နှစ်ဦးသားကြားရှိ လေထုမှာ တင်းမာ၍ တောင့်တင်းနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဆွဲယူကာ "ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီအကြောင်းတွေကို စိတ်ဝင်စားသွားရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အပြုံးမှာ အတင်းအဓမ္မ ပြုံးထားမှန်း ဝမ်ယွီ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားရသည်။
ကွေ့ပတ်ပြောဆိုခြင်းမှာ ဝမ်ယွီ ၏ စတိုင်မဟုတ်ပေ။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မကြာခဏ ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တွေ မက်နေတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ မင်းက အတန်းဖော်တွေရဲ့ အသရေဖျက်တာကို ခံနေရတယ်၊ အဲ့ဒီကောင် ကျောက် ချန် ဆိုတဲ့ အကောင်က ကျောင်းမှာ မင်းကို လိုက်နှောင့်ယှက်နေတာကို မြင်ရတယ်။ ပြီးတော့... ဆေးလ်ဗားဆီးဟိုတယ် (Silver Sea Hotel) အကြောင်းကိုလည်း အိပ်မက်မက်တယ်"
သူ ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းချင်းစီတိုင်းနှင့်အတူ ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ ဘဝဆုံးခန်းတိုင်ခဲ့ရာ ဆေးလ်ဗားဆီးဟိုတယ်အကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာမဲ့သွားတော့သည်။
သူမသည် အိပ်မက်ဦးထဲက ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဆင်တူနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ အရပ်မြင့်မားသော သူထရပ်လိုက်သည့်အခါ အရိပ်တစ်ခုက ဂျီအန်းနင်း ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး စားပွဲနှင့် သူ့ကြားတွင် သူမကို ပိတ်မိသွားစေသယောင် ဖြစ်သွားသည်။
"အန်းနင်း၊ ပြောစမ်းပါ၊ ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်နေတဲ့ အရာတွေက... တကယ်ပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလား" သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးနှင့် တူသည်။ မည်သည့်လှိုင်းဂယက်မျှ မထနိုင်လောက်အောင် ငြိမ်သက်နေသည်။
"အဲ့ဒါတွေက တကယ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ် ဘာများ ထူးခြားလို့လဲ" ဟု သူမက ပြန်မေးသည်။
ဝမ်ယွီ မှာ မည်သို့ ပြန်ဖြေရမှန်း မသိချေ။
ဂျီအန်းနင်း က အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေသည်။ ထိုနေ့က အဆောက်အအုံခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေခဲ့သော ဂျီအန်းနင်း နှင့် ယခုတစ်ယောက်မှာ လူနှစ်ယောက်လိုပင် ကွဲပြားနေသည်။
သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လူတစ်ယောက်တည်းပင် ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က မျက်နှာကို မော့လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "တကယ်ဆိုရင် ရွေးချယ်မှုတွေ၊ ရလဒ်တွေ မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ ရှိနေကောင်း ရှိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ရှင်နဲ့ကျွန်မက ဒီကမ္ဘာမှာပဲ နေနေတာလေ။ တခြားကမ္ဘာတွေက ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ကောင်းကောင်းနေထိုင်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘာမှမဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်တာကပဲ အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ဘူးလား"
ထိုအိပ်မက်များထဲတွင် ဝမ်ယွီ အတွက် အရေးအကြီးဆုံး လူနှစ်ယောက်စလုံး သေဆုံးခဲ့ကြသည်။
တစ်ယောက်မှာ အတင်းအဓမ္မ အမြင့်မှခုန်ချအောင် လုပ်ခံရပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ ထောင်ထဲတွင် ဦးနှောက်သွေးယိုစီးမှုကြောင့် ကုသချိန်နောက်ကျကာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း ပြောသော စကားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီးမှ ပြန်မော့ကာ မေးလိုက်သည်၊ "တကယ်လို့ တခြားကမ္ဘာတွေ ရှိနေခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒီကမ္ဘာတွေထဲက 'ကျွန်တော်' က မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါ့မလား"
