လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်တစ်ခါ မြို့ထဲကို ဝက်သားသွားရောင်းတဲ့အခါ ဆေးရုံကို တစ်ယောက်တည်း သွားတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လက်ရှိအနေအထားအရတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမယ်မထင်ပေ။ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဘာသတင်းမှလည်း ကြားရတာမဟုတ်။ ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးဖို့အတွက် ဆေးရုံကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်ဦးမှပဲ။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အိပ်ရာကနေ နောက်ကျမှ ထနိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအဝံပုလွေ ကျိုးချင်းပိုင် ကြောင့်ပင်။ သူက အစကတည်းက ထပ်ပြီးတော့ကို အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူအရင်က ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ "ကာကွယ်မယ်" ဆိုတဲ့စကားတွေက အကြောင်းပြချက်သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ပြီးတော့ သူမက ကလေးမမွေးဘူးလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်တာသာ ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ မူလဇာတ်လမ်းရဲ့ သက်ရောက်မှုများလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ ဝတ္ထုထဲမှာတော့ ဒီသားဆိုးသုံးယောက်မှာ နှမလေးတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပေ။
ပထမလရဲ့ ရက်တွေကတော့ အတော်လေး သာယာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အလုပ်မရှိတဲ့အချိန်တွေမှာ ကလေးတွေအတွက် မုန့်လုပ်ကျွေးလေ့ရှိသည်။ ဥပမာ - ပဲနီလေးနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မုန့်မျိုးပေါ့။ ပဲနီလေးတွေကို ရေစိမ်ပြီး ခဲသကြားနဲ့ ပေါင်းကာ ချေမွထားတဲ့ အနှစ်ကို အစာသွပ်သည်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ထွက်လာတဲ့ မုန့်က ရေမြှုပ်ကိတ်မုန့်လိုမျိုး အရသာရှိပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အတော်လေး ကြိုက်သည်။
လပြည့်နေ့၊ မီးအိမ်ပွဲတော်မှာတော့ သူတို့သားအမိတွေ ခေါက်ဆွဲပြုတ်နဲ့ အိမ်မှာလုပ်ထားတဲ့ အနက်ရောင်နှမ်းအစာသွပ်ထားတဲ့ ကောက်ညှင်းလုံးတွေကို စားခဲ့ကြရာ အရသာမှာ အထူးကောင်းမွန်လှသည်။
ပွဲတော်ပြီးတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ မြို့ထဲကို ဝက်သားသွားရောင်းသည်။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကျိုးရှ နဲ့ ချိန်းထားတယ်လို့ ပြောလိုက်ရာ သူကလည်း မတားဆီးသည့်အတွက် ကလေးတွေကို သူ့ဆီမှာပဲ ထားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ဝက်သားရောင်းပြီးတဲ့နောက် သူမ တန်းမတ်မတ် ဆေးရုံကို သွားပြီး ကိုယ်ဝန်တားဆေးဝယ်ဖို့နဲ့ စစ်ဆေးမှုလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ရောက်လာပြီလား" လို့ မီးယပ်ဌာနမှူးက သူမကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ပြောသည်။ "ဘာလို့ အရင်က ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း ပြန်လာမပြရတာလဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အေးခဲသွားသည်။ ဆရာမကြီးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲက အသိစိတ်တစ်ခုက လှစ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူမ ဒီအမျိုးသမီးကို သိနေသည်။
"အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ၊ အချိန်မရခဲ့လို့ပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အခုတော့ ပြန်စစ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ အရင်ကတည်းက အတော်လေး ပြန်ကောင်းနေလောက်ပြီ" ဟု စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆရာမကြီးက ပြောသည်။
"ကျွန်မ မေ့သွားလို့ပါ ဆရာမကြီး။ လမ်းမေးပြီး ပြန်ရှာလာခဲ့ရတာပါ။ ဒီဆေးရုံမှာ လူတွေ အဝင်အထွက်များတာကို ဆရာမကြီးက ကျွန်မကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သားအိမ်ပြွန်ပိတ်တဲ့ ခွဲစိတ်မှုလုပ်ဖို့ လာတဲ့လူထဲမှာ မင်းကိုပဲ မှတ်မိနေတာ။ ပြီးတော့ မင်းကလည်း ချောလှတာကိုး၊ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်မှာလဲ" ဟု ဆရာမကြီးက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
ထိုစကားလုံးတွေက သူမကို လျှပ်စီးပန်းသလို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ကြောင်အသွားစေသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြုပ်နေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပေါ်လာသည်။ အရင်က ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိခဲ့တဲ့အတွက် မူလပိုင်ရှင်ဟာ သားအိမ်ပြွန်ပိတ်တဲ့ ခွဲစိတ်မှု လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ မူလဇာတ်လမ်းကို ပြန်တွေးမိသည်။ မူလပိုင်ရှင်က ထိုလူမိုက် ချန်ရှန်း နဲ့ ထွက်ပြေးပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆုံးမှာ ကလေးမမွေးပေးနိုင်တဲ့အတွက် သူက သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက သူမ ဘာလို့ဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ပေ၊ မူလပိုင်ရှင်က ခွဲစိတ်မှု လုပ်ထားခဲ့တယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။
မူလပိုင်ရှင်က ကျိုးမိသားစုအတွက် သားသုံးယောက် မွေးပေးခဲ့ပြီးတဲ့အတွက် စိတ်ချလက်ချ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် ဘာမှမလိုတော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ခွဲစိတ်မှု လုပ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက လမ်းမှားကို ရွေးချယ်မိခဲ့ပြီး ကြေကွဲစရာ ကံကြမ္မာနဲ့ ကြုံခဲ့ရသည်။
