လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က မိသားစုလိုက် "ကောင်းကင်ဘုံကို ပူညံပူညံလုပ်ခြင်း" (Uproar in Heaven) ဇာတ်ကားကို ကြည့်ခဲ့ကြပြီး ဒီနှစ်မှာတော့ "အမေရှာတဲ့ ဖားလောင်းငယ်လေးများ" ဆိုတဲ့ ကာတွန်းကားကို ကြည့်ဖြစ်ကြပြန်သည်။
ဇာတ်ကားနှစ်ခုလုံးက ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ ကလေးတွေအကြောင်း ပြောစရာတောင်မလို၊ လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်တောင် စိတ်ဝင်တစားရှိနေမိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ဘာခံစားချက်မှမရှိတဲ့မျက်နှာနဲ့ ထိုင်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူက သိသွားတဲ့အခါ အေးစက်စက် အကြည့်နဲ့ ပြန်ကြည့်လာသည်။ သူ စိတ်ကောက်နေဆဲဆိုတာကို သူမ သိလိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ အခုတော့ ရုပ်ရှင်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြည့်ပါ၊ ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့တော့" လို့ သူမက တိုးတိုးလေးပြောရင်း သူ့လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို အရေးမစိုက်သလို အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုပ်ရှင်မျက်နှာပြင်ဆီကိုပဲ အာရုံပြန်ပြောင်းသွားသည်။
ရုပ်ရှင်ပြီးသွားတဲ့အခါ Da Wa က မျက်ရည်ဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကို ကြည့်နေသည်။ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကတော့ ပိုလို့တောင် သိသာသည်။ ဆန်ဝါ က သူ့အမေကို ပွေ့ဖက်စေချင်နေပြီး အာဝါ ကတော့ သူမလက်ကို လှမ်းဆွဲထားသည်။ သူတို့က အမေရှာလို့ မောပန်းသနားစရာကောင်းတဲ့ ဖားလောင်းငယ်လေးတွေလိုမျိုး မဖြစ်ချင်ကြရှာဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒီကလေးတွေ ဘာဖြစ်ကုန်ကြတာလဲဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင်ပါပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျိုးချင်းပိုင် က ဆန်ဝါ ကို ချီပိုးလိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က Da Wa နဲ့ အာဝါ ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူတို့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဆီသွားပြီး ပန်းသီးတွေ ဝယ်ကာ အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"Da Wa၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးတဲ့အပေါ် မင်းရဲ့အမြင်ကို စာတစ်မျက်နှာလောက် ရေးကြည့်ပါဦး" လို့ အိမ်ရောက်တဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုအမြင်မျိုးလဲ အမေ" လို့ Da Wa က မေးသည်။
"ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် မင်းရဲ့ခံစားချက်နဲ့ အတွေးအမြင်တွေကို ရေးခိုင်းတာပါ" လို့ သူမက ရှင်းပြသည်။
Da Wa မှာ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိနေတာကြောင့် စာရေးဖို့ ထွက်သွားသည်။ အာဝါ က "အမေ၊ ကျွန်တော်လည်း ပြောစရာရှိတယ်!" လို့ ဝင်ပြောသည်။
"မင်းက စာလုံးပေါင်းတွေ သိပ်မရသေးဘူးမလား၊ ဒါကြောင့် ပါးစပ်နဲ့ပဲ ပြောပြပါ" လို့ သူမက ပြန်ပြောသည်။
အာဝါ က သူ့အမြင်ကို ပြောပြသည်။ "ဖားလောင်းငယ်လေးတွေ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် သူတို့အမေက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။ ဒါကြောင့် ရွှေငါး၊ ဂဏန်း၊ လိပ်နဲ့ ငါးခူတွေကို အမေမှတ်ပြီး မှားခေါ်မိကြတယ်။ သူတို့က ပုံစံတွေကွဲနေကြတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ကြီးလာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့အမေနဲ့ တူလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အမေမှန်း သိသွားကြတယ်"
"တော်လိုက်တာ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ချီးကျူးလိုက်သည်။
အာဝါ က ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဖားတွေနဲ့ မတူဘူး။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပုံစံချင်း မတူကြဘူး။ ကြီးလာတဲ့အခါ ပုံစံတွေကွဲသွားကြမှာ။ ဒါကြောင့် အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်လို့ မရဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ကြီးလာတဲ့အခါ အမေက ကျွန်တော်တို့ကို သားတွေမှန်း သိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
အံ့အားသင့်သွားတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေက ဘယ်တုန်းက မင်းတို့ကို စွန့်ပစ်မယ်လို့ ပြောမိလို့လဲ"