ဂျီအန်းနင်း က "ရှင် အိပ်မက်ထဲမှာ မမြင်ဖူးဘူးလား" ဟု ပြန်မေးသည်။
"မမြင်ဖူးဘူး" ဟု ဝမ်ယွီ ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေပဲ မက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဖေ ထောင်ထဲမှာ ဦးနှောက်သွေးယိုပြီး ဆုံးသွားတာကိုလည်း မက်တယ်"
ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ အရင်ဘဝတုန်းက ဝမ်ယွီ ထောင်ကျသွားတဲ့အခါ သူ့အတွက် ဘယ်သူမှ လာမပြောပေးနိုင်ခဲ့တာပေါ့။
ဝမ်မိသားစုမှာ လူနည်းသွားပြီ၊ လူကြီးတွေက သေကုန်ပြီး လူငယ်တွေက ထောင်ဒဏ်ကျခံရသည်။ ဝမ်မိသားစုမှာ... ထိုအတိုင်းပင် ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ကြာရှည်စွာ ဖြေရှင်းမရခဲ့သော ပဟေဠိတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။
သူမက ပြောလိုက်သည်၊ "တခြားကမ္ဘာက 'ရှင်' က တခြားကမ္ဘာက 'ကျွန်မ' ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဆက်ဆံတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒါက ရှင်နဲ့ကျွန်မအတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ"
တကယ်တော့ ဝမ်ယွီ မေးလိုက်သည့် မေးခွန်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး အဖြေမှာလည်း "ကောင်းတယ်" သို့မဟုတ် "မကောင်းဘူး" ဟုသာ ရှိနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သူမကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့လျှင် တိုက်ရိုက်သာ ဖြေလိုက်ရုံပင်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က "ကောင်းတယ်" ဟု ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အဖြေမှာ ရှင်းနေပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ မှာ ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် ဖြစ်သွားသည်။
သူက ဘာလို့ သူမကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံရမှာလဲ။
ဂျီအန်းနင်း က သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး" သူမက ပြောသည်။ "အရမ်းကြီး မတွေးပါနဲ့တော့"
ဝမ်ယွီ သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးပြန်သည်။ "ကျွန်တော် လူသတ်သမား ဖြစ်သွားတဲ့ အိပ်မက်မက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် သတ်လိုက်တဲ့သူက..."
သူ့မျက်လုံးအိမ်များမှာ မှင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားသည်။
သူ့အသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။
"သူလား"
"သူ" ဟူသော စကားလုံးနှင့်အတူ ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့ နှစ်ဦးစလုံး မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းမှန်း သိလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆေးလ်ဗားဆီးဟိုတယ် ခေါင်မိုးပေါ်က အဖြစ်အပျက်ကို အိပ်မက်မက်ထားသည့်အတွက် သူမ ဘယ်လိုသေဆုံးခဲ့ရပြီး ဘယ်သူက သူမကို သတ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ သိနေလိမ့်မည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဘာမှပြန်မဖြေခဲ့သော်လည်း ဝမ်ယွီ က သူမ၏ မျက်တောင်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းထိပ်ကို နမ်းကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်၊ "သူက မင်းကို ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ"
"မမေးပါနဲ့၊ ဝမ်ယွီ" ဂျီအန်းနင်း သည် ခြေဖျားထောက်ကာ ဝမ်ယွီ ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ဝှက်ထားရင်း တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ရှင် မလုပ်ရဘူး! ကျွန်မအတွက်နဲ့ ဘာမှ အရူးအမူး မလုပ်ရဘူး! ကျွန်မအတွက်နဲ့ ဘာကိစ္စမှ မပါဝင်ရဘူး! လုံးဝ မလုပ်ရဘူး! မြန်မြန် ကတိပေး!"
