“ကျွန်မ ပြောပြမယ်၊” မန်ရှင်းယွီက ဂျီအန်းနင်း ကို ပြောပြလိုက်သည်။ “ပိုင်လူနဲ့ ချန်ဟောင် တို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ရန်ဖြစ်ကြပြန်ပြီ။”
“သူတို့က ဘာလို့ ထပ်ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ၊” ဂျီအန်းနင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “ဘာကိစ္စနဲ့ ရန်ဖြစ်ကြတာတဲ့လဲ။”
“အဓိကကတော့ ပိုင်လူပေါ့။ သူက ပစ္စည်းဝယ်ရတာကို အရမ်းဝါသနာကြီးတာ၊ ကျွန်မတို့ရွာက လူတစ်ယောက်လိုပဲ၊” မန်ရှင်းယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်း လိုမျိုး ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းအပေါ် တပ်မက်မှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမကတော့ ယွီရှောင်နဲ့ ပိုင်လူတို့လို လူမျိုးတွေကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ပေ။
သူတို့က ငွေသုံးတာကို မထိန်းနိုင်လို့ အကျင့်မကောင်းဘူးလို့ ပြောချင်ရင်လည်း ပြောလို့ရပေမဲ့ သူတို့က တစ်ခါမှတော့ တကယ်ဆိုးရွားတဲ့အလုပ်မျိုး မလုပ်ခဲ့ကြပါဘူး။ သူခိုးဓားပြတိုက်တာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲ ငွေသုံးရတာကို မရပ်တန့်နိုင်တဲ့ ဝါသနာတစ်ခုလောက်သာ ရှိကြတာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က မဆိုးဘူးလို့ ပြောပြန်ရင်လည်း မန်ရှင်းယွီက စိတ်ပူမိမြဲပါ။ ယွီရှောင်နဲ့ ပိုင်လူတို့ လုပ်နေသလိုမျိုး ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ အကြွေးတင်တဲ့ အပြုအမူတွေက မသင့်လျော်ဘူးလို့ သူမ အမြဲခံစားနေရသည်။
“ချန်ဟောင် က သူမရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးနေတယ်၊” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး “သူမကိုယ်တိုင် ပြန်ဆပ်နိုင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
မန်ရှင်းယွီက သက်ပြင်းချရင်း “သူမက သူမပိုက်ဆံနဲ့ အကြွေးဆပ်ပေမဲ့ စားသောက်စရိတ်တွေနဲ့ တခြားအသုံးအဆောင်တွေကတော့ ချန်ဟောင် ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
မန်ရှင်းယွီက ဆက်လက်၍ “နင်ကတော့ တကယ်တော်တာပဲ။ နင်နဲ့ ဝမ်ယွီ တို့ တစ်ခါမှ ရန်မဖြစ်ဖူးဘူးလား။ နင်တို့ ရန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။”
သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ ရန်မဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ မှန်ပေသည်။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလာတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်က ကောင်းကောင်း ဆွေးနွေးနိုင်ကြပြီး လူတိုင်း လက်ခံနိုင်မယ့် အဖြေတစ်ခုကို အမြဲရှာတွေ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့က အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်ကာလတွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး တစ်ခါက အရူးအမူး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအမှောင်တွင်းထဲမှ သူမကို နိုးထစေပြီး ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သူမှာ ယခုလက်ရှိ မန်ရှင်းယွီပင် ဖြစ်သည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမသည် မန်ရှင်းယွီနှင့် သူငယ်ချင်းမဖြစ်ခဲ့ရခြင်းအတွက် နောင်တရခဲ့ဖူးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤဘဝတွင်တော့ သူမ လက်လွတ်မခံခဲ့ရပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် မသိစိတ်ကပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဝမ်ယွီ သူမကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သလိုမျိုးပင် သူမသည် မန်ရှင်းယွီ၏ နားနောက်သို့ ဆံပင်တစ်စကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အကြည့်က နူးညံ့လွန်းနေသဖြင့် မန်ရှင်းယွီမှာ ကြက်သီးပင် ထသွားသည်။ “အို၊ နင်များ တစ်ခုခုများ ဝင်ပူးခံထားရသလား။”
~~
