ရုံးပိတ်ရက်တစ်ရက်တွင် ရှူချန်တစ်ယောက် တံခါးခေါက်သံကြောင့် နိုးလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ မနက်အစောကြီးကတည်းက မြည်လာသည့် ဖုန်းသံကြောင့် နိုးလာခဲ့ရသည်။
အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော သူသည် ဘေးဘက်စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းကို မျက်စိပင်မဖွင့်ဘဲ စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ “ဟယ်လို” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
“မြန်မြန်တံခါးဖွင့်စမ်း၊ ဒီပျင်းတဲ့ကောင်လေး! ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ၊ အခုထိ အိပ်နေတုန်းပဲလား” ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် သူ့အမေ၏ စွမ်းအင်အပြည့်နှင့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူ အားတင်းပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဖုန်းပေါ်ရှိ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၇ နာရီခွဲ။
ရှူချန် - “…”
သူ အိပ်ရာမှ အနိုင်နိုင်ထပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အပြင်ကလူကို အထဲဝင်ခိုင်းပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပုံလျက်သား ပြန်လှဲချလိုက်ကာ ဆက်အိပ်ချင်စိတ်များသာ တဖွားဖွားပေါ်လာသည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ့အမေ၏ အသံကျယ်ကျယ်က သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည့်ပုံမပေါ်ပေ။
“ဒီမှာကြည့်စမ်း၊ မျက်လုံးအောက်က အမည်းကွင်းတွေကို ကြည့်ဦး။ မနေ့က တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ထိုင်နေပြန်ပြီလား” သူ့အမေက သက်ပြင်းချကာ “အရွယ်ရောက်နေပြီလေ၊ အခုထိ ကာတွန်းတွေပဲ ကြည့်နေတုန်းလား! ဘယ်တော့မှ လူကြီးလူကောင်း ဖြစ်လာမှာလဲ!” ဟု ပြောသည်။
သူမ ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် ရှူချန်၏ တင်ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်ချလိုက်သည်။ သားဖြစ်သူမှာ စည်းကမ်းမရှိသည်ကို သူမ စိတ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဒီလောက်အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အိမ်ထောင်ပြုဖို့လည်း မစဉ်းစား၊ နေ့တိုင်း ကာတွန်းကားတွေ ဖက်ထားလိုက်၊ အရုပ်ကလေးတွေနဲ့ ဆော့လိုက်နဲ့! ဒီလိုလုပ်နေတာကို မြင်ရတာ ဘယ်လောက် စိတ်တိုစရာကောင်းလဲ ဆိုတာ သိရဲ့လား။
ရှူချန်က ညည်းတွားလိုက်သည် - “အမေ ဘာလာလုပ်တာလဲဗျာ”
“ဘာလာလုပ်ရမှာလဲ” သူ့အမေက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “မင်း အသက်ရှင်သေးလားဆိုတာ လာကြည့်တာပေါ့။ ငါမလာရင် မင်းက တစ်ပတ်လုံး အိမ်ပြန်ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ရှူချန်က ပြန်ပြောသည် - “ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက အိမ်မပြန်လို့လဲ။ ပြန်လာတာပေါ့၊ အမေနဲ့ အဖေက ခရီးထွက်နေတာလေ! ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ အိမ်ထဲတောင် ဝင်လို့မရဘူး! ကိုယ့်သားကိုယ်တောင် ကိုယ့်အိမ်သော့ မရှာနိုင်ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်က အမေ့သားအရင်း ဟုတ်ရဲ့လားဗျာ”
“ဟွန်း” ရှူချန်အမေက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည် - “အခုတော့ အိမ်ထဲဝင်ဖို့ သော့မရှိရင် ဘယ်လိုနေရလဲ သိသွားပြီပေါ့လေ? သော့လိုချင်ရင် မင်းသော့နဲ့ လာလဲလေ”
ရှူချန်က ချက်ချင်းပင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည် - “မရဘူး!”