"အမေ မပြောပါဘူး။ ကျွန်တော်က စကားစပ်မိလို့ ပြောတာပါ" လို့ အာဝါ က ပြန်ဖြေသည်။
*ဒီကလေးက စကားစပ်မိတာမဟုတ်ဘဲ ငါ့ကို သတိပေးနေတာပဲ* လို့ သူမ တွေးမိသည်။ သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျိုးအာဝါ၊ မင်း အသားမည်းအောင် အရိုက်ခံချင်နေတာလား" လို့ မေးလိုက်သည်။
"ဟီးဟီး၊ ကျွန်တော် အမေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်!" အာဝါ က သူမခြေထောက်ကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။
"မင်းအခန်းထဲ သွားတော့" လို့ သူမက သူ့အချွဲတွေကို မယုံတဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
အာဝါ က တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း သူ့အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အိမ်နောက်ဖေးကို ထွက်သွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ဝက်တွေကို အစာကျွေးနေတာကို သွားကြည့်သည်။
"အဟွတ်၊ Qing Bai၊ ကျွန်မ ကူပေးမယ်လေ" လို့ သူမက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အလုပ်ကိုပဲ ဆက်လုပ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အသံကို လျှော့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပြောချင်တာက ဒါလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ပါ။ ရှင် ဒီလိုမျိုး အမူအရာနဲ့ ဆက်လုပ်နေရင် ကျွန်မကတော့ ချော့နေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"
သူက သူမကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ အလုပ်ကိုပဲ ဆက်လုပ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဟိုဘက်ကို လှည့်သွားသည်။ *ဒီနွားလားရှဉ့်လားလို ခေါင်းမာတဲ့လူကတော့ ငါနဲ့ အပြိုင်ဖြစ်ချင်နေတာပဲ။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။*
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ညရောက်တော့ အိပ်ရာဝင်ချိန်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လုံးဝမသိသလိုပြုမူပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ အလျှော့ပေးမယ့်ပုံမပေါ်။ နှစ်ယောက်သား စောင်အောက်မှာ အားပြိုင်နေကြပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း တက်ကြွလွန်းနေသည်။
"ဖေဖေ၊ မေမေ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ Da Wa က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လန့်သွားပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ "အိပ်စက်တော့" လို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ဖေဖေနဲ့မေမေက အေးအေးဆေးဆေးနေကြနော်၊ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့" လို့ ပြောရင်း Da Wa တစ်ယောက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်။
ထိုအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူမ အော်ဟစ်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမက သူ့ကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မပေါ်ကနေ ဖယ်!"
သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာတော့ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်ဖို့ အားအင်မရှိတော့ပါ။ သူမ အရှုံးပေးလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျိုးချင်းပိုင် က "သမီးလေးတစ်ယောက်လောက် လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ သူ့ကို ရိုက်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူမကို အဆုံးစွန်အထိ တွန်းအားပေးလိုက်တိုင်း သူက ဒီလိုပဲ စိန်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ "ကျိုးချင်းပိုင်၊ ရှင်က တကယ့်ယောကျ်ားပဲလား"
သူက ရယ်မောရင်း သူမအပေါ်မှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုလိုပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆက်လုပ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အသံတောင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ အားလုံးကို ခံယူနေရသည်။
အရာအားလုံး ငြိမ်ကျသွားတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ "သမီးလေးတစ်ယောက်လောက် ရရင် တကယ်ကောင်းမှာပဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ အသက်ကို မနည်းရှူနေရသည်။ "ဖယ်ပါတော့။ မြန်မြန်ဖယ်"
