ဝမ်ယွီ လျှောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် ကျောက် ကျောက် ကို နင်းထားလိုက်ရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်လာရတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။”
မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသော ကျောက် ကျောက် သည် အသံတုန်ရီစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ကျ… ကျုပ်သိပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။” ဝမ်ယွီ က စကားကို အဲ့ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်သည်။ “နောက်တစ်ခါ သူမကို မြင်ရင် ဝေးဝေးနေလိုက်။ သူမဆီကို ၁၀ မီတာအကွာအဝေးအတွင်း ရောက်အောင်လာရဲရင် မင်းမိခင်တောင် မမှတ်မိနိုင်လောက်တဲ့အထိ ငါလုပ်ပစ်မယ်။”
ကျောက် ကျောက် သည် မျက်ရည်များဖြင့် နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
အလွန်ညံ့ဖျင်းသော လူစားမျိုးဖြစ်၍ လီဟယ်ပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေခဲ့သော်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှု မရခဲ့ပေ။
“ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။” သူက ပြောသည်။ “အခုဆိုရင် ငါတို့ကို စိန်ခေါ်ရဲတဲ့သူတောင် မရှိတော့ဘူး။ လုံးဝ စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းတော့ဘူး။”
တစ်ချိန်က သူနှင့် အငြင်းပွားခဲ့ကြသူများ၊ သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် လုယက်ခဲ့ကြသူများနှင့် သူ့အချစ်အတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသူများသည် ယခုအခါ သူကဲ့သို့ပင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဖန်းဂျင်ဟိုင်ကလည်း သက်ပြင်းချကာ “ရှောင်ယွီကို ကြည့်ပြီးတော့ ငါအရင်တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် လူမိုက်ဆန်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါသဘောပေါက်လာတယ်။”
ဝမ်ယွီ က ဘေးသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “အဘိုးကြီးလို မလုပ်ပါနဲ့။ အိမ်ပြန်ပြီး ဝံပီသီး (wolfberry) ပြုတ်ရည်သာ သောက်လိုက်ပါ။” ဟု ပြောသည်။
“ဘာပြုတ်ရည်သောက်ရမှာလဲ။” ချန်ဟောင်ရန်က ပြောသည်။ “အရက်သွားသောက်ကြရအောင်။”
“မသွားဘူး။” ဝမ်ယွီ က တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “ငါအိမ်ပြန်ရမယ်။”
အစောပိုင်းက ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားစဉ်တွင် သူမ သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ အခု အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ သူမ စိတ်ပူနေမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် အိမ်သို့ စောစောပြန်ချင်နေသည်။
လီဟယ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် “အိမ်ပြန်ပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါတို့က မင်းအတွက်နဲ့ လာခဲ့ရတာလေ!”
ဝမ်ယွီ က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး “ငါ မင်းတို့ကို လာခဲ့ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့လို့လား။” ဟု ဆိုသည်။ သူတို့အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရလို၍ အလုအယက် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
လီဟယ်နှင့် အခြားသူများ ဒေါသထွက်သွားကြပြီး အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ကာ ဝမ်ယွီ ကို ခြိမ်းခြောက်သည့်ပုံစံများ ပြုလုပ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကောင်းကောင်း သိကျွမ်းကြပြီး ဝမ်ယွီ ၏ ကျွမ်းကျင်သောအဆင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို သိကြသည်။ သူတို့သည် ဟန်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ကြခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို တကယ်တမ်း စိန်ခေါ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