ဝမ်ယွီ သည် စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ကုသမှုကို ခံယူနေသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါကတော့ အိပ်ပျော်စေတဲ့ ညှို့ဓာတ်ပေးရုံသက်သက်ပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အိပ်မက်ထဲကို လမ်းညွှန်ခေါ်သွားပေးမယ်။ ခင်ဗျား စိတ်ကို လျော့ထားဖို့ လိုတယ်၊” ဟု ဆရာဝန်က ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဖရွိုက်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ဆရာဝန် ဘာမှမပြောခင်ကပင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်။ သူက ပြုံးလျက် “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အရမ်းကို စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပါတယ်၊” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ခြင်းကို ခံစားချင်နေသေးသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်၏ ညှို့ယူနည်းမှာ အရင်တစ်ခါနှင့် မတူပေ။
“ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ပြီး အဲဒီအိပ်မက်ကို ပြန်တွေးကြည့်ပါ။ ခင်ဗျား လှေကားတွေကို မြင်တယ်၊ ခင်ဗျား ပြေးနေတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို လိုက်ဖမ်းနေတယ်။ ခင်ဗျား ခြေဗလာနဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်ကို ပြေးတက်သွားတယ်၊ ကြမ်းပြင်က အေးစက်နေတယ်၊ တစ်ခုခုက ခင်ဗျားခြေထောက်ကို စူးဝင်သွားတယ်၊ ခင်ဗျား ရှေ့ကို ယိုင်လဲသွားတယ်၊ ပြီးတော့ ပြုတ်ကျသွားတယ်…”
ဆရာဝန်က စတင်ဖော်ပြလိုက်သောအခါ ဝမ်ယွီ သည် သတိရှိနေသေးသော်လည်း ဆရာဝန်၏ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြနေသော အိပ်မက်မြင်ကွင်းများကြောင့် ဝမ်ယွီ ၏ မျက်ခွံများမှာ လေးလံလာသည်။ မကြာမီတွင် သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားတော့သည်။
ထိုသို့ ပြုတ်ကျသွားခြင်းနှင့်အတူ သူသည် အိပ်မက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ထရပ်လိုက်ပြီး ပုန်းကွယ်နေစဉ် သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ထွက်နေသော သူ့ခြေထောက်က အေးစက်နေသော သံချွန်တစ်ခုကို နင်းမိသွားသည်။ သူသည် ထိုသံချွန်ကို ကောက်ယူပြီး လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
အသက်ရှူသံများက သူ့နားထဲတွင် ဆူညံနေပြီး နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း ပြင်းထန်နေသည်။
ကျောက် ချန်၏ ဖိနပ်ဖျားကို အရင်မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ယွီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သံချွန်ကို အားကုန်သုံး၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျောက် ချန်၏ နှာခေါင်းရိုးကို ထိမှန်သွားသဖြင့် သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။
ဝမ်ယွီ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာသည်!
မျက်နှာကျက်က နူးညံ့သော အရောင်ရှိပြီး မီးအလင်းရောင်မှာလည်း နွေးထွေးသည်။ သူ၏အောက်တွင်မူ စကားပြောရန်နှင့် ညှို့ယူရန် အသုံးပြုသည့် ဖရွိုက်ကုတင် ရှိနေသည်။
ဆရာဝန်က ကုတင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ကို တိတ်တိတ်ကလေး စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ကိုယ်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ခြင်းပါ၊” ဟု ဆရာဝန်က ပြောသည်။
“လျှပ်စစ်မီးကြိုး ရှော့ဖြစ်တဲ့အခါ အလိုအလျောက် မီးခလုတ် ပြုတ်ကျသွားသလိုမျိုးပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို ဓားနဲ့ လာတိုက်ခိုက်ရင် ခင်ဗျား အလိုလို ရှောင်တိမ်းမိမှာပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ခြင်းတွေပါပဲ၊” ဟု ဆရာဝန်က ခွဲခြာစိတ်ဖြာသည်။ “ခင်ဗျား အမြဲတမ်း တစ်နေရာတည်းမှာ နိုးလာတာက အဲဒီနေရာကျော်သွားရင် ထိခိုက်နစ်နာစရာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားသိနေလို့ပါ။ ဒါကြောင့် အဲဒီထိခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားဖို့ ခင်ဗျားကိုယ်သူ နိုးထလာအောင် လုပ်လိုက်တာပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ မသိစိတ်က ခင်ဗျားကို သတိပေးချင်သလို ကာကွယ်ပေးချင်နေတာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။”
“အံ့သြစရာပဲ!” ဝမ်ယွီ သည် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် သူ့ကို အိပ်ပျော်သွားစေသည့် ညှို့ယူနည်းကို နှစ်သက်နေမိသည်။ “ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ညှို့ယူခြင်းဆိုတာ တကယ်ရှိတယ်ဆိုတာကို ယုံသွားပြီ။ ဒါက ရိုးရိုးစကားပြောတာမျိုး မဟုတ်ပါလား။”
ဆရာဝန်: “…”
ဒါဆို သူက ကျွန်တော့်ကို လိမ်ညာသူလို့ ထင်နေပေမဲ့ အိပ်ပျော်ဖို့အတွက်ပဲ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဒီကို လာနေခဲ့တာပေါ့လေ?