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း တုန်ယင်နေသည်။
(တကယ်လို့ ရှင် လူတစ်ယောက်ကို သတ်မိရင်တောင် ဥပဒေအရေးယူမှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား။ အဖမ်းခံရပြီး သေဒဏ်ပေးတာကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပါ့မလား။ ကျွန်မပြောတာက ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုအနေနဲ့လေ။)
ဝမ်ယွီ သတိရလိုက်မိသည်။ သူမသည် အရင်ကတည်းက လူသတ်ခြင်းအကြောင်းကို သူ့ကို မေးဖူးခဲ့သည်။
သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ဥပဒေအရေးယူမှုမှ လွတ်မြောက်ရုံသာမက ပြစ်ဒဏ်များမှာလည်း ပိုမိုကြီးမားလာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ရသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် သေဒဏ်ပေးခြင်းမှာ ချက်ချင်းမဖြစ်ဘဲ အများအားဖြင့် ထောင်ဒဏ်ဆိုင်းငံ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ သူမက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းထားပြီး ဘာတစ်ခုမှ မပြောပြခဲ့တာလား။
အလွန်နုနယ်ပြီး အကာအကွယ်လိုအပ်နေသူဟု ထင်ရသော ဂျီအန်းနင်း က တကယ်တမ်းတွင် သူ့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးနေခဲ့သူ ဖြစ်နေတာလား။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများ ပူစပ်လာသည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"ကိုယ် ကတိပေးပါတယ်" သူက ဂတိပြုလိုက်သည်။
ကိုယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာမှမဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းပါ့မယ်လို့ မင်းကို ကတိပေးတယ်၊ ဝမ်ယွီ က စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါတွေက အိပ်မက်တွေပဲလေ" ဂျီအန်းနင်း က နောက်ဆုံးတွင် လက်မခံတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်မက်တွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီအိပ်မက်တွေကို မမက်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်မတို့က တခြားကမ္ဘာတွေမှာ နေနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ နေနေတာ"
ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်၊ "ဒါဆို အခု၊ ကျွန်မတို့ရှေ့မှာ၊ ဒီပစ္စုပ္ပန်မှာ၊ မင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား"
ဂျီအန်းနင်း က ၎င်းမှာ မိုက်မဲသော မေးခွန်းဟု ထင်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားသည်။
"အင်း" သူမက ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မမှာ ရှင်ရှိတယ်လေ"
ဤစကားတစ်ခွန်းက ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ထဲကို နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းစေခဲ့သည်။
သူ့မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာပြီး တခြားကမ္ဘာက ညဉ့်နက်သကဲ့သို့ မှောင်မိုက်မနေတော့ပေ။
မီးပိတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို ဖက်ထားရင်း စာပြန်လှန်နေတာ ဘယ်လိုရှိလဲဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ကျွန်မ ထင်တယ်၊ စကောလားရှစ် ရနိုင်မယ်ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို စာမေးပွဲတွေပြီးရင်၊ အားလပ်ရက်မှာ ခရီးသွားကြမယ်" ဟု ပြောသည်။
သူသည် ဘေးစောင်းလှဲရင်း သူမကို ဖက်ထားကာ သူမ၏ အနည်းငယ် အေးစက်နေသော လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "ဘယ်ကိုသွားချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ သူမကို ခေါ်သွားပေးနိုင်သည်၊ အန္တာတိကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အာတိတ်သမုဒ္ဒရာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ကမ္ဘာ့အစွန်းထိတိုင် သူတို့ သွားနိုင်ကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ပက်လက်လှဲရင်း မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်ကာ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် "ကျွန်မ မြို့တော်ကို သွားချင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ: "..." ဒါက သူ လုံးဝ မတွေးထားမိတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့လဲ" သူက မေးသည်။
"ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဲ့ဒီကို အရမ်းသွားချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအမေက အရမ်းစောစော သေသွားတယ်၊ အဖေနဲ့လည်း သိပ်မတွေ့ရဘူး။ အဖွားကပဲ ကျွန်မကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဖွားက အသက်ကြီးပြီ၊ ကျွန်မကလည်း အရမ်းငယ်သေးတယ်။ အဖွားက အမြဲပြောတယ်၊ ကျွန်မ နည်းနည်းကြီးလာရင်၊ ၁၅ နှစ်ပြည့်ရင် အဖွားက ကျွန်မကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားပြီး အလံတင်အခမ်းအနားကို ပြပေးမယ်တဲ့" ဂျီအန်းနင်း က တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သတိရလိုက်မိသည်။ ငွေကြေးခိုးယူမှု ဖြစ်ပွားပြီး ဂျီတိုင် ထွက်ပြေးသွားစဉ်က ဂျီအန်းနင်း မှာ ၁၅ နှစ်တောင် မပြည့်သေးပေ။
