အခန်း ၁၀၆။ အားလုံးကျောင်းတက်ကြမည်
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဒါဝါသည် ရန်ပွဲများနှင့် ဝေးကွာနေခဲ့သည်။ သူမသည် ရံဖန်ရံခါ ဖြစ်ပွားသည့် သေးငယ်သော ပဋိပက္ခများကို လျစ်လျူရှုထားလေ့ရှိသည်။ ယောက်ျားလေးများဆိုသည်မှာ ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ အနည်းငယ် ရန်ဖြစ်ခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးအတွက် အကျိုးရှိသည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူမအနေဖြင့် အလွန်အမင်း တင်းကျပ်လွန်း၍လည်း မဖြစ်ပေ။
ဒါဝါသည် သဘာဝအတိုင်း ရဲရင့်သူဖြစ်ပြီး စာပေတွင်လည်း ထူးချွန်သဖြင့် သူငယ်ချင်းများဖွဲ့ရန် လွယ်ကူနေသည်။
တစ်နေ့တွင် တတိယမြောက် အစ်မတော်က "ကျွန်မ ဝူနီ ကို ကျောင်းထားပေးချင်တယ်" ဟု ဆိုလာသည်။
"ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း ရှိ မိန်းကလေးများထဲတွင် မည်သူမျှ စာမသင်ခဲ့ဖူးပေ။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ သမီးသုံးယောက်၊ ဒုတိယအစ်မတော် ၏ သမီးနှစ်ယောက်နှင့် ဝူနီ တို့မှာ စာသင်ခန်းနှင့် ဝေးကွာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူမ၏ သားသမီးများ မဟုတ်သည့်အပြင် သူမ၏ တာဝန်လည်း မဟုတ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် အကြံပြုရန် လိုအပ်သည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်သားလေးများကို ထိန်းကျောင်းရသည်နှင့်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေရသည်။
သို့သော် တတိယမြောက် အစ်မတော်က သူမထံသို့ လာရောက်ဆွေးနွေးလာသဖြင့် သူမက အားပေးစကား ဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါ တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့ အကြံလို့ ထင်လို့လား" ဟု တတိယမြောက် အစ်မတော်က မေးသည်။
"ဟုတ်တာပေါ့။ စာသင်တာက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းပါတယ်။ စာဖတ်တဲ့သူတွေက ပိုထက်မြက်ပြီး အနာဂတ်မှာ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ သူတို့ဘဝတစ်ခုလုံး လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးသွားမှာ။ မြို့တက်ဖို့ဆိုတာတောင် အိမ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ တခြားအကြောင်းတွေ မပြောနဲ့ဦး၊ ကျိုးမိသားစုဟောင်း က ကျွန်မကို ရွေးချယ်ခဲ့တုန်းက ရုပ်ရည်ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ စာတတ်ပြီး စာဖတ်နိုင်တာကို သိလို့ ရွေးခဲ့တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
တတိယမြောက် အစ်မတော်က "ကျောင်းလခက ဘယ်လောက်လဲ" ဟု မေးသည်။
"သိပ်မများပါဘူး၊ ယွမ်အနည်းငယ်လောက်ပါပဲ။ အစ်မနဲ့ တတိယမြောက် အစ်ကိုကြီးတို့ တတ်နိုင်ပါတယ်။ ဝူနီ ကို ထားလိုက်ပါ။ သူ ကြီးပြင်းလာရင် အစ်မကို ကျေးဇူးတင်မှာ သေချာပါတယ်"
"သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ စာတော်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ" ဟု တတိယမြောက် အစ်မတော်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မိဘတို့၏ စိတ်နှလုံးပင် ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ သားသမီးများအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒမျိုးဖြစ်ပြီး လင်မိသားစု၏ မိဘများတွင်မူ ထိုစိတ်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။
တတိယမြောက် အစ်မတော်သည် ဝူနီ ကို ကျောင်းအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝူနီ မှာ အလွန်ဝမ်းသာနေသော်လည်း မိသားစုထဲရှိ တခြားမိန်းကလေးများမှာမူ ကံမကောင်းကြပေ။ ဒုတိယအစ်မတော် ၏ သမီးဖြစ်သူ ကျိုး ဆန်နီ က ကျောင်းတက်လိုကြောင်း ပြောသည့်အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် ပယ်ချခံလိုက်ရသည်။
