ခဲ့ပါက ယခုလို အလုပ်အင်တာဗျူး ဖြေဆိုခွင့်ရသည့် အခွင့်အရေးမျိုး ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။
ပြင်ပလူများ ဘယ်လိုပင် ထင်ကြေးပေးကြပါစေ၊ ပုရှဲအိမ်ကြီး၏ မိန်းကလေးများ ကျောင်းတက်သည့်ကိစ္စမှာမူ အတည်ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။
ကျိုးတဝါးမှာမူ ညီမကောင်မလေးများထံမှ အတော်လေး အားကိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိန်းကလေးများမှာ မသိသေးသည်များ များပြားလှသဖြင့် တဝါးထံမှ သင်ယူကြရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တဝါးက ဆိုးသွမ်းသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုလို နွေဦးရာသီ ရောက်လာချိန်တွင် အိမ်မှာ မရှိသည်က များသည်။ သစ်ပင်တက်လိုက်၊ ငှက်ဥခိုးလိုက်နှင့် သူ့အလုပ်မှာ မအားနိုင်အောင်ပင်။
လွန်ခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ဆိုလျှင် သူသည် ငှက်ဥတစ်သိုက်ကို ယူဆောင်လာပြီး လင်းချင်းဟဲကို ချက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟဲက ထိုငှက်ဥများကို ဆန်ပြုတ်ထဲ ထည့်ပြုတ်ပေးရာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။
ကလေးဘဝတုန်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုး မလုပ်ခဲ့ဖူးသူ ဘယ်သူရှိပါအံ့နည်း။ ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟဲလည်း သူ့ကို မတားမြစ်ခဲ့ပေ။
နောက်တော့ တဝါးက မွေးရန်အတွက် ငှက်ငယ်လေး အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြန်သည်။ လင်းချင်းဟဲက မတားဘဲ သူ့ဘာသာ မွေးမြူပါစေဟု လွှတ်ထားပေးလိုက်သည်။
အာဝါးနှင့် စန်းဝါးတို့မှာလည်း ထိုငှက်ငယ်လေးများကို သဘောကျနေကြသည်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးများ အိမ်သို့လာပြီး စာမေးသည့်အခါ တဝါး အိမ်မှာမရှိပါက လင်းချင်းဟဲကပင် အများအားဖြင့် သင်ပြပေးလေ့ရှိသည်။
ထိုအခါမှသာ ထိုမိန်းကလေးများသည် သူတို့၏ အဒေါ်လေးမှာ မည်မျှပင် တော်ကြောင်း သိရှိသွားကြတော့သည်။
အံ့ဩစရာမရှိပေ၊ တဝါး၊ အာဝါး နှင့် စန်းဝါးတို့ကို ဒီလောက် ကောင်းအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပါတကား။
တနီ၊ အာနီ၊ ဝူနီ၊ စီနီ တို့အပြင် စန်းနီလည်း ပါဝင်သည်။
စန်းနီမှာ မရီးနှစ်၏ အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်သည်။ မရီးနှစ်နှင့် ဆက်ဆံရေး မကောင်းသော်လည်း လင်းချင်းဟဲသည် လူကြီးကိစ္စ လူကြီးကိစ္စမို့ စန်းနီအပေါ် ဒေါသ မပုံချခဲ့ပေ။
စန်းနီကလည်း ကျောင်းတက်ချင်သော်လည်း သူမ၏မိခင်က လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တနီတို့အဖွဲ့ထံသွားကာ သင်ကြားခဲ့သည်များကို မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။ သူမသည် တနီတို့ ညီအစ်မများနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သည်။ စန်းနီ၏ စရိုက်မှာ သူမ၏ဖခင် ကျိုးအစ်ကိုနှစ်ကဲ့သို့ပင် ချစ်စရာကောင်းသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိသည်။
သူမ၏ညီမ လျူနီမှာမူ မရီးနှစ်၏ ပုံတူရိုက်ထားသကဲ့သို့ပင်။
စန်းနီ ပါလာသည့်အခါတွင်လည်း လင်းချင်းဟဲက အခြားမိန်းကလေးများနည်းတူ တန်းတူဆက်ဆံကာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
ညီအစ်မများ ဧည့်ခန်းထဲတွင် စာကျက်နေစဉ် လင်းချင်းဟဲသည် ကြိုတင်ရေစိမ်ထားသည့် ပဲနီ၊ မြေပဲ၊ လောင်ငန်းခြောက်၊ ဂိုဂျီဘယ်ရီ (ခရမ်းချဉ်သီးခြောက်ကဲ့သို့အသီး) နှင့် ဆီးသီးနီတို့ကို ပြုတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံး အရသာအဖြစ် ထိုခေတ်အခါက ကြံသကြားတုံး အနည်းငယ်ကို ထည့်လိုက်သည်။
မိန်းကလေးများ ရောက်နေသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် ပိုလုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပဲနီကို ရေအနည်းငယ်သာ စိမ်ထားရသေးသဖြင့် ကျန်သည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပိုထည့်ပေးလိုက်ရသည်။
