ကောလိပ်ကျောင်းသားများ ချေးငွေရယူမှုနှင့် ပတ်သက်သည့် မုန်တိုင်းကြီး ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ထိုအချိန်က အဆောက်အအုံများပေါ်မှ ခုန်ချကာ ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးရှိလှသော အသက်ကို စောစီးစွာ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည့် လူငယ်လေးများကို ပြန်ပြောင်းကြည့်သောအခါ အချို့လူများက ဤသို့ သုံးသပ်မိကြသည်။ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် မိသားစုမှ မဟုတ်ပါက မည်သည့်မိသားစုမဆို ငွေတစ်သိန်း၊ နှစ်သိန်းခန့် အကြွေးဖြင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ မိဘများကို အချိန်မီ အသိပေးပြီး အကြွေးများကို ဆပ်လိုက်ပါက ပြဿနာများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု အလေးပေး ပြောကြားခဲ့ကြသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုကလေးများ အလုပ်ဆုံးအရာမှာ ၎င်းတို့၏ မိဘများထံ အသိပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းစမရှိတော့ဟု ထင်မှတ်သည့် အခြေအနေများတွင် ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးလမ်းစဉ်အထိ ရွေးချယ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ် အရွယ်ရောက်ပြီးသူများအတွက်မူ ၎င်းမှာ ရင်နာစရာ အလွန်ကောင်းလှသည်။
အစပိုင်းတွင် ဘိုင်လုက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူမသာ မိသားစုကို ပြောရဲသည့်သတ္တိရှိလျှင် အတန်းဖော်များထံမှ ငွေချေးနေစရာ လိုမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် မိန်ရှင်းယွီက အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူမက ဘိုင်လု၏ ဖုန်းကို လုယူလိုက်ပြီး အခန်းဖော်နှစ်ယောက်ကို ဘိုင်လုကို ဖမ်းချုပ်ထားခိုင်းကာ ဘိုင်လု၏ ဆက်သွယ်ရန်စာရင်းထဲမှ "မေမေ" ဟု အမည်တပ်ထားသည့် နံပါတ်ကို ရှာဖွေပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
"ဟယ်လို... ဒေါ်လေး၊ သမီးက ဘိုင်လုရဲ့ အခန်းဖော် မိန်ရှင်းယွီပါ။ အခု ဘိုင်လုတစ်ယောက် အခြေအနေတစ်ခုနဲ့ ကြုံနေရလို့ ဒေါ်လေးကို အသိပေးမှ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."
ဘိုင်လုက မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် မိန်ရှင်းယွီတစ်ယောက် သူမ၏ မိခင်ကို အကြောင်းစုံ ပြောပြနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ရသည်။
မိန်ရှင်းယွီ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် "မင်းအမေက ဒီနေ့ပဲ လာခဲ့မယ်တဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘိုင်လု၏ မျက်နှာမှာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟူသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ဘိုင်လု၏ မိသားစုမှာ အခြားပြည်နယ်မှ ဖြစ်ပြီး ရထားဖြင့် လေးနာရီခရီး သွားရသည်။ ဘိုင်လု၏ မိဘများသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်ပုံဖြင့် ထိုညနေမှာပင် အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသည်။
မိန်ရှင်းယွီက ဘိုင်လုကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးပြီး မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံစေခဲ့သည်။
မိဘများ၏ မေးမြန်းမှုအောက်တွင် ဘိုင်လုက စကားအထစ်ထစ်ဖြင့် အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြခဲ့ရသည်။
မိန်ရှင်းယွီက တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် "ချန်ဟောင်ရဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်မှုအကြောင်းကိုရော ပြောပြမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဘိုင်လုမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။
သူမက မပြောရဲသဖြင့် မိန်ရှင်းယွီကပင် ပြောပြလိုက်သည်။ ဤကိစ္စ၏ သဘောသဘာဝမှာ သုံးစွဲရန်အတွက် ငွေချေးခြင်းထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေသဖြင့် ဘိုင်လု၏ မိဘများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