"စိတ်ထဲရှိတာ ပြောတာပါ" လို့ သူက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း "အိပ်တော့" လို့ ပြောသည်။
*အိပ်ချင်ပေမဲ့ ရှင်က ဒီလိုကြီးဖက်ထားရင် ဘယ်လိုအိပ်ရမှာလဲ*
"တခြားလူတွေက သားယောက်ျားလေးပဲ လိုချင်ကြတာ။ ရှင်က ဘာလို့ သမီးလေးကိုမှ လိုချင်နေတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ တတိယယောက္ခမအစ်မက Da Wa တို့ကို မြင်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပြောင်သွားတာ ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
နှစ်သစ်ကူးနေ့တုန်းက တတိယယောက္ခမအစ်မက ကလေးတွေကို မြင်တဲ့အခါ မနာလိုတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တာ သူမ သတိထားမိသည်။ သူမက သမီးနှစ်ယောက်ဆက်တိုက် မွေးထားရပြီး ဒုတိယအကြိမ်မွေးပြီးတဲ့အခါမှာတောင် နားနားနေနေ မနေရရှာဘူး။ ယောက္ခမတွေက အသိဉာဏ်မရှိပေမဲ့ သူမကတော့ သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လောက် တကယ်လိုချင်နေတာ သိသာသည်။
"သားယောက်ျားလေးဆိုတာလည်း ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီးလေးဆိုရင် ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်။ မင်းလိုမျိုး သမီးလေးတစ်ယောက်သာ ရရင် ကျွန်တော် အရမ်းကို မြတ်နိုးမှာ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို နမ်းရင်း ပြောသည်။
"သမီးလေးဆိုတာ အရင်ဘဝက ချစ်သူလို့ ပြောကြတာပဲ။ ဆိုတော့ ရှင်က ကျွန်မထက် အရင်ဘဝက ချစ်သူကို ပိုလိုချင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား" လို့ သူမက မေးသည်။
"သမီးလေးက သမီးလေးပဲ။ မင်းက မင်းပဲ။ မတူပါဘူး" လို့ သူက ရယ်မောသည်။
"ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရရင် ရှင် ကျွန်မကို အကြာကြီး ထိလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲ့ဒါကို ရှင် သည်းခံနိုင်မယ်လို့ ထင်သလား" လို့ သူမက သူမရဲ့ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ကျိုးချင်းပိုင် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပေမဲ့ ခဏလေးပါပဲ။ "တစ်နှစ်လောက်တော့ သည်းခံနိုင်မှာပါ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်မလာခင်တုန်းကလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲလေ"
"ရှင် အိမ်ပြန်မလာခင်က တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့တာ။ အခုတော့ အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ၊ ညတိုင်းလည်း ကျွန်မနဲ့ အတူအိပ်နေတာပဲ။ ရှင် တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" လို့ သူမက မျက်ခုံးပင့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်" လို့ သူက လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း ရှောင်လွဲပြီး ပြောသည်။
*ဒီလူကတော့ တကယ်ပဲ ခေါင်းမာတာပဲ*။ လင်ချင်းဟဲ့ သူ ဒီလိုဘက်မျိုးရှိမှန်း မသိခဲ့ပေ။ သူမ သူ့မျက်နှာကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လောက်ထိ မျက်နှာပြောင်နိုင်လဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"
"ဇနီးသည်၊ တစ်ယောက်လောက် ပေးပါနော်" လို့ သူက တောင်းဆိုရင်း သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
သူမ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ "ရှင်နဲ့ ကျွန်မနဲ့ သားသုံးယောက် မွေးထားပြီးပြီလေ"
ကျိုးချင်းပိုင် ဒါကို သိပေမဲ့ ကလေးတွေမွေးတုန်းက သူ အနားမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ သူ့အမေကပဲ အကုန်စီစဉ်ပေးခဲ့တာ။ သူက သူမနဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးချင်တယ်၊ တစ်ယောက်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။
"ကလေးမွေးရတာ နာတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဒီလူဆိုးကြီး၊ ကိုယ့်အကြောင်းပဲ တွေးနေတာ။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်နာကျင်ရလဲဆိုတာ ရှင်သိလား" လို့ သူမ အပြစ်တင်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမအပေါ်မှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနေသည်။ သူပြောသလိုပဲ သူ သည်းခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
"ရှင် ဘယ်လောက်လေးလဲဆိုတာ သိလား။ ကျွန်မကို ဖိပြီး သတ်မလို့လား"
ကျိုးချင်းပိုင် အနည်းငယ် ထလိုက်ပေမဲ့ သူ့အပြုအမူတွေကတော့ သမီးလေးတစ်ယောက် ရဖို့အတွက် သူ ဘယ်လောက်ထိ ပြတ်သားနေသလဲဆိုတာကို ပြသနေသည်။