ဆရာဝန်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး “ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ထားရအောင်။ နောက်တစ်ခါ အိပ်မက်ထဲ ရောက်တဲ့အခါ ဒီအမှတ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဒီရှုထောင့်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်” ဟု ပြောသည်။
အိပ်မက်များတွင် ရှုထောင့်အမျိုးမျိုး ရှိသည်။
ပထမလူ ရှုထောင့်တွင် ခင်ဗျားသည် အိပ်မက်ထဲက လူဖြစ်ပြီး လုပ်ရပ်များနှင့် ဖြစ်ရပ်များအားလုံးကို “ခင်ဗျား” ကသာ ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
တတိယလူ ရှုထောင့်တွင်မူ ခင်ဗျား အိပ်မက်ထဲမှာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ခင်ဗျားသည် ရုပ်ရှင်ကြည့်နေသလိုမျိုး လေ့လာသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ အိပ်မက်များမှာ အမြဲတမ်း ပထမလူ ရှုထောင့်ကသာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူဖော်ပြချက်အရ အိပ်မက်ထဲတွင် ဤဖြစ်ရပ်များကို ကြုံတွေ့နေရသူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်မနေသင့်ပေ။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်နေသလိုမျိုး ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိနေသည်။
ဆရာဝန်က သူ့ကို ထိုရှုထောင့်မှ လွတ်မြောက်စေပြီး အိပ်မက်၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်စေချင်သည်။
သူတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် အချိန်ချိန်းလိုက်ကြသည်။
~~
စွန်းယားရှန့်တွင် ရည်းစားသစ် ရသွားသည်။
သူမသည် ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ အတင်းအဖျင်းများ သယ်လာပေးသူ မဟုတ်ပေ။ မကြာသေးမီက ပိုင်လူသည် ချန်ဟောင် နှင့် စစ်အေးတိုက်နေသဖြင့် တခြားသူများအကြောင်း အတင်းပြောရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမဘာသာ ထိုအကြောင်းကို မတော်တဆ သိလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ နှင့် လက်ချင်းတွဲကာ ကျောင်းပေါက်ဝမှ ထွက်လာစဉ် စွန်းယားရှန့်ကို လာကြိုသည့် ကားတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်ယွီ က လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် ထိုလူက ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ဝမ်ယွီ နှင့် စကားပြောသည်။
သူသည် ဝမ်ယွီ ၏ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူတို့ စကားပြောနေစဉ် စွန်းယားရှန့်က အနားတွင် ရပ်နေပြီး အပြုံးကို ထိန်းထားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် သူမသည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြောင်းလဲတွဲနေသည်။ ဤလူများသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိကျွမ်းနေကြပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးများမှာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။
သို့သော် စွန်းယားရှန့်က ဤအသိုင်းအဝိုင်းမှ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း အစောပိုင်းက တွေးထားသလိုပင်။ ဝမ်ယွီ သည် ဤမိန်းကလေးအတွက် ပန်ဒိုရာသေတ္တာကို ဖွင့်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းကို ပြန်ပိတ်၍ မရတော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် စွန်းယားရှန့်က ဂျီအန်းနင်း ကို စင်္ကြံလမ်းတွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“ငါ့ကို အထင်မသေးနဲ့၊ ပြီးတော့ မောက်မာမနေနဲ့၊” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တကယ်ပါ၊ မောက်မာမနေပါနဲ့၊ ငါတို့အားလုံးက တူတူပါပဲ။”
ဂျီအန်းနင်း သည် စွန်းယားရှန့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤစွန်းယားရှန့်သည် အတိတ်ဘဝက စွန်းယားရှန့်နှင့် မတူပေ။
မည်သည့် စွန်းယားရှန့်က ပိုဆိုးသလဲဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်သည်။
“ငါက ဘာကို မောက်မာနေလို့လဲ၊” ဂျီအန်းနင်း သူမ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဟွန်း။” စွန်းယားရှန့်သည် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ “ဒီလူတွေက ဒီလိုပဲ။ ငါတို့နဲ့ ရိုးရိုးပဲ တွဲတာက ကိစ္စမရှိပေမဲ့ လက်ထပ်ဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဝမ်ယွီ က ချန်ဟောင် ရန်က ငါ့အပေါ် ကောင်းသလို နင့်အပေါ်မှာ ပိုပြီး သစ္စာရှိမယ်လို့ မထင်နဲ့။ သူက ကျောင်းတက်နေတုန်းမို့လို့ပါ။ မယုံဘူးလား? သူ ကျောင်းပြီးတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်လိုက်၊ သူ အခုလို အပြစ်ကင်းစင်နေဦးမလားဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်။”