ဂျီအန်းနင်း က မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီရင်ပြင်မှာ အရိုးပြာတွေကို ကြဲချလို့ရမလား"
ဝမ်ယွီ က သက်ပြင်းချကာ "မရဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ထပ်မေးပြန်သည်၊ "မြို့ရိုးမှာရော"
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ထိကိုင်လိုက်ပြီး "အရိုးပြာအနည်းငယ်ကို ခိုးယူသွားပြီး တိတ်တဆိတ် ကြဲချကြတာပေါ့" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သက်ပြင်းချကာ "ထားလိုက်ပါတော့" ဟု ပြောသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက ထပ်ပြောပြန်သည်၊ "သိလား? ကျွန်မ အွန်လိုင်းမှာ ဖတ်ဖူးတယ်၊ ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ အရိုးပြာကို လည်ဆွဲသီးအဖြစ် လုပ်လို့ရတယ်တဲ့။ ကျွန်မ တစ်ခုလုပ်မယ်၊ အဲ့ဒါကို ဝတ်မယ်၊ ပြီးတော့ မြို့တော်ကို ဝတ်သွားမယ်၊ ရင်ပြင်နဲ့ မြို့ရိုးကို သွားကြည့်မယ်! အဲ့ဒီလိုဆိုရင် အဖွား မမြင်ရရင်တောင် သူ သိမှာပါ"
အဖွားသေဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အဖွားအကြောင်းကို ရှောင်ရှားပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအချိန်မှစ၍ ဂျီအန်းနင်း က အဖွားအကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ပြောပြခြင်းပင်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
အချိန်က နာကျင်မှုတွေကို တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားစေနိုင်ပေမယ့် လူတွေရဲ့ အချစ်ဆုံးသူတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်သွားစေမှာ မဟုတ်ပေ။
သူမက ထုတ်မပြောပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း သိမ်းဆည်းထားပြီး ဘယ်တော့မှ မမေ့မလျော့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"သူတို့ကို စိန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ရတယ်" သူက ပြောသည်။ "ကျွန်တော် အွန်လိုင်းသတင်းမှာ ဖတ်ဖူးတယ်။ နောက်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုလုပ်ကြတာပေါ့"
သူတို့ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အိပ်ခန်းထဲတွင် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ လက်က ဂျီအန်းနင်း ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ သူမက စကားမပြောတာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူ သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီဟု ထင်လိုက်သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် ဂျီအန်းနင်း က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်သည်။
"နေ့တိုင်း မျက်လုံးဖွင့်နိုင်တယ်၊ စာသင်နိုင်တယ်၊ စာမေးပွဲဖြေနိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ" ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။
တစ်ခါသေဖူးမှ သေခြင်းတရားကို မြင်ဖူးသူများသာ ဤကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်မှုကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါလိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီ သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေသည်။ သူက ဂျီအန်းနင်း ကို သူ့ကိုယ်သူ ဘာမှမဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းပါ့မယ်လို့ပဲ ကတိပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး တခြား ဘာကတိမှ မပေးခဲ့ရသေးပေ။
ဝမ်ယွီ သည် လာအိုရှင်း (Lao Xing) ကို ထပ်မံ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ချင်တယ်" သူက ပြောလိုက်သည်၊ "သူ့ကို ရှာပေးပါ"
~
ယွီရှ (Yu Xia) သည် စားပွဲပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။
ဒါက တစ်စုံတစ်ရာ စည်းကမ်းမရှိသော ဆေးခန်းငယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှု အလွန်ညံ့ဖျင်းသည်။
ယွီရှ နည်းနည်း ကြောက်နေသည်။ "ဆရာဝန်" က ထိုရှည်လျားသော ဆေးထိုးအပ်ကို ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ နောင်တရမိသည်။
"ကျွန်မ၊ ကျွန်မ မလုပ်တော့ဘူး! ကျွန်မ ပြန်ချင်တယ်" သူမက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောသည်။
ရုပ်ဆိုးသော အလယ်အလတ်အရွယ် သူနာပြုမက သူမကို အတင်းတွန်းလှဲလိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "အခုမှ နောင်တရလည်း နောက်ကျသွားပြီ။ နင် ခုနစ်ရက်လုံးလုံး ဟော်မုန်းဆေးတွေ သောက်ထားပြီးပြီ၊ နင့်ရဲ့ မျိုးဥတွေလည်း ထွက်လာပြီ။ အခု မထုတ်ရင် အကုန်လုံး အလကားဖြစ်သွားမှာပေါ့" ဟု ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့..." ယွီရှသည် ၃၅ စင်တီမီတာ ရှည်သော ထိုးအပ်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေသည်။ "ဒါပေမဲ့..."