တက္ကသိုလ်တက်သည့် တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးခင်မှာပင် ၎င်းတို့၏ လိမ္မာပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် သမီးလေးမှာ ဤသို့ ဖြစ်သွားရသလော။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကဆိုလျှင် အလွန် နာခံတတ်သူ မဟုတ်ပါလား။
ဘိုင်လု၏ မိဘများသည် မိန်ရှင်းယွီကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူများ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း ၎င်းတို့သည် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြသည်။ ကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းကို သိရှိလိုက်သည့်အခါ အချိန်မီသာ အသိမပေးလျှင် ဘိုင်လုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာနှင့် ကြုံရလိမ့်မည်ကို ၎င်းတို့ သိရှိလိုက်ကြသည်။
၎င်းတို့မှာ မိန်ရှင်းယွီကို စိတ်ရင်းဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြသည်။
၎င်းတို့သည် သုံးရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ဘိုင်လု၏ အကြွေးအားလုံးကို တစ်ခါတည်း ဆပ်ပေးလိုက်သည်။ အတန်းဖော်များထံမှ ချေးငွေများလည်း ပါဝင်သည်။ ဘိုင်လု၏ မိခင်မှာ မိန်ရှင်းယွီကို တစ်ဦးတည်းခေါ်၍ ချန်ဟောင်အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ပြီး "သူက သဘောကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပါ၊ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ" ဟု သက်ပြင်းချခဲ့သည်။
သူမက ဘိုင်လု၏ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ ပြန်သွားကြသည့်အခါ ဘိုင်လုမှာ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်ပုံ ဖြစ်နေသည်။
"စုစုပေါင်း ငွေတစ်သောင်းတောင် မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မတို့ ငွေခြောက်သောင်းကျော် ပြန်ဆပ်လိုက်ရတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ထိုငွေခြောက်သောင်းဖြင့် သူမအနေဖြင့် စစ်မှန်သော ဇိမ်ခံလက်ကိုင်အိတ်နှစ်လုံးပင် ဝယ်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့် ရင်နာမိသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း ဖြုန်းတီးခဲ့မှုများကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း သူမအနေဖြင့် ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။
"အိပ်မက်မက်နေသလိုပဲ" ဟု သူမက ပြောသည်။ "ငွေပေးတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါက တကယ့်ငွေစက္ကူတွေလို့ မခံစားရဘူး၊ ဂဏန်းတွေလိုပဲ ထင်နေတာ။ ငွေကို မခံစားရတဲ့အတွက် ဈေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒါကို အလွယ်တကူပဲ ဝယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေခဲ့မိတာ"
မိန်ရှင်းယွီမှာ ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားပြီး "ဒါဟာ မင်းကိုယ်တိုင် ငွေရှာမကြည့်ဖူးလို့ ဖြစ်မှာပါ။ တကယ်လို့ မင်းသာ နေ့ရောညပါ ကြိုးစားပြီး ငွေရှာခဲ့ရင် အဲဒါကို သုံးဖို့ နှစ်ခါလောက် စဉ်းစားမိမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမနှင့် ဂျီအန်းနင်းတို့က ချွေတာတတ်သည့် ဗီဇပါလာခဲ့ကြ၍လား။ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့ရရှိသည့် ငွေတစ်ပြားစီတိုင်းမှာ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေထားရသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတို့မှာ ငွေသုံးစွဲသည့်အခါ အထူးသတိထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် မိန်ရှင်းယွီနှင့် ဂျီအန်းနင်းတို့တွင် တူညီသောအချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မိသားစုအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အချို့ကို ထမ်းထားရသူများ ဖြစ်သည်။ နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်း မြှင့်တင်ရန် အလုပ်လုပ်ကြသည့် အခြားကျောင်းသားများနှင့် မတူဘဲ ၎င်းတို့မှာ မိသားစု၏ ဘဏ္ဍာရေး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားစရာ မလိုသော်လည်း ငွေရလာသည့်အခါ နှုတ်ခမ်းနီအသစ် ဝယ်ဖို့အတွက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မသုံးနိုင်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ မိခင် သို့မဟုတ် အဘွားတို့မှာ ဖျားနာမှုကြောင့် ငွေပိုလိုအပ်နိုင်သည့်အတွက် စိတ်ချရစေရန် ငွေကို စုဆောင်းထားရမည် ဖြစ်သည်။