ဂျီအန်းနင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်ယွီ ကို ဖော်ပြရန်အတွက် “အပြစ်ကင်းစင်သည်” ဟူသော စကားလုံးကို သုံးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုသို့ ပြောနေသူမှာ စွန်းယားရှန့် ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး “တက္ကသိုလ် ဆက်ဆံရေးတွေက ဒီလိုပါပဲ။ ကျောင်းဆင်းပြီးရင် အများစုက လမ်းခွဲကြတာပဲလို့ အကိုတွေ အမတွေ အားလုံး ပြောနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စွန်းယားရှန့်က လောကီသားပီပီနှင့် ဆယ်ကျော်သက်ဆန်ဆန် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတို့ဖြင့် “မသိသလို ဟန်မဆောင်ပါနဲ့။ ငါတို့က အဲဒီလို ရိုးရိုးလေးတွေ ဖြစ်ဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူး” ဟု ရယ်မောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က “စကားလုံးတွေကို မှားမသုံးပါနဲ့။ ‘ငါတို့’ ဆိုတာ မရှိဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စွန်းယားရှန့်သည် စိတ်တိုသွားပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူတို့သည် မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းစွာဖြင့် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။
ဇွန်လတွင် ဝမ်ယွီ သည် ပဉ္စမအကြိမ်မြောက် ကုသမှုကို ခံယူသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ဒီအမှတ်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဒီရှုထောင့်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါ၊” ဟု ဆရာဝန်က လမ်းညွှန်သည်။
ဆရာဝန်၏ ဖော်ပြချက်အတိုင်း ဝမ်ယွီ သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အိပ်မက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။
သံချွန်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူသည် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး “နင် လုပ်နိုင်တယ်၊ နင် လုပ်နိုင်တယ်” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ပြောနေသည်။
ဤအိပ်မက်သည် သူ့ကို ကြာရှည်စွာ ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီ သည် ၎င်းမှ လွတ်မြောက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။
ထို့ကြောင့် ကျောက် ချန်၏ ရက်စက်သော မျက်နှာ ပေါ်လာသောအခါ ဝမ်ယွီ သည် သံချွန်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့နှာခေါင်းရိုးကို ထိမှန်သွားသည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည့် ထိုခဏတွင် ဝမ်ယွီ သည် လွတ်မြောက်သွားသည်။
သူသည် အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရပြီး ခြေလှမ်းယိုင်သွားကာမှ တည်ငြိမ်သွားသည်။
သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
လက်တွေ့ဆန်သော ရုပ်ရှင်တစ်ခုထဲ ရောက်သွားသလိုမျိုးပင်၊ အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ပန်းထွက်လာသည့် သွေးစက်များပင် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။
သံချွန်သည် ကျောက် ချန်၏ နှာခေါင်းရိုးကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ပုံပျက်သွားသည်။ သူ၏ ပါးစပ် ပွင့်သွားပြီး သွားတစ်ချောင်း လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် သူ့ကို မကြည့်တော့ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး သံချွန်ကို ကိုင်ထားသူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ယခင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူသည် ဤလူ၏ ရှုထောင့်မှ ဤအိပ်မက်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ယခုတွင်တော့ သူသည် နောက်ဆုံး၌ လွတ်မြောက်သွားပြီး တတိယလူ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖုန်များပေကျံနေသည်။
သူမ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခါးမှာ သွယ်လျနေပြီး ခြေဗလာနှင့်ဖြစ်ကာ တစ်ဖက်မှာ စူးဝင်နေပြီး သွေးများ စီးကျနေသည်။
ဤသို့ ရှုပ်ပွနေသော ပုံစံမျိုးကို ဝမ်ယွီ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်ယွီ အတွက် ရင်းနှီးနေသည်။
အလွန်မှောင်မိုက်ပြီး အလွန်တောက်ပကာ စူးရှသော ဒေါသအမီးတောက်များ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။
နုနယ်ပြီး ပိန်လှီသော သူမသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကျောက် ချန်ကို သံချွန်တစ်ခုတည်းဖြင့် ရင်ဆိုင်နေသည်။
သူ့စိတ်ငြိမ်းချမ်းဖို့ မဟုတ်ရင် ဒါ ဘယ်သူ့အတွက်လဲ?
