ယွီရှာ နိုးလာချိန်တွင် သူမကိုယ်သူမ ဆေးရုံ၏ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင် (ICU) အတွင်း ရောက်ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ ဘာကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာရသည်ကို သူမ လုံးဝမသိဘဲ ဝေဝါးနေမိသည်။
သူမကို ပြုစုပေးနေသည့် သူနာပြုက စစ်ဆေးရန် ရောက်လာသည့်အခါ ယွီရှာက အသံအက်အက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အဒေါ်ရေ၊ ကျွန်မ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟင်။"
အလတ်အရွယ် သူနာပြုက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သားအိမ်လှုံ့ဆော်မှုလွန်ကဲပြီး ပွဘောရောင်ရမ်းတာ (Ovarian hyperstimulation)၊ နောက်ပြီး အဆုတ်အမြှေးပါးကြား ရေဝင်တာ (pleural effusion) ဖြစ်နေတာ။ ရှင် သုံးရက်တောင် သတိလစ်နေခဲ့တာ။"
ဤဆေးပညာဝေါဟာရများသည် ယွီရှာ၏ မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ သူမ ဘာမှနားမလည်ဘဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ဝေဝါးနေမိသည်။
သူနာပြုက သူမအခြေအနေကို ရိပ်မိပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်လာမှပဲ အသေးစိတ် မေးလိုက်ပါတော့။"
ဆရာဝန်က ခဏအကြာတွင် ရောက်လာပြီး စစ်ဆေးမှုများ လုပ်ဆောင်ကာ ခေါင်းညိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။"
"၁၉ နှစ်ပါ" ဟု ယွီရှာက ပြန်ဖြေသည်။
"ကျောင်းသူလား" ဟု ဆရာဝန်က ထပ်မေးသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
ဆရာဝန်က "မိဘတွေကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်ပြီး လာခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
၁၉ နှစ်အရွယ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဆိုသည်မှာ လူကြီးဖြစ်သော်လည်း ဤနိုင်ငံတွင် ကျောင်းသူများကို လူကြီးဟု သိပ်မသတ်မှတ်ကြပါ။ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်လာပါက မိဘများကိုသာ အရင်ခေါ်ခိုင်းလေ့ရှိကြသည်။
ယွီရှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး "ကျွန်မ မိဘတွေက ဒီမြို့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ လာလို့ မရဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြု၏ မျက်နှာထား မကောင်းသည်ကို မြင်တော့ သူမက အမြန်ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ လူကြီးဖြစ်နေပါပြီ၊ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ တိုက်ရိုက်ပြောလို့ ရပါတယ်ရှင်။"
ဆရာဝန်က ခဏရပ်ပြီး သူမကို မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းသူလေး၊ ရှင် မျိုးဥ လှူခဲ့တာလား။"
ယွီရှာက မသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး "မလှူပါဘူး" ဟု ငြင်းလိုက်သည်။
လိမ်ပြောသည့်နေရာတွင် သူမက အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ ဆရာဝန်က ဤကောင်မလေးက လည်လွန်းသည်လား၊ မိုက်မဲလွန်းသည်လားပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ပါ။
သူက စိတ်အနည်းငယ်တိုပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်ကြီး ငြင်းမနေနဲ့။ ရှင် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ဦး။"
ယွီရှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ဆရာဝန်က ကြည့်ခိုင်းသည့်အတွက် သူမကိုယ်သူမ ထူပြီး ခေါင်းလေး မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ အော်လုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး "ကျွန်မ ဗိုက်ကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ ဗိုက်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်တစ်ယောက်လို ဖောင်းကားနေသည်။
ယွီရှာ ကြောက်လွန်း၍ ငိုချမိတော့သည်။
ဆရာဝန်က ပြောလိုက်သည် - "ရှင် မျိုးဥလှူဖို့ ဓာတ်ပြုမှုလွန်ကဲတာကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီ။ အနာဂတ်မှာ... ရှင် ကလေးရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ယွီရှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကလေးရခြင်း၊ မရခြင်းအပေါ်တွင် သူမ ဘာခံစားချက်မှ သိပ်မရှိပါ။ သူမက တွေဝေစွာဖြင့်ပင် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို... ကျွန်မ မျိုးဥ ထပ်လှူလို့ ရသေးလား။"
သာမန်လူသာဆိုလျှင် ဆရာဝန်က သူမကို ဆွဲချပြီး အကောင်းဆုံး ရိုက်နှက်ပစ်လိုက်မည်သာ! သူနာပြုပင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"မျိုးဥ လှူမယ် ဟုတ်လား" သူနာပြုက ပြောလိုက်သည်၊ "ရှင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာကို သိလား။ သုံးရက်တောင် သတိလစ်ပြီး အရေးပေါ် ကုသမှုခံယူခဲ့ရတာ!"
