အိမ်တွင် ဗဟိုလေအေးပေးစက်စနစ် တပ်ဆင်ထားပြီး အပူချိန်နှင့် စိုထိုင်းဆကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း နွေရာသီဖြစ်သည့်အတွက် လူကို မည်သို့မျှမဆိုနိုင်ဘဲ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေတတ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အိပ်ခန်းဘက်ရှိ စာကြည့်ခန်းငယ်လေးထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကျောင်းစာများ လုပ်နေခဲ့သည်။ သူမထရပ်လိုက်ပြီး အဖျော်ယမကာတစ်ပုလင်းယူရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။ ခဏတွေးတောမိပြီးနောက် ဘီယာတစ်ပုလင်းကိုပါ ထပ်ယူလာခဲ့ပြီး စာကြည့်ခန်းကြီးထဲတွင်ရှိနေသော ဝမ်ယွီ ထံသို့ သွားလိုက်သည်။
ဤအိမ်တွင် စာကြည့်ခန်း နှစ်ခုရှိသည်။
စာကြည့်ခန်းကြီးမှာ တရားဝင်သုံးသောနေရာဖြစ်ပြီး စားပွဲခုံကြီးနှင့် စာအုပ်မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စာအုပ်စင်များရှိသည်။
စာကြည့်ခန်းငယ်မှာမူ အိပ်ခန်းဘက်တွင်ရှိပြီး အိပ်ခန်းနှင့် တံခါးတစ်ချပ်သာ ခြားထားသည်။ ၎င်း၏ ဒီဇိုင်းမှာ ပို၍ရိုးရှင်းပြီး အိမ်ရှင်၏ အပန်းဖြေရန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။
အိမ်ကို စတင်ပြင်ဆင်စဉ်က ဤအတိုင်း စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် လူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း ပျင်းရိတတ်ကြရာ အနီးအနားတွင် ရှိနေလျက်နှင့် အဝေးကို ဘာကြောင့်သွားရမည်နည်း။ ဂျီအန်းနင်း ပြောင်းရွှေ့လာပြီးကတည်းက ဝမ်ယွီ သည် ဤစာကြည့်ခန်းငယ်ကိုသာ အဓိက အသုံးပြုဖြစ်ခဲ့သည်။
စာကြည့်ခန်းကြီးကိုမူ အလွန်တရာမှ ရှားပါးစွာသာ အသုံးပြုသည်။
ယနေ့တွင်မူ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ စာကြည့်ခန်းကြီးထဲသို့ ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
တံခါးမှာ အနည်းငယ် ဟနေသည်။ ဂျီအန်းနင်း တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးပြူဝင်ကာ “ဝင်လို့ရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မည်းနက်သော ဆံပင်များမှာ ကျဆင်းနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အစာရှာနေသည့် ကြွက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဖိုင်တွဲကို ပိတ်ကာ “ဝင်လာခဲ့လေ” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ပိုက်ကိုကိုက်လျက် ဝင်လာပြီး ဘီယာကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“တော်လိုက်တဲ့ ကလေးမလေး” ဝမ်ယွီ သည် ဘီယာကိုယူလိုက်ပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် သူမ၏ခါးကို ဖက်လိုက်ကာ “အနမ်းလေးတစ်ချက်လောက်ပေးပါဦး၊ တစ်ချက်ပဲ!” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ငယ်ရွယ်ပြီး သန်မာကာ စွမ်းအင်အပြည့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ စိတ်ပါလာလျှင် ထမင်းစားခန်းရော ရေချိုးခန်းပါ သူတို့၏ စစ်မြေပြင် ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ဤလူသည်လည်း ဆွဲဆောင်ရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏အလိုသို့ အမြဲတစေ လိုက်လျောမိတတ်သည်။
သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးတောဖူးသည့် အရာများစွာကို သူနှင့်အတူ စမ်းသပ်ဖူးခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မာကျောပြီး မသက်မသာဖြစ်သော စားပွဲခုံပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အဖြစ်အပျက်မျိုးကို မလိုလားပေ။ သူမသည် သူ့ကို အမြန်နမ်းလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်ကာ “ကျွန်မ ကျောင်းစာ မပြီးသေးဘူး၊ ရှင် လုပ်စရာရှိတာ လုပ်လေ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမသည် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ခဲ့ဖို့ပင် မမေ့ခဲ့ပေ။
တံခါးပိတ်သွားသောအခါ ဝမ်ယွီ ၏ ရယ်သံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ရှေ့ရှိ ဖိုင်တွဲနှစ်ခုကို တွေဝေစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဖိုင်တွဲများထဲတွင် အစောပိုင်းက Xing အဘိုးကြီး စုံစမ်းခဲ့သည့် ရလဒ်များ ရှိနေသည်။ တစ်ခုမှာ ဂျီအန်းနင်း အတွက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ကျောက် Chen အတွက် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ၎င်းတို့ကို ပြန်ထုတ်ပြီး ဂရုတစိုက် ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်သည်။
