ဝမ်ယွီ သည် ကွန်မြူနစ်ဝါဒ၏ အရိပ်အာဝါသအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ပြီး ရုပ်ဝါဒကို အခိုင်အမာယုံကြည်သည့် လူငယ်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ သူသည် ပဒေသရာဇ်ခေတ်ဆန်သော အယူသည်းမှုများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှောင်ကြဉ်သူဖြစ်သည်။
သူသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို သိပ္ပံနည်းကျ ရှင်းပြနိုင်ရမည်ဟု အခိုင်အမာယုံကြည်ထားသူဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူက ဤသို့ဆိုသည် - "မကောင်းမှုဆိုတာ စွမ်းအင်တစ်မျိုးပဲ။ စွမ်းအင်ဆိုတာ တည်မြဲနေရုံတင်မကဘူး၊ မျှတမှုလည်း ရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်"
"လူတစ်ယောက်မှာ အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်တွေ အရမ်းများလာတဲ့အခါ စကြာဝဠာက သူ့ကို ပြန်လည်မျှတစေဖို့အတွက် နောက်ထပ်စွမ်းအားတစ်ခုကို စေလွှတ်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု သူက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "ငါ့ကို ကံကြမ္မာအကြောင်း လာမပြောနဲ့၊ အဲဒါတွေက အယူသည်းမှုတွေ။ ဘာလဲ၊ မင်းက ကံကြမ္မာနဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်နဲ့ ဘာကွာသလဲလို့ မေးချင်တာလား"
"တကယ်လို့ ဒါဟာ ကံကြမ္မာသာဆိုရင် ငါ ဘာမှလုပ်စရာတောင် လိုမှာမဟုတ်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ပဲ အကျိုးပေးခံရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုဖြစ်နေတာက အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ ငါက သူ့ကို တက်တက်ကြွကြွနဲ့ အပြုသဘောဆောင်ပြီး ပြန်လည်မျှတအောင် လုပ်ပေးနေတာ"
"နားလည်တယ်မလား? အယူသည်းမှုနဲ့ သိပ္ပံပညာရဲ့ ကွာခြားချက်က အဲဒါပဲ"
ဂျီအန်းနင်း: "..."
ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် သူပြောသမျှကို ယုံရသည်ထက် တစ္ဆေကို ယုံရတာ ပိုလွယ်လိမ့်မည်။
ရုတ်တရက် ဝမ်ယွီ သည် မေးခွန်းတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။
"အရင်မျိုးဆက်မှာ... အဲ... မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခုမှာတုန်းက" သူက မေးလိုက်သည်၊ "ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ခဲ့သလဲ"
ဂျီအန်းနင်း က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်း သူ့ကို ငွေရောင်ပင်လယ်တဲတော် (Silver Sea Pavilion) ပေါ်ကနေ ပစ်ချခဲ့တယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အဲဒီကောင်ကတော့ တော်သားပဲ!" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။
"အဲဒီကောင်က သေသွားပြီ! သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရပြီးတော့ကို!" သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အိပ်မက်ထဲမှ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြန်သတိရသွားသည်။
"ငါသေတော့ မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တာလား" သူက မေးသည်။
သူက အဲဒီအထိ သိနေတာလား? ဂျီအန်းနင်း က အံ့ဩသွားပြီး "မင်း အိပ်မက်မက်တာလား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဂျီအန်းနင်း လည်း ခေါင်းညိတ်သည်။
ထိုအချိန်က သူမသည် မျက်ရည်များကျရင်း သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားကာ "နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်..." ဟု ပြောခဲ့ဖူးပြီး အမှန်တကယ်ပင် နောက်ဘဝတစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။
"တောက်" ဝမ်ယွီ က ဆိုသည်၊ "မင်း ငါ့ကို စားသောက်ဆိုင်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းက ငါ့ဆီကို အပြေးလေးသွားပြီး နမ်းချင်နေခဲ့တာမလား? မသိသလိုနဲ့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ"
ဂျီအန်းနင်း ဒေါသနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ပြုံးလိုက်မိသဖြင့် မျက်ရည်များ ကျလာသည်။
"မငိုပါနဲ့၊ မငိုပါနဲ့၊ မင်းကို စတာပါ" ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်ပမာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်၊ "အင်း... ငန်လိုက်တာ၊ အဲဒီအရသာနဲ့ မတူဘူး"
ဂျီအန်းနင်း သူ့ကို လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ထပ်မေးသည်၊ "ငါ ဘယ်လိုမိသွားတာလဲ"