တကယ်တော့ မျိုးပွားနိုင်မှု၊ သတိလစ်မှု၊ သေလုနီးပါးဖြစ်မှုဆိုသည့် အချက်များသည် ယွီရှာအပေါ်တွင် သိပ်သက်ရောက်မှု မရှိပါ။ ခေတ်မီဆေးပညာနှင့်ဆိုလျှင် မကုနိုင်သည်ဟူ၍ မရှိဟု သူမ အမြဲထင်နေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမှ ကင်ဆာဖြစ်သည်မဟုတ်။
ယွီရှာကို တကယ်ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်မှာမူ ဆေးရုံစရိတ်ပင် ဖြစ်သည်။
လူငယ်များသည် ပြင်းထန်သော ရောဂါတစ်ခုခု ခံစားရပြီး အထူးသဖြင့် ICU တွင် တက်ရမှသာ ဆေးရုံစရိတ် ဘယ်လောက်ကြီးမားသည်ကို နားလည်လာကြသည်။
ICU တွင် ပထမသုံးရက် တက်ရသည်မှာ တစ်ရက်လျှင် ၁၅,၀၀၀ ယွမ်၊ နောက်ထပ်နှစ်ရက်က တစ်ရက်လျှင် ၆,၀၀၀ ယွမ်။ သာမန်လူနာဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့စရိတ်ပင် မပါသေးဘဲ စုစုပေါင်း ၅၇,၀၀၀ ယွမ်တောင် ဖြစ်နေပြီ။
သူမ မျိုးဥတစ်လုံး ရောင်းလိုက်ရခြင်း၊ ခွဲစိတ်စားပွဲသေးသေးလေးပေါ်တွင် သည်းခံနိုင်စရာမရှိသော နာကျင်မှုကို ခံစားရခြင်း၊ သားအိမ်ကို အပေါက်ဆယ်ပေါက် ဖောက်ခံရပြီး တစ်သက်လုံး ကလေးမရနိုင်တော့သည်တိုင် ၁၀,၀၀၀ ယွမ်သာ ရလိုက်သည်။
ICU တစ်ရက်စာပင် မလောက်ပါ။
သူမဖုန်းကတော့ အွန်လိုင်းချေးငွေ ပလက်ဖောင်းများ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများနှင့် တရစပ် မြည်နေသည်။
နောက်ကျလေ အတိုးနှုန်းက ပိုများလေပင်။
ယွီရှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။
ဘိုင်လုတွင်မူ သူမကို ထောက်ပံ့ပေးရန် အဆင်သင့်ရှိသည့် သူငယ်ချင်းများ ရှိသည်၊ သူမတွင်လည်း ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည့် မိဘများ ရှိသည်။
ယွီရှာတွင်မူ ဘာမှမရှိပါ။
သူမက ပျမ်းမျှဝင်ငွေ ၃,၀၀၀ ယွမ်သာရှိသည့် မြို့ငယ်လေးမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ တင်နေသည့် အကြွေးများကို သူမမိဘများ ဆပ်ပေးနိုင်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပါ။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအဆုံးတွင် ယွီရှာ ဆေးရုံခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
ကျောင်းတွင် အားလုံး နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ ဖြေနေသည့်နေ့မှာပင် ယွီရှာသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကြောင့် အသက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ဆေးရုံခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။
အရင်ဘဝတုန်းက သူမသည် NL ကုမ္ပဏီတွင် ဂျီအန်းနင်းနှင့် အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ကျောက်ချန်က ဂျီအန်းနင်းကို NL ထိ လိုက်လံ ပူဆာခဲ့သည်။
