ဂျီအန်းနင်း တစ်ခုခုကို ပြန်သတိရသွားသည်။ ယုရှားက သူမကို ငွေချေးဖူးခဲ့သော်လည်း သူမ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။
ငွေရှာရသည်မှာ ခက်ခဲလှသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း သည် ငွေတစ်ပြားစီတိုင်းကို သတိထား၍ သုံးစွဲသူဖြစ်သည်။ ယုရှားက သူမကို ငွေချေးလိုသည့်အခါ ထိုငွေကို အတိအကျ ဘာအတွက်သုံးမည်လဲဆိုသည်ကို သူမသိရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ယုရှားက အိတ်တစ်လုံးဝယ်ရန်အတွက် ငွေလိုနေပြီး တခြားသူတစ်ယောက်ဆီက ချေးထားရသဖြင့် ပြန်ဆပ်ရန် လိုအပ်နေသည်ဟု ပြောလာသောအခါ ဂျီအန်းနင်း သည် ၎င်းမှာ ကျော့ကွင်းတစ်ခုမှန်း ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ ယုရှားက သူမဆီက ငွေချေးပြီး တခြားသူကို ပြန်ဆပ်မည်ဆိုလျှင် ဂျီအန်းနင်း ကို ပြန်ဆပ်ရန် ငွေကို ဘယ်ကနေ ရှာမည်နည်း။
ဂျီအန်းနင်း သည် အမြဲတမ်း ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး လွတ်လပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကာ သူမနှင့် ယုရှားတို့မှာ ငွေကြေးအပြန်အလှန် ချေးငှားနိုင်လောက်သည့်အထိ ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဂျီအန်းနင်း အပင်ပန်းခံ၍ ရှာဖွေထားသော ငွေများသည် သူမ၏ နေထိုင်စရိတ်နှင့် အဖွား၏ ဆေးကုသစရိတ်၊ ဆေးဝါးဖိုးများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အိတ်တစ်လုံးဝယ်ရန်အတွက် ယုရှား ငွေချေးမည်ဟူသော အကြံကို သူမ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုစဉ်က သူမ ယုရှားကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားတော့မည်ဟု သူမ စိတ်ထဲက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယုရှားမှာ လူမှုဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး အလွန်လိုက်လျောညီထွေရှိသော သဘောထားရှိသူဖြစ်သည်။ သူမ စိတ်ပျက်သွားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး ထိုညက သူတို့ စကားသိပ်မပြောဖြစ်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ပြန်ဆုံသောအခါ ယုရှားမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ပြုံးပြနေခဲ့သည်။
ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ယုရှားက တခြားသူတစ်ယောက်ဆီက ငွေချေးသည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာ ကျောင်းသားချေးငွေ (Campus Loan) တစ်ခုခုကို ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ဤအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်စဉ် ဂျီအန်းနင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ထိုအတွေးမှာ ယုတ္တိမရှိဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် ထိုအချိန်က ကျောင်းသားချေးငွေများကြောင့် လောဘတက်လာသည့် လူငယ်များမှာ မည်သည့် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျရောက်သွားနိုင်သည်ကို မည်သူမျှ ကြိုမမြင်နိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ကဲ့သို့သော ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ လောဘကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သူများအတွက်မူ သူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာ ပို၍ပင် ကန့်သတ်ခံထားရသည်။
~
ဝမ်ယွီ သည် သူ “နေမကောင်း” ဖြစ်လာနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။
သူသည် ကျောက် ချန်နှင့် ပတ်သက်သည့် အိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။
သူသည် အမြဲတမ်း ထူးဆန်းသော အိပ်မက်များကို မက်လေ့ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူသည် တူညီသော အိပ်မက်ကို အကြိမ်ကြိမ်မက်နေပြီး ကျောက် ချန်၏ မျက်နှာကြောင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နိုးထလာတိုင်း ထိုအိပ်မက်ကို ဆက်မက်၍ မရတော့ပေ။