"ငါ တကယ်လို့သာ ကျောက် ချန်းနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အထောက်အထားနဲ့ မိသွားဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု သူက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အကြည့်များ မှေးမှိန်သွားပြီး "ငါလည်း သိပ်မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ဘို (Yang Bo) ဖြစ်ဖို့ များတယ်" ဟု ဆိုသည်။
အချိန်၏ ဝဲဂယက်ထဲတွင် ယန်ဘိုပြောခဲ့သည့် စကားများကို သူမ သူ့အား ပြောပြလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုကိုး..." ဝမ်ယွီ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ယန်ဘိုသာ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့မည်ဆိုပါက သူ့အပေါ် အထောက်အထား ရှာနိုင်စရာ အကြောင်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ ထောင်ကျခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ဝမ်ဂိုအန်း (Wen Guoan) ရုတ်တရက် ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ကာ သေဆုံးသွားသည့် သတင်းသည် ဖခင်နှင့်သားအတွက် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးဖြစ်သော်လည်း ယန်မိသားစုက အခိုင်အမာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အတိတ်ဘဝက အဖြစ်အပျက်များ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်လာသည်။
ဝမ်ယွီ နားမလည်နိုင်သေးသည့် အချက်တစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။ ငွေရောင်ပင်လယ်မျှော်စင် (Silver Sea Tower) ပေါ်တွင် ကျောက် ချန်းပြောခဲ့သည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်။
"ဟိုဘက်ကမ္ဘာမှာ ငါတို့ကြားထဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ" သူက မေးသည်၊ "ပြီးတော့ ဆွန်းယာရှန်း (Sun Yaxian) နဲ့ အဲဒီ ဒုံ (Dong) ဆိုတဲ့ကောင်ကရော၊ တစ်ညကို သုံးထောင်ဆိုတဲ့ ကိစ္စက ဘာလဲ"
ဂျီအန်းနင်း ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည်။
"မင်း အိပ်မက်မက်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား" သူမသည် သူ့ပွေ့ဖက်မှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်၊ "မင်းဘာသာ မင်း အိပ်မက်မက်လိုက်ပါတော့"
သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ တံခါးကို လော့ခ်ချလိုက်သည် - "ဧည့်သည်ခန်းမှာ သွားအိပ်!"
ဝမ်ယွီ ကြောင်အသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဧည့်သည်ခန်းတွင် တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးရင်း အိပ်မက်ထဲတွင် သိပ္ပံပညာ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို ခံစားရသည်။ အိပ်မက်အမျိုးမျိုးသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်နေပြီး ရှည်လျားပြည့်စုံသည့် အိပ်မက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။
အကြောင်းရင်းခံမှန်သမျှ ရှင်းလင်းသွားပြီး သူ မသိခဲ့ရသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို မည်သို့ အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သည်၊ ထိုအရာကြောင့် သူမသည် ဆွန်းယာရှန်း၏ မနာလိုမှုများကို ခံခဲ့ရပြီး ကောလာဟလများနှင့် အသရေဖျက်မှုများကြားတွင် မည်သို့ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်ယွီ သည် အရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူမှာ ကျောက် ချန်းဟု အမြဲထင်နေခဲ့သည်!
သူ "မိုက်ရူးရဲ" ဟု အမြဲပြောနေခဲ့သည့် စကားများသည် သူ့ကိုယ်သူ ကျိန်ဆဲနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။
သုံးထောင်ဆိုသည့် ကောလာဟလ၏ အမှန်တရားကိုလည်း သူသိသွားသည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း အတွက် ပန်းများ မှာယူခဲ့သော်လည်း သူမက လက်မခံခဲ့ပေ။ သို့သော် ဆွန်းယာရှန်းသည် ပန်းပို့သူနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။ ပန်းစည်းသည် ပန်းဆိုင်မှ ပုံမှန်ရောင်းသည့် တစ်ရာ၊ နှစ်ရာတန် ပန်းစည်းများနှင့် မတူကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။ ဆွန်းယာရှန်းသည် ပန်းပို့သူကို မှီအောင်လိုက်ပြီး ပန်းစည်း၏ တန်ဖိုးကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
ပန်းပို့သူက တင်သွင်းလာသော ပန်းများ၊ ထုပ်ပိုးမှုနှင့် ဝန်ဆောင်ခ အပါအဝင် စုစုပေါင်း သုံးထောင်ကျသင့်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
ဆွန်းယာရှန်းသည် သံပရာသီးအချဉ်များစွာကို စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်လှည့်ကာ ဂျီအန်းနင်း နှင့်ပတ်သက်၍ "တစ်ညကို သုံးထောင်" ဆိုသည့် ကောလာဟလကို တီထွင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ: "..."