ယုရှကမူ ၎င်းတို့နှင့် မတူပေ။ သာမန်မိသားစု နောက်ခံရှိသော်လည်း သူမတွင် ဘဏ္ဍာရေး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိပေ။ သူမ အချိန်ပိုင်းအလုပ်မှ ငွေရလာသည့်အခါ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သုံးစွဲမှုအတွက်သာ ဖြစ်သည်။
ယုရှအကြောင်းကို တွေးမိရင်း မိန်ရှင်းယွီမှာ ရုတ်တရက် စိတ်မအေးဖြစ်လာသည်။
"ယုရှလား" ဂျီအန်းနင်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများဖြင့် မိန်ရှင်းယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ငါလည်း မသိဘူး။ ဘိုင်လုရဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် သူ့အကြောင်းကို တွေးမိသွားတာ။ သူရော အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေမလားလို့ မေးကြည့်မလို့။ သူက WeChat မှာ 'စိုးရိမ်မနေပါနဲ့' လို့ပဲ ပြန်စာပို့ပြီး နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး။ ပြီးတော့ မနေ့က သူ့အခန်းဖော်နဲ့ တွေ့လို့ ယုရှအကြောင်း မေးကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့ပြောတာက ယုရှကို မတွေ့တာ ရက်အတော်ကြာပြီတဲ့၊ နောက်ပြီး အတန်းကိုလည်း မတက်တာ ကြာပြီတဲ့" မိန်ရှင်းယွီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ အကြည့်မှာ ရေအိုင်အေးတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး လျှို့ဝှက်နေသည်။
ဘိုင်လု၏ အခြေအနေကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူမ အရာအချို့ကို နားလည်လာပြီး သူမ၏ ယခင်ဘဝက အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းမိလာသည်။
ဘိုင်လုကဲ့သို့ အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်သည့် မိန်းကလေးပင် အွန်လိုင်းချေးငွေ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ယွမ်ခြောက်သောင်း အကြွေးတင်ခဲ့သေးသည်။ သို့ဆိုလျှင် အခြားသူများထက် ပစ္စည်းဥစ္စာကို ပိုမိုတပ်မက်သည့် ယုရှဆိုလျှင်ကော။ သူမ ဘယ်လောက်အထိ အကြွေးတင်နေမည်နည်း။
သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဂျီအန်းနင်းမှာ အလွန်ဆင်းရဲနေမှန်း သိပါလျက်နှင့် သူမဆီမှ ငွေတောင်းခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။
ဤဘဝတွင် အရာအတော်များများမှာ ယခင်ဘဝနှင့် မတူညီဘဲ အချိန်မတိုင်မီ ဖြစ်ပျက်နေကြသည်။
မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဇွန်လကုန်ပိုင်းတွင် ဝမ်ယွီ ကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်က သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးလာပြီး ကော်ဖီဆိုင်များအထိ လိုက်လံနှောင့်ယှက်ခြင်း၊ NL တွင် အနိုင်ကျင့်ခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမနှင့် ယုရှတို့နှစ်ဦးစလုံး NL တွင် အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ထိုအလုပ်မှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ဝင်ငွေအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယုရှမှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ပြီး ကျောင်းတက်ရာတွင်လည်း ကြိုးစားခဲ့ကာ အတန်းပျက်ခြင်း၊ ကျောင်းပြေးခြင်းဟူ၍ သတင်းမကြားခဲ့ရပေ။
သို့သော် ဤဘဝတွင် ယုရှမှာ ထိုအလုပ်ကို မရခဲ့ပေ။ ဂျီအန်းနင်းမှာ ယုရှ အခုဘာလုပ်နေလဲဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း NL ထက် ဝင်ငွေပိုကောင်းသည့် အလုပ်မျိုးကို ယုရှ ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခင်ဘဝက သူမ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