သူ့အမေက သူ့ကို နောက်တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ပန်းခြံထဲမှာ နေ့တိုင်း မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရင်း အားကောင်းလာသည့် သူမ၏ လက်ဝါးမှာ ရိုက်လိုက်လျှင် အတော်ပင် နာသည်။
ရှူချန်သည် သွားကိုကြိတ်လိုက်သည်။
ရှူချန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်သဘောထားကောင်းသူဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ စိတ်မတိုတတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က အိမ်မှာနေစဉ် အဆိုးရွားဆုံး ဆွေမျိုးများ၏ ကလေးများ အိမ်ကို ရောက်လာတိုင်း ရှူချန်အမေက “မင်းတို့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို့အိမ်မှာ သွားဆော့၊ သူ့ဆီမှာ အရုပ်တွေ အများကြီးရှိတယ်” ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။
ရှူချန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ အဖိုးတန်စွာ စုဆောင်းထားသည့် Limited Edition အရုပ်ကလေးများမှာ ကိုယ်တစ်ပိုင်း၊ ခေါင်းတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတတ်သည်။
ရှူချန် ဒေါသထွက်သွားသည်။
ဤအချက်သည် အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်သည့် သူ့အတွက် အသည်းနှလုံးကို ထိခိုက်စေသည့်ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ဒေါသထွက်ပြီးနောက် သူ တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီး သူ့အမေ ဘာပဲပြောပြော သော့ကို ပေးဖို့ လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
သူ့အမေ ဒေါသထွက်ကာ ပြတ်သားသည့် နောက်ဆုံးသတိပေးချက် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ “သော့မပေးရင် မင်းလည်း ငါ့သော့ကို လာမယူနဲ့” ဆိုပြီး အိမ်သော့ကို ချက်ချင်း လဲပစ်လိုက်သည်။
သားဖြစ်သူကို အလျှော့ပေးလာအောင် ဖိအားပေးရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ရှူချန်တစ်ယောက် အိမ်မှ ထွက်သွားသည့်အခါ လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသည့် ငှက်တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားမှန်း သူမ မသိခဲ့ပေ။ ဘယ်သူမှ ဆူပူမနေသည့်၊ ဘယ်သူမှ ထိန်းချုပ်မနေသည့် တစ်ယောက်တည်းနေသည့်ဘဝမှာ သူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများမှာ သူ့အတွက် ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်သော့ကို တစ်ယောက် မကိုင်ထားသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတော့သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့လည်း အကျင့်ပါသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း အခွင့်အရေးရလျှင်တော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စကားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ကြပေ။
“ထတော့၊ ထတော့! ငါ ပបរပြုတ် ယူလာတယ်!” သူ့အမေက သူ့ကော်လာကို ဆွဲကာ ရေချိုးခန်းထဲ တွန်းပို့ပြီး မျက်နှာသစ်ခိုင်းသည်။
သူ ထွက်လာသောအခါ သူ့အမေက ပန်ကိတ်များကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲမှ အမဲသားဆော့စ်ဖြင့် တွဲစားလိုက်လျှင် အလွန်လိုက်ဖက်သည်။
“ဒီရေခဲသေတ္တာထဲမှာ စားစရာတွေ အများကြီးပဲ...” သူ့အမေက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။
သားဖြစ်သူ အိမ်မှခွဲသွားလျှင် အဆင်မပြေမှုများစွာ ကြုံရလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သားဖြစ်သူက သူ့ဘာသာသူ အတော်လေး အဆင်ပြေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီရေခဲသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်ဦး - ဒိန်ချဉ်၊ မုန့်ပဲသရေစာ၊ အဖျော်ယမကာ၊ ချက်ပြီးသား အစားအစာ၊ နောက်ပြီး ဟင်းခတ်အနှစ်မျိုးစုံ။
အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက်က ဘာလို့ သူ့အဖေပုံစံအတိုင်း ဒီလောက် နုနုနယ်နယ် နေနေရတာလဲ။
ပျော့ပျောင်းပြီး အရသာရှိသည့် ပបរပြုတ်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ရှူချန်က ချီးကျူးလိုက်သည် - “အရသာရှိလိုက်တာ! ဒီပបរပြုတ်ကို အဖေ မနက်စောစော ထချက်ပေးလိုက်တာလား”
မှန်ပါသည်။ ရှူချန်တို့အိမ်တွင် အဖေကသာ ဟင်းချက်လေ့ရှိသည်။ ရှူချန်၏ ကျွမ်းကျင်သည့် ဟင်းချက်နည်းများမှာ သူ့အဖေထံမှ ကူးစက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ရှူချန် စားသောက်နေစဉ်တွင် သူ့အမေသည် တစ်ခုခု လုပ်ချင်စိတ်ဖြင့် အိမ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ သို့သော်လည်း အိမ်မှာ သန့်ရှင်းနေသဖြင့် သူမ လုပ်စရာ သိပ်မရှိပေ။ ကြမ်းပြင်မှာဆိုလျှင် အထူးသဖြင့် စက်ရုပ်ဖုန်စုပ်စက်က ကြိုးစားပမ်းစား သန့်ရှင်းပေးထားသဖြင့် ပြောင်လက်နေသည်။
လုပ်စရာမတွေ့သည့်အတွက် ရှူချန်အမေသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး “မြန်မြန်စား၊ ပြီးရင် မင်း ငါ့ကို စူပါမားကတ် လိုက်ပို့ပေး” ဟု ပြောသည်။
“ဘာလို့လဲ” ရှူချန်က မေးသည်။ ပိတ်ရက်ကြီးမှာ သူ့အမေ အစောကြီး ရောက်လာသည်မှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတော့ မဟုတ်လောက်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ပစ္စည်းလေး နည်းနည်း ဝယ်စရာရှိလို့။ ပြီးရင် မင်း ငါ့ကို အဒေါ်ချင်းဆီ သွားပို့ပေးရမယ်။ မင်းအဒေါ်ချင်းက မကြာသေးခင်ကမှ ခါးနာလို့ ဆေးရုံတက်ရတာလေ။ အခု အိမ်ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ သွားကြည့်ရအောင်” ဟု သူ့အမေက ရှင်းပြသည်။
ရှူချန်က “ဆေးရုံတက်တုန်းက သွားမကြည့်ခဲ့ကြဘူးလား” ဟု မေးသည်။
သူ့အမေက သူ့ခေါင်းနောက်စေ့ကို ရိုက်လိုက်ပြီး “သူ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်းမှာ မင်း မသွားကြည့်လို့ ရမလား!” ဟု ပြောသည်။
လုပ်အားပေးရသည့်အပြင်၊ ကားမောင်းပေးရသည့်အပြင်၊ အရိုက်ပါခံရသဖြင့် ရှူချန် စိတ်ပျက်မိသည်။
အမေဖြစ်သူကို မချိတင်ကဲ လိုက်ပို့ပေးရင်း စူပါမားကတ်သို့ သွားကာ ရာသီပေါ် ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ပြီးနောက် အဒေါ်ချင်း၏ အိမ်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ရောက်သွားသောအခါ အဒေါ်ချင်းမှာ မျက်နှာလေး လန်းဆန်းပြီး စွမ်းအင်အပြည့် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်လေ့ရှိသည့် ရှူချန်တို့လို လူငယ်တွေထက်တောင် ပိုကျန်းမာနေပုံရသည်။
“အို၊ ရှူချန်၊ မင်း မျက်လုံးအောက်က အမည်းကွင်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးတာလဲ” အဒေါ်ချင်းက သူ့ကို မြင်သည်နှင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
ရှူချန်အမေက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “ညဘက်တွေ အိပ်နောက်ကျလို့လေ!” ဟု ပြောသည်။
အဒေါ်ချင်းက သူ့ကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဆုံးမလိုက်သည် - “အဒေါ် ပြောမယ်၊ လူငယ်ဖြစ်တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျန်းမာရေးကို မပေါ့ဆနဲ့။ အသက်ကြီးလာရင် ရမယ့် ရောဂါတွေက လူငယ်ဘဝမှာကတည်းက အစပျိုးနေတာ။ လာ၊ WeChat မှာ အဒေါ်ကို Friend add ထား၊ အဒေါ် ကျန်းမာရေးအတွက် အကြံပြုချက်တွေ ပို့ပေးမယ်”
ရှူချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။
သူ့အမေသည် နေ့တိုင်း လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ကျန်းမာရေး အကြံပြုချက်များ တင်လေ့ရှိပြီး ထိုအထဲမှ ထက်ဝက်မှာ အဒေါ်ချင်းထံမှ Forward လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။