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးသည် သူ့နှင့်သာ သက်ဆိုင်နေသည်။ သူ့ကို အရင်ဆုံး ဆဲဆိုလိုက်ခြင်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သန်းခေါင်ယံတွင် နိုးလာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဒေါသထွက်နေမိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
သူ ထလိုက်ပြီး အပိုသော့ကို တိတ်တဆိတ် ယူကာ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နိုးလာပြီး သူဖြစ်နေသည်ကို သိသဖြင့် သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို အမြန်ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး ဟန်မကျစွာဖြင့် "အမ်... ငါ့အမှားပါ" ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အံ့ဩစွာဖြင့် "မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တာလား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် မျက်နှာအပ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူနှင့် စကားများနေခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် အတိတ်ဘဝက ဖြစ်ရပ်များသာဖြစ်ပြီး သူမ ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် သူ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်၊ "မင်း သူ့ကို တကယ်ပဲ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီလား"
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းကို အကြာကြီးကတည်းက ပြောထားပြီးသား မဟုတ်လား" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် လေထဲတွင် ဆံပင်များ လွင့်နေသည့် ထိုညက သူမ "ငါ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများတွင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။
"ဒါမှမဟုတ်..." သူက ဆိုသည်၊ "သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ထိုးကြိတ်လိုက်ရမလား"
"မထိုးပါနဲ့" ဂျီအန်းနင်း က စိတ်မပါစွာဖြင့် ပြောသည်၊ "သူက အရေထူတဲ့လူ၊ ငါ့လက်ပဲ နာမှာပေါ့"
ဝမ်ယွီ သည် သူ့လက်မောင်းကို သူ ပြန်စမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ အမှန်ပင် သန်မာလှသည်။ ထို့နောက် ဂျီအန်းနင်း ၏ သေးငယ်ပြီး အရိုးအသားနုသည့် လက်ကလေးကို ထိကြည့်လိုက်သည်။
ထားလိုက်ပါတော့။
ဂျီအန်းနင်း သည် ယာဉ်မောင်းအကြောင်းကို ဆက်တွေးနေပြီး စိုးရိမ်စွာဖြင့် "သူ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား" ဟု မေးသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ခဲ့တာပါ" ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ "သူ့မျိုးရိုးနာမည်က ဟယ် (He) တဲ့"
ဂျီအန်းနင်း လန့်သွားပြီးနောက် အံ့ဩသွားသည်၊ "သူက..."