ကျက်သွားသည့်အခါ သူမသည် မိန်းကလေးများကို တစ်ယောက်လျှင် ပန်းကန်တစ်လုံးစီ ခူးပေးလိုက်သည်။
"အဒေါ်လေး၊ မလိုပါဘူးရှင်" ကျိုးတနီက ခေါင်းကို အမြန်ပင် ခါရမ်းလိုက်သည်။
အာနီနှင့် စန်းနီတို့ကလည်း အမြန်ပင် လိုက်လုပ်ကြသည်။ စီနီနှင့် ဝူနီတို့ကတော့ ငယ်သေးသဖြင့် ပန်းကန်ထဲမှ အနံ့မွှေးကြိုင်လှသော စွပ်ပြုတ်နီနီလေးကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေကြတော့သည်။
"တစ်ယောက်ကို တစ်လုံးပဲ ရမယ်နော်။ ပိုလည်း မရှိတော့ဘူး။ သောက်လိုက်ကြ၊ ဒါ မိန်းကလေးတွေအတွက် အလွန် အကျိုးရှိတယ်" ဟု လင်းချင်းဟဲက ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ထိုစွပ်ပြုတ်ကို တစ်လလျှင် နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်မျှသာ ချက်လေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် သားများအတွက်လည်း ပန်းကန်များ ချန်ထားပေးသည်။ ဒါက အအေးဒဏ်ကို သက်သာစေပြီး သွေးအားဖြည့်ပေးသဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် မိန်းကလေးများအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။
မိန်းကလေးများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အဒေါ်လေးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။
လင်းချင်းဟဲလည်း သူတို့နှင့်အတူ သောက်လိုက်သည်။ သောက်ပြီးနောက် မနားမီက မနားလည်သည့် သင်ခန်းစာများကို မေးမြန်းစေကာ တစ်ခုချင်းစီ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာကျက်ရန် အိမ်သို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။
သို့သော်လည်း တနီက မပြန်မီ သူတို့သောက်ထားသည့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပေးခဲ့ရန် အصرတောင်းဆိုခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟဲ တော်တော်လေး ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ မရီးကြီးကိုယ်တိုင် ဆုံးမထားသည့် သမီးဖြစ်၍ အမှန်ပင် လိမ္မာပါပေသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုခေတ်အခါ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကြုံတွေ့နေရသည့်တိုင်အောင် စာသင်ယူရန် ကြိုးစားအားထုတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ခေတ်ကာလသာ ဆိုလျှင် မိဘများသည် သမီးများကို ပို၍ပင် အလိုလိုက်ကြပေလိမ့်မည်။ စာသင်ချင်သည်ဆိုလျှင် ပံ့ပိုးပေးကြရမည် မဟုတ်ပါလား။
တနီတို့ ညီအစ်မများ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် သားများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ညီအစ်မများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်ပေရေနေအောင် ဆော့ကစားထားကြသည်။ အကြီးဆုံးနှစ်ယောက်မှာ ဆူခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် စန်းဝါးကမူ မတ်မတ်ရပ်နေသည်။
ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူသည် လင်းချင်းဟဲထံ လာရောက်ဖက်တွယ်ရန် ပြင်လိုက်ရာ လင်းချင်းဟဲက "ဟိုမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း!" ဟု အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"မေမေ၊ သား မေမေ့ကို လွမ်းနေတာ" စန်းဝါးက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟဲက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ "ဒီနည်းနဲ့တော့ ငါ့ကို လာလှည့်လို့ မရဘူးနော်။ နင်တို့ ဆော့တာ လွန်နေပြီ!"
စန်းဝါးသည် ဝမ်းနည်းသည့်မျက်နှာဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟဲက တဝါးနှင့် အာဝါးတို့ကို ကြည့်လိုက်ကာ "နင်တို့ ညီကို ခေါ်ပြီး လက်သွားဆေးကြစမ်း!"