သူမ အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သူမ၏ အခြေအနေကကော ဘယ်လိုရှိမလဲ။
ထို့အပြင် ဂျီအန်းနင်းက ဤဘဝတွင် ယုရှအနေဖြင့် ကျောက်နှင့် ပူးပေါင်းရန် အခွင့်အရေး မရရှိနိုင်တော့ဟု တွေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက "အို" ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းနှင့် ယုရှတို့မှာ အစကတည်းက ရင်းနှီးမှု မရှိကြပေ။ ယုရှမှာ မိန်ရှင်းယွီနှင့် သူမတို့၏ စကားဝိုင်းများထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ မိန်ရှင်းယွီမှာ ဂျီအန်းနင်း၏ အေးစက်မှုကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။
ယုရှအကြောင်း ပြောပြီးနောက် မိန်ရှင်းယွီမှာ ဘိုင်လုအကြောင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်၊ "သူက ချန်ဟောင်နဲ့ ပြန်အဆင်ပြေချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ချန်ဟောင်က ငြင်းလိုက်တယ်။ သူ အဆောင်မှာ ငိုနေတာ သနားစရာပဲ"
ဂျီအန်းနင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်နည်း။ ချန်ဟောင်ကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။
ချန်ဟောင်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် သူသည် ကျောင်းအနီးရှိ စားသောက်ဆိုင်ငယ်တစ်ခုတွင် ဝမ်ယွီနှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားနေသည်။ ဝမ်ယွီက သူ့ကို ဒီနေ့ လိုက်ပို့ပေးထားသဖြင့် သူ ဂျီအန်းနင်းနှင့် အတူ ထမင်းမစားဖြစ်ခဲ့ပေ။
ချန်ဟောင်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြီး ဆေးလိပ်ကို မရပ်မနား သောက်နေသည်။
"ငါ သူ့ကို မထားနိုင်တော့ဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဘိုင်လုက သူနှင့် ပြန်တွဲချင်သည့်အခါ သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရုန်းကန်နေရသည်။
ပထမဆုံးအချစ်ဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ လက်မလွှတ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်တတ်သည်။ သူမ၏ အပြုံးတိုင်း၊ ပျော်ရွှင်မှုတိုင်း၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတိုင်းမှာ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အချစ်၏ ကုလားကာအောက်တွင် ရှိနေသည့် မလှပသော ဘက်ခြမ်းကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။
ဘိုင်လု၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာသည် မဟုတ်သော်လည်း အတော်အတန် အဆင်ပြေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ မိသားစု စီးပွားရေး အခြေအနေထက် အများကြီး သာလွန်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ သုံးစွဲမှု အမြင်ချင်းပင် မတူညီကြပေ။
အချင်းချင်း နှစ်သက်နေကြသော်လည်း တန်ဖိုးထားမှုချင်း ကွဲလွဲနေပါက ဆက်ဆံရေးကို အတင်းအကျပ် ဆက်လက် တည်ဆောက်၍ မရနိုင်ပေ။
ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိချစ်သည့် မိန်းကလေးကို မထိန်းကျောင်းနိုင်တော့ကြောင်း ဝန်ခံရခြင်းမှာ အသက်အရွယ် မရွေး နာကျင်ရသည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လူ့လောကထဲသို့ စောစီးစွာ မဝင်ရောက်ရသေးသည့် လူငယ်လေးများအတွက် ဤနာကျင်မှုကို မြည်းစမ်းကြည့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေရှည်တွင် ၎င်းမှာ သူ၏ တိုးတက်မှုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင်မူ သည်းခံရခက်နေသည်။
သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝမ်ယွီမှာ သူ့ပုခုံးကို တိတ်တဆိတ် ပုတ်ပေးနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။
ချန်ဟောင်က မျက်ခွံကို ပင့်ကြည့်ကာ သူ့ကို မနာလိုသည့်ပုံဖြင့် "မင်းက ဒီခံစားချက်ကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
