ထိုအဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသော အိပ်မက်၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ယွီ ထိုအိပ်မက်ကို ထပ်မမက်တော့ချေ။ သူ၏ မသိစိတ်က သူသိသင့်သိထိုက်သည့်အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့စေလို၍သာ ဖြစ်မည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ထိုအိပ်မက်ဆီသို့ ပြန်သွားရမည်ကို တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သဖြင့် ဆရာဝန်နှင့် နောက်ထပ် ရက်ချိန်းမယူခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် အိပ်မက်များ ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူ၏ ထူးဆန်းသောရောဂါမှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပျောက်ကင်းသွားပြီဟု ယူဆကာ ကုသမှုကို ပျော်ရွှင်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ယွီ ဤညတွင် ထိုအိပ်မက်ကို ပြန်မက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ချွေးစေးများပြန်လျက် သူနိုးလာသောအခါ သူ၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ဘေးဘက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းကို စမ်းမိလိုက်ခြင်းပင်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
လေအေးပေးစက်ဖွင့်ထားသော အခန်းထဲတွင် ဂျီအန်းနင်း ၏ အရေပြားသည် အနည်းငယ် အေးစက်နေသော်လည်း ခဏမျှ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးသွားတော့သည်။
သူမ အသက်ရှင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု သူမက အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အိပ်မက်တစ်ခု မက်လို့၊ လန့်နိုးသွားတာ” ဟု ဝမ်ယွီ က သူမ၏ လည်ပင်းကြားထဲ မျက်နှာအပ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမ၏ အနံ့သည် လန်းဆန်းပြီး သန့်ရှင်းနေသည်— တကယ်ကို နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကဲ့သို့သောသူမျိုး အိပ်မက်တစ်ခုကြောင့် လန့်နိုးလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
သူမသည် သူ၏ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်ကာ ချစ်ခင်စွာဖြင့် “လူဆိုးလေး” ဟု ဆူလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက သူဘာအိပ်မက်မက်ခဲ့သနည်းဟု မေးလိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ “တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတဲ့အိပ်မက် မက်တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏မိခင်အကြောင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူ၏ကျောကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားရင်း ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြန်လည်အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီ ကမူ မှိန်ဖျော့ဖျော့အခန်းထဲတွင် မျက်လုံးများကို ပွင့်လျက်သား ရှိနေသည်။
ထိုမျှ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အဆုံးသတ်ကို မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် သူသတိမထားမိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရှိနေဦးမည်ဟု သူအမြဲခံစားနေရသည်။
သို့သော် သူ မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဂျီအန်းနင်း ချော်လဲသွားသည့်အချိန်တွင် သူနိုးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ပွင့်လျက် ကြာရှည်စွာ လဲလျောင်းနေရင်း အိပ်မက်ထဲမှ အချက်အလက်များကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရန် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အကူအညီ လိုအပ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ဆရာဝန်သည် ဤလူငယ်နှင့် ချမ်းသာသော လူနာ— သို့မဟုတ် ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင် Client တစ်ဦးကို တစ်ဖန်ပြန်၍ တွေ့ဆုံရပြန်သည်။
“နောက်ထပ် အိပ်မက်လား” ဟု ဆရာဝန်က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားနေရတယ်၊ နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ကြည့်ချင်တယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။
ဆရာဝန်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး “အခု ဒီအိပ်မက်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖို့ ဆန္ဒရှိပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး “မပြောဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ဆရာဝန်၏ သီအိုရီအရ ဤအိပ်မက်သည် ဝမ်ယွီ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် သူဘာကြောင့် ဂျီအန်းနင်း အတွက် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးကို စီစဉ်ထားခဲ့ရသလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ပေ။
အိပ်မက်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဂျီအန်းနင်း အပေါ်ထားရှိသော မုန်းတီးမှုမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။
ဝမ်ယွီ သည် ဆရာဝန်ကို အိပ်မက်၏ အကြောင်းအရာကို ပြောပြပြီးနောက် ဆရာဝန်က သူ့ကို… အရာအားလုံးသည် ဂျီအန်းနင်း အပေါ် သူထားရှိသော မုန်းတီးမှုများသာ ဖြစ်သည်ဟု ပြောလာမည်ကို မလိုလားပေ။
ဝမ်ယွီ သည် ယင်းကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