"ဟုတ်တယ်" ဝမ်ယွီ က ဆိုသည်၊ "အဆိုးဆုံးအခြေအနေဆိုရင် သူ အမှတ်ခံရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မိသားစုအတွက်တော့ ငါ တာဝန်ယူပေးမှာပါ"
သူတို့သမီးလေး သေဆုံးရသည့်အကြောင်းရင်းမှန်မှာ မည်သူ့ကြောင့်ဖြစ်သည်ကို သူတို့ အမြဲသိခဲ့သည်။ သို့သော် ငွေကြေးသည် ဥပဒေ၏ အပေါက်ကို ပိတ်နိုင်ပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို လွတ်မြောက်သွားစေသည်။ သာမန်လူတန်းစားဖြစ်သည့် သူတို့တွင် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးရန် စွမ်းအားမရှိခဲ့ပေ။
သူတို့သည် တစ်ဖက်လူကို လက်စားချေချင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သမီးဖြစ်သူ သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ အလွန်အားနည်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အလုပ်တစ်ခုကိုပင် ခိုင်ခိုင်မာမာ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ သက်ကြီးရွယ်အိုများကိုလည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရသဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ ဖြစ်နေသည်။
မုန်းတီးမှုကို အံကြိတ်ခံရင်း သူတို့သည် ဆက်လက်ရှင်သန်ခဲ့ရသည်။
တစ်နေ့တွင် လူငယ်တစ်ယောက် သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိသားစုတစ်သက်စာ စားဝတ်နေရေးအတွက် လုံလောက်သော ငွေကြေးကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့တွင် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ကျောက် ချန်းသည် ယာဉ်မတော်တဆမှုဖြင့် သေဆုံးသွားသည်။ ညဆိုင်းပြီး ပြန်လာသည့် တက္ကစီယာဉ်မောင်းသည် အလုပ်အပ်ရန် အလျင်စလိုဖြစ်နေရင်း ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။
စုံစမ်းစစ်ဆေးချက်အရ ယာဉ်မောင်းသည် ကွာရှင်းထားပြီး ဘာမျှမကျန်ရစ်တော့သူဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ သူသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်လာပြီး လျော်ကြေးပေးရန်ပင် တတ်နိုင်သူမဟုတ်ပေ။
အဘိုးအဘွားများ ရောက်လာသောအခါ စားပွဲကို ထုကာ "ငါတို့ ပိုက်ဆံမလိုချင်ဘူး! ငါ့မြေးအတွက် သူ့အသက်နဲ့ လျော်ပေး!" ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ သို့သော် ယာဉ်တိုက်မှုကြောင့် လူသေဆုံးမှုတွင် အများဆုံး ထောင်ဒဏ် သုံးနှစ်သာ ချမှတ်နိုင်သည်။
ကျောက် ချန်း၏ အရင်းအမြစ်ဖခင်သည် သားအကြီးဆုံးကို သတိရသွားသည်။ သူ မွေးဖွားလာစဉ်က ဝဝတုတ်တုတ်ဖြင့် ချစ်စရာကောင်းပြီး အဘိုးအဘွားများ၏ မျက်စိစပါးမွေးစူးစရာဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပထမဇနီး သေဆုံးသွားပြီး ဇနီးသစ်နှင့် အဆင်မပြေဖြစ်ကာ ကလေးကို အဘိုးအဘွားများထံ ပို့ခဲ့ရသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အဘိုးအဘွားများ၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် သားဖြစ်သူကို မချစ်နိုင်တော့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဉာဏ်ကောင်းပြီး နားထောင်တတ်သည့် သားငယ်တစ်ယောက် ရှိနေသည်။
သူသည် မျက်ရည်နှစ်စက် ကျလိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းကို အတင်းဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုသည့် အဘိုးအဘွားများကို တားလိုက်သည်။ သူက ရဲကို "ဥပဒေအတိုင်း စီရင်ပါ" ဟု ပြောသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အသိတရားရှိသူတစ်ယောက် ရောက်လာသဖြင့် ရဲများလည်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။
မတော်တဆမှု ဖြစ်စေသည့် ယာဉ်မောင်းသည် သူတို့ကို ငေးကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျောက် ချန်း၏ဖခင်သည် သူ့ကို အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အရေးမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် အဘိုးအဘွားများကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေအရ လေဖြတ်ခြင်း၊ ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ခြင်း၊ နှလုံးရောဂါ စသည်တို့ ဖြစ်နိုင်သဖြင့် အမြန်ထွက်သွားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
သူ့နောက်ကွယ်တွင် မတော်တဆမှု ဖြစ်စေသည့် ယာဉ်မောင်းသည် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။
ယာဉ်မောင်း၏ ယခင်ဇနီးသည် ယုချန်း (Yucheng) မြို့မှ ထောင်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။
"မန်မန် (Manman) အတွက် လက်စားချေပေးလိုက်ပြီ" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဤပြင်းထန်သော အတွေ့အကြုံနောက်ပိုင်းတွင် ဇနီးဖြစ်သူ၏ စိတ်မှာ ပိုမိုကြည်လင်လာသည်။ သူမက "အိမ်ကိစ္စတွေကို ငါ တာဝန်ယူလိုက်မယ်၊ စိတ်မပူနဲ့" ဟု ဆိုသည်။
"ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မမှတ်မိဘူး။ ကျောက် မိသားစုထဲက ဘယ်သူမှကို မမှတ်မိကြတာ!" သူက ဆိုသည်၊ "ကျောက် မိသားစုက ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မမှတ်မိလိုက်ဘူး!"