သို့သော် Xing အဘိုးကြီး ထိုစဉ်က ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဤလူနှစ်ဦးကြားတွင် ဆက်စပ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှာတွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် လက်မကို ကိုက်လိုက်မိသည်။
စိတ်ပညာရှင်၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ အိပ်မက်များသည် လက်တွေ့ဘဝ၏ ပုံရိပ်များသာ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အတိတ်က ပတ်သက်မှုများ၊ လူဆိုးများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှုများ၊ ကျောက် Chen ကို ကြောက်ရွံ့မှုများအကြောင်း သူ့ကို သတင်းအချက်အလက် ပေးထားဖူးသည်။
ဤသတင်းအချက်အလက်များသည် သူ၏ဦးနှောက်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး လိမ်ယှက်ရှုပ်ထွေးကာ ကျောက် Chen သည် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် တွင် ဂျီအန်းနင်း ကို အနိုင်ကျင့်နေသည့် အိပ်မက်ကို ဦးစွာမက်စေပြီးနောက် ကျောက် Chen သည် ဂျီအန်းနင်း ကို အတင်းအကျပ် ပြုကျင့်ရန် ကြိုးစားပြီး သူမက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံနေသည့် အိပ်မက်များကို မက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေတာလား။
သီအိုရီအရဆိုလျှင် ထိုအတိုင်း ဖြစ်ရမည်။ လက်တွေ့သတင်းအချက်အလက်ကို လိမ်ယှက်ဖျက်ဆီးပြီး ဤအိပ်မက်များကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ ဝမ်ယွီ ဖြစ်သည်။ ဤအိပ်မက်များသည် တကယ့်လက်တွေ့နှင့် ကွဲပြားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် စိတ်ပညာရှင်၏ စကားများကို ယုံကြည်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့မှာ အလွန် သိပ္ပံနည်းကျသည်ဟု ထင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူသည် ဤအိပ်မက်များကြောင့် အလွန်တရာ စိတ်ဒုက္ခရောက်နေရသည်။
အိပ်မက်ထဲရှိ ပထမလူအမြင်မှ သူလွတ်မြောက်သွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ထိုအိပ်မက်တစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ နာကျင်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ထိုမျှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေမျိုးတွင်။
သူမသည် စွမ်းသမျှ အားကုန်ထုတ်၍ ရုန်းကန်နေသည်။
သူမ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိပါက မည်သည့်ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူမ နားလည်နေပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ နားမလည်နိုင်ပေ။ လက်တွေ့တွင် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို အနည်းငယ်မျှပင် မမျှတမှုမျိုး ခံစားရစေမည် မဟုတ်ပေ။ အိပ်မက်ထဲတွင်မူ သူမအတွက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အန္တရာယ်များပြီး ခက်ခဲသော အခြေအနေမျိုးကို သူ ဖန်တီးမိနေရသနည်း။
ဆရာဝန်က ဤအိပ်မက်ကို သူကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်၍ ဤအချက်ရောက်လျှင် သူ အမြဲနိုးလာတတ်သည်ဟု ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်အသိစိတ်အောက်ပိုင်းက နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမည့် အခြေအနေများကို သိရှိနေပြီး အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူသည် အမြဲတမ်း နိုးလာအောင် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆရာဝန်၏ ရှင်းပြချက်မှာ အလွန်မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားရသည်။
အိပ်မက်ထဲရှိ မြင်ကွင်းများအရ၊ မည်သူ၏ အကူအညီမျှမပါဘဲ ဂျီအန်းနင်း သည် ကျောက် Chen ၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အကယ်၍ ဤအိပ်မက်သာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပါက... ဝမ်ယွီ သည် နိုးနေသည့် အချိန်တွင်ပင် အိပ်မက်ထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ပေ။