ဆရာဝန်က အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ သူ့ကို Freud ၏ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲစေကာ ဝမ်ယွီ ကို အိပ်မက်ထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်ဝင်စေခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် လှေကားထစ်များကို ခြေဗလာဖြင့် ပြေးတက်သွားပြီး ထိုလူများကလည်း ဝမ်ယွီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူမနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယွီ သည် အမီလိုက်ရန် အလျင်မလိုပေ။
သူသည် လှေကားထောင့်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ စူးစမ်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က အိပ်မက်ထဲသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်ခံရစဉ်တွင် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် အိပ်မက်ထဲမှ လူများဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာမကြည့်ခဲ့မိပေ။
နံရံတွင် “28F” ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုရှိပြီး လှေကားထစ်ကြွေပြားများမှာ အညိုဖျော့ရောင်ဖြစ်သည်။ အပေါ်ဆုံးလှေကားထစ်၏ ထောင့်တစ်ခုမှာ ပဲ့နေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အမိုးပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ထိုလူများ သို့မဟုတ် ကျောက် ကျောက် တို့ကို စိတ်မဝင်စားတော့သလို ဂျီအန်းနင်း ကိုလည်း ထပ်မကြည့်တော့ပေ။ သူသည် အဆောက်အအုံ၏ အစွန်းဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
မကြာမီတွင် ဝမ်ယွီ သည် ဤအိပ်မက်ထဲမှ ပတ်ဝန်းကျင်သည် သူတို့လက်ရှိရှိနေသည့် ပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် ရင်းနှီးပြီးသား အထင်ကရ အဆောက်အအုံများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသဖြင့် သူသည် အဆောက်အအုံအစွန်းတစ်လျှောက် တစ်ဝက်ခန့် လျှောက်သွားရင်း မြို့ထဲတွင် သူ၏ တည်နေရာကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူသည် ပို၍ရင်းနှီးသော အဆောက်အအုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ထိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်…
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီ သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ဆရာဝန်အား ပြောပြမသွားခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း သူနိုးလာသည့်အချိန်တွင် ယခင်တစ်ခေါက်နှင့် မတူပေ။ သူသည် အလိုအလျောက် နိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် ဝမ်ယွီ သည် ထိုင်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောပေ။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။
ထို့နောက် သူထွက်သွားသည်။
ဆရာဝန်တွင် ဤလူငယ်သည် နောက်ထပ် ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်ဟူသော ကြိုတင်ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။
သူ၏ အမူအရာက ဆရာဝန်အား သူရှာဖွေနေသည့် သတင်းအချက်အလက်ကို အိပ်မက်ထဲတွင် တွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။
အိပ်မက်၏ အဆုံးသတ်ကို မသိလိုက်ရသည့်အတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း ဆရာဝန်သည် ဝမ်ယွီ ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အလေးအနက် မှတ်စုမှတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ဆရာဝန်ရုံးခန်းမှ ထွက်လာချိန်တွင် မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည် - “ချစ်ခင်ရသူရေ၊ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်နောက်ကျလိမ့်မယ်”
သူသည် ပြုံးလျက် နူးညံ့ပြီး အလိုလိုက်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူရူးတော့မလို ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
သူသည် မိုက်မဲသော အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်တော့မည်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူနှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့ တစ်ချိန်က လှပသော နွေဦးညကို အတူတူကုန်ဆုံးခဲ့သည့် ဟိုတယ်သို့ ကားမောင်းသွားသည်။ ကားမရောက်ခင်တွင် သူသည် ဟိုတယ်အဆောက်အအုံကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဦးတည်ရာကို ခန့်မှန်းလိုက်ရာ သူယခင်က ကြိုတင်မှာယူခဲ့သော အခန်းမှာ အတိအကျပင် ဖြစ်နေသည်။
သူသည် အခန်းထဲသို့ တက်သွားပြီး ရေချိုးကန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည့် ကြော်ငြာဘုတ်များ၊ နီယွန်မီးများနှင့် အမိုးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူတစ်ချိန်ချိန်က ဤမြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး စိတ်ထဲတွင် စွဲမှတ်ထားကာ အိပ်မက်ထဲတွင် ပြန်လည်အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဝမ်ယွီ သည် ထိုသို့သာ ဖြစ်ရမည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်စေလိုက်သည်။
သူသည် အကြည့်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သိသာထင်ရှားသော နေရာများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာများမှတစ်ဆင့် သူသည် သီးခြားအဆောက်အအုံတစ်ခုကို အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ထိုအဆောက်အအုံ၏ တည်နေရာကို အလွတ်ကျက်မှတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ ဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
မှတ်ဉာဏ်နှင့် ဦးတည်ရာကို အားကိုးကာ ဝမ်ယွီ သည် ထိုအဆောက်အအုံဆီသို့ ကားမောင်းသွားသည်။ သူအချိန်အများကြီး မယူလိုက်ရဘဲ မကြာမီတွင်ပင် ၎င်းကို တွေ့ရှိသွားသည်။