သူ့လက်ချက်ဖြင့် လဲကျသွားမည်ကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွီ သည် အိမ်ပြန်ရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး “ငါက လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်ဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ။ အိမ်နောက်ကျရင် သူမ စိုးရိမ်ပြီး ရူးသွားလိမ့်မယ်။” ဟု ပြောသည်။
ဤကဲ့သို့ အချစ်ပြခန်းဖွင့်လိုက်ခြင်းက လီဟယ်နှင့် အခြားသူများကို အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားစေသည်။
“မင်းဆေးလိပ်ဖြတ်လိုက်ပြီ၊ အရက်လည်း မသောက်တော့ဘူးလား။” ချန်ဟောင်ရန်က ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ ရည်းစားသစ်ကိုတောင် မင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ အကူအညီပေးဖို့ ခေါ်လာတာ၊ အခု မင်းက ပြန်တော့မယ်တဲ့လား။”
ဝမ်ယွီ သည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး “ရည်းစားသစ် ဟုတ်လား။” ဟု မေးသည်။
ချန်ဟောင်ရန်က “ဟုတ်တယ်၊ အခုမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပဲ!” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က “ဆွန်ယားရှန်းကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” ဟု စုံစမ်းသည်။
သူမအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ချန်ဟောင်ရန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ “သူမက အရမ်းကို တောင်းဆိုများလွန်းတယ်။ ဒီလို မိန်းကလေးမျိုးတွေက အချိန်ကြာလာလေ ပိုပြီး တောင်းဆိုလေပဲ။ အားလုံးအတွက် ပိုကြည့်ကောင်းအောင် အစောကြီး အဆုံးသတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သိလိုစိတ်ဖြင့်သာ မေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ချန်ဟောင်ရန်၏ အချစ်ရေးကို စိတ်ဝင်စားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သူငယ်ချင်းအုပ်စုသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသော်လည်း အရက်သောက်ရန် အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။
ဝမ်ယွီ သည် လမ်းတွင် ဖန်းဂျင်ဟိုင်လည်း မကြာသေးမီက ရည်းစားလဲထားကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ လီဟယ်အကြောင်းဆိုလျှင်မူ… သူက ကြယ်ပွင့်လေးများနှင့် ကစားရတာကို နှစ်သက်သူဖြစ်၍ သူ့တွင် တည်ငြိမ်သော ရည်းစားပင် မရှိပေ။
သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိန်းကလေးများ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ အသက်ကြီးလာလေ၊ အရပ်အမောင်းနှင့် ရုပ်ရည်၏ သြဇာသက်ရောက်မှု လျော့နည်းလာလေဖြစ်ပြီး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုများ၏ အလေးချိန် ပိုမိုလေးလံလာလေ မိန်းကလေးလှလှလေးများက သူတို့နောက်သို့ ပိုမို လိုက်ပါလာလေ ဖြစ်သည်။
ဒါက ဝမ်ယွီ တို့ အသိုင်းအဝိုင်း၏ ပုံမှန်အလေ့အထပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယွီ သည် သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း စိတ်ခံစားမှု မရှိသော လူပျိုကြီးများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း က အဲ့ဒီတုန်းက ဘာလို့ ရေရှည်ဆက်ဆံရေးကို မစဉ်းစားဘဲ လမ်းခွဲဖို့ အရင်တွေးခဲ့သလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။
တောက်၊ ဒါတွေအားလုံးက ဒီပြဿနာရှာတဲ့ လူအနည်းငယ်ကြောင့်ပဲ!