အစည်းအဝေးအပြီးတွင် ဝမ်ကော်အန်းက ဝမ်ယွီ ကို ဘာဖြစ်နေသလဲဟု မေးသည်။ သူသည် မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘူးလား” ဟု မေးသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤကောင်လေး ဝမ်ယွီ တစ်ခုခုကို အလွန်အကျွံ လုပ်မိနေပြီလားဟု သံသယဝင်နေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ့နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း “မကြာသေးခင်က အိပ်စက်မှု အရည်အသွေး သိပ်မကောင်းဘူး ဖြစ်နေပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဤနှစ်လအတွင်း ဝမ်ယွီ သည် အရေးကြီးသော အခြေအနေများကြောင့် အချိန်တိုအတွင်း လျင်မြန်စွာ ကြီးပြင်းလာပြီး ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ဝမ်ကော်အန်းမှာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် ဤမိသားစု၏ တာဝန်ကို အမြန်ဆုံး ပခုံးပြောင်းယူနိုင်စေရန် သူ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဝမ်ကော်အန်းမှာ အရာအားလုံးကို အလျင်စလို မလုပ်သင့်ဟုလည်း ခံစားရသည်။ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် “ဒီနှစ်ရက်ပြီးသွားရင် ကျောင်းပြန်တက်လိုက်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြည့်စုံသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အချိန်များ ရှိနေပြီး ကျောင်းဝင်းကိုလည်း လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။ အဆုံးစွန်တော့ သူသည် အသက် ၂၀ သာ ရှိသေးပြီး ၂၁ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ပင် မရောက်သေးပေ။ ရုံးခန်းထဲတွင် မည်မျှပင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်နေပါစေ၊ သူ၏ အတွင်းစိတ်တွင်မူ လူငယ်တို့၏ ထူးခြားသော တက်ကြွမှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဝမ်ကော်အန်းက ကျောင်းပြန်တက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယွီ သည် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။
နှစ်ရက်အကြာတွင် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
နံနက်ခင်းတွင် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို အနည်းငယ် ဟန်လုပ်၍ နှုတ်ဆက်ကာ ဓာတ်လှေကားဖြင့် မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ဆင်းသွားသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ပုံမှန်အတိုင်း လက်ထောက်ဂေါင် လာခေါ်မည့် လမ်းဘေးတွင် စောင့်နေသည်။ သို့သော် ကားရောက်လာသည့်အခါ လက်ထောက်ဂေါင် မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသွားရန် သူအသုံးပြုသော အနက်ရောင် ဟမ်မာ (Hummer) ကားဖြင့် ဝမ်ယွီ ရောက်လာသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကားမှန်ကို ချလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် “မစ္စဂျီ၊ လက်ထောက်ဂေါင်မှာ ဒီနေ့ တခြားအလုပ်ရှိနေလို့ပါ။ ရှောင်ဝမ်က ကျွန်တော့်ကို မမလေးအတွက် တစ်နေ့ ၂၄ နာရီ ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ ကိုယ်တိုင် တာဝန်ပေးလိုက်ပါတယ်” ဟု အနောက်စကားဖြင့် ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ကားထဲဝင်ကာ “ဘာလို့ ဒီနေ့ ကုမ္ပဏီမသွားတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ထိုအခါမှ ဝမ်ယွီ က “ကျွန်တော့်အဖေက အရာအားလုံး စီစဉ်ပေးလိုက်ပြီ၊ ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်တယ်” ဟု ဖွင့်ပြောသည်။
သူသည် ဤအကြောင်းကြောင့် စိတ်ဓာတ်အလွန်တက်ကြွနေပြီး “ဒီနေ့ကစပြီး မနက်ဆို ကျောင်းအတူတူသွား၊ ညနေဆို အိမ်အတူတူ ပြန်ကြမယ်” ဟု ပြောသည်။
ဤသည်မှာ သူ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ခဲ့သည့် အခြေအနေဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ပြောပြနေရင်း သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ရုံးကိစ္စများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျောင်းဘဝမှာ ဝမ်ယွီ အတွက် ပို၍ စိတ်ပေါ့ပါးသည်။ သူ၏ အတန်းဖော်များ၏ မျက်နှာများတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အာဏာလုပွဲများ၊ ပရိယာယ်များ မရှိသလို အသက်သေဆုံးရမည့် အခြေအနေများလည်း လုံးဝမရှိပေ။
သို့သော် ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပို၍ စိတ်ပေါ့ပါးသော်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ အိပ်စက်မှုမှာ တိုးတက်မလာပေ။ သူသည် ထိုအိပ်မက်ကိုသာ ထပ်ခါထပ်ခါ မက်နေပြီး ခေါင်းကိုက်ခြင်းများ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဤအကြောင်းကြောင့် ကျောင်းတွင် ကျောက် ချန်နှင့် တိုက်မိသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်မှောင်မိုက်နေသဖြင့် ကျောက် ချန်မှာ သူ မကပ်ခင်ကပင် ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားရသည်။
မေလရောက်သော် ဝမ်ယွီ သည် ဤအတိုင်း ဆက်သွား၍ မဖြစ်တော့ကြောင်း၊ သူ တကယ်ပဲ နေမကောင်းဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလာရသည်။
