ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သို့မဟုတ် ဝမ်ယွီ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် အသာအယာ ထိတွေ့နေသောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိုစွတ်လာပြီး နှင်းဆီဖြူကဲ့သို့ သူမ၏ ပါးပြင်တို့တွင်လည်း သွေးရောင်ဖျော့ဖျော့ သမ်းလာသည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမကို ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် မြင်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက ဖိအားများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူမနှင့်အတူ ရှိနေပေးရန် အချိန်နှင့် စွမ်းအင်များစွာ မရရှိခဲ့ပေ။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူမသည် အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် တိတ်ဆိတ်စွာပင် စာကျက်ခြင်း၊ စာဖတ်ခြင်းနှင့် အင်တာနက်သုံးခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
သူမက အလွန်တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် သူသည် သူမအား တောင်းပန်ချင်စိတ်များပင် ဖြစ်မိသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ လုပ်ငန်းကိစ္စများကို ဖြေရှင်းနေရင်း ဝမ်ယွီသည် သူမအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမမှာမူ အမြဲတမ်း မျက်တောင်ကော့လေးများကို ချထားလျက် စာဖတ်ခြင်းတွင် အာရုံနစ်ဝင်နေတတ်သည်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း၏ ဘဝကို အရင်ကကဲ့သို့ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းမှုများနှင့် ပြည့်နှက်သွားစေရမည်ဟု ဝမ်ယွီ ကြိတ်မှတ်ထားသည်။ သူမကို အရင်ကလိုပင် စွမ်းအင်အပြည့်နှင့် ဖြစ်လာစေရန် သူ အပြတ်အသတ် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်များအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော ကိစ္စများကို ဖခင်ဖြစ်သူထံ လွှဲအပ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမအတွက် အချိန်အပြည့်အဝ ပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အရက်ကို အနည်းငယ်ပို သောက်မိသွားသည်။
ဝမ်ယွီက သူမကို အရက်တိုက်ရင်း စနောက်နေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာသော အပြုံးမှာ ဆိုးနွဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မိမိအား မည်သို့သော ဆိုးသွမ်းမှုမျိုး လုပ်မည်နည်းဟု ဂျီအန်းနင်း စဉ်းစားမိသည်။
သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်းက တည်ကြည်အေးစက်နေသော ဝမ်ယွီနှင့် ယှဉ်လျှင် မျက်ဝန်းတွင် ဆိုးသွဲ့သည့် အရိပ်အယောင်နှင့်အတူ ကျက်သရေရှိသော အမူအရာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဤဝမ်ယွီကို သူမ ပို၍သဘောကျမိသည်။
ဤသည်မှာ သူ အပန်းဖြေနေချိန်တွင် ပေါ်လာသည့် သူ၏ မူလသဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမကို အိမ်ပြန်ပို့မည်ဟု ဂျီအန်းနင်း ထင်ထားခဲ့သော်လည်း စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် သူမအား ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"ဒီနေ့တော့ အိမ်မပြန်ဘူး၊ ဒီမှာပဲ နေကြမယ်" သူသည် သူမကို ဓာတ်လှေကားနံရံသို့ ကပ်လျက် တွန်းလိုက်ပြီး ငုံ့ကာ အနမ်းပေးလိုက်သည်။
ဤအဆောက်အအုံမှာ မြို့ထဲတွင် နာမည်ကြီးသော ဟိုတယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
"ဒါက မတရားဘူး၊ ရှင်က ကျွန်မထက် အရက်နည်းနည်းပဲ သောက်ထားတာ" ဂျီအန်းနင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက ရယ်မောလျက် "ဘယ်မှာလဲ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ခွက်စီပဲ သောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရင်း မယုံနိုင်စွာဖြင့် "ဒါဆို ဘာလို့ ရှင်က နည်းနည်းလေးတောင် မမူးနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
သူမမှာ ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့ကာ ခေါင်းမူးနေသော်လည်း ဝမ်ယွီမှာမူ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက မီးတောက်နှစ်ခုပမာ တောက်ပနေသည်။
ဝမ်ယွီ၏ ရယ်သံများက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ တုန်ခါနေသည်။ သူသည် ငုံ့၍ သူမ၏ နားရွက်နားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "ငါသာ မူးနေရင် ဒီညက ဘာမှ ပျော်စရာ ကောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"
သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ နားရွက်ဖျားကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ အထိမခံနိုင်ဆုံး နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူမတွင် အထိမခံနိုင်သော နေရာများစွာ ရှိသေးပြီး သူသည် ထိုနေရာများကို အသေးစိတ် စူးစမ်းရန် အခွင့်မသာသေးပေ။ ယခုညမှာတော့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။
သူ၏ လျှာဖျားက သူမ၏ နားရွက်အတွင်းပိုင်းကို စနောက်လိုက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း၏ ဒူးတို့မှာ ခွေယိုင်သွားရသည်။
ဓာတ်လှေကားက "ဒင်" ဟူသော အသံဖြင့် ရပ်သွားသည်။
ဝမ်ယွီသည် ငုံ့၍ ဂျီအန်းနင်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အတူတူ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ဝမ်ယွီ၏ ခေါင်းနှင့် ပခုံးတို့ကို မြန်မြန်ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက သူမကို ကလေးတစ်ယောက်လို ပွေ့ချီထားရင်း စနောက်လိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် သူ၏ ပခုံးကို ဖက်တွယ်ထားရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
အခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ရှင်းလင်းနေသည်။ အိပ်ခန်းထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသော အိပ်ရာတစ်ခုရှိပြီး ပြတင်းပေါက်ကြီးရှေ့တွင်တော့ အဝိုင်းပုံစံ မာဆတ်ရေကန်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ သူမမှာ အိပ်ရာထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။
သူမသည် ခေါင်းမူးဝေစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် ထူးခြားသော အိပ်ရာခင်းဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်မှ အိပ်ရာတစ်ခုလုံးကို နှင်းဆီပွင့်ဖတ်များဖြင့် အထူကြီး ဖုံးအုပ်ထားမှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် အနီရောင်နှင်းဆီများကို မသုံးခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့မှာ သူနှင့် ဂျီအန်းနင်းအတွက် အသက်အရွယ်ကြီးသူများ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် တူနေသည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ နေရာအချို့ကဲ့သို့ပင် နို့နှစ်ရောင်သမ်းသော ပန်းရောင်နှင်းဆီများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
အဝတ်အစားများ ကင်းစင်သွားသောအခါ ဝမ်ယွီ၏ အကြံအစည်မှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။
သူမနှင့် သူ၏ ထိုအချိန်ကာလသည် ယခုကဲ့သို့ မှောင်မိုက်ပြီး ဖိစီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်မနေသင့်ပေ။ ဝမ်ယွီသည် သူမအား လျော်ကြေးပေးရန် အပြတ်အသတ် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
သူသည် မီးတောက်များပမာ ပြင်းထန်ကာ ဂျီအန်းနင်းကို အရည်ပျော်သွားစေသည်။
အသံများ၊ တိုးညှင်းသော စကားသံများ၊ စီးဆင်းမှုများနှင့် ပြတ်သားသော အလှုပ်အခတ်များ။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
ဝမ်ယွီသည် ပြုံးလျက် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို ဖုံးလိုက်သည်။
အိပ်ရာပေါ်မှ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်များမှာ လှိုင်းလုံးများပမာ စီးဆင်းနေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူမသည် ရေအိုင်ငယ်တစ်ခုမှ မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တဖြည်းဖြည်း တက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် တိမ်တိုက်များဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆဲလ်တိုင်းမှာ အသက်ဝင်၊ ပျော်ရွှင်ပြီး တက်ကြွနေသည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် ယခင်ကထက် ပို၍ အသက်ဝင်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
သူမသည် ဝမ်ယွီကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားသည်။
ဝမ်ယွီသည် မီးတောက်များပမာ ပူလောင်နေပြီး သူ၏ တက်ကြွမှုများကို ဂျီအန်းနင်းထံသို့ မျှဝေပေးသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီမှာ မကျေနပ်သေးပေ။