ယွီရှာက ကျောက်ချန်သည် ချမ်းသာသည်ကို သိသွားသည်။ သူမက လူရှေ့တွင် ဂျီအန်းနင်းကို ကျောက်ချန်၏ အနှောင့်အယှက်များမှ ကာကွယ်ပေးသလို ဟန်ဆောင်သော်လည်း နောက်ကွယ်တွင်မူ ကျောက်ချန်နှင့် ဆက်သွယ်ပြီး ဂျီအန်းနင်းကို ပိုင်ဆိုင်အောင် ကူညီပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
ယွီရှာ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ အကျိုးအမြတ်ရဖို့သက်သက်ပါ။ ကျောက်ချန်လို လူမျိုးက “ကြီးမားသည့်ကိစ္စများ” လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပါ။
ရည်ရွယ်ချက်ချင်း တူသူများက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အလိုလို သိနိုင်ကြသည်။ ကျောက်ချန်ကတော့ ဤကောင်မလေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ငွေကြေးအပေါ် လောဘများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်သည်နှင့် သိလိုက်သည်။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူတွင် ငွေကြေးမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပါ။
သိက္ခာမဲ့သည့် အရောင်းအဝယ်တစ်ခုကို အသိစိတ်ကင်းမဲ့စွာဖြင့်ပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ကျောက်ချန်က ယွီရှာကို ဆေးတစ်ထုပ်ပေးသည်၊ ယွီရှာကလည်း ထိုဆေးကို အချိုရည်ထဲ ထည့်ပြီး ဂျီအန်းနင်းကို တုန်တုန်ရီရီနှင့် တိုက်လိုက်သည်။
မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ဂျီအန်းနင်းသည် သတိဝီရိယ အလွန်ကောင်းသည့် ကောင်မလေး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူမက အမှန်တရားကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။
ပြီးတော့ သူမ သေသွားသည်။
ကျောက်ချန်က ယွီရှာကို ကတိပေးထားသည်ထက် ပိုများသည့် ပါးစပ်ပိတ်ကြေးများ ပေးလိုက်သည်။
ဤငွေများဖြင့် ယွီရှာ သူမ၏ အကြွေးများကို ဆပ်လိုက်သည်။
ကျောင်းပြန်ရောက်တော့ အတန်းဖော်များက သူမကို ပြောကြသည်၊ "ကြားပြီးပြီလား၊ ငါတို့ကျောင်းက ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ဖောက်သည်နှင့် ပြဿနာတက်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချသွားတယ်တဲ့။"
ယွီရှာက အတင်းအဓမ္မ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားတာပဲ" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျောက်ချန် ရုတ်တရက် သေသွားသည်။
ဤသတင်းကို ကြားတော့ ယွီရှာ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားသည် - ကျောက်ချန်က ဂျီအန်းနင်း ခုန်ချခဲ့သည့် နေရာမှပင် ပြုတ်ကျပြီး သေသွားခြင်း!