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း သည် သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း သူ့ကို စောင့်မျှော်နေသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။” ဂျီအန်းနင်း သည် သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးသည်။
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ သူက အချက်နည်းနည်း ရိုက်လိုက်တာနဲ့ အကူအညီတောင်းပြီး ငိုနေတဲ့ လူညံ့တစ်ယောက်ပါ။” ဝမ်ယွီ က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ မြင်ခဲ့ရသည့် ကျောက် ကျောက် ၏ ပုံစံသည် အမှန်ပင် ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း က တွေးတောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ညှစ်ကာ လှုပ်ခါလိုက်ပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ အလွန်အလေးအနက်ထား၍ “ကျောက် ကျောက် က တကယ်ပဲ ကြောက်စရာ မကောင်းတာလား။” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ “မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
လီဟယ်၊ ဖန်းဂျင်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများသည် ဝမ်ယွီ ၏ ဆယ်ကျော်သက်ဆန်သော ပုန်ကန်မှုပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကြသည်။ သူတို့သည် ယခုအခါ လူကြီးများ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ၊ သို့သော်လည်း ဒီနေရာတွင် ငြူစူစိတ်ဖြင့် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ ဒေါသသည် ဂျီအန်းနင်း က ကျောက် ကျောက် ကို အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ မရှိသည့်အချိန်တွင် ကျောက် ကျောက် က သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့လျှင် သူမကို တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေခဲ့မှာ သေချာသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ထိုအချက်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က “သူ ကြောက်စရာ မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။” ဟု ပြောသည်။
သူမသည် စိတ်အေးလက်အေး ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ဒီနေ့ ကျွန်မ သူ့ကို ကန်ချက်ကောင်းကောင်းနဲ့ KO လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။” ဟု ပြောပြသည်။
ဝမ်ယွီ က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်။ နောက်တစ်ခါ မင်းကို ဖွင့်ပြောရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို မင်းပဲ တာဝန်ယူပြီး KO လုပ်လိုက်။” သူက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး “ငါတော့ ဒါတွေကို ဒီမှာတင် ထားလိုက်တော့မယ်။ အရမ်း ကလေးဆန်တယ်။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကတည်းက ဒီလိုမျိုး မလုပ်တော့တာ ကြာပြီ။”
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ ရည်းစားဟောင်းတွေအတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာလား။” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က “ဟုတ်တယ်။” ဟု ဖြေသည်။
အထက်တန်းကျောင်းပြီးနောက်မှာရော။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ယခင်ဘဝကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ သည် သူမကို စိတ်ဝင်စားသူများကို အကြိမ်ကြိမ် အကြမ်းဖက်ခဲ့ဖူးကြောင်း သတိရမိသည်။
သူမသည် ပြုံးမိသည်ကို မတားနိုင်တော့ပေ။
“ဘာတွေ တွေးပြီး ပျော်နေတာလဲ။” ဝမ်ယွီ က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။
“မင်း တိုက်ခိုက်နေတဲ့အချိန်မှာ အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောဖူးလား။” ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး မေးသည်။
“တကယ်လား။” ဝမ်ယွီ က အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဘုရားရေ၊ နည်းနည်းလောက် ရင့်ကျက်ပါဦး။”
သူ ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များကတော့ ရိုးသားစွာပင် ကွေးညွတ်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ရယ်သံကို ချိုးနှိမ်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို အသာလေး နမ်းလိုက်သည်။
ပေါ့ပါးသော အနမ်း၊ နူးညံ့သောအနမ်း။