ပြဿနာကတော့ သူမ ဒီအကြောင်းကို ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာပင်။ သူက သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်နေတာလေ။
ကိုယ်ဝန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမအတွက် ကိုယ်ဝန်တားဆေးတွေ ထပ်လိုတော့မှာ မဟုတ်သလို ဒီဘဝမှာ နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ရလာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သိလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ အိမ်မပြန်ခင် အဝတ်စလေးတွေ ဝယ်လာခဲ့ပြီး သူမအတွက် အဝတ်သစ်တစ်စုံနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် တစ်စုံချုပ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။ ကလေးတွေအတွက်တော့ မလိုတော့ပါ၊ အရင်က ချုပ်ပေးထားတဲ့ အဝတ်တွေက အနည်းငယ် ပိုနေပြီး အခုထိ ဝတ်လို့ရနေသေးသည်။
ထိုညတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က "အိမ်စာ" ထပ်လုပ်ချင်နေပြန်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမလည်း သဘောကျသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် လို ယောကျာ်းပီသတဲ့သူနဲ့ အတူရှိနေရတာက သူမကို မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် အပြည့်အဝ ခံစားရစေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် နည်းနည်း အံ့ဩသွားပြီး အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ သူက "မင်း အဲဒါ သွားယူဖို့ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။
"ဘာကိုလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် စိတ်အခြေအနေက အပြည့်အဝ ပြန်မရောက်သေးပေ။
"မင်း ဆေးရုံသွားယူမလို့ ပြောတဲ့ဟာလေ" ဟု သူက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သူဘာကို ဆိုလိုမှန်း သိလိုက်တဲ့အခါ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှောင်မေနဲ့ တွေ့ဖို့သွားတာလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်မ မယူတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ" သူမအတွက် ဒါတွေ မလိုတော့ဘူး။ သူက သူမကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိရင် သူမ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မွေးပေးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူမ သိနေသည်။
သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ ကလေးနောက်တစ်ယောက် မလိုချင်တော့ဘူးလို့ ပြောင်းလဲတွေးလိုက်တယ်လို့ ထင်သွားသည်။ ကျေနပ်သွားတဲ့ သူက သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး နောက်တစ်ချီ ထပ်လုပ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ရာသီလာချိန် ရောက်လာသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။
"တော်ပါတော့၊ ကိုယ်ဝန်ရရင် မွေးပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာပဲ၊ အဲဒီလိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ မကြည့်ပါနဲ့တော့" ဟု သူမက သူ့မျက်နှာကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် နားမလည်နိုင်ပေ။ အရင်ကဆို သူမ ကိုယ်ဝန်ရဖို့ အလွန်လွယ်ကူခဲ့တာလေ - နှစ်အတော်ကြာ အိမ်မှာ သူရှိနေတဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူမက သားသုံးယောက် မွေးပေးခဲ့တာ။ အခု သူအိမ်မှာရှိနေပြီး ညတိုင်း အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားနေတာတောင် သူမ ကိုယ်ဝန်မရသေးပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သူ့ရဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အဝတ်ချုပ်ဖို့ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။
သားကြီးက အနားကို ရောက်လာပြီး "မေမေ၊ သားအတွက် အဝတ်ချုပ်ပေးမလို့လား" ဟု မေးသည်။
"သမီးလည်း လိုချင်တယ် မေမေ" ဟု အာဝါ က ဝင်ပြောသည်။
"အဝတ်သစ်!" ဟု ဆန်ဝါ က ထပ်ဖြည့်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သူတို့ကို လက်ခါပြလိုက်သည်။ "ဖယ်ကြစမ်းပါ၊ မင်းတို့မှာ အဝတ်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ထပ်ချုပ်ရမှာလဲ။ ဒါက မေမေနဲ့ ဖေဖေအတွက် ချုပ်တာ"
"မေမေက ဘက်လိုက်တယ်" ဟု အာဝါ က ညည်းညူသည်။ "ဖေဖေကျတော့ ရပြီးတော့ သားတို့ကျတော့ မရဘူး!"
"ဘာကို လိုချင်တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "မင်းတို့ သူငယ်ချင်း ဂန်ထဲ့တောင် အဝတ်တစ်စုံပဲ ရှိတာ၊ မင်းတို့လို နှစ်စုံ မဝတ်ဘူး"
အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြသည်။
အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ သားကြီးက ရုတ်တရက် ဗုံးတစ်လုံးလို စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေက မေမေ့ကို ရိုက်တယ် မေမေ။ ဘာလို့ ဖေဖေအတွက် အဝတ်ချုပ်ပေးနေတာလဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ "မင်းတို့ ဖေဖေက ဘယ်တုန်းက မေမေ့ကို ရိုက်လို့လဲ"
"သားကို မဖုံးကွယ်ပါနဲ့ မေမေ။ မနေ့ညက သားကြားလိုက်တယ်။ ဖေဖေက မေမေ့ကို ရိုက်တာ၊ မေမေက အော်တောင် မအော်ရဲဘူး။ သားက အိပ်ချင်လွန်းလို့ မနိုးနိုင်ခဲ့တာ" ဟု သားကြီးက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ မျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ ကျိုးချင်းပိုင် အခန်းထဲကို ဝင်လာသည်။
အာဝါ က သူ့ကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖေဖေ၊ ဘာလို့ မေမေ့ကို ရိုက်တာလဲ"
ဘာမှန်းမသိတဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်တုန်းက မေမေ့ကို ရိုက်လို့လဲ"
"လိမ်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့" ဟု အာဝါ က သူ့ရဲ့ ယုတ္တိဗေဒနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ကြားလိုက်တာ! မနေ့ညက ဖေဖေ ရိုက်တာ၊ မေမေက အသံတောင် မထွက်ရဲဘူး!"