ဂျီအန်းနင်းအတွက် လက်စားချေရန် တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာပြီဆိုသည်ကို ယွီရှာ နားလည်လိုက်သည်။
ကြောက်လန့်လွန်း၍ သူမ အဆောင်ထဲတွင်သာ ပုန်းနေပြီး ဘယ်မှ မထွက်ရဲတော့ပါ။
ကံကောင်းသည်မှာ ဤကိစ္စတွင် သူမ ဘယ်လိုပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြခြင်းပင်။ ဘယ်သူမှ သူမဆီသို့ လက်စားချေရန် ရောက်မလာခဲ့ပါ။
ပို၍ ကံကောင်းသည်မှာ ကျောက်ချန်ကို သတ်သည့်သူက တိုင်ကြားခံရပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုလူက ဂျီအန်းနင်းကို မရမနေ လိုက်ပူဆာပြီး အငြင်းခံထားရသည့် ဝမ်ယွီ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
သူကလည်း ချမ်းသာသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ပင်။ ဂျီအန်းနင်းကတော့ ကံဆိုးလိုက်တာ။ ဤလို အခြေအနေမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ဘာလို့ ကောင်းကောင်း မနေနိုင်ရတာလဲ။
အရမ်းကို မိုက်မဲလွန်းသည်။
ဤလို အဖြစ်အပျက်များကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ယွီရှာသည် ကြောက်လန့်မှုမှ သင်ခန်းစာယူမိပြီး အွန်လိုင်းချေးငွေ၏ ရွှံ့နွံထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။
သူမ စာကိုသာ အာရုံစိုက်သည်၊ တက္ကသိုလ်ပြီးတော့ အလုပ်တစ်ခု ရသည်၊ သူမ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် လူမှုဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် အတော်လေး အဆင်ပြေသွားသည်။
နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူမ ဘဝကို တောက်ပစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဤဘဝတွင်မူ ဂျီအန်းနင်း ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အတွက် ဤအခြေအနေများအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
“မယုံရင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်၊ ကောင်းကင်ဘုံက ဘယ်သူ့ကိုမှ ချန်မထားဘူး” ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင်။
ကျောင်းက အတန်းဖော်များကတော့ ဤအကြောင်းများကို ဘာမှမသိကြပါ။
ဆေးရုံဝန်ထမ်းများက ယွီရှာ၏ ဖုန်းထဲမှ “ကျောင်းအကြံပေး” မှတစ်ဆင့် ကျောင်းကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ယွီရှာ၏ မိသားစုနှင့် ဆက်သွယ်ပြီး အလောင်းကို လာရောက် သယ်ယူခိုင်းလိုက်သည်။
ယွီရှာ၏ ဖုန်းထဲတွင်တော့ အကြွေးတောင်းသည့် မက်ဆေ့ချ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဆရာဝန်က သူမ မျိုးဥထုတ်ယူမှု ခံယူထားကြောင်းနှင့် မြေအောက် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဌာန (surrogacy) သို့မဟုတ် တရားမဝင် မျိုးဥရောင်းချမှုမှလွဲ၍ တခြားရှင်းပြစရာ မရှိကြောင်း သက်သေခံပေးနိုင်သည်။
ဒါက ကောင်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်သောကြောင့် ကျောင်းက ဤရှက်စရာကောင်းသည့် ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားချင်သည်။
ရလဒ်အနေနှင့် ကျောင်းသားများက ဘာမှမသိကြပါ။ သူတို့စာမေးပွဲဖြေပြီး လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားနေရသည်။ အဆောင်များတွင်နှင့် အသင်းအဖွဲ့များတွင်တော့ ညစာစားပွဲများ၊ ကာရာအိုကေပွဲများနှင့် ပျော်ပါးနေကြသည်။
ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်းကို ကုမ္ပဏီကိစ္စနှင့် ခရီးသွားရမည်ဟု ပြောပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် ယွီချန်မြို့ကို သွားကာ လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။
"သွားကြမယ်၊ မြို့တော်ကို သွားရအောင်" သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းတွင် အဖွား၏ အရိုးပြာကို ဓာတုနည်းဖြင့် စိန်ဖြစ်အောင် လုပ်ထားသည့် ဆွဲသီးလေး ရှိပြီး လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသည်။
သူမ အဖွားကို မြို့တော်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ရင်ပြင်၊ မြို့ရိုး၊ အလံတင်အခမ်းအနား၊ တားမြစ်တော်ဝင်နန်းတော်၊ တရုတ်ပြည်မကြီးတံတိုင်းနှင့် မင်းမင်းဆက်သင်္ချိုင်းများကို သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။
သူမ အဖွားက သူမကို အရွယ်ရောက်လျှင် လိုက်ပို့မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည့် နေရာများကို သူမ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက သူမလက်ကို ကိုင်ထားပြီး အနားတွင် ရှိနေပေးသည်။