ဝမ်ယွီ သည် အမြဲတမ်း ဓာတ်ဆီစည်ကဲ့သို့ပင်၊ အလွယ်တကူ လောင်ကျွမ်းနိုင်သည်။
အိပ်ခန်းက ဝေးလွန်းနေသဖြင့် ဆိုဖာပေါ်တွင်ပင် လုံလောက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ၏ အားလုံမှုကို မယှဉ်နိုင်ပါ၊ များသောအားဖြင့် သူမကသာ အရင်ဆုံး အိပ်ပျော်သွားတတ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် အားအင်များ ကျန်ရှိနေသေးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကလည်း မပြယ်သေးပေ။ သူသည် ရွှေရောင်အခိုက်အတန့်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏ စိတ်ကို လွှတ်ထားကာ ဤထူးခြားသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားနေသည်။
တစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ကျောက် ကျောက် က သူမကို ဒီနေ့ ဝိုင်းထားခဲ့သည့်အကြောင်း ဂျီအန်းနင်း ပြောပြခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခု တိတ်ဆိတ်သည့်အချိန်တွင် သူမ ပြောပြခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများသည် ထင်ရှားသော စိတ်ကူးပုံရိပ်များအဖြစ် ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။
သူမှတ်မိလိုက်သည်၊ ဤအခြေအနေသည် သူ အရင်က မက်ခဲ့ဖူးသော အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ကို နောက်ခံထားပြီး ကျောက် ကျောက် က ဂျီအန်းနင်း ကို အမြဲတမ်း အနှောင့်အယှက်ပေးနေခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီ သည် အိပ်မက်၏ အစကတည်းက ကျောက် ကျောက် သည် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသော အရာများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်သော အခိုက်အတန့်သည် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ထိုထူးဆန်းသော အတွေးသည် သူ့စိတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ပြန်ထွက်သွားကာ သူ အရေးမစိုက်တော့ပေ။ အိပ်မက်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်သာ ဖြစ်သည်၊ ၎င်းကို လက်တွေ့ဘဝနှင့် ရောထွေး၍ မရနိုင်ပါ။
သူသာ ဆက်တွေးနေပါက သူသည် စိတ်ရောဂါသည် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
သူသည် သူ၏ နားထင်များကို နှိပ်နယ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
မြင်ကွင်းသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ရှုထောင့်ကလည်း ထူးဆန်းနေသည်။ ဝမ်ယွီ သည် တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လှေကားထစ်များတွင် စတင်ခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အပေါ်ထပ်သို့ အလွန်ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေသည့်ပုံကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်။
နောက်တစ်ခုမှာ အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးထပ်ဖြစ်ပြီး ရှုပ်ပွနေသည်။
ကျောကို အအေးပေးစက် (cooling unit) နှင့် ကပ်ထားပြီး အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းခိုကာ သံချောင်းတစ်ချောင်းကို လက်ထဲတွင် တင်းတင်းကိုင်ထားသည်။
လူအချို့ စကားပြောနေသံ ကြားရသော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိပေ။ သူ၏ နားထဲတွင် သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသော နှလုံးခုန်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တစ်လှမ်းချင်းစီ နီးကပ်လာနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ပထမဆုံး သူတို့၏ ဖိနပ်ထိပ်များကို မြင်လိုက်ရပြီး ထို့နောက် ထိုသူ၏ မျက်နှာ ပေါ်လာကာ ပြုံးလျက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် ယနေ့ သူ ရိုက်နှက်ခဲ့သော ကျောက် ကျောက် မှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤမြင်ကွင်းတွင် ကျောက် ကျောက် ၏ မျက်နှာသည် ဆိုးရွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေကာ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုအပြုံးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုသံချောင်းသည် သူ၏ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သွားများ လွင့်ထွက်သွားပြီး နှာခေါင်းမှ သွေးများ စင်ထွက်လာသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ရုတ်တရက် ရွံရှာစိတ်ဖြင့် နိုးလာသည်။
ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘယ်လို အိပ်မက်မျိုးလဲ။ ဝမ်ယွီ သည် လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
သူ၏ နေ့ခင်းဘက်တွင် စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းနှင့် ညဘက်တွင် ထူးဆန်းသော အိပ်မက်များ မက်ခြင်းသည် အတော်လေး ပြင်းထန်လာပုံရသည်။
~
ပိုင်လူသည် ကောလာဟလများကို နှစ်သက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ သတင်းအသစ်တစ်ခု ယူလာခဲ့သည်။ “ဟေး၊ ဆွန်ယားရှန်း သူမရဲ့ ရည်းစားနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီဆိုတာ မင်းသိလား။”
သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကောလာဟလ ပြောပြရန် လာခဲ့သော်လည်း မန်းရှင်းယွီနှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့က စိတ်ဝင်စားပုံ မရကြပေ။
မန်းရှင်းယွီက “ဘာလို့ တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စကို ဒီလောက် အလေးထားနေရတာလဲ။ သူတို့ လမ်းခွဲတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မခွဲတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ လွတ်လပ်ခွင့်ပဲလေ။” ဟု ပြောသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အဖျက်သမားတွေပဲ။” ပိုင်လူက နှုတ်ခမ်းစူကာ ညည်းတွားသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ပြောပြမှ ဖြစ်မည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမ စိတ်မွန်းကျပ်နေလိမ့်မည်။
“သူမ အခု အိမ်တစ်အိမ် ရှာနေတယ်။ အရင်က အတူနေခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။ သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်တော့ သူမ ပြောင်းထွက်သွားတယ်။ ငါ ဘယ်လို သိလိုက်လဲဆိုတာ မင်းတို့ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို မူလအဆောင်ကို ပြန်သယ်လာပြီး အခု ဟိုတယ်မှာ တည်းနေတယ်။ အိမ်တစ်အိမ် ရှာတွေ့ရင် ပြောင်းသွားမယ်တဲ့။ သူမရဲ့ အဆောင်ဖော်တွေက ငါ့ကို တိုင်ထားတယ်၊ သူမပစ္စည်းတွေက အဆောင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နေလို့တဲ့။”
သူမ စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် မန်းရှင်းယွီနှင့် ဂျီအန်းနင်း ၏ အမူအရာများ မကောင်းသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ မန်းရှင်းယွီက သူမကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
ပိုင်လူသည် ခေါင်းကို အမြန်လှည့်လိုက်ရာ ဆွန်ယားရှန်းသည် သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်နေပြီး အေးစက်စက် ပြုံးလျက် သူမကို ကြည့်နေသည်။
အလွန်ရှက်စရာကောင်းသော အခြေအနေ။
မန်းရှင်းယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ငါ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။” ဆွန်ယားရှန်းက သူမ၏ ပုံမှန် မာနထောင်လွှားသော လေသံဖြင့် အေးစက်စက် ပြုံးကာ ပြောသည်။ “ငါ နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့ပြီးပြီ၊ မကြာခင် ပြောင်းတော့မယ်။ မင်းတို့ စိတ်အေးအေးထားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ဖိစီးမှု မပေးကြပါနဲ့။”
ပိုင်လူသည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရှက်ရွံ့ကာ ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။
သို့သော်လည်း ဆွန်ယားရှန်းသည် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပိုင်လူ၏ အိတ်ကို ထိရန် လက်လှမ်းကာ “မဆိုးပါဘူး၊ တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းပဲ။ မင်းရဲ့ ရည်းစားက ဒီအတွက် ပိုက်ဆံပေးဖို့ အမှိုက်တွေပဲ စားနေရမှာပေါ့။” ဟု လှောင်ပြောင်သည်။
ပိုင်လူ၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး “ငါ ကိုယ့်ဘာသာ ဝယ်တာ!” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဆွန်ယားရှန်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