တဝါးနှင့် အာဝါးတို့က စန်းဝါးကို လက်ဆေးရန် ခေါ်သွားကြသည်။ ဆေးကြောပြီးနောက် လင်းချင်းဟဲက သူတို့ကို စွပ်ပြုတ်ချို ခူးသောက်ရန် ခိုင်းလိုက်သည်။
"မေမေ၊ မေမေရော သောက်ဦးမလား" ဟု တဝါးက မေးလိုက်သည်။
"ငါ သောက်ပြီးပြီ။ နင့်အဖေပဲ မသောက်ရသေးတာ" လင်းချင်းဟဲက ခေါင်းမဖော်ဘဲ ဖိနပ်အလွှာကို ချုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို အဖေ့အတွက် အိုးဖုံးအုပ်ထားလိုက်မယ်" တဝါးက သောက်ပြီးသည့်နောက် အိုးကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ညီနှစ်ယောက်နှင့်အတူ သောက်လိုက်သည်။
ဒါက မစားဖူးသည့် အစားအစာ မဟုတ်ပေ။ အိမ်တွင် ယခင်ကလည်း သောက်ဖူးကြသည်။ စန်းဝါးပင်လျှင် လင်းချင်းဟဲ သတိပေးစရာမလိုဘဲ အစေ့များကို ထွေးထုတ်ရမည်မှန်း သိနေပေသည်။
ညီအစ်မများ သောက်ပြီးသွားသည့်အခါ လင်းချင်းဟဲက အိုးထဲသို့ ရေထည့်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးများကို ရေနွေးနွေးပေးကာ ရေချိုးခိုင်းလိုက်သည်။
ကလေးများမှာ ဆော့ကစားထားသဖြင့် အလွန်ညစ်ပတ်နေကြရာ ရေချိုးရန် အမှန်ပင် လိုအပ်နေသည်။
အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ် တဝါးကို ဒီလိုအလုပ်မျိုး ခိုင်းရသည့်အတွက် လင်းချင်းဟဲမှာ မည်သည့်စိတ်လေးလံမှုမှ မရှိပေ။
သားဆိုသည်မှာ ခိုင်းစေရန် မွေးထားတာ မဟုတ်ပါလား။ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို အလိုလိုက်ထားမည် မဟုတ်ပေ။
"ခုပဲ ရေနွေးတည်ပြီး ရေချိုးရမှာလား မေမေ။ မေမေ ထမင်းအရင်မချက်ဘူးလား" ဟု တဝါးက မေးလိုက်သည်။
"ဒီည မုန့်ဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ် စားမှာ။ ခဏလေးနဲ့ ပြီးတယ်။ နင်တို့ အရင်ရေချိုးလိုက်ကြ" ဟု လင်းချင်းဟဲက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တဝါးက ရေစတင်တည်လိုက်သည်။ အာဝါးက ကူညီပေးပြီး စန်းဝါးကမူ ဖေးယင်းနှင့်အတူ နောက်ဖေးခြံထဲရှိ ဝက်များနှင့် ကြက်များကို သွားကြည့်နေသည်။
ရေနွေးကျက်သွားသည့်အခါ လင်းချင်းဟဲ ရောက်လာပြီး ရေနွေး ခူးပေးလိုက်သည်။ ကလေးများမှာ ငယ်သေးသဖြင့် ရေနွေးခူးသည့် အလုပ်ကို သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးသည်က ပိုစိတ်ချရသည်။
သူတို့သည် သစ်သားဇလုံကြီးတစ်ခုထဲတွင် ရေချိုးကြသည်။ ရေနွေးတစ်အိုးဆိုလျှင် ညီအစ်မသုံးယောက်အတွက် လုံလောက်ပေသည်။
အလွန်ညစ်ပတ်နေကြသဖြင့် တဝါးကို အရင် ရေချိုးခိုင်းလိုက်ပြီးမှ အာဝါးနှင့် စန်းဝါးတို့ကို သူမကိုယ်တိုင် တိုက်ချွတ်ပေးလိုက်သည်။ တဝါးကမူ သူ လူကြီးဖြစ်နေပြီဟုဆိုကာ သူမ၏ အကူအညီကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟဲကလည်း အလိုက်သင့်ပင် လွှတ်ထားပေးလိုက်သည်။
ရေချိုးသည့်အခါမှာပင် အငြိမ်မနေကြပေ။ ရေချိုးရင်း တဝါးသည် အာဝါး၊ စန်းဝါးတို့နှင့် ရေပက်ကစားကြရာ ရေချိုးပြီးသည့်အခါ အာဝါးနှင့် စန်းဝါးတို့မှာ ရွှဲရွှဲစိုသွားကြတော့သည်။
သားသုံးယောက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီးနောက် လင်းချင်းဟဲသည် ဖိနပ်အလွှာကို ဆက်လက်ချုပ်လုပ်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်မှပြန်လာမည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။
ယခုအချိန်မှာ နွေဦးစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများ မအားလပ်သည့် ရာသီဖြစ်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် ညနေ ၆ နာရီနီးပါးမှ အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာလေ့ရှိသည်။
သို့သော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်လည်း အလုပ်များ လုပ်ရသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆိုးသွမ်းသော သားများ၏ အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွပ်ပေးရခြင်း၊ နောက်ဖေးခြံရှိ ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံကိစ္စများကို ရှင်းလင်းပေးရခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟဲသည် နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်နှင့် ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်တို့တွင်သာ သူ့အပေါ် စာနာထောက်ထားပေးလေ့ရှိသည်။ ကျန်သည့်အချိန်များတွင်မူ သူ့ဘာသာသူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။
သူမက ထိုမျှအထိ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း မဟုတ်ပေ။