ယွီရှာ၏ သတင်းက ဩဂုတ်လတွင် ပေါက်ကြားလာသည်။
အကြွေးဆပ်ရမည့်ရက် ရောက်လာသည့်အခါ အကြွေးရှင်များက ယွီရှာကို မဆက်သွယ်နိုင်တော့သဖြင့် သူမဖုန်းထဲမှ အဆက်အသွယ်များ၊ အထူးသဖြင့် ရင်းနှီးပုံရသူများကို ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများနှင့် ဗုံးကြဲတော့သည်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ယွီရှာကို ချေးငွေထုတ်ပေးသည့် ကုမ္ပဏီက သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဓာတ်ပုံများကို ထုတ်လွှင့်လိုက်သည့်အချိန်ပင်။
ယွီရှာက လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး လူများနှင့် ပေါင်းသင်းရသည်ကို ဝါသနာပါသူမို့ သူမဖုန်းထဲတွင် အတန်းဖော်များ၏ နံပါတ်များ အများကြီး ရှိသည်။
ရလဒ်အနေနှင့် အတန်းဖော်တော်တော်များများက ယွီရှာ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဓာတ်ပုံများကို လက်ခံရရှိသွားသည်။
ယွီရှာ သေဆုံးသွားသည့်သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ဘဲ ဟွာဒါတက္ကသိုလ်၏ အွန်လိုင်းဖိုရမ်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
မိန်ရှင်းယွီ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
ဘိုင်လု၏ အဖြစ်အပျက်ကို ကြုံခဲ့ရသော်လည်း ယွီရှာ၏ကိစ္စက သူမ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုဆိုးနေသည်။ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ထူးဆန်းသည့် လောကကြီးထဲ ရောက်နေသလိုပင်။
မိန်ရှင်းယွီက ဘိုင်လုကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ဤလို အကြွေးကိစ္စမျိုးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ဖူးသလားဟု တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဘိုင်လုလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်။
"မပါဘူး! တကယ်မပါဘူး! ငါ သူတို့နှင့် တွေ့ဖူးတယ်၊ WeChat ကနေ လှည့်စားတာမျိုး ကြုံဖူးပေမဲ့ ငါမလုပ်ခဲ့ဘူး! ငါ သူတို့ကို ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်! ငါ တကယ်မလုပ်ခဲ့ဘူး! ငါ အကြွေးတွေ အကုန်ဆပ်ပြီးပြီ!"
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူမ အွန်လိုင်းဖိုရမ်ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က ယွီရှာ၏ ဓာတ်ပုံများကို စိစစ်ပြီး တင်ထားသည်။
အချို့လူများက ပိုဆိုးသည်၊ ဘာမှ စိစစ်မနေဘဲ ရှင်းလင်းသည့် ဓာတ်ပုံများကို တိုက်ရိုက်တင်လိုက်သည်။
ပို့စ်တော်တော်များများက မှတ်ချက်အများကြီး ရနေပြီ၊ ဘိုင်လု အကြာကြီး scroll လုပ်ကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ “ကြောက်ရွံ့မှု” ဆိုသည့် စကားလုံးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ဂျီအန်းနင်းလည်း ဖိုရမ်ပို့စ်များကို ကြည့်နေသည်။
ထိုပို့စ်များအရ တရားဝင်အလုပ်တောင် မလုပ်ရသေးသည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ယွီရှာသည် အကြွေး ၃၀၀,၀၀၀ ကျော် တင်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။
၃၀၀,၀၀၀ ကျော်ဆိုသည်မှာ ဘယ်လောက်လဲ။
ဝမ်ယွီလို လူများအတွက် သူငယ်ချင်းများနှင့် အပတ်စဉ် ညတိုင်း ပျော်ပါးလျှင်တောင် ၃၀၀,၀၀၀ ကျော် ကုန်ကျတတ်သည်။
ကျောက်ချန်လို လူမျိုးအတွက်လည်း ဒါက ကြီးမားသည့် ပမာဏ မဟုတ်ပါ။
သို့သော် ယွီရှာအတွက်တော့ ဒါဟာ အသက်တစ်ချောင်း၊ ဂျီအန်းနင်း၏ အသက် သို့မဟုတ် သူမ၏ အသက်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီလည်း အတန်းဖော်များ အုပ်စုလိုက် စာများ ပို့နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူ ဂျီအန်းနင်းဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမက ပို့စ်ကို ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက မေးလိုက်သည်၊ "သူ့ကို သိလား။"
ဂျီအန်းနင်း အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မကို ဆေးရုံဟိုတယ်ကို သွားဖို့ လှည့်စားခဲ့သူလေ။"
လေထုက ရပ်တန့်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် ဝမ်ယွီက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
"ဟက်။"
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျောင်းသားများ ကျောင်းပြန်တက်လာကြသည်၊ ကျောက်ချန်လည်း အပါအဝင်ပေါ့။