သူသည် ခဏတာ နားပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းကို ပွေ့ချီကာ ပြတင်းပေါက်ကြီးရှေ့ရှိ ရေကန်ကြီးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ ခွန်အားများမှာ ကုန်ခမ်းနေပြီး အရက်လည်း သောက်ထားသဖြင့် ရေနွေးနွေးထဲတွင် စိမ်လိုက်သောအခါ အရက်ရှိန်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထတက်လာသည်။ ဝမ်ယွီသာ သူမကို မထိန်းထားပါက သူမ ရေနစ်သွားနိုင်လောက်သည်။
အခန်းမီးများကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ရေကန်ထဲမှနေ၍ စည်ကားနေသော မြို့ကြီး၏ အရောင်အသွေးစုံလင်သည့် မီးရောင်များကို မြင်နေရသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ မှီနေသည်။ ပြင်ပမှ နီယွန်မီးရောင်များက မှန်ကိုဖြတ်၍ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အနီးအဝေးမှ အိမ်ခေါင်မိုးများစွာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ဝေဝါးနေပြီး သေချာမြင်ရစေရန် မျက်လုံးကို စုကြုံ့၍ ကြည့်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဝမ်ယွီက "ဒီရေကန်ကို နာမည်ကြီး အီတလီ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်က ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ၊ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက ခန္ဓာဗေဒနဲ့ ကိုက်ညီအောင် လုပ်ထားတယ်" ဟု ပြောသည်။
"အင်းလား?" ဂျီအန်းနင်းမှာ မူးဝေနေသဖြင့် ဝမ်ယွီ ဘာကြောင့် ဤအကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောလာသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
"သိလား" ဝမ်ယွီသည် သူမကို မတင်လိုက်ပြီး နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်ရင်း "ဒီရေကန်ထဲက မျဉ်းကြောင်းတိုင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ဟသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဝေဝါးကာ နားမလည်နိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ အော်ဟစ်သံများ၊ မပျောက်ကွယ်သေးသော နွေးထွေးမှုများကို သတိရလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
"လာပါ၊ ဒါကို စမ်းကြည့်ရအောင်" သူသည် သူမကို ချော့မော့ရင်း ပခုံးပေါ်မှ လက်များကို လွှတ်ပေးပြီး ရေကန်နံရံကို မှီစေသည်။
ထိုနေရာတွင် ကွေးညွှတ်နေသော နေရာများ ရှိနေပြီး ဂျီအန်းနင်း မှီလိုက်သောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။
"ကြည့်လေ၊ ငါပြောသားပဲ၊ မျဉ်းကြောင်းတိုင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်လို့" ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ နောက်ကျောကို ဖိကပ်လိုက်ရင်း နားနားတွင် ပြောသည်။
သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံများက ဂျီအန်းနင်း၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူမမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ လူးလွန္တက် ဖြစ်သွားသည်။
ရုတ်တရက် လမင်းကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ဝမ်ယွီက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အသက်ရှူကြပ်သွားပြီး ရှေ့သို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထောက်ပံ့မှုရရန်အတွက် အကွေးအကောက်များကို အတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
တကယ်ပင်၊ မျဉ်းကြောင်းတိုင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ ခေါင်းမူးနေပြီး အရှိန်ပြင်းလာသောအခါ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မှန်ကြီးကို မျက်နှာမူထားပြီး တစ်မြို့လုံး လှုပ်ခါနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ပို၍ပင် မူးဝေလာသည်။
ဂျီအန်းနင်း မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်ကြည့်သည်။
အဝေးမှ အဆောက်အအုံများမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပင်။
သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဝမ်ယွီနှင့်အတူ ရှိနေချိန်တိုင်းမှာ ခက်ခဲလွန်းသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း နောက်ဆုံးတွင် အဝေးမှ အဆောက်အအုံကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ မှတ်မိသွားသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဂျီအန်းနင်းသည် ထိုအဆောက်အအုံမှ ပြုတ်ကျကာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက "ဝမ်ယွီ! ဝမ်ယွီ!" ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှိုင်းလုံးများကြားတွင် နစ်မွန်းနေပြီး အသက်ရှူကြပ်စွာဖြင့် "ချစ်ရသူရေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက "ကျွန်မ သေတော့မယ်…" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီမှာလည်း အသက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ဂျီအန်းနင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ သူသည်လည်း သက်ပြင်းချကာ ပျော်ရွှင်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် နိုးလာသောအခါ ဂျီအန်းနင်းမှာ အရက်နာကျသဖြင့် ခေါင်းကွဲမတတ် ကိုက်နေသည်။
ပိုဆိုးသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေခြင်းပင်။ ခြေထောက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ ကြွက်သားများမှာ တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ခဏတာ မူးဝေနေပြီးမှ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးမိသည်။
ဝမ်ယွီသည် တစ်ညလုံး မည်မျှအထိ ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်းက သိမ်းဆည်းထားသော ဆန္ဒများအားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အကြိမ်အရေအတွက်ကို မမှတ်မိတော့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ငိုယိုတောင်းပန်နေသည်ကို မှတ်မိသည်။ ဤလူဆိုးမှာမူ ရယ်မောနေပြီး ပို၍ပင် ရဲတင်းလာသည်။
ဂျီအန်းနင်း ညည်းညူလိုက်ရင်း ဝမ်ယွီပေါ်သို့ လှိမ့်တက်သွားသည်။ သူမက အားနည်းစွာဖြင့် "ဟေ့…" ဟု ခေါ်သည်။
ဝမ်ယွီသည် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့သဖြင့် မျက်လုံးများကို မဖွင့်နိုင်ဘဲ သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် "မနေ့ညက… ရှင် အကာအကွယ် သုံးခဲ့တယ် မဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း လက်ကို မြှောက်ကာ OK လက်သင်္ကေတ ပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ မယုံနိုင်သေးဘဲ "ရေထဲမှာရော?" ဟု ထပ်မေးပြန်သည်။
ဝမ်ယွီက OK လက်သင်္ကေတကိုပင် ထပ်ပြသည်။
ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ လှဲနေလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့" ဝမ်ယွီ၏ အသံမှာ ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်ကာ ပျင်းရိနေသည်။ "ငါ ဒီလောက်တော့ မပေါ့ဆပါဘူး။ မင်းကို ဒီလို ဒုက္ခမျိုး မရောက်စေရပါဘူး"
ဂျီအန်းနင်းသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း ဆံပင်ကို မညှပ်ခဲ့သဖြင့် အရင်ကထက် ပိုရှည်လာသည်။ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး အေးစက်သော ဆံပင်များက ဝမ်ယွီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိတ်စဉ်ကျနေသည်။
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဆွန်းယားရှန်းသည် ခွင့်ရက်အနည်းငယ် ယူထားသည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ အကြောင်းရင်းကို သိသည်။
သူမတင်မက အခြားသူများလည်း သိကြသည်။ အတန်းထဲတွင် ကောလာဟလများ တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့နေသည်။
သူမ အရင်က အန်ဖူးသည်ကို လူအချို့ မြင်ဖူးကြသည်။ သူမ ရုတ်တရက် ခွင့်ယူလိုက်သောအခါ စိတ်ကူးယဉ်ကောင်းသူအချို့မှာ အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းမိကြသည်။
ဆွန်းယားရှန်းသည် ရက်အနည်းငယ် နားနေခဲ့သော်လည်း ကျောင်းပြန်တက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ကောင်းမွန်မလာပေ။
သူမသည်လည်း စွမ်းအင်များ ကင်းမဲ့နေသလိုပင်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူမတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
ဤသည်မှာ လက်တွေ့ဘဝ၏ သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်းမှာ စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမကိုယ်သူမ ဂရုစိုက်ရန် တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ သင်ယူခဲ့ရသည့်အတိုင်း လူတစ်ယောက်သည် အရက်မူးနေလျှင် သတိရှိစဉ်ကကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သူမ ယနေ့မနက် နိုးလာသောအခါ နောင်တရမိသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ယွီမှာ သတိရှိခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူသာလျှင် အပြစ်ရှိသူဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူ့ကို စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆိတ်လိုက်သည်၊ "နောက်တစ်ခါ ကျွန်မကို အရက်တိုက်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့!"
