အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးကြည့်လျှင် ငွေကြေးကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးပြုရာတွင် ဝမ်ယွီ၏ နည်းလမ်းများက ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်း ဂျီအန်းနင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူက များသောအားဖြင့် လူကိုယ်တိုင် လာလေ့မရှိပေ။ ပန်းပို့သည့်ကောင်လေးက အတန်းပြင်ပတွင် တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေတတ်ပြီး ဆရာမ သင်ခန်းစာပို့ချပြီးသည်နှင့် အတန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ “ဂျီအန်းနင်းဆိုတဲ့ အစ်မကို သိခွင့်ရမလားခင်ဗျာ” ဟု ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။
ထိုအခါ အားလုံး၏ အကြည့်များက သူမဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
ထိုစဉ်က မိန်းကလေးအချို့မှာ မနာလိုသည့်ဟန်ဆောင်ကာ အချဉ်ပေါက်သလို မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ပြကြသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျောက်ချန်းက သူမထံသို့ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်လာပြီး စကားလုံးများဖြင့် လှည့်ဖျားကာ အတင်းအကျပ် ပြုမူလာသည်။ ထိုအချိန်က ဂျီအန်းနင်းသည် “ဝမ်ယွီလောက်တော့ မကောင်းပါဘူးလေ” ဟု တွေးမိသည့် အခိုက်အတန့်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ အတန်းပြီးချိန်တွင် ကျောက်ချန်းတစ်ယောက် ပန်းစည်းကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် သူမအား ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားနေမှန်း ဂျီအန်းနင်း သိလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ကျောင်းသို့ မလာသည်မှာ နှစ်လကျော်ပြီ ဖြစ်ရာ ကျောက်ချန်းတစ်ယောက် သူ၏ ယခင်ဘဝကအတိုင်းပင် စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေပုံရသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းသည် ယခင်က ဂျီအန်းနင်း မဟုတ်တော့ပေ။
ကျောက်ချန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို အလိုအလျောက် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် တည်ငြိမ်မှု ပြန်ယူလိုက်သည်။
ဘိုင်လူးက အားကျမနာ တအံ့တဩ ကြည့်နေဆဲတွင် ဂျီအန်းနင်းက “အဲဒါ ကျောက်ချန်းပဲ” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ” ဘိုင်လူးက ကျောက်ချန်းဆိုသည့် နာမည်ကို မေ့လျော့နေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ကျောင်းထွက်သွားတဲ့ လူမိုက်လေ” ဟု ပြန်သတိပေးလိုက်သည်။
ဘိုင်လူး ချက်ချင်းပင် သတိရသွားကာ “အော်… အဲဒီလူကိုး!” ဟု ဆိုသည်။
မ Meng Xinyu က သက်ပြင်းချကာ “ဘယ်သူကများ သူ့မျက်စိကျခံရမလဲ” ဟု မေးသည်။
ဘိုင်လူးက “တကယ်ပဲ၊ ကံဆိုးလိုက်တာ” ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
ယုံကြည်မှု ပြန်လည်ရရှိသွားသည့် ဂျီအန်းနင်းသည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ကျောက်ချန်းသည် သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ တနင်္ဂနွေပိတ်ရက်တစ်ရက် မတွေ့လိုက်ရသည့်အတွင်း ဒီမိန်းကလေးက ပို၍ပင် လှပနေသယောင် ရှိသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ အသားအရေမှာ ချောမွေ့နေပြီး မျက်ဝန်းများက ကြည်လင်နေကာ အလွန်တရာ အာဟာရပြည့်ဝသည့် ပုံစံပေါက်နေသဖြင့် ပုံမှန်ထက်ပင် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ သူမဆီမှ မျက်လုံးမခွာနိုင်တော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သူမအနားသို့ ရောက်လာပြီး ကျော်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ကျောက်ချန်းက “ဂျီအန်းနင်း!” ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ကျောက်ချန်းသည် ပန်းစည်းကိုကိုင်ကာ လူအများအလယ်တွင် ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ကျောင်းသားများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။ ဇာတ်လိုက်မ ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ကျောက်ချန်းကို ကြည့်ကာ “ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါ နင့်ကို စောင့်နေတာ” ကျောက်ချန်းက ပန်းစည်းကို ကိုင်မြှောက်ကာ ရိုမန်တစ်ဆန်သည့် မင်းသားတစ်ပါးပမာ ဟန်လုပ်၍ “ငါ နင့်ကို သဘောကျတယ်၊ ငါ့ရည်းစားလုပ်ပါ” ဟု ပြောသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်က “လက်ခံလိုက်၊ လက်ခံလိုက်” ဟု အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။