အကြိမ်တိုင်း သူသည် သူ့ကိုယ်သူ နိုးလာအောင် လုပ်လိုက်ပြီး ၎င်းမှာ အိပ်မက်၏ စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ထိရောက်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဆရာဝန်က သူ၏ ဖော်ပြချက်များအရ ဤအိပ်မက်သည် အမှန်တကယ်တွင် အဆုံးသတ်သို့ မရောက်သေးကြောင်း ပြောသည်။ သူသည် ရုပ်ရှင်တစ်ခုကဲ့သို့သော ပြီးပြည့်စုံသော သို့မဟုတ် ပိတ်ထားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်နိုင်သည်။
ဆရာဝန်သည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယွီ အနေဖြင့် ဤအချက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အိပ်မက်ကို ဆက်မက်ကြည့်ရန် ကြိုးစားစေလိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် မမျှော်လင့်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
သို့သော် ဆရာဝန်က သူ့ကို ဖိအားမပေးဘဲ စဉ်းစားရန် တစ်ပတ်အချိန်ပေးလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ အကယ်၍ ဤထပ်ခါတလဲလဲ မက်နေသော အိပ်မက်ပြဿနာသည် နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားပါက ထပ်မံ ကုသရန် မလိုတော့ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် ရှေ့ရှိ ဖိုင်တွဲနှစ်ခုကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေပြီးနောက် အံဆွဲတစ်ခုကို ဖွင့်ကာ ၎င်းတို့ကို ထည့်လိုက်ပြီး ပိတ်၍ သော့ခတ်လိုက်သည်။
သူထရပ်ပြီး စာကြည့်ခန်းငယ်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ကျောင်းစာလုပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်၍ စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်ကာ အိတ်ထဲသို့ ပစ္စည်းများ ထည့်နေသည်။ သူရောက်လာသည့် အသံကြားသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “အလုပ်ပြီးသွားပြီလား” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေပြီး အနားသို့ သွားကာ သူမကို နောက်မှသိုင်းဖက်ပြီး လည်တိုင်သွယ်သွယ်ကို နမ်းလိုက်သည်။ သူက “ကျောင်းစာ ပြီးသွားပြီလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် “ပြီးပြီ” ဟုသာ ပြောနိုင်သေးသည်။ ထိုစဉ် ဝမ်ယွီ ၏ လက်များက သူမ၏ခါးသို့ ရောက်လာပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
ခုခံချင်သည့် စိတ်ရှိသော်လည်း ဝမ်ယွီ သည် ဆွဲဆောင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် စားပွဲခုံမာပေါ်၌ ဖြစ်ပျက်မည့်အရာမှ သူမ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စားပွဲခုံစွန်းရှိ ချွေးစက်များက မက်မွန်သီးပုံသဏ္ဌာန်ကို ပုံဖော်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖုံးထားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆရာဝန်မပါဘဲ ထိုအချက်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားချင်သည်။ သို့သော် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို ဖက်ထားရင်း အိပ်ပျော်သွားပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မက်မမက်ဘဲ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ချိန်းထားသည့်ရက်တွင် ဝမ်ယွီ သည် ဆရာဝန်ထံ ထပ်မံသွားရောက်သည်။ သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤအခြေအနေကို ဆရာဝန်အား ပြောပြလိုက်သည်။
“သူ့ကို ဖက်ထားရင် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်တယ်၊ အိပ်မက်လုံးဝ မမက်ဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။
ဆရာဝန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “မင်းရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က အစကတည်းက သူမဆီကနေ စတင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားက သဟဇာတဖြစ်တဲ့ လိင်ဆက်ဆံမှုနဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေက မင်းရဲ့ စိတ်အသိစိတ်အောက်ပိုင်းက စိုးရိမ်စိတ်တွေကို လျော့ပါးသွားအောင် ကူညီပေးနေတာ ထင်ရှားပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဆရာဝန်၏ စကားများသည် အမြဲတမ်း သိပ္ပံနည်းကျပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသဖြင့် ဝမ်ယွီ သည် ယခုအခါ သူ့အပေါ် အတော်လေး ယုံကြည်မှု တိုးလာပြီဖြစ်သည်။ ဆရာနှင့် လူနာကြား၊ အထူးသဖြင့် စိတ်ပညာရှင်နှင့် လူနာကြားတွင် ဤသို့သော ယုံကြည်မှုမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီ သည် ဆရာဝန်၏ အကူအညီဖြင့် တစ်ကြိမ်လောက် စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အိပ်မပျော်သွားဘဲ ဒီအိပ်မက်ကို ဆက်မက်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်” ဟု သူက ပြောသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသည်။
လှေကားကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ ဝမ်ယွီ သည် အိပ်မက်ထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း သည် ခြေဗလာဖြင့် အသည်းအသန် ပြေးနေပြီး အပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ ပုံစံမှာ စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်သည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူမသည် လှေကားကွေ့နောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အောက်မှ လူအချို့က သူမကို လိုက်လာကြသည်။
“သူမ အပေါ်ရောက်သွားပြီ!” ဟု သူတို့ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ဝမ်ယွီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်း နောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။
ဝမ်ယွီ သည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ထိုလူတို့သည် အမိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို ချက်ချင်း ရှာမည့်အစား ကျောက် Chen ကို ခေါ်လိုက်ပြီး သူ အပေါ်တက်လာသည်အထိ စောင့်နေကြသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ဘယ်မှာ ပုန်းနေသည်ကို သိသည်။ သူသည် ထိုလူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထိုနေရာသို့ သွားလိုက်သည်။
သူသည် ကျောက် Chen သွားသည့် လမ်းအတိုင်း လိုက်သွားသည်။ သူရောက်သည့်အခါ ကျောက် Chen ကဲ့သို့ပင် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသည်။
ထောင်ချောက်ထဲကျနေသော သားရဲကဲ့သို့ပင်၊ မျက်လုံးများ နီရဲနေသော်လည်း အရှုံးမပေးပေ။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး အသက်ရှူသံကို ထိန်းထားကာ သံချောင်းကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေသည်။
သူမသည် တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ခုခံခြင်းကို တစ်ခါမျှ လေ့ကျင့်ဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ တင်းမာနေပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အလိုဆန္ဒဖြင့်သာ တွန်းအားပေးနေသည်။
သူ့ရဲ့ Anning!
ခဏတာ အာရုံလွဲသွားသည့်အခါ ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ သံချောင်းသည် သူ၏ဘက်သို့ ဝေ့ယမ်းလာသည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ထားသော ဝမ်ယွီ သည် အမြန်နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ ကျောက် Chen ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်လာသည် - ကျောက် Chen သည် ရောက်လာပြီး ဝမ်ယွီ ရပ်နေသည့် နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ သံချောင်းမှာ ဝမ်ယွီ ၏ မျက်နှာကို ဦးတည်နေပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ဟန်ချက်ထိန်းလိုက်ပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြတော့ဘဲ သွေးများလည်း မစင်ကျလာပေ။
ဝမ်ယွီ သည် ဤသည်မှာ အရေးပါသော အလှည့်အပြောင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယွီ သည် အိပ်မက်ကို ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူ၏လက်ဝါးများမှာ ချွေးပြန်နေပြီး နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်ကာ နဖူးပေါ်တွင် အေးစက်သော ချွေးများ ပျံလာသည်။
သူဆက်သွားပါက သူ မမြင်လိုသည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။
သူသည် အိပ်မက်ထဲ မဝင်မီကတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဤသို့ ခုခံလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ အကြိမ်တိုင်း ဤနေရာတွင် နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆရာဝန်၏ စကားများက သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည် - “မင်းရဲ့ စိတ်အသိစိတ်အောက်ပိုင်းက ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ သိဖို့ မင်းအိပ်မက်ထဲမှာ စူးစမ်းကြည့်ရမယ်။”
ဝမ်ယွီ ၏ လက်ဝါးများမှာ ချွေးဆက်လက်ထွက်နေသည်။ သူသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်!