သူ နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရသဖြင့် ဆရာဝန်နှင့် ပြသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောဘဲ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ အကျော်ကြားဆုံး စိတ်ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ရက်ချိန်းယူလိုက်သည်။
ချိန်းဆိုထားသည့်နေ့တွင် တွေ့ဆုံစဉ် စိတ်ပညာရှင်က ဝမ်ယွီ ကို သူ့တွင်ရှိသော ဒုက္ခများအကြောင်း မေးမြန်းသည်။ ဝမ်ယွီ က “ကျွန်တော် အိပ်မက်တစ်ခုကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ မက်နေတယ်၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို ထိခိုက်နေတယ်” ဟု ရှင်းပြသည်။
စိတ်ပညာရှင်က အိပ်မက်ထဲရှိ မြင်ကွင်းများနှင့် ဇာတ်ကောင်များအကြောင်း အသေးစိတ် မေးမြန်းသလို ကျောက် ချန်နှင့် မကြာသေးမီက ဆက်ဆံရေးနှင့် အပြန်အလှန်တုံ့ပြန်မှုများကိုလည်း ခြုံငုံမေးမြန်းသည်။ ဂရုတစိုက် သုံးသပ်ပြီးနောက် စိတ်ပညာရှင်က ဤသည်မှာ ဝမ်ယွီ ၏ လက်တွေ့ဘဝတွင် ကျောက် ချန်နှင့် ဆက်ဆံခဲ့ရမှုများက သူ၏ စိတ်အသိအောက်ပိုင်းသို့ ရိုက်ခတ်ပြီး အိပ်မက်အဖြစ် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချသည်။
သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤအိပ်မက်ကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်သနည်းဟူသည့်အပေါ် စိတ်ပညာရှင်က “ခင်ဗျားနဲ့ သူနဲ့ကြားမှာ မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်အသိက လက်မခံထားပေမဲ့ စိတ်အသိအောက်ပိုင်းကတော့ အဲဒီအကြောင်းကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု အကြံပေးသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ သည် စဉ်းစားကြည့်ပြီး ကျောက် ချန်မှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို တကယ်တမ်း ဘာမှ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးခြင်း မရှိသေးဟု ခံစားရသည်။ သူ့ကို တစ်ခါလောက် ရိုက်နှက်လိုက်ခြင်းကပင် ဒေါသပြေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက် ချန်၏ အတိတ်က အမှားများအတွက်ဆိုလျှင်… ဝမ်ယွီ မှာ ရဲအရာရှိလည်း မဟုတ်၊ တရားမျှတမှုကို ရှာပေးမည့်သူလည်း မဟုတ်သဖြင့် သူ ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤအချက်မှာ သူ၏ စိတ်အသိအောက်ပိုင်းက သူ့ကို ဘာသတိပေးချင်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။
ပထမအကြိမ် ကုသမှုမှာ ရှေ့ပြေးအဆင့်သာဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်နှင့် သူကြားတွင် ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ကာ အတော်အတန် အောင်မြင်မှု ရှိခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ နှင့် ဆရာဝန်တို့သည် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံရန် ပုံမှန်ရက်ချိန်းများ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
စီးပွားရေးကိစ္စများကို ဝမ်ကော်အန်းထံ လွှဲအပ်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ယွီ သည် အတော်လေး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ချန်လျန်၏ သေဆုံးမှုကြောင့် ရပ်နားထားရသည့် ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်ပို ရသွားခဲ့သည်။
~
ဂျီအန်းနင်း သည် ရှူချန်ထံမှ ဖုန်းတစ်ခေါ် ရုတ်တရက် ရရှိခဲ့သည်။
ရှူချန်က “ခင်ဗျားနဲ့ ဝမ်ယွီ တို့ အားမလားလို့ပါ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ချင်လို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
သူတို့နောက်ဆုံး စကားပြောခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်ကာ မေးမြန်းကြည့်မှသာ မြို့ထဲတွင် လူငယ်များကို ဦးတည်သော ကုန်တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကြောင်း သိရသည်။ သူမ နားလည်သလောက်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ဝမ်ယွီ ၏ မိသားစုပိုင် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ရှူချန်ကို စတုရန်းမီတာ ၃၀၀ ရှိသော ဆိုင်ခန်းတစ်ခုအား ယွမ် ၃၅၀၀ ဟူသော ဈေးနှုန်းသက်သာစွာဖြင့် ရရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထိုမျှသာမက သူတို့လက်မှတ်ထိုးထားသော စာချုပ်အရ ရှူချန်ကို ပထမ သုံးနှစ်အတွက် ကော်မရှင်ခ မယူရန် သဘောတူထားသည်။ သုံးနှစ်ကျော်မှ ရှူချန်က စာချုပ်သက်တမ်းတိုးလိုပါက ၅ ရာခိုင်နှုန်း ကော်မရှင်ခ ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
ရှူချန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ကောင်းကောင်း ဖော်ပြရန် လိုအပ်သည်။