ဘိုင်လူးနှင့် မ Meng Xinyu တို့မှာ မကောင်းသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဂျီအန်းနင်း၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် ရပ်ကာ ကျောက်ချန်းကို မျက်စောင်းထိုးနေကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများ၏ အော်ဟစ်အားပေးမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ဂျီအန်းနင်းက “ငါ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါသိတယ်၊ ဝမ်ယွီမလား” ကျောက်ချန်းက သွားဖြဲ၍ “သူ့မိသားစုမှာ ပြဿနာတက်နေတယ် မဟုတ်လား။ သူ ဒေဝါလီခံတော့မယ်လို့ ကြားတယ်။ ကျောင်းတောင် မလာတော့ဘူးမလား။ နင်တို့နှစ်ယောက်က အလိုလို ပြတ်သွားကြပြီလေ။ ငါ့ကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦး” ဟု ဆိုသည်။
သူက ပန်းစည်းကြီးကို အတင်းအကျပ် ထိုးပေးလိုက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် လူအများစုမှာ ပန်းစည်းကို အလိုအလျောက် လှမ်းယူမိကြလိမ့်မည်။ ကျောက်ချန်းသည် တမင်တကာပင် လူရှေ့သူရှေ့တွင် အရှက်ခွဲရန် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ လက်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ ပန်းစည်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ “ထပ်” ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဂျီအန်းနင်း၏ လက်များမှာ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ပန်းစည်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားကာ ဖုန်များပေကျံသွားပြီး ဆွဲဆောင်မှုအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အမူအရာ တင်းမာသွားသည်။ ဂျီအန်းနင်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပန်းစည်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တောင်းပန်စကား တစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ထိုပန်းစည်းကို ကျော်နင်း၍ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဘိုင်လူးနှင့် မ Meng Xinyu တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ အေးစက်စက် နေတတ်မှန်း သိသော်လည်း ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်၏ အချစ်ခံစကားကို ဤမျှအထိ ရက်စက်စွာ ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ဒါက… တကယ်ကိုပဲ ရက်စက်လွန်းသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြည့်ရှုနေသူများထဲမှ အချို့မှာ အော်ဟစ်လှောင်ပြောင်နေကြသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ လူအများရှေ့တွင် ဤမျှအထိ အရှက်ကွဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှောင်ပြောင်သံများကြောင့် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
ကျောက်ချန်းဆိုသည်မှာ အားနည်းသူကို ဖိနှိပ်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သူဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီသာ ရှိနေလျှင် သူ သတိထားနေမိမည် ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ယွီမရှိတော့သည့်အပြင် ဂျီအန်းနင်းမှာလည်း ဆင်းရဲသည့် ကျောင်းသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ကျောက်ချန်းမှာ ဘာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။
သူက “ဂျီအန်းနင်း! နင် ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ကို ဒီလောက်အရှက်ခွဲရဲရတာလဲ” ဟု အော်ဟစ်ကာ သူမနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး ပခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဂျီအန်းနင်းက ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ဒူးဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကြားကို အားပြင်းပြင်းနှင့် ကန်ချလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကျောက်ချန်းတစ်ယောက် နာကျင်မှုကြောင့် နောက်သို့ လန်ကျသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ကျောက်ချန်းမှာ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြစ်ကာ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။ သူသည် ပေါင်ကြားကို ဖိကိုင်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေသည်။
“မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ‘မလုပ်ပါနဲ့’ လို့ ပြောရင် ‘မလုပ်ပါနဲ့’ ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ” ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ “နင် လိုချင်တိုင်း အကုန်ရမယ်လို့ မထင်နဲ့” ဟု ပြောသည်။
သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး မ Meng Xinyu နှင့် ဘိုင်လူးကို ခေါ်ကာ ကျောက်ချန်းကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်ကျန်ရစ်ခဲ့စေလျက် ထွက်ခွာသွားသည်။
ဘိုင်လူးက သူမနောက်သို့ ပြေးလိုက်လာပြီး “အို ဘုရားသခင်! နင် တကယ် ရက်စက်တာပဲ အန်းနင်း!” ဟု အော်ပြောသည်။