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ မြန်မြန်လှဲ!" သူနာပြုမက "ဆရာဝန်" ကို ထပ်အော်ပြောပြန်သည်။ "ရှင်လည်း မြန်မြန်လုပ်၊ ပိုပြီး ထိရောက်အောင် လုပ်စမ်းပါ"
ဆရာဝန်က လျှောက်လာပြီး သူနာပြုမထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ယွီရှကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "မကြောက်ပါနဲ့၊ ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားမှာပါ၊ ပြီးရင် နင် ပိုက်ဆံရမှာပဲ"
"ပိုက်ဆံရမယ်" ဆိုသော စကားလုံးက ယွီရှ၏ ထိတ်လန့်မှုကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ သူမ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ "ကျေးဇူးပြုပြီး... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ချပါ" ဆရာဝန်က ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် တစ်နေ့ကို မျိုးဥထုတ်တဲ့ ခွဲစိတ်မှု အကြိမ်ကြိမ် လုပ်နေကျမို့လို့ မြန်ပါတယ်"
သူတို့က ယွီရှကို နာကျင်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု အာမခံလိုက်ပြီး သူမလည်း ယုံကြည်သွားသည်။ ရလဒ်မှာမူ အလွန်အမင်း နာကျင်လှသည်။
သာမန် ဆေးထိုးအပ်တစ်ချောင်းမှာ ၀.၇ မီလီမီတာသာ ရှိသော်လည်း မျိုးဥထုတ်အပ်မှာ ၂ မီလီမီတာ ထူပြီး ၃၅ စင်တီမီတာ ရှည်လျားသည်။ ဤထူပြီး ရှည်လျားသော အပ်ဖြင့် မိန်းမကိုယ်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် မျိုးဥအိမ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး မျိုးဥများကို ထုတ်ယူရခြင်းဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှုမှာ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။
ယွီရှမှာ သာမန်ဆေးရုံတစ်ခုတွင် မျိုးဥထုတ်ခြင်းမှာ မျိုးဥဆယ်လုံးခန့်သာ ထုတ်လေ့ရှိသည်ကို မသိရှာပေ။ သို့သော် သူမ မျိုးဥရောင်းခဲ့သော ဤဆေးခန်းငယ်တွင် ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုတို့သည် မျက်စိချင်း ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျိုးဥအိမ်မှ မျိုးဥ ၂၁ လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နှစ်နှစ်စာ ပုံမှန်မျိုးဥထွက်နှုန်းနှင့် ညီမျှနေသည်။
သူမ၏ မျိုးဥအိမ်ပေါ်တွင် ခွဲစိတ်မှုကြောင့် အနာပေါင်း ဆယ်ချက်တောင် ရှိနေသည်။
ယွီရှ ခွဲစိတ်စားပွဲပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် သူမမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ထိုအခြေအနေတွင်ပင် သူမသည် ပိုက်ဆံတောင်းရန် မမေ့သေးပေ။
သူနာပြုမက သူမကို စားပွဲရှေ့သို့ ခေါ်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ငွေသားဖြင့်သာ ပေးချေပြီး ဘဏ်လွှဲပြောင်းမှု မရှိပေ။ ယွီရှသည် သူမ၏ မျိုးဥများအတွက် ယွမ်တစ်သောင်း ရရှိခဲ့သည်။ သူမအတွက်တော့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေချိန်တွင် သက်သာရာရသွားသလိုပင်။
ယွီရှသည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ကိုင်ထားရင်း ထိုနေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာလာသည်။
လမ်းတွင် သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ ယွီရှမှာ ယခုဆိုလျှင် ဖုန်းမြည်သံကိုပင် ကြောက်ရွံ့နေပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် တုန်ရီစွာဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ရာ အကြွေးတောင်းသူများ၏ ဖုန်း ဖြစ်နေသည်။