၎င်းမှာ တည်းခိုခန်း၊ စားသောက်ဆိုင်နှင့် မင်္ဂလာပွဲများ၊ အမျိုးမျိုးသော လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ အစည်းအဝေးများနှင့် ပွဲလမ်းသဘင်များကို လက်ခံကျင်းပပေးသည့် နောက်ထပ်ဟိုတယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူဤဟိုတယ်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးကြောင်း အလွန်သေချာနေသည်။
ထို့ကြောင့် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ သူသည် အိပ်မက်တစ်ခုကြောင့်သာ ဤဟိုတယ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ချင်နေပြီး သူအိပ်မက်မက်ခဲ့သည်နှင့် ကိုက်ညီမှုရှိမရှိကို ကြည့်ချင်နေမိသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူရူးတစ်ယောက်လို ခံစားရသည်။ သူသည် နောက်လှည့်ပြီး ထွက်သွားသင့်သည်။ ထိုသို့သော ရယ်စရာကောင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် ကြိုးပမ်းမှုမျိုးကို မလုပ်ဆောင်သင့်ပေ။
သို့သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဟိုတယ်ကားပါကင်တွင် ရပ်ရင်း အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူဝင်သွားသောအခါ ကြိုဆိုသူ၏ အပြုံးနှင့်အတူ လှည့်ပတ်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်သွားသော်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် သူပြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် ဘာများ ကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ” ဟု ကြိုဆိုသူက မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကြိုဆိုသူအား ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးမြန်းစရာရှိလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကြိုဆိုသူသည် ငွေစက္ကူကို လျင်မြန်စွာ ယူလိုက်ပြီး အပြုံးမှာ ပို၍ပင် စစ်မှန်လာသည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဘာများ သိချင်လို့ပါလဲ”
ဝမ်ယွီ က “ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် အမြင့်ကပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးဖူးတာ ရှိသလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကြိုဆိုသူသည် “အမြင့်ကပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးခြင်း” ဟူသော စကားလုံးကို ချက်ချင်းနားမလည်ပေ။ ဝမ်ယွီ က “အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချတာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာမျိုးလေ” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အော်၊ ‘အမြင့်ကပြုတ်ကျတာ’ ကို ပြောတာကိုး” ကြိုဆိုသူက ခဏစဉ်းစားပြီး “ကျွန်တော် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မကြားဖူးပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် မသိစိတ်အရ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
သူသည် ဓာတ်လှေကားဖြင့် ၂၈ ထပ်သို့ တက်သွားပြီး ဓာတ်လှေကားမှ ထွက်လာကာ လှေကားလမ်းကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏လက်ဖဝါးများ ချွေးပြန်လာပြီး နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်လာသည်။
“အိပ်မက်တစ်ခုပဲ၊ အိပ်မက်တစ်ခုပါ” ဟု သူကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဝမ်ယွီ သည် ဤတံခါးကို ဖွင့်လိုက်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချောက်ကမ်းပါး သို့မဟုတ် ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝမ်ယွီ သည် အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူသည် ဤနေရာကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြည့်ရှုရန်၊ ဤနေရာသည် သူ၏အိပ်မက်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားကြောင်း အတည်ပြုရန်၊ ထိုအိပ်မက်မြင်ကွင်းများမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး မဟုတ်မှန်ကြောင်း သက်သေပြရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သွားများကို ကြိတ်ထားရင်း ဝမ်ယွီ သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ချောက်ကမ်းပါးလည်း မရှိ၊ မိစ္ဆာလည်း မရှိပေ။ သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်ယွီ ၏ ဦးနှောက်မှာ တုန်ခါသွားသည်။
နံရံပေါ်တွင် “28F” ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ရှိပြီး လှေကားထစ်ကြွေပြားများမှာ အညိုဖျော့ရောင်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ခြေထောက်များ အားမရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး တုန်ယင်နေသော ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် လှေကားထောင့်တွင် ရပ်လိုက်ကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပဲ့နေသောထောင့်ဖြင့် အထင်သားရှိနေသည့် အပေါ်ဆုံးလှေကားထစ်မှာ စူးရှသော အကြည့်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
မူးဝေမှုက ဝမ်ယွီ ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူ၏ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး နံရံကိုမှီကာ မပြိုလဲရအောင် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။
ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး!
သူသည် ဤနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးကြောင်း ရာနှုန်းပြည့် သေချာနေသည်!