သူမကို တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လေ့ကျင့်ပေးတုန်းက သူမ ဘာပြောခဲ့သလဲ?
“ကျွန်မ လက်တွေ့ကျတာကိုပဲ သင်ချင်တယ်။ အားကစားပုံစံတွေကို မလိုဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အလဲထိုးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းပါ။ ပြိုင်ဘက် သေမလား၊ ရှင်မလား၊ ဒဏ်ရာရမလားဆိုတာ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။ လက်နက်ပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဦးစားပေးက သူတို့ကို အနိုင်ယူဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဘေးကင်းအောင် ထွက်ပြေးဖို့ပဲ။”
ဝမ်ယွီ သည် ရပ်တန့်နေသော ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် အပေါ်မှ ခပ်သဲ့သဲ့ ကြေးခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ယွီ သည် ညကောင်းကင်ယံမှ အလင်းရောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
လက်တွေ့တွင် ဝမ်ယွီ သည် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး နူးညံ့သော မျက်နှာကျက်နှင့် ဆွဲထားသည့် မီးအိမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဆရာဝန်က ကုတင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ကို တိတ်တိတ်ကလေး စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အလိုအလျောက် နိုးလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတင်းအကျပ် နိုးထလာရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများနှင့် အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူသည် ရက်ရောပြီး ပျော်ရွှင်တတ်သော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ပြီး ဈေးကြီးသော ကုသစရိတ်ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း ဆရာဝန်က အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူသည် အိပ်စက်ဖို့အတွက်သာ ပိုက်ဆံအများကြီး သုံးနေသည်။
ဤတစ်ကြိမ် အိပ်မက်မှ နိုးလာသောအခါ သူ အမြဲပြသနေကျ အေးစက်စက် အမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မှောင်မိုက်သွားသည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ရည်းစားနဲ့ ကျောက် တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ၊” ဟု ဆရာဝန်က မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှ မရှိပါဘူး၊” ဝမ်ယွီ ၏ အသံမှာ တိုးပြီး အေးစက်နေသော်လည်း အလွန်ပြတ်သားသည်။ “ကျောက် လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီကောင်က သူမကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါအပြင် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ဘာဆက်ဆံရေးမှ မရှိဘူး။”
“ဖြစ်နိုင်တာက ခင်ဗျား မသိလိုက်တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ…” ဟု ဆရာဝန်က ယူဆချက်တစ်ခု ထုတ်ကြည့်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“ကျွန်တော် ပုဂ္ဂလိက စုံထောက်တစ်ယောက် ငှားထားတယ်၊” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူမ တက္ကသိုလ် မတက်ခင်က သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှ မပတ်သက်ခဲ့ကြဘူး။ တက္ကသိုလ်စတက်ပြီးမှ သူမ ကျွန်တော့်ကို တွေ့တာ။”
သူ့အလုပ်မှာ ဆရာဝန်များသည် လူနာများထံမှ ထူးဆန်းသော အကြောင်းအရာများကို မကြာခဏ ကြားနေရသည်။ ချမ်းသာသော လူငယ်တစ်ယောက်က ရည်းစားဖြစ်သူ၏ အတိတ်ကို စုံစမ်းရန် ပုဂ္ဂလိက စုံထောက်ငှားခြင်းမှာ မထူးဆန်းလှပေ။
သူက “ဒါဆို စုံထောက်ရဲ့ အစီရင်ခံစာအရ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှ မပတ်သက်ဘူးလို့ သိရတာပေါ့။ ခင်ဗျား အဲဒါကို ယုံလား” ဟု မေးသည်။
“ယုံတာပေါ့၊” ဝမ်ယွီ က မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော် ယုံပါတယ်။”
ဆရာဝန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မသိစိတ်ကတော့ မယုံဘူး။”
“ခင်ဗျားရဲ့ မသိစိတ်က ဒါကို မယုံလို့ သူတို့နှစ်ယောက် ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို ဖန်တီးပြီး ခင်ဗျားကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးနေတာပါ။”