“အဒေါ်ရယ်၊ မလိုပါဘူး။ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်အမေကတင် အများကြီး တင်နေတာ” ဟု ပြောကာ သူ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အဒေါ်ချင်းကို ပြလိုက်သည် - “ကျွန်တော်တောင် ဖတ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး”
အဒေါ်ချင်း ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှူချန်အမေ တင်ထားသည့် အကြောင်းအရာများအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ ထပ်ပို့ပေးစရာ မလိုတော့ပေ။
သူမက နှစ်ယောက်လုံးကို ထိုင်ခိုင်းပြီး လက်ဖက်ရည် သွားဖျော်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှူချန်သည် အိမ်မှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ “ဦးလေးရော၊ ဟန်ဟန်ရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
အဒေါ်ချင်း၏ သမီးနှင့် သမက်မှာ အထပ်တစ်ထပ်တည်းတွင် နေကြသည်။ သူတို့မှာ အလုပ်များသဖြင့် မြေးဖြစ်သူမှာ အဘိုးအဘွားများနှင့် အမြဲလိုလို နေလေ့ရှိသည်ကို ရှူချန် သိသည်။
အဒေါ်ချင်းက “ဟန်ဟန် ကျောင်းမှာ ဒီနေ့ အားကစားနေ့ရှိတယ်၊ သူ့အဘိုးက ခေါ်သွားတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ပြောပြီးနောက် သူမသည် နံရံပေါ်ရှိ နာရီကို မသိမသာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှူချန်အမေကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ရာ ရှူချန်အမေကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရှူချန်ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ခဲ့ရသည့် အဒေါ်ချင်းနှင့် ရင်းနှီးနေသဖြင့် အထူးတလည် အားနာနေစရာ မလိုပေ။ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ် ရှူချန်က ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး စာမျက်နှာများကို လျှောက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
သူ စာမျက်နှာ လျှောက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဒေါ်ချင်းသည် တံခါးဖွင့်ရန် ချက်ချင်း ထလိုက်သည်။ ရှူချန်အမေမှာ ဧည့်ခန်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကတော့ တံခါးဝဘက်သို့ မသိမသာ ခိုးကြည့်နေသည်။
ရှူချန် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။ သူ့အမေလို မနက်စောစော ထတတ်သူမှလွဲရင် ဒီလောက် မနက်စောစော ဘယ်သူက လာခေါက်မှာလဲ။
အဒေါ်ချင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အသံမှာ တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည် - “အို၊ သေရောပဲ! ငါ့မှတ်ဉာဏ်ကိုပဲ! ဟန်ဟန် ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ အားကစားနေ့ရှိတယ်ဆိုတာ ပြောဖို့ မေ့သွားတာပဲ”
ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ အသံက ပြန်ဖြေသည် - “ရပါတယ် အဒေါ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်မ ပြန်လိုက်ပါ့မယ်”
အဒေါ်ချင်းက “မရဘူး၊ မရဘူး၊ မရဘူး။ မနက်စာ စားပြီးပြီလား။ မပြန်ခင် တစ်ခုခု စားသွားဦး” ဟု ပြောသည်။
“စားပြီးပါပြီ အဒေါ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မပင်ပန်းပါနဲ့။ အဒေါ်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေမှာဆိုတော့ ကျွန်မ...”
“မမြန်ပါနဲ့၊ မမြန်ပါနဲ့။ ဒီနေ့ စာသင်ချိန်မှ မရှိတာ၊ အထဲဝင်ပြီး ခဏထိုင်ပါ။ လာ၊ လာ။ အဒေါ်ဆီမှာ ဧည့်သည်လာနေတယ်၊ သူက လတ်ဆတ်တဲ့ သစ်သီးတွေ အများကြီး ယူလာပေးတယ်။ မပြန်ခင် နည်းနည်းပါးပါး စားသွားဦး!”
“မလုပ်ပါနဲ့ အဒေါ်၊ ကျွန်မ...”
မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် အသက်ကြီးသူ၏ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်မှုကို မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ရှူချန်သည် အဒေါ်ချင်း၏ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ခံရသည့် မိန်းကလေးကို ကြားလိုက်ရပြီး သနားစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မိန်းကလေးမှာ နုနယ်လှပပြီး အသက်သိပ်မကြီးသေးပေ။ ကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ထင်ရှားပြီး မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေသဖြင့် ကြည့်ရသူကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။
ရှူချန်အမေ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ထရပ်လိုက်ကာ “အို၊ ဒီကလေးမလေးက ဘယ်သူ့သမီးလေးလဲ!” ဟု ပြောသည်။
အဒေါ်ချင်းက “ဒါက ဟန်ဟန်ရဲ့ ကျူရှင်ဆရာမ၊ ရှောင်မန်းပါ။ မစ္စမန်း၊ ဒါက အဒေါ်ရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ မစ္စဝမ်ပါ” ဟု ပြောသည်။
မန်းဟု အမည်ရသည့် မိန်းကလေးက ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့ကာ “မစ္စဝမ်” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှူချန်အမေက ပို၍ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “လာ၊ လာ၊ ဒီမှာ ထိုင်။ အဒေါ် မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ဒါက အဒေါ့်သား၊ ရှူချန်တဲ့” ဟု ပြောသည်။
ရှူချန်သည် ကျူရှင်ဆရာမကို နှုတ်ဆက်ရန် အမေနှင့်အတူ ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အမေက သူ့ကို ထိုသို့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သောအခါ ရှူချန်တစ်ယောက် တစ်ခုခု လွဲနေပြီဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့အမေကို စိုးရိမ်တကြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း မစ္စမန်းမှာမူ ဘာမှမသိရှာဘဲ အဒေါ်ချင်း၏ ဧည့်သည်လာနေသဖြင့် အတင်းခေါ်သွင်းခံရသည့် အခြေအနေကိုသာ အနည်းငယ် အားနာနေပုံရသည်။
လူငယ်အချင်းချင်းဖြစ်သဖြင့် ရှူချန် သူမ၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်္ဂလာပါ” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
သူ၏ ဖော်ရွေသည့် အပြုအမူကြောင့် မန်းရှင်းယွီ၏ အားနာနေမှုမှာ ပြေလျော့သွားပြီး “မင်္ဂလာပါ” ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ထို့နောက် သူမမှာ အဒေါ်ချင်း၏ အတင်းအကျပ် ထိုင်ခိုင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
“အဒေါ်နဲ့ ဝမ်က နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရင်းနှီးတာ။ ငယ်ငယ်တုန်းက တစ်ရပ်ကွက်တည်း နေခဲ့ကြတာ...” ထိုင်ပြီးသည်နှင့် အဒေါ်ချင်းက စကားကို တရစပ် ပြောပါတော့သည်။ ရှူချန်အမေနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို မန်းရှင်းယွီကို ပြောပြနေသည်။
မန်းရှင်းယွီက အတင်းပြုံးကာ သည်းခံနားထောင်နေရသည်။ ရှူချန်၏ မူလတန်းမှ တက္ကသိုလ်အထိ၊ အခု ကော်ဖီဆိုင် ဖွင့်ထားသည့်အထိ ဘဝဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို နားထောင်နေရသည်။ သူမ ရှူချန်ကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်မိပြီး သူစိမ်းတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ကိုယ့်ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို အကုန်ထုတ်ပြောခံနေရသည့်အတွက် သနားမိသည်။
ရှူချန်ကတော့ တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေပြီး သူ့အမေက တစ်ခါတစ်ရံ ကြားဖြတ်ပြောနေသည်ကို နားထောင်နေရသည်။
“အို၊ တက္ကသိုလ်ပြီးတော့ အလုပ်မရှာဘဲ ဆိုင်ဖွင့်မယ် လုပ်တာလေ။ ငါလည်း သဘောတူလိုက်တာပါ။ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပါးပါး ရှုံးရင်လည်း ကိုယ့်ဆိုင်ပဲဟာ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သူ့စီးပွားရေးက ကောင်းနေတာ။ ကိုယ့်ဘာသာ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တယ်၊ မိဘတွေအပေါ် မှီခိုမနေဘူး။ မနှစ်ကဆိုရင် ဆိုင်ခွဲတောင် ဖွင့်သေးတယ်!” ဟု သူမက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။
စကားဝိုင်းက ဒီလောက်ထိ ရောက်လာသောအခါ ရှူချန် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားသည်။
ဒါကတော့ အလွဲမရှိ၊ စီစဉ်ထားသည့် အိမ်ထောင်ပြုရန် ချိန်းတွေ့ခြင်း (Blind Date) ပင် ဖြစ်သည်!