အားလုံးမှာ ရွေ့လျားသွားကြသည်!
အသံတိတ်နေသည့် မြင်ကွင်းမှာ အသံပိတ်ခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပုံမှန်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ယွီ သည် လမ်းပေါ်တွင် ကားများသွားလာနေသည့် အသံ၊ တစ်နေရာရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဂီတသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အကျယ်လောင်ဆုံးမှာမူ ကျောက် Chen ၏ ကြေကွဲဖွယ် အော်သံပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် အနောက်သို့ လဲကျသွားရင်း အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ကျော်တက်သွားပြီး ဝမ်ယွီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ဝမ်ယွီ သည် ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း သည် လှေကားဘက်သို့ ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျောက် Chen ၏ လူများက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိချုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့ကောင်မလေးတွင် ပုန်ကန်လိုသော သဘာဝနှင့် မွေးရာပါ ခိုင်မာမှု ရှိသည်။ သူမ လွယ်လွယ်နှင့် အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ ကျောက် Chen ၏ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ဒါက သူမနဲ့ တကယ်ကို ဆင်တူတာပဲ!
နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်းရံထားခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိတော့သည့်အခါ သူမသည် အဆောက်အအုံ၏ အစွန်းဘက်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။
“နောက်ထပ် မလာနဲ့! ဝေးဝေးနေ!” ဟု သူမ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကျိုးပဲ့နေသော ပုလင်းတစ်ဝက်သာ ရှိပြီး သူမ၏နောက်တွင် အထပ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်မြင့်သော ကောင်းကင်ပြင်သာ ရှိသည်။
သူမ၏ ရှေ့တွင်မူ မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသော လူများ ရှိသည်။
သူမ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။
သူမ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။
ဝမ်ယွီ ၏ နှလုံးသားမှာ ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ အိပ်မက်ဖြစ်ပြီး ဤလူတို့မှာ စိတ်ကူးယဉ်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်သည်။ ဤအိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို အနည်းငယ်မျှပင် ကူညီပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် ထိုလူများ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရပြီး ဂျီအန်းနင်း သည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သေးသည်။
သို့သော် သူ၏လက်မှာ ဂျီအန်းနင်း အတွက် စိတ်ကူးယဉ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ် ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ အတွက် စိတ်ကူးယဉ်မျှသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။
သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဂျီအန်းနင်း သည် လေဟာနယ်ထဲသို့ ခြေချမိပြီး အနောက်သို့ လဲကျသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏နောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ နိုးလာသည်။
ဆရာဝန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး လူနာကို စောင့်ကြည့်ရန် တစ်ခါတစ်ရံ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်စေ့သွားပြီး လူနာ မနိုးလာပါက သူသည် ခေါင်းလောင်းကို တီးကာ လူနာကို အိပ်မက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်မည်ဖြစ်သည်။
သူသည် ဝမ်ယွီ ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခွံအောက်တွင် မျက်လုံးများ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဦးနှောက်၏ အလုပ်လုပ်နှုန်း အလွန်မြင့်မားနေခြင်း၏ အရိပ်အယောင်ပင် ဖြစ်သည်။
နာရီကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ လူနာသည် အရင်အကြိမ်များက အလိုအလျောက် နိုးလာခဲ့သည့် အချိန်နှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နိုးလာခဲ့သည့် အချိန်တို့ထက် ပို၍ကြာမြင့်စွာ အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သူ မှတ်သားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသဖြင့် ဆရာဝန်သည် သူ၏မှတ်စုများကို ဆက်ရေးရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
မှတ်စုနှစ်ကြောင်းမျှသာ ရေးပြီးချိန်တွင် လူနာမှာ ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်သည်။
ဆရာဝန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားသည်။
မှင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော မျက်လုံးများ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အသေသတ်တော့မည့်သူကဲ့သို့ပင်။