သူမ၏ စကားတွင် အနည်းငယ် ပြစ်တင်သည့်သံ ပါနေသည်။ သူမအမြင်တွင် ကျောက်ချန်းဆိုသည့်လူမှာ အတိတ်သမိုင်း မကောင်းသဖြင့် လူတိုင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း ယနေ့ သူမကို ချစ်ကြောင်း ပြောသည့်ကိစ္စအတွက် ဂျီအန်းနင်း၏ တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသလို ခံစားရသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ပထမဆုံး အပြတ်ငြင်းလိုက်ပြီးမှ ရက်စက်သည့် ဒူးတိုက်မှုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်းမှာ အလှတရားကို အသုံးချပြီး အနိုင်ကျင့်နေသယောင် ဘိုင်လူးက ထင်မြင်နေသည်။
အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြ၍ မရနိုင်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်းက ပြုံးသာပြုံးလိုက်ပြီး ဘိုင်လူး၏ မှတ်ချက်ကို ပြန်မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။
ဘိုင်လူးက ဂျီအန်းနင်းအပေါ် သူမ၏ အမြင်ကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်ထဲတွင် “အေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည်” ဆိုသည့် အချက်ကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
မ Meng Xinyu ကမူ ဂျီအန်းနင်းသည် ထိုသို့သောလူစားမျိုး မဟုတ်မှန်း သိသည်။ အနားယူချိန်တွင် သူမက ဂျီအန်းနင်းကို “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ကျောက်ချန်းအပေါ် ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ” ဟု တိုးတိုးမေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဟဲမန်အကြောင်းကို မ Meng Xinyu ကို ပြောပြလိုက်သည်။
ကျောင်းနေဖက် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိထားရသည်၊ လူသတ်မှုပင် ဖြစ်သည်! မ Meng Xinyu မှာ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် ကြက်သီးထသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ငါသာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းတွေလို ဓားကိုင်ပြီး တရားမျှတမှုအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးချင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
မ Meng Xinyu က “အခုခေတ်က ဥပဒေစိုးမိုးတဲ့ ခေတ်လေ၊ သူရဲကောင်းတွေက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဥပဒေကို လက်ထဲကိုင်ခွင့်မရှိဘူးလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ဒါပေမဲ့ ဥပဒေက သူ့လိုလူမျိုးကို မတားဆီးနိုင်တဲ့အခါကျရင်ရော။ လူဆိုးတွေက အပြစ်ပေးမခံရဘဲ လွတ်မြောက်သွားတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု ဆက်မေးသည်။
မ Meng Xinyu မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ အတွေးနက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ငေးကြည့်ရင်း ကျောက်ချန်းကဲ့သို့သော လူဆိုးမျိုးကို ဝမ်ယွီကဲ့သို့သော ရက်စက်သည့်လူမျိုးကသာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်လောဟု တွေးမိသည်။
ဝမ်ယွီ ညနေခင်းတွင် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်းမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အတွေးလွန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် တည်ကြည်နေရတာလဲ” သူက အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ “ရှင်နဲ့ ပြောစရာ ရှိတယ်” ဟု ပြောသည်။
သူမ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူနှင့် ဝေမျှရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝတွင် ဝမ်ယွီသည် ကျောက်ချန်းကို သတ်မိခြင်းကြောင့် ထောင်ဒဏ်ကျခံခဲ့ရပြီး ငယ်ရွယ်သည့် အသက်ကို စောစီးစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်သတိထားခဲ့သည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ဝမ်ယွီရှေ့တွင် ကျောက်ချန်းအကြောင်းကို မပြောမိအောင် ရှောင်ခဲ့ပြီး ထိုလူနှစ်ဦး အဆက်အသွယ် မရှိစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ သူမ အမြင်ပြောင်းသွားပြီ။
ဤဘဝသည် အတိတ်ဘဝနှင့် မတူတော့ပေ။ အရာများစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီ။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေခြင်းပင်။ ဝမ်ယွီသာ ကျောက်ချန်းက သူမကို ဒီနေ့ လာနှောင့်ယှက်ကြောင်း သိသွားလျှင်တောင် သူက သူ့ကို သတ်မှာမဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း ပြောပြသည်ကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ တင်းမာသွားသည်။