ထိုလူသည် သွားများကို ကြိတ်ထားသည်။
ကျောက် မိသားစုသည် ပြာပုံဖြစ်သွားလျှင်တောင် သူနှင့်သူ့ဇနီးသည် သူတို့ကို မှတ်မိနေဦးမည်။ သို့သော် ဤမိသားစုရှေ့တွင် မည်သူမျှ သူ့ကို ဟယ်မန် (He Man) ၏ ဖခင်ဟု မမှတ်မိကြပေ။
သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် "ဟယ်မန်" ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ လူတစ်ယောက်ပင် မဟုတ်ဘဲ ငွေဖြင့် ဖြေရှင်းလိုက်သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အမှတ်ခံရမည်ကို အဆိုးဆုံးဟု ထင်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ယာဉ်တိုက်မှုမှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူသတ်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြစ်မှု၏ သဘာဝ လုံးဝပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဟယ်မိသားစုကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ့ကို ယခင်က မြင်ဖူးသည်ဟု မည်သူမျှ မမှတ်မိကြပေ။
ကျောက် ချန်း၏ အရင်းအမြစ်ဖခင်သည် အသုံးမကျသည့်သား သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူသတ်မှုလည်း မဟုတ်သည့်အတွက် ယာဉ်တိုက်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ရာ ဤကိစ္စအတွက် ငွေနှင့် အချိန်ကုန်ခံရန် မတန်ဟု ယူဆသည်။ သူသည် ဝင်မပါတော့ဘဲ အရာအားလုံးကို ရဲလက်သို့ အပ်လိုက်သည်။
ရဲများက ဥပဒေအတိုင်း တရားမျှတစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ မတော်တဆမှု ဖြစ်စေသည့် ယာဉ်မောင်းကို ထောင်ဒဏ် သုံးနှစ်၊ ဆိုင်းငံ့ သုံးနှစ် ချမှတ်ခဲ့ပြီး အရပ်ဘက်လျော်ကြေးငွေ ၅၈၀,၀၀၀ ယွမ် ပေးဆောင်စေခဲ့သည်။
ရလဒ်မှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းသည်။
သို့သော် ကျောက် ချန်း၏ အဘိုး၊ တစ်ချိန်က ကျောက် ချန်း၏ဖခင်ကို တုတ်ဖြင့်ထောက်ကာ "ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! ငါ့မြေး ဘေးကင်းရမယ်! သူ့ကို ငါ့အတွက် ထုတ်ပေး! ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ကုန်ကုန်!" ဟု မောက်မာစွာ ပြောခဲ့သည့် အဘိုးအိုမှာမူ ဝမ်းနည်းမှုလွန်ကဲသဖြင့် လေဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် တံတွေးများယိုစီးလျက်၊ ပါးစပ်နှင့် မျက်လုံးများ စောင်းကာ လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် သိပ္ပံပညာ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ စကြာဝဠာထဲမှ အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်များကို ပြန်လည်မျှတအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
တော်တော်လေး အံ့ဩစရာကောင်းသည်။
ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်ကြီး။
ဝမ်ဂိုအန်းသည် ဝမ်ယွီ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီဟု အိမ်ထိန်းထံမှ ကြားသောအခါ အံ့ဩသွားသည် - "သူ ဘယ်မှာလဲ"
ပုံမှန်အားဖြင့် ဝမ်ယွီ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသည်။ ယခုတစ်ခါတွင်မူ အိမ်ထိန်းက လာမပြောမချင်း ဝမ်ယွီ ပြန်ရောက်နေကြောင်း သူ မသိခဲ့ရပေ။
အိမ်ထိန်းက "သူပြန်ရောက်ရောက်ချင်း မြေအောက်ခန်းဆီ ဆင်းသွားပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်မိသားစု၏ မြေအောက်ခန်းတွင် ဝိုင်သိုလှောင်ခန်းအပြင် သိုလှောင်ခန်းတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ ၎င်းတွင် ဘဏ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ထူထဲလေးလံသော လုံခြုံရေးတံခါးတစ်ခု ရှိသည်။
ဝမ်ဂိုအန်းသည် အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး သိုလှောင်ခန်းတံခါး ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ယွီ ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"ဘယ်မှာလဲ" သူသည် သေတ္တာများနှင့် အံဆွဲများကို ဟိုဟိုသည်သည် ဖွင့်ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်၊ "ငါ ဘယ်နားမှာ ထားလိုက်တာလဲ"
သူဖွင့်လိုက်သည့် သေတ္တာတိုင်းတွင် တောက်ပသော ရတနာများ ရှိနေသည်။ လက်ဝတ်ရတနာများသည် သမိုင်းကြောင်းရှိပြီး အလွယ်တကူ ထားထားရန် မသင့်တော်သဖြင့် မြေအောက်ခန်းတွင် သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ဂိုအန်းသည် မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီး "မင်း ဘာရှာနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