"စာသင်တာက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ အသုံးဝင်လို့လား။ ရွာထဲက စာတတ်ပေတတ် လူငယ်တွေကို ကြည့်စမ်း။ သူတို့လည်း ငါတို့လိုပဲ လယ်ယာလုပ်နေရတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က စူးရဲစွာ ပြောသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား "စတုတ္ထမြောက် အစ်မတော်က ချမ်းသာတော့ တတိယမြောက် အစ်မတော်ကလည်း သူ့နောက်လိုက်နေတယ်။ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" ဟု တိုင်တန်းသည်။
ဒုတိယမြောက် အစ်ကိုကြီးကမူ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည် - "ငွေမရှိတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့လည်း ဆန်နီ နဲ့ လျူနီ ကို ကျောင်းထားပေးလို့ ရတာပဲ။ အသုံးမဝင်ရင်တောင်မှ စာဖတ်တတ်သွားမှာပေါ့"
"တစ်ယောက်တောင် မထားဘူး၊ ခင်ဗျားက နှစ်ယောက်တောင် ထားချင်နေတာလား။ ငါတို့ပိုက်ဆံက သစ်ပင်ပေါ်က ကျလာတာများ ထင်နေလား။ တစ်ရွာလုံးမှာ မိန်းကလေးတွေ ကျောင်းတက်နေတာ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလို့လဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။ မိသားစု ခွဲလိုက်ပြီးကတည်းက သူမသည် မိသားစုပိုင် ငွေကြေးများကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်တွယ်ထားသည်။ သူမအမြင်တွင် သမီးမိန်းကလေးအား စာသင်ပေးခြင်းမှာ အလဟဿ အသုံးစရိတ်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူကိုပင် ကျောင်းထားသင့် မသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသူဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် အစ်ကိုကြီးမှာ စကားမဆိုတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် ဝူနီ ကို အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ကျောင်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သနည်းဟု သိလို၍ တတိယမြောက် အစ်မတော်ထံသို့ လာရောက်မေးမြန်းသည်။
"ဒါဝါ့အမေ အိမ်မှာ စာသင်နေတာကို မြင်တော့ မိန်းကလေးတွေ စာဖတ်တတ်တာ ကောင်းတယ်လို့ သဘောပေါက်သွားတာပါ" ဟု တတိယမြောက် အစ်မတော်က ဝန်ခံသည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ စာဖတ်နိုင်၊ စာရေးနိုင်သည်ကို အမြဲတမ်း အားကျနေခဲ့သူဖြစ်သည်။
"တကယ်ပဲ အဲလောက်ထိ ကောင်းလို့လား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။
"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါဝါ့အမေကတော့ စာတတ်ရင် မိန်းကလေးတွေ အနာဂတ်မှာ အိမ်ထောင်ကောင်းစားဖို့ ပိုလွယ်တယ်လို့ ပြောတယ်"
ထိုစကားက အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ သမီးအကြီးဆုံးမှာ ငယ်တော့သည်မဟုတ်။ အကယ်၍ သူမသမီးမှာ စာသင်ဖူးသည်ဟု ပြောနိုင်လျှင် အနာဂတ်တွင် လာရောက်တောင်းရမ်းမည့်သူများက ပို၍ လေးစားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါလည်း ဒါနီ၊ အာနီနဲ့ စီနီ တို့ကို ကျောင်းထားတော့မယ်" ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ စက်ချုပ်နေစဉ် သူမထံသို့ သွားရောက်ပြောပြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း "ဒါကတော့ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် ထားဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"စာလုံးလေးတွေ ဖတ်တတ်ရုံလောက်ပါပဲ"
"နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်ဆို လုံလောက်မှာပါ။ ကြိုးစားရင်တော့ အိမ်အလုပ်တွေကိုလည်း ဆက်လုပ်နိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အားပေးသည်။