တစ်နေ့တွင် သူ ကျောင်းကို ရောက်လာတော့ ကျောင်းတံခါးဝရှိ ကားပါကင်နေရာတွင် သေတ္တာများ ပိတ်ဆို့နေပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကားပါကင်ထိန်းသည့်သူလည်း မရှိပါ။
ဘာမှ လုပ်မရသည့်အတွက် ကျောက်ချန်လည်း ကားကို နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်ရှိ KFC အနီးတွင်ပင် ကားရပ်လိုက်သည်။
တစ်ဝက်လောက် ကျောင်းတက်ပြီးနောက် သူ နေ့လယ်စာ မှာစားလိုက်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်း ကျောင်းမတက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အတန်းဖော်များက ထမင်းစားဆောင်သွားနေချိန်တွင် သူက ကျောင်းတံခါးဝဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားသည်။
ဟွာဒါတက္ကသိုလ် တံခါးဝမှ ထွက်လိုက်သည့်အခါ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ KFC အနီးတွင် ရပ်ထားသည့် သူ့ကားကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျောက်ချန် လမ်းမပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
ဘရိတ်အုပ်သံ ပြင်းပြင်းကြီးက လေထုကို ထိုးဖောက်သွားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများကို လန့်သွားစေသည်။ အသံကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လူငယ်တစ်ယောက် တက္ကစီဘီးအောက်တွင် ကြိတ်မိသွားခြင်းပင်။
တစ်ယောက်ယောက်က အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ကားမှန်ကို တဒုန်းဒုန်း ထုကာ လူကို တိုက်မိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ယာဉ်မောင်းက လန့်ပြီး ရှုပ်ထွေးသွားပုံရကာ ကားကို အလျင်စလို နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ကြိတ်မိသွားသည်။
ဝေးမှ ကြည့်နေသူများပင် ဘီးအောက်တွင် ပိတ်မိနေသူ ဘယ်လိုမှ အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းနှင့် ဝမ်ယွီတို့သည် ကျောင်းတံခါးဝတွင် လက်ချင်းတွဲလျက် ရပ်နေရင်း ကျောက်ချန်သေဆုံးသွားသည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနေကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ခေါင်းကိုလှည့်၍ ဝမ်ယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် လမ်းမအလယ်ရှိ ကားဘီးအောက်မှ စီးကျလာသော နီရဲနေသည့် သွေးများကို ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။
နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် သူက KFC စားချင်သည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်က ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသည်။ တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး မရွေ့မရှောင်လုပ်နေခြင်းမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသေးသည်။
ယခုမြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ ဂျီအန်းနင်းတစ်ယောက် ထိုအပြုအမူများကို ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။
သူမသည် အကြည့်ကို လမ်းမအလယ်သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
တစ်ချို့က ရဲကို ဖုန်းဆက်နေကြသည်။ တစ်ချို့က အသက်ရှင်နိုင်ခြေ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေကြပြီး တစ်ချို့က ကားမှန်ကို တဒုန်းဒုန်းထုကာ ယာဉ်မောင်းကို အပြင်ထွက်ရန် အော်ဟစ်ပြောဆိုနေကြသည်။
ယာဉ်မောင်းမှာမူ ကားထဲတွင် မလှုပ်မယှက်ဖြင့် ကြောင်အပြီး ထိုင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး “ယာဉ်မောင်း…” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ဝမ်ယွီက ပြောသည်။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူသည် အစီအစဉ်တစ်ခုခု ကြိုတင်ဆွဲထားပုံရသည်။
ဂျီအန်းနင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက ခေါင်းကို လှည့်လာသည်။ “ဘာလို့ သက်ပြင်းချတာလဲ။”
ဂျီအန်းနင်းက “ရှင် ကျွန်မနှင့် သဘောတူသည်ဟု ထင်ခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက အပြုံးတစ်ခုကို နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ဆင်မြန်းရင်း “ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပါဝင်ပတ်သက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးထားတာလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျောက်ချန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးလို့တော့ ရှင် ကျွန်မကို ကတိပေးမထားဘူးလေ။”