သူ ထရပ်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်းကို “ငါ အပြင် ခဏသွားရဦးမယ်။ နင် အိပ်နှင့်တော့။ ငါ့ကို စောင့်မနေနဲ့” ဟု ပြောသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ “ရှင် ကျောက်ချန်းကို သွားတွေ့မလို့လား” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီက ဒေါသသံ အနည်းငယ်ပါလျက် “မဟုတ်ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူက ငါ့ရည်းစားကို ဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်နေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရမလား။ သူက ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အထင်သေးနေတာကို ခွင့်လွှတ်ရမလား” ဟု ပြန်မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူ့လက်ကို မလွှတ်ပေးပေ။
ဝမ်ယွီ အသံကို ပျော့လိုက်ပြီး “ငါ သူ့ကို သင်ခန်းစာလေး ပေးလိုက်ရုံပါ၊ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟု စိတ်ချစေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “လူတော့ မသတ်နဲ့နော်” ဟု သတိပေးသည်။
ဝမ်ယွီ ရယ်မောလိုက်ကာ “ငါက မာဖီးယားမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
သူမကို နမ်းပြီးနောက် သူ ထွက်သွားသည်။
ဝမ်ယွီက လီဟဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး လီဟဲကလည်း သူ့ဝမ်းကွဲကို ဖုန်းဆက်ကာ ဝမ်ယွီကို “ဝမ်ရုံကလပ်” ဟု ပြောပြသည်။
ဝမ်ယွီက “ကျေးဇူးပဲ” ဟု ပြောကာ ဖုန်းချရန် ပြင်သည်။
သို့သော် လီဟဲက သူ့ကို တားလိုက်ပြီး “နေဦး၊ ဘာမှ မလုပ်သေးနဲ့။ ငါ လာခဲ့မယ်။ ခဏနေရင် ရောက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ အံ့ဩသွားပြီး “ဘာလို့ လာမှာလဲ” ဟု မေးသည်။
လီဟဲက သက်ပြင်းချကာ “ငါ အခုတလော အသက်ကြီးလာသလို ခံစားနေရတယ်။ နင့်လို လူငယ်လေးဆီကနေ နုပျိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို နည်းနည်းလောက် ခံစားကြည့်ချင်လို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ - “…” သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်သည်။
ကျောက်ချန်းမှာ ယနေ့ စိတ်အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။
ထိုမိန်းကလေး ဂျီအန်းနင်း၊ သူမက သူ့ကို ငြင်းရဲတယ်ပေါ့! သူမက ဆင်းရဲတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဝမ်ယွီနဲ့ တွဲနေတာက ငွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်!
ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အထင်ကြီးနေရတာလဲ!
စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အရက်အချို့ ထပ်သောက်လိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းများကို “ဝမ်မိသားစု ဘယ်တုန်းက ဒေဝါလီခံလိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ နားမလည် ဖြစ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်က “နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
နောက်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အံ့ဩစွာဖြင့် “ဒေဝါလီခံတယ်? ဘာတွေ ဒေဝါလီခံတာလဲ။ ဝမ်ယွီရဲ့ အဖေက အဆင်ပြေသွားပြီ မဟုတ်လား။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ကြားတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ သောက်နေသည့် အရက်ကို ပါးစပ်ထဲမှ ပန်းထုတ်လိုက်မိသည်။
“ဘယ်၊ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ။ သူတို့ ဒေဝါလီခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု သူက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မေးသည်။
“ဟားဟား! နင် အဲဒီ ကောလာဟလတွေကို ယုံနေတာလား” သူငယ်ချင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ အရည်အချင်းမရှိသည့်လူဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်သော်လည်း သူ့အဖေက သူ့ကို အသုံးမကျသူဟု သတ်မှတ်သည်။ သူ့အဖေ၏ အမြင်တွင် ကျောက်ချန်းမှာ လုံးဝ ပျက်စီးနေသူဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ သူ့အဖေက နောက်ထပ် သားတစ်ယောက်ကို ရယူကာ အရာအားလုံးကို အသစ်ပြန်စနေပြီဖြစ်သည်။
သူ့အဖေက သူ့ကို မိသားစုလုပ်ငန်းအကြောင်း ဘာမှ မပြောပြပေ။ သူက အသုံးမကျသည့် သားတစ်ယောက်ကို သူ့အတွက် ပြဿနာ မရှာသရွေ့တော့ ထောက်ပံ့ပေးထားမည်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျောက်ချန်းမှာ ထက်မြက်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက အသုံးမကျသည့် လူကောင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူငယ်ချင်းများက သူသည် ထိုကဲ့သို့ ခေတ်နောက်ကျသည့် ကောလာဟလများကို ယုံကြည်နေသည်မှာ မဆန်းဟု ထင်ကြသည်။ သူ ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးကို ယုံကြည်နေခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။
ကျောက်ချန်းမှာ ကြောင်အသွားသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ ဝမ်ယွီ၏ ရည်းစားကို မချဉ်းကပ်ခင် ဝမ်မိသားစု ပျက်စီးသွားပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီက မပျက်စီးသွားဘူးလား?