"ဒါဝါ့အမေလည်း သဘောတူတယ်ပေါ့နော်"
"ကျွန်မ သဘောတူတာ မတူတာက အရေးမကြီးပါဘူး။ အစ်မတို့ ဘယ်လိုတွေးလဲဆိုတာကပဲ အရေးကြီးတာပါ။ ကိုယ်ပိုင်အမြင်အရတော့ ကျွန်မ ထောက်ခံပါတယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မတို့မှာ အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အစ်မတို့က ကိုယ့်အိမ်ထောင်စုရဲ့ အရှင်သခင်တွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်နိုင်တာပေါ့"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အရင်ကလို အစာတစ်လုပ်အတွက် ရုန်းကန်နေရသည်မဟုတ်တော့ဘဲ ယခုအခါ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။
"ဒါနီကလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "သူ 'စာတတ်ပေတတ်' ဖြစ်သွားရင်တော့ အခြေအနေမကောင်းတဲ့သူတွေက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အလွယ်တကူ လာပြောရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် စိတ်ပြောင်းသွားသည်။ သူမသည် ဝက်စာအတွက် နယ်မြက်ကောက်သည့် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ပေးမည်ဆိုပါက သမီးသုံးယောက်လုံးကို ကျောင်းထားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျောင်းဖွင့်ချိန်တွင် ဒါဝါသည် ဝမ်းကွဲမောင်နှမများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းလခပေးရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် လည်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ဒါဝါက တတိယတန်းသို့ တန်းကျော်တက်ရန်အတွက် မိဘတစ်ဦး၏ ပါဝင်မှု လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒါဝါ တန်းကျော်တက်သည့် အကြောင်းမှာ ရွာထဲတွင် အတော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် စာသင်ရုံတင်မကဘဲ တတိယတန်းသို့ တန်းကျော်တက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါဝါမှာ အလွန်ဂုဏ်ယူနေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ချက်ချင်းပင် ရေအေးလောင်းချလိုက်သည် - "ဂုဏ်ယူချင်ရင် ယူလေ။ ဒီတစ်ခါတော့ အောင်သွားပေမဲ့ တတိယတန်းမှာ စာမလိုက်နိုင်ရင်တော့ အခု အားကျနေတဲ့သူတွေကပဲ နောက်ပိုင်းမှာ ရယ်မောကြလိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော် စာမညံ့ပါဘူး!" ဟု ဒါဝါက စာအုပ်ထဲသို့ ခေါင်းနှစ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ သူသည် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းလွန်းသူ ဖြစ်သည်။ စာသားတစ်ခုကို လေးငါးခေါက် ဖတ်လိုက်ရုံဖြင့် အလွတ်ရသွားတတ်သည်။ သူသည် တကယ့်ကို ပညာရှင်ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သင်္ချာနှင့် စာဖတ်ခြင်းပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူသည် ကစားရန် ပြေးထွက်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်သော်လည်း သူ ဗိုက်ဝစေရန်အတွက် အနီရောင်စပျစ်သီးပါသော မန်တို (မုန့်) တစ်လုံးကို လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော်ကော ဘယ်တော့မှ ကျောင်းတက်ရမှာလဲ" ဟု အာဝါ က မုန့်ကို ဝါးစားရင်း သက်ပြင်းချကာ မေးသည်။
"နောက်နှစ်ပေါ့။ ဒီနှစ်တော့ အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ သင်ထားလိုက်။ နားမလည်တာရှိရင် အစ်ကိုကြီးကို မေး။ တကယ်ဆိုရင် ဒုတိယတန်းကို တန်းကျော်တက်နိုင်မလားပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ သူမ၏ သားများမှာ အလွယ်တကူ အလှည့်စားခံရမည့်သူများ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့!" အာဝါ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။