ဝမ်ယွီသည် သူမကို ဆိတ်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟိုမှာလေ၊ မင်း မူးနေချိန်မှာတောင် အတော်လေး သတိရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"
နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပင်ပန်းသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း အရက်က သူမကို ပို၍ လွတ်လပ်စေသည်။ သူမ မူးနေချိန်တွင် ဝေဝါးသော မျက်ဝန်းနှင့် သွေးရောင်သမ်းနေသော ပါးပြင်များမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
ဝမ်ယွီသည် ထိုညက အလွန်ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံကို ရရှိခဲ့သည်။
"နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ရအောင်" သူသည် သူမကို ဖက်ထားရင်း ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းလည်း ပင်ပန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤသည်မှာ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ဖြစ်ပြီး အလုပ်လည်း မရှိပေ။
ဟင်? မဟုတ်သေးဘူး။
စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ အလုပ်မရှိတာ မဆန်းပါဘူးလေ။
ကျောက်ချန်သည် တစ်လကျော်ကြာအောင် သည်းခံလာခဲ့ပြီး ယခုတော့ မထိန်းနိုင်တော့ဟု ခံစားရသည်။
သူသည် ဝမ်မိသားစု ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း၊ သူတို့၏ ငွေကြေးစီးဆင်းမှု ပြတ်တောက်သွားကြောင်းနှင့် ဝမ်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အကြောင်းရင်းမသိရဘဲ အဖမ်းခံလိုက်ရကြောင်း ကောလာဟလများကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဝမ်ယွီမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ဟု သူ ကြားသိထားသည်။
ကျောက်ချန်၏ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ သြဇာမကြီးမားဘဲ သူရရှိထားသော သတင်းများမှာ လက်ဆင့်ကမ်းလာသည့် သတင်းများသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသတင်းများမှာ ခေတ်နောက်ကျနေပြီး အလွန်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။
မှားယွင်းသော အချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံ၍ သူသည် မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်လိုက်သည်။
ကျောက်ချန်သည် ဝမ်ယွီမှာ ဒေဝါလီခံရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းတွင် သူ၏ ချစ်သူကို ဂရုစိုက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ ဂျီအန်းနင်းကဲ့သို့ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှာ ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်သင့်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျောက်ချန်မှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် နှင်းဆီပန်းစည်းကို ကိုင်ကာ ဂျီအန်းနင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
အဝေးမှ ဘိုင်လူက အော်လိုက်သည်၊ "ဝါး၊ ဟိုရှေ့က ကောင်လေးက ဝန်ခံစကား ပြောမလို့လား?"
သို့သော် သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း သည် ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
Sansukini: ဒါဟာ ဝမ်ယွီ ကို ကျွန်မ သဘောကျရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပါ။ ဒီအခန်းက သူ ဘယ်လောက်အထိ စာနာတတ်သလဲဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို ကိုယ်ဖျက်ဆီးမိသလို ဖြစ်သွားတာကို ဝန်ခံပြီးနောက်မှာ အကောင်းဆုံး ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးတာမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ OMG! ကျောက် ချန် ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ။
လာရောက်ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ 5⭐ rating လေး လာပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)
[1] ဘော့စ်မှာ တခြားအလုပ်ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ပါ။ ဟားဟား။