ဝမ်ယွီ သည် ဒူးထောက်လျက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ခဏကြာမှ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။
သူအပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်မျှပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းနေပါစေ၊ နောက်ပြန်လှည့်၍ မရတော့ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် သွားကိုကြိတ်ကာ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
ဤအဆောက်အအုံတွင် အထပ်ပေါင်း သုံးဆယ်သာရှိပြီး အမိုးပေါ်သို့ တက်ရန် ဝင်ပေါက်တစ်ခုသာ ရှိသည်။ အပေါ်မှ မြင်ကွင်းမှာ ဝမ်ယွီ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည့်အတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဝင်ပေါက်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဝင်ပေါက်နှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် အုတ်တစ်ခြမ်း လဲလျောင်းနေသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်ကလေးများ ပေါ်လာသည်။
သူသည် အသက်ကို နှစ်ခါ ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ရေခဲသေတ္တာယူနစ်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရေခဲသေတ္တာယူနစ်၏ အရိပ်နောက်ကွယ်တွင် လျှာနီကြီးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ သူ၏နှလုံးသားမှာ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသည်။
သို့မဟုတ်ပါက ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် ဆံပင်များရှုပ်ပွကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ဂျီအန်းနင်း ပုန်းအောင်းနေလေမလား။
သို့သော် ရေခဲသေတ္တာယူနစ်နောက်တွင် မည်သူမျှမရှိပေ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် စောင်းလျက်သား ကျနေသော သံချောင်းတစ်ချောင်းသာ ရှိသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဤသံချောင်းကို ပထမလူအမြင်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကောက်ယူခဲ့ဖူးသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကိုယ်တိုင်ငုံ့ကာ လက်ဖြင့် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ညဘက်အဆောက်အအုံ၏ မီးရောင်အောက်တွင် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်မှာ သပ်ရပ်စွာ ဖြတ်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်မှာ ချွန်ထွက်နေကာ သိမ်းငှက်၏နှုတ်သီးကဲ့သို့ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်နေသည်။
အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း အတိအကျပင်။
အရာအားလုံး၊ အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်ထဲကအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အသက်ရှူရ ကြပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။
နောက်ဆုံးစာမေးပွဲက နီးကပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူမနှင့်အတူ စာကြည့်ခန်းငယ်ထဲတွင် စာမလုပ်ပေ။ သူသည် စာကြည့်ခန်းကြီးထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်နေပြီး သူဘာတွေလုပ်နေမှန်း သူမ လုံးဝမသိပေ။
စာကြည့်ခန်းကြီးထဲတွင် သူမက “အလုပ်မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးမြန်းမိသည်။
“မဖြစ်ပါဘူး” ဟု ဝမ်ယွီ က ဆိုသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ဂျီအန်းနင်း က “ရှင် အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေပြီး စာလည်း သိပ်မလုပ်ဘူးလေ” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က ခွင့်ရက်များစွာ ယူခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် သူသည် ဤစာသင်နှစ်၏ အတန်းများ၏ တစ်ဝက်ကိုသာ တက်ရောက်ခဲ့သည်။
“အော်၊ အဲဒါလား” ဝမ်ယွီ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ကျမှာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူက ဘာမှမဖြစ်ဟု ပြောသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ကမူ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ သေချာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
အချိန်အကြာကြီး အတူတူရှိခဲ့ကြပြီးနောက် ရင်းနှီးမှုသည် သဘာဝအတိုင်း တိုးပွားလာသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နားလည်မှု၊ အမူအရာတစ်ခုဖြင့် အတွေးများကို သိရှိနိုင်ကြသည်။
“ရှင် ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က “ကျွန်တော် သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်အကြောင်းလေးတွေ လေ့လာနေတာပါ” ဟု ပြောသည်။
“…ဟင်” ဂျီအန်းနင်း သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့ပါ” ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍နက်ရှိုင်းသွားသည်။ “ကမ္ဘာပြိုင်တွေအကြောင်း သိလား”
“သိပါတယ်။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က အိမ်မှာ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုတချို့ ရှိတယ်၊ အဲဒါတွေကို လှန်ကြည့်ဖူးတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မစိတ်ဝင်စားဘူးလား” ဝမ်ယွီ က “ကမ္ဘာပြိုင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ရှင် ဘယ်ခြေထောက်ကို အရင်လှမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ညာခြေထောက်ကို အရင်လှမ်းလိုက်တဲ့ နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတာမျိုးပေါ့” ဟု ပြောသည်။
သူသည် ဆက်လက်၍ “ဒီကမ္ဘာမှာ ရှင့်ဗားရှင်းတစ်မျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ဗားရှင်းတစ်မျိုး ရှိတယ်။ တခြားကမ္ဘာတွေမှာတော့ ရှင့်ဗားရှင်းတစ်မျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ဗားရှင်းတစ်မျိုး ရှိဦးမှာပဲ။ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူရှိနေပေမယ့် တခြားကမ္ဘာတွေမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေဖြစ်နေမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ တစ်ကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က လူသတ်သမားဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က လူဆိုးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူပြောနေစဉ်အတွင်း မီးရောင်အောက်တွင် ဂျီအန်းနင်း ၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။