လန့်သွားသည့် ဝမ်ယွီ သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“အို... ဖေဖေ၊ သမီးကို အသေလန့်အောင် လုပ်တာပဲ။ ဘာလို့ အသံတိတ် လျှောက်လာတာလဲ” ဟု သူက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဂိုအန်းက ရယ်မောကာ အထဲသို့ ဝင်လာပြီး “မင်း ဘာရှာနေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“အဘွားရဲ့ လက်စွပ်လေ” ဝမ်ယွီက ပြန်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ဖေဖေ ပြခဲ့တဲ့ အလုံးကြီးလေ။ အဲဒါ ဘယ်နားမှာလဲ”
ဝမ်ဂိုအန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်သွားသည်။ “မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ ကောင်လေး။ ပြောထားမယ်နော်၊ အဲဒီလက်စွပ်က မိသားစု အမွေအနှစ်၊ ဒီအတိုင်း လျှောက်ပေးလို့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး”
သူက အခုထိ သူ့ကို ဒီနည်းလမ်းနဲ့ပဲ လှည့်စားနေတုန်းလား။
ဝမ်ယွီသည် ဝမ်ဂိုအန်း၏ နည်းဗျူဟာကို ကြာလှပြီဖြစ်၍ ကြိုသိနေပြီး “ကျွန်တော် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမလို့!” ဟု လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အစီအစဉ်များစွာ ဆွဲပြီးနောက် ဝမ်ယွီသည် ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် ပန်းပွင့်များ ကြဲချခြင်းကဲ့သို့သော အလွန်အကျွံစိတ်ကူးများကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ယင်းအစား ဂျီအန်းနင်း လက်ခံနိုင်ပြီး သဘောကျမည့် နည်းလမ်းကိုသာ သူ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
လက်ထပ်ခွင့် တောင်းသည့်နေ့တွင် ရာသီဥတုမှာ သာယာလှပပြီး နေသာသည့်နေ့ ဖြစ်သည်။
ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် နေဝင်ရီတရော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ စုံတွဲများက အရိပ်ရလမ်းလျှောက်လမ်းများတွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ တစ်နေ့တွင် သူတို့ ကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကျောင်းလောက် ငြိမ်းချမ်းပြီး လှပသည့် နေရာမျိုး မရှိတော့ကြောင်း နားလည်လာကြလိမ့်မည်။ ဤနေရာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် အချိန်တိုင်းကို တန်ဖိုးထား အမှတ်ရနေကြလိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားစုံတွဲများနည်းတူ လမ်းလျှောက်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး “ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲဆိုတာ သိလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ စက်တင်ဘာလလယ်တွင် ထူးခြားသည့်နေ့ရက် ဘာမှမရှိဘဲ ဘာနေ့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ထိုစဉ် သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ခန့်က သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့သည့်အချိန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းသည် ဤအဖြေမှာ မှန်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ ဝမ်ယွီသည် သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားသည့် တိကျသည့်ရက်ကို သိမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ဤရုပ်ဝါဒသမားသည် အပြိုင်စကြာဝဠာ သီအိုရီကိုသာ ယုံကြည်ပြီး ယခင်ဘဝ ဆိုသည့် အယူအဆကို လက်မခံသူဖြစ်သည်။
သူမ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး “မင်း မေ့နေမယ်ဆိုတာ သိသားပဲ!” ဟု သက်ပြင်းချသည်။
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို လက်နှင့် တို့ကာ “ရှင်ကလည်း၊ ဘာနေ့လဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး” ဟု ဆိုသည်။
“အရူးမလေး” ဝမ်ယွီက သူမဆီသို့ ကိုင်းညွတ်ပြီး နမ်းလိုက်သည်၊ “ဒါက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမှာ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့တဲ့နေ့၊ ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့တဲ့နေ့လေ”
ဂျီအန်းနင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ တကယ်ပဲ ထိုနေ့ပင်။ သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် ဝမ်ယွီကို ပထမဆုံး ပြန်တွေ့ချိန်က ခံစားချက်များမှာ တကယ်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။
“တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီလား” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
အချိန်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန်ကုန်သွားရတာလဲ။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ဂျီအန်းနင်း၏ ဘဝသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ တစ်နှစ် ရှိသွားပြီ” ဝမ်ယွီက ပြောသည်။ “ကျွန်တော် မင်းကို တစ်ခုခု မေးရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီလို့ ထင်တယ်”
“ဟင်?” ဂျီအန်းနင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ကျောင်းဝင်းထဲက ဂင်းကို (Ginkgo) သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ ရွှေရောင်အရွက်များက ရံဖန်ရံခါ ကြွေကျနေပြီး နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ကို ဖြာကျစေသည်။
ဝမ်ယွီက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျောင်းဝင်း၏ အရိပ်ရလမ်းပေါ်တွင် ကျောင်းသားများ၏ အကြည့်များအောက်၌ တည်ငြိမ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
နတ်သမီးပုံပြင်ထဲက မင်းသမီးတစ်ပါးကို သစ္စာဆိုနေသည့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လိုပင်။
တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အံ့အားသင့်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြတ်သွားသည့် ကျောင်းသားများလည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ချောမောသည့် လူငယ်လေးက ကတ္တီပါသေတ္တာကို ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်လိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ ရှေးဟောင်း ကျောက်မျက်လက်စွပ် တစ်ကွင်းက နေဝင်ရီတရောအလင်းတွင် တောက်ပနေသည်။
သူက “ဒီလက်စွပ်က မိသားစု အမွေအနှစ်၊ ဒီအတိုင်း လျှောက်ပေးလို့ မရဘူး။ ကျွန်တော့်ဇနီးသည်ကိုပဲ ပေးရမှာ။ ဒါကြောင့်…”
“ဂျီအန်းနင်း၊ ကိုယ်နဲ့ လက်ထပ်ပေးပါမလား” ဝမ်ယွီက ပြုံးလျက် မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ကျွန်မက အသက် ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ…” ဟု ပြောသည်။
သူမ၏ မွေးနေ့သည် မေလတွင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက် ၁၉ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး အသက် ၂၀ မပြည့်သေးသဖြင့် ဥပဒေအရ လက်ထပ်နိုင်သည့် အရွယ် မရောက်သေးပေ။
သူမ၏ တွေဝေနေသည့် မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး လက်စွပ်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းတွင် စွပ်ပေးလိုက်သည်—အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။ သူ တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခံကာ သူမအခန်းထဲ ခိုးဝင်ပြီး လက်ချောင်းအရွယ်အစားကို တိတ်တဆိတ် တိုင်းတာ၍ လက်စွပ်ကို အရွယ်အစား ပြန်ချိန်ညှိခဲ့ရကျိုး နပ်သွားသည်။
“ကိုယ် သိပါတယ်” သူက ပြောသည်၊ “မင်းက ကိုယ်နဲ့ လက်ထပ်မှာလား၊ မလက်ထပ်ဘူးလားဆိုတာပဲ ပြောပေးပါ”
သူ၏ မျက်လုံးများက ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ဂျီအန်းနင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုအကြည့်များအောက်တွင် ဂျီအန်းနင်း၏ နှလုံးသားသည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ “လက်ထပ်ပါ့မယ်” ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ ကြယ်တာရာမျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း လင်းလက်သွားသည်။
“မင်း အသက် ၂၀ ပြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်” သူက ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့” ဂျီအန်းနင်းက ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်သွားသည်။
သူမသည် ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းများ၏ လက်ခုပ်သံများ၊ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းသံများနှင့် အားပေးသံများကြားတွင် ဝမ်ယွီကို နမ်းလိုက်သည်—
“ဒီအနမ်းနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ အတိတ်ကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်မယ်။ ဒီဘဝမှာ ကျွန်မ ခင်ဗျားရဲ့ သတို့သမီး ဖြစ်လာပါ့မယ်။ နောင်အခါမှာတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဘေးကင်းပြီး ပြည့်စုံကြပါလိမ့်မယ်။”