အကယ်၍ ဂျီအန်းနင်း သာ မရှိခဲ့လျှင် ဝမ်ယွီ သည် ရှူချန်ကို ကူညီရန် စဉ်းစားမိမည် မဟုတ်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်း လည်း ကျေးဇူးတင်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို မေးမြန်းလိုက်ရာ ရှူချန်က သူမကို ဖုန်းဆက်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည့် ဝမ်ယွီ မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး “သူ တကယ် ပျော်နေမှာပါ။ ပြောပြရဦးမယ်၊ အပြင်လူတွေအတွက် ဆိုင်ခန်းခ အနည်းဆုံးက ယွမ် ၇၀၀၀ ရှိပြီး တချို့ဆို ၉၀၀၀ တောင် ပေးနေရတာ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ၃၅၀၀ နဲ့ ပေးထားတာ၊ အဲဒါ အစ်မကြောင့်ပါ” ဟု ပြောသည်။
သူသည် ချစ်စရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ပြီး အသိအမှတ်ပြုမှု တစ်စုံတစ်ခုကို လိုချင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ချစ်စရာကောင်းစွာ ကိုင်ထားရင်း “နှုတ်နဲ့ ပြောရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဆုချပေးရမယ်၊ ကျွန်တော့်ချစ်သူကို ရေချိုးပေးရမယ်!” ဟု ပြောသည်။
ထိုညတွင် သူတို့သည် အတားအဆီးမရှိ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။ အိပ်ရာဝင်သည့်အခါ ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အိပ်မက်များ မမက်ဘဲ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။
ဆရာဝန်နှင့် သွားတွေ့ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူသည် ဂျီအန်းနင်း နှင့် အတူရှိပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ထားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်ကောင်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။
ထူးဆန်းသယောင် ရှိသော်လည်း သူ ဆရာဝန်ကို မပြောပြနိုင်ပေ။ ဒုတိယအကြိမ် ဆရာဝန်နှင့် ပြသစဉ်တွင် ဝမ်ယွီ သည် ဤသံသယကို မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဆရာဝန်က ဝမ်ယွီ နှင့် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြည့်ရာ သူ၏ တန်ဖိုးထားမှုများမှာ သာမန်လူများနှင့် မတူညီသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူသည် အများအားဖြင့် ငယ်စဉ်က စိတ်ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ပြီး အတွင်းစိတ် ခွန်အားကောင်းသူ ဖြစ်သည်။
ရက်ချိန်းပြီးခါနီးတွင် ဆရာဝန်က အကြံဉာဏ်များ ပေးပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အိပ်မွေ့ချကုသခြင်း (Hypnotherapy) ကို ကြိုးစားကြည့်ရန် အကြံပြုသည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ခင်ဗျားကို အိပ်ပျော်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်အောင် အိပ်မွေ့ချပြီး တဖြည်းဖြည်း ကုသပေးသွားမယ်။ နောက်ဆုံးရည်မှန်းချက်ကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်အသိကို အိပ်မက်ထဲကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းတွေကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေဖို့ပါပဲ”
ဝမ်ယွီ သည် ဤအချက်ကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။
ငယ်စဉ်က စိတ်ဒဏ်ရာများနှင့် အတွင်းစိတ်နာကျင်မှုများကြောင့် တွေဝေနေတတ်သည့် လူနာအများစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤလူငယ်မှာ အတွင်းစိတ်တွင် တောက်ပမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့မှုများ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဆရာဝန်မှာ ဤလူနာကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကုသမှုတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ရန် အိပ်မက်များမှ အချက်အလက်များကို ပို၍ ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။
~
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ နှင့် ရှူချန်တို့နှင့်အတူ ဤထမင်းစားပွဲကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ရှူချန်ကို မတွေ့ရသည်မှာ ခြောက်လရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ရှူချန်မှာ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် ရှူချန်ကမူ ဂျီအန်းနင်း မှာ “အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်” ဟု ပြောသည်။