အမှန်ပင် ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ယွီမှာ ငွေဇွန်းကို ကိုက်လျက် မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီမှာ ပုခုံးတွန့်ပြနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။
သူ ကားမောင်းရမည် ဖြစ်သဖြင့် အရက်သောက်၍ မရပေ။ ချန်ဟောင်က ဆေးလိပ်ဘူးကို သူ့ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက အနံ့ခံကြည့်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြန်ပစ်ပေးရင်း "ငါ ဆေးလိပ်ဖြတ်လိုက်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"စားစရာမရှိလို့ ငြီးငွေ့နေတာလား" ချန်ဟောင်က ဆဲဆိုလိုက်သည်၊ "ဘာမှ လုပ်စရာမရှိရင် ဘာလို့ ဆေးလိပ်ဖြတ်နေရတာလဲ"
ဝမ်ယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့်အခါ ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုသူမှာ အခြားသူများနှင့် အတူ စားသောက်နေပြီး ဝမ်ယွီကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလိုလိုပင် လည်ပင်းကို ရှုံ့လိုက်သည်။ သူမှာ ဂျီအန်းနင်း၏ အတန်းဖော် ဟယ်ရှန်တုန်း ဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ၏ အထိုးခံရကာ ဝက်မျက်နှာ ဖြစ်သွားခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။
ဟယ်ရှန်တုန်းမှာ စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ဝမ်ယွီနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အမြန်ကျော်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝမ်ယွီ၏ မှိုင်းညို့နေသော မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ လျှောက်သွားသည့် တစ်လျှောက်လုံး စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ဟယ်ရှန်တုန်းမှာ ထမင်းပင် ကောင်းကောင်း မစားနိုင်တော့ပေ။
ထိုည အိမ်တွင် ဂျီအန်းနင်းက ဝမ်ယွီကို "ငွေက လူတွေကို ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက "လုပ်နိုင်တာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ချန်လျန်နှင့် ရန်ယွမ်တို့မှာ ရူးသွပ်ခြင်း၏ နမူနာကောင်းများ မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် သူသည် ထိုနှစ်ဦးကို နမူနာအဖြစ် မသုံးခဲ့ပေ။ သူက "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သတင်းကို မကြည့်လိုက်ရဘူးလား။ ငွေကြေး သန်းတစ်ရာကျော် ခိုးယူသွားတဲ့ စာရင်းကိုင်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ကြီးကြပ်ရေးမှူးတောင် မဟုတ်ဘူး၊ ရိုးရိုး စာရင်းကိုင်လေးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ မူးယစ်ဆေးဝါး ရောင်းဝယ်သူတွေပေါ့၊ သူတို့ သေဒဏ်ပေးခံရနိုင်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အန္တရာယ်ကို စွန့်စားနေတုန်းပဲ။ အဲဒါ ဘာအတွက်လဲ။ ငွေကြေးကလွဲရင် ဒီလောက် တွန်းအားပေးနိုင်တဲ့အရာ တခြားမရှိဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် လူတွေက ငွေအတွက်ဆိုရင် သူတို့သိတဲ့သူတွေကိုတောင်၊ သူငယ်ချင်း ဒါမှမဟုတ် အတန်းဖော်တွေကိုတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်တာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါက ပမာဏနဲ့ ဆုလာဘ် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာအပေါ် မူတည်တယ်။ အချို့လူတွေအတွက်ဆိုရင် အကျိုးအမြတ်က ကြီးမားလွန်းရင် လူသတ်မှု ဒါမှမဟုတ် မီးရှို့မှုအထိ ကျူးလွန်နိုင်တယ်။ ဘာလို့ မေးတာလဲ" ဝမ်ယွီက ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သတင်းကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမိလို့ပါ။ ဒီလောကမှာ လူအမျိုးမျိုး ရှိတာပဲ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါတွေကို လျှော့ကြည့်ပါ။ ငါ့ကိုပဲ ပိုကြည့်ပါ၊ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေရမယ်" ဝမ်ယွီက ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ သူ့စကားကြောင့် ရယ်မောမိသည်။