"ငါ ပြောလိုက်မယ်! ဒီနေ့ ပိုက်ဆံမရရင် နင့်ရဲ့ အဆက်အသွယ်စာရင်းထဲက လူတိုင်း နင့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို မနက်ဖြန်မှာ ရလိမ့်မယ်!" ဟု ဖုန်းတစ်ဖက်က အော်ပြောသည်။
ယွီရှသည် ခဏတာ မူးဝေသွားပြီး ချေးငွေအတွက် အရှက်ရဖွယ် ဓာတ်ပုံများကို ရိုက်ပေးခဲ့မိသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အက်ပလီကေးရှင်းမှာ ဖုန်း၏ အဆက်အသွယ်စာရင်းကို တိုက်ရိုက်ဝင်ကြည့်နိုင်သည်။ "သဘောတူသည်" ကို နှိပ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် နင့်၏ အဆက်အသွယ်စာရင်းတစ်ခုလုံးကို ကူးယူသွားပြီး ဖြစ်သည်။
အချိန်မီ ပြန်မဆပ်ပါက သူတို့သည် နင့်၏ အရှက်ရဖွယ် ဓာတ်ပုံများကို နေရာအနှံ့ ဖြန့်ဝေပစ်မည်ဖြစ်သည်။
ယွီရှ၏ မျက်ရည်များမှာ ကျဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
"ချက်ချင်းပါ၊ ကျွန်မ အခု ဘဏ်ကို သွားနေတယ်၊ ပိုက်ဆံ ချက်ချင်း လွှဲပေးမယ်" တစ်ဖက်လူ မယုံမည်ကို စိုးရိမ်၍ သူမက အမြန်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မ မျိုးဥရောင်းထားလို့ ပိုက်ဆံရပြီ၊ အကြွေးဆပ်နိုင်ပါတယ်"
"အို၊ နင်က ပိုက်ဆံရှာဖို့ တော်တော်လေး လမ်းကြောင်းတွေ သိတာပဲ" တစ်ဖက်လူက ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်လွှဲပေး"
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် တခြားဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများ ဆက်တိုက်ဝင်လာသည်၊ အားလုံးမှာ အကြွေးတောင်းသူများသာ ဖြစ်သည်။
ယွီရှမှာ ပြန်ဖြေရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ တခြား အကြွေးတောင်းသူများအတွက်မူ သူတို့ ဆက်သွယ်နိုင်အောင်သာ လွှတ်ထားရတော့မည်။ သူတို့ သူမကို မတွေ့လျှင် သူမ၏ အဆက်အသွယ်စာရင်းထဲက လူတွေကို ရူးမတတ် နှောင့်ယှက်ကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကပင် သူမ၏ အရှက်ရဖွယ် ဓာတ်ပုံများ သူငယ်ချင်းများနှင့် မိသားစုထံ ရောက်သွားခြင်းထက် ပိုကောင်းသေးသည်။
ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှစ်ခုထဲမှ ပိုကောင်းမည့် တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ယွီရှသည် ATM စက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ငွေသားအားလုံးကို သူမ၏ အကောင့်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုငွေများကို ပလတ်ဖောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်သည်။
မျိုးဥရောင်းရတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ၊ ပိုက်ဆံအများကြီး ရနိုင်တယ်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ နောင်ကျရင်လည်း ဒီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရင် ကောင်းမှာပဲဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။
ထိုသို့ တွေးလိုက်သည့်အချိန်တွင်ပင် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ နာကျင်မှုသည် ရုတ်တရက် အဆမတန် တိုးပွားလာသည်။
ဘဏ်ဝန်ထမ်းများနှင့် ဘဏ်သို့ လာရောက်သူများသည် ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ATM စက်ရှေ့တွင် လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။