ကျောက်ချန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ဝမ်ယွီကို ဒီနေ့ဖြစ်တာတွေ ပြောပြလိုက်မလား?
အမှန်မှာ လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို တွေးတောနေလျှင် ထိုလူက ချက်ချင်း ပေါ်လာတတ်သည်။
အခန်းတံခါးမှာ ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပွင့်သွားသည်။
တံခါးအနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူမှာ လန့်သွားပြီး နောက်လူတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။
အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးက ဘာဖြစ်သလဲဟု လှည့်ကြည့်ကြသည်။
ခဏကပင် ပြောနေသည့် လူငယ်လေး ဝမ်ယွီနှင့်အတူ ပွဲကြည့်ရန် လိုက်လာသည့် သူငယ်ချင်းအချို့… မဟုတ်ပါ! အကူအညီပေးရန် လိုက်လာသည့် သစ္စာရှိသော ညီအစ်ကိုများက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
လီဟဲတစ်ယောက်တည်း ပျော်ပါးရန် လာသည်မဟုတ်၊ သူက ဖုန်းကျင်းဟိုင်၊ ချီယန်ဟောင်ရန်နှင့် အခြားသူအချို့ကိုပါ ခေါ်လာသည်။ သူတို့မှာ အလုပ်မရှိ အချိန်ပိုနေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဝမ်ယွီ ဝင်လာသည်နှင့် ကျောက်ချန်းဆီသို့ တန်းလျှောက်သွားသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ တစ်ခုခု လွဲနေပြီမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူက အမြန်ထရပ်ကာ အတင်းပြုံး၍ “အစ်ကိုဝမ်၊ မတွေ့တာ ကြာပြီ…” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
ဝမ်ယွီက စကားမပြောဘဲ ကျောက်ချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို အားပြင်းပြင်းနှင့် ကန်ချလိုက်ရာ ကျောက်ချန်းမှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။
ဝမ်ယွီက သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားကာ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်၍ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ကျောက်ချန်းမှာ တစ်ဖန် လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။
ထိုလက်သီးနှစ်ချက်ပြီးနောက် ကျောက်ချန်းမှာ ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။
ကျောက်ချန်း၏ သူငယ်ချင်းများမှာ ကြောင်အသွားပြီး ဝင်ကူရမလား၊ မကူရမလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။
ကျောက်ချန်းကတော့ သူ ဘာကြောင့် ဝမ်ယွီကို ပြစ်မှားမိမှန်း လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
သူတို့သာ ဝင်မကူညီလျှင် သစ္စာမရှိရာရောက်မည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ဝင်ကူရအောင်လည်း ဝမ်ယွီ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ နာမည်ကြီးလှသည်၊ ထို့အပြင် တစ်ဖက်တွင်လည်း လီဟဲနှင့် အခြားလူအချို့ ရှိနေသေးသည်။ သူတို့၏ ပုံစံမှာ အစားအသောက် ဝအောင်စားပြီးနောက် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုလေး နည်းနည်းလုပ်ချင်နေသည့် အငွေ့အသက်မျိုး ပေါက်နေသည်။
ဤလူစုကို ပေါင်းလိုက်လျှင် ပြည်နယ်မြို့တော်၏ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားများထဲတွင် အထင်ကရ အုပ်စုတစ်စု ဖြစ်လာတော့သည်။