ယခင်ဘဝက အတိတ်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ယုရှနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဆက်လက် စဉ်းစားမနေတော့ပေ။
ဝမ်ယွီကမူ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း သူမကို "မင်းအတန်းထဲက အဲဒီကောင် နာမည်က ဘာလဲ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခါ ငါ အထိုးခံရတဲ့ကောင်လေ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက စစ်ဆေးကြည့်ပြီး "ဟယ်ရှန်တုန်း မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူ့အကြောင်း မေးနေတာလဲ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက "ညစာစားရင်းနဲ့ သူ့ကို တွေ့လိုက်မိလို့။ သူ့မျက်နှာက ကြည့်ရတာ မကောင်းဘူး၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ထိုးလိုက်ချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ" ဟု ဆိုသည်။
"သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ" ဂျီအန်းနင်းက ပြောသည်၊ "သူက ပါးစပ်အရမ်းဆိုးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ"
ဂျီအန်းနင်းမှာ ဟယ်ရှန်တုန်းကို အလွန်အေးစက်သည့် သဘောထားဖြင့် ဆက်ဆံသည်။
အတန်းထဲက အခြားကျောင်းသားများမှာ သူမနောက်ကွယ်တွင် ကဲ့ရဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် သူမကို ကြည့်သည့်အခါ ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာများ ရှိတတ်သော်လည်း ဆွန်ယာရှန်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဟယ်ရှန်တုန်းတစ်ယောက်သာ သူမကို ထိုသို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။
သံသရာလည်သည်မှာ ယခင်ဘဝက သူသည် ဆွန်ယာရှန်း၏ အကြံအစည်များကို အမြဲ လိုက်ပါ လုပ်ဆောင်ပေးလေ့ရှိသော်လည်း ဤဘဝတွင်မူ အငြင်းပွားမှုတစ်ခုတည်းကြောင့် ဆွန်ယာရှန်း အမုန်းဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက "ငါ ဒီလူနဲ့ အရင်က တွေ့ဖူးလား။ ဆိုလိုတာက နောက်ဆုံးတစ်ခါ မတိုင်ခင်ကလေ" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက နားမလည်နိုင်စွာ "ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမက "ဖြစ်နိုင်တာက တွေ့ဖူးမှာပေါ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့ စာသင်နှစ် အင်္ဂါနေ့တွေတုန်းက ကျွန်မတို့ အတန်းတက်တဲ့ အဆောက်အအုံ တူတူပဲ မဟုတ်လား" ဟု ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ ပြောစကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။
အဆောက်အအုံ တူ၊ ထပ်တူဖြစ်နေသဖြင့် အိမ်သာသွားရင်း လမ်းမှာ ဆုံမိကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ၏ သိစိတ်က မမှတ်မိသော်လည်း သူမ၏ မသိစိတ်က ထိုအချက်အလက်ကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဆွန်ယာရှန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဂျီအန်းနင်းကို အပုပ်ချသည့် လူမိုက်နေရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သည့်အခါ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မမှတ်မိနိုင်သည့် လူတစ်ယောက်၏ နေရာတွင် အလိုအလျောက် သတ်မှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤသို့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းမှာ သိပ္ပံနည်းကျပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်ရသည်။
သို့သော် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဝမ်ယွီ မှာ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ထိုအကြောင်းအရာကို လက်လွှတ်မပေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
ဖတ်ရှုပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ အကယ်၍ ဤဝတ္ထုကို နှစ်သက်ပါက NovelUpdates တွင် ကြယ် ၅ ပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ပေးပြီး အားပေးကြပါဦးဟု ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တောင်းဆိုလိုက်ရပါသည်။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)