ပိုင်လူက ဒေါသတကြီးဖြင့် “ဘာကိစ္စကြီးလဲ။ သူမ ပစ္စည်းတော်တော်များများက သူမရည်းစား ဝယ်ပေးထားတာလေ။ သူဌေးမယားအငယ်နဲ့ ဘာမှ မထူးခြားဘူး။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ စကားများသည် ကြမ်းတမ်းနေပြီး ဂျီအန်းနင်း ပင်လျှင် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။ ပိုင်လူကို အပြစ်တင်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ စူးရှသော အကြည့်က ပိုင်လူကို သူမ စကားမှားသွားကြောင်း သဘောပေါက်စေသည်။
ပိုင်လူသည် တစ်ဖန် ရှက်ရွံ့သွားပြန်သည်။
မန်းရှင်းယွီ၏ အာရုံသည် ပိုင်လူ၏ အိတ်အသစ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမက “ဒီအိတ်က ဈေးကြီးလား။” ဟု မေးသည်။
ပိုင်လူသည် ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်လာသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ဆွန်ယားရှန်း၏ မှတ်ချက်ပြီးမှသာ ၎င်းသည် အမှတ်တံဆိပ်ပါ ပစ္စည်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ ၂,၃၀၀ ယွမ်ပဲ။” ပိုင်လူက နှိမ့်ချစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဝါး! ဒီအိတ်အတွက် ၂,၃၀၀ ယွမ် ဟုတ်လား။” မန်းရှင်းယွီ အံ့သြသွားသည်။ သူမက ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိမည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပိုင်လူသည် သူမအိတ်ပေါ်ရှိ လိုဂိုကို ပုတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် “အနည်းဆုံးတော့ အမှတ်တံဆိပ်ပါတာပဲ!” ဟု ပြောသည်။
မန်းရှင်းယွီ သူမကို သနားသွားသည်။ ဆွန်ယားရှန်း၏ အိတ်တစ်လုံးပင်လျှင် သောင်းဂဏန်းအထိ ရှိနိုင်ကြောင်း သူမ ကြားဖူးသည်။ သူမ၏ အိတ်များသည် ထိပ်တန်း အမှတ်တံဆိပ်များမှ ဖြစ်နေသော်လည်း မန်းရှင်းယွီသည် ထိုအမှတ်တံဆိပ်များ၏ တန်ဖိုးကို အနည်းငယ် နားလည်ပေးနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း ပိုင်လူ၏ အိတ်သည် ငုတ်တိုများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် မန်းရှင်းယွီက ၎င်းကို သိပ်မကြိုက်ပေ။ သူမသည် ၂,၃၀၀ ယွမ်အတွက် အမှန်ပင် နှမြောမိသည်။
သူမ၏ ပထမဆုံး အတွေးသည် ဆွန်ယားရှန်း၏ အတွေးအတိုင်းပင် ဖြစ်သည် - “ချန်ဟောင် က ဒီအတွက် ပိုက်ဆံပေးတာလား။”
“သူ့မှာ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ။ သူက အရမ်းကို စုဆောင်းတတ်တာ။” ပိုင်လူ သက်ပြင်းချသည်။ “ငါ ကိုယ့်ဘာသာ ဝယ်တာ။”
မန်းရှင်းယွီက “မင်း မိသားစုဆီက ပိုက်ဆံ ထပ်တောင်းတာလား။” ဟု မေးသည်။
ပိုင်လူသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် “တောင်းရင်တောင် သူတို့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု ပြောသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမက မန်းရှင်းယွီနှင့် ဂျီအန်းနင်း ကို “ငါ ဒါကို ကျောင်းသားချေးငွေ (campus loan) နဲ့ ဝယ်လိုက်တာ။ အရမ်း အဆင်ပြေတယ်။” ဟု ပြောပြသည်။
မန်းရှင်းယွီက သူမ ဘယ်လောက် ချေးထားသလဲ၊ ဘယ်လောက် ပြန်ဆပ်ပြီးပြီလဲဟု မေးမြန်းလိုက်ရာ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ စိတ်မအေးဖြစ်သွားပြီး “ဒီချေးငွေရဲ့ အတိုးနှုန်းက အရမ်းများတယ်!” ဟု ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ ချေးငွေပမာဏက နည်းနည်းလေးပါ၊ လစဉ်ပေးဆပ်ရမယ့်ငွေကလည်း အရမ်းမများတော့ ငါ ပေးနိုင်ပါတယ်။” ဟု ပိုင်လူက ရှင်းပြသည်။ “ဒါကို ကြိုတင်စားသုံးခြင်း (advance consumption) လို့ ခေါ်တယ်။ ပိုက်ဆံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုနေမယ့်အစား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်တာကမှ ငါ့အတွက် ပိုအဆင်ပြေတယ်။ ပစ္စည်းတွေကို အရင်သုံးပြီး ကြိုတင်ပျော်ရွှင်လိုက်ရတာပေါ့။”
မန်းရှင်းယွီ တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမကို ဆုံးမစကားများ ပြောလာမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ပိုင်လူက “မင်းတို့ မင်းတို့ရဲ့ ရွာသူကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ သူမက အရမ်းကို နားလည်တတ်ကျွမ်းတာ။ သူမလည်း ချေးငွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်နေတာလေ။” ဟု အမြန်ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
“ယုရှား လား။” မန်းရှင်းယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးကို မှေးစင်းကာ “ယုရှား ဟုတ်လား။” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။