အရင်ကလည်း ဂျီအန်းနင်း သည် လှပသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်တရာ အတန်းအစားမြင့်ပြီး ထူးထူးခြားခြား လှပနေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ အသွင်အပြင်အရ ဂျီအန်းနင်း သည် ယခုအခါ အလွန်ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ရှူချန် သိလိုက်သည်။ အရင်က လုပ်အားနှင့် ငွေကြေးအခက်အခဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိုးရိမ်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထမင်းစားပွဲမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းပြီး ခွဲခွာချိန်မှာလည်း နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူတို့သည် နောက်ပိုင်းတွင် မကြာခဏ တွေ့ဆုံကြလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း အင်တာနက်ခေတ်တွင်မူ လူမှုကွန်ရက်များမှတစ်ဆင့် အဆက်အသွယ်မပြတ်ဘဲ သူငယ်ချင်းအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေနိုင်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ရှူချန်၏ ကုမ္ပဏီမှ ထွက်ခွာခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် ဝမ်းနည်းမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ လက်ရှိဘဝတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပြောင်းအလဲများကို ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ အပြည့်အဝ လက်ခံလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် ဝမ်ယွီ ကို “ကျွန်မ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားလို့လား” ဟု မေးသည်။
သူမသည် နေ့စဉ် မှန်ကြည့်နေကျဖြစ်သဖြင့် သိပ်ပြီး ကွာခြားသည်ဟု မခံစားမိပေ။
ဝမ်ယွီ သည် သက်ပြင်းချကာ “ကျွန်တော်က နေ့တိုင်း အသက်ဓာတ်တွေနဲ့ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးနေတာ၊ အပြောင်းအလဲ မရှိဘဲ နေမလား” ဟု ပြောသည်။
သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ရိုက်ပစ်ချင်နေမိမည် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ တတိယအကြိမ်မြောက် ကုသမှုကို ခံယူလိုက်သည်။
သူသည် စိတ်ပညာရှင်၏ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ အိပ်မွေ့ချကုသခြင်းကို စတင်ခံယူလိုက်သည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ အိပ်မက်မမက်ခဲ့ဘဲ အလွန်ပင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ဆရာဝန်က ခေါင်းလောင်းလေးတီးကာ သူ့ကို နှိုးလိုက်သည့်အခါတွင် သူသည် အိပ်ရာမှ ထချင်စိတ်ပင် မရှိတော့ပေ။
“ဒါက ဘာလဲဗျ? အိပ်ရာလား? ဒါမှမဟုတ် ကုလားထိုင်လား?” သူသည် ကုတင်ကို ပုတ်ကြည့်ရင်း “ဒါက တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်တော် သိပ်ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်အတွက် တစ်ခုလောက် ဝယ်ထားသင့်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဆရာဝန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး “ဒါက ဖရွိုက်ဒီယန် ဆိုဖာ (Freudian couch) ပါ” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုပြီး စိတ်လျှော့ထားဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါဦး” ဟု ဆရာဝန်က လက်မလျှော့ဘဲ တိုက်တွန်းသည်။
ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ယူရခြင်းဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်အသိအောက်ပိုင်းက ဆရာဝန်အပေါ် ထားရှိသည့် ယုံကြည်မှုမှာ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အကြောင်းအရာများကို ရင်ဖွင့်ပြောပြနိုင်သည့် အဆင့်ထိ ရောက်မလာသေးပေ။
ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်သွားမည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။
ဆရာဝန်မှာမူ ဤလူငယ်၏ အိပ်မက်များကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေသည်။
“ကောင်းပါပြီ” ဝမ်ယွီ သည် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်အနားယူလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ကြည်လင်နေကာ လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။ ကုသမှုက သူ့ကို ပျောက်ကင်းအောင် မလုပ်နိုင်လျှင်တောင် ကိစ္စမရှိပါ၊ သူသည် ဤအရာကို ငွေပေးပြီး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ခြင်းဟုသာ သ_ောထားလိုက်သည်။
ဆန်ဆူကီနီ - ဝမ်ယွီ ကတော့ ဆိုးလိုက်တာ။ အိပ်မက်တွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ အမြန်ဆုံး နားလည်နိုင်ပါစေ။
လာရောက်ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ 5⭐ rating လေး ပေးခဲ့ဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)