သူ မစ္စမန်းကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံရသော်လည်း ဂရုတစိုက် နားထောင်နေပြီး “ကောင်းလိုက်တာ” သို့မဟုတ် “တော်လိုက်တာ” ဆိုသည့် စကားလုံးများဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ တုံ့ပြန်နေသည်။ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၏ တိုက်စစ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ကို ကြည့်ရလျှင် သူမမှာ စိတ်နေသဘောထား ကောင်းမွန်ပုံရသည်။
သို့သော်လည်း သူမမှာ ဘာမှ မသိဘဲ အခြေအနေကို လုံးဝ သံသယမရှိ ဖြစ်နေသည်!
ရှူချန် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါက အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ကွယ်ရာမှာ စီစဉ်ထားသည့်၊ လူငယ်တွေကို အခွင့်အရေးပေးရန် ကြံစည်ထားသည့် Blind Date ဖြစ်သည်။
သူ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်သွားပြီး လက်ခလယ်ကိုပင် ထောင်ပြချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
သူ့အမေက မန်းရှင်းယွီကို သူမ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များ မေးမြန်းစပြုလာသောအခါ ရှူချန် ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။
သူ အမေဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားဖြတ်ကာ “အမေ၊ ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အဒေါ်ချင်းလည်း ဆေးရုံက ဆင်းလာတာ မကြာသေးဘူး၊ နားနားနေနေ လုပ်ဖို့ လိုသေးတယ်” ဟု ပြောသည်။
မျက်နှာ နီရဲနေသည့် အဒေါ်ချင်းက “ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ခဏလောက် ထိုင်ပါဦး” ဟု တားသည်။
အခွင့်အရေးကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မန်းရှင်းယွီလည်း ထရပ်လိုက်ကာ “အဒေါ်၊ ကောင်းကောင်း နားပါဦး။ ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်ချင်းက “အို၊ ရှောင်မန်း၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို သွားယူပြီး ပြန်လာကာ “အမေ မင်းကို အလကား ခေါ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ရပါဘူး။ ကျူရှင်ခကို ပေးရမှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
မန်းရှင်းယွီသည် ဒီမနက်တွင် အတန်းနှစ်ချိန် ရှိသော်လည်း တစ်ချိန်ကို ကျော်လိုက်ရသည်။ အလကားသက်သက် ခရီးပေါက်သွားရုံသာမက အဒေါ်ချင်း ကျွေးသည့် သစ်သီးများကိုလည်း (အတင်းအကျပ်) စားလိုက်ရသေးသည်။ သူမအနေဖြင့် ပိုက်ဆံကို လက်ခံရယူရန် အလွန်အားနာနေသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်နေသည်။
မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် အသက်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ အများအားဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားတတ်စမြဲပင်။ အကယ်၍ သူမသာ အလယ်အလတ်အရွယ် သို့မဟုတ် သက်ကြီးရွယ်အိုများလို စားသောက်ဆိုင်တွင် ဘေလ်ရှင်းရန်အတွက် အချင်းချင်း အတင်းအကျပ် ဆွဲကိုင်နေကြလျှင် ကြည့်ရဆိုးပေလိမ့်မည်။
မန်းရှင်းယွီသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေပြီး ဤအခြေအနေကို မခံရပ်နိုင်တော့သဖြင့် ရှူချန်ဆီသို့ အကူအညီတောင်းသည့် မျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဟန်ဟန်၏ ကျူရှင်ဆရာမအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မော်ဒယ်လ်လောကကို အာရုံစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အခါ မန်းရှင်းယွီကို အစားထိုး အကြံပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုသို့ဖြင့် ဆက်သွယ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှူချန်နှင့် မန်းရှင်းယွီတို့ နှစ်ယောက်သား တွဲမြင်လိုက်ရလျှင် အလွန်လိုက်ဖက်မည်ဟု ကျွန်ုပ်ထင်မိသည်။
ဖတ်ရှုပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ အကယ်၍ ဤဇာတ်လမ်းကို နှစ်သက်ပါက NovelUpdates တွင် 5⭐ အဆင